chicklit

Recensie:

Alle eerdere boeken die ik gelezen heb van Chantal van Gastel vond ik stuk voor stuk geweldig - allemaal heerlijke chicklits, met een ietwat neurotisch hoofdpersonage en een flinke dosis humor. Ik had dan ook hooggespannen verwachtingen toen ik aan haar nieuwste boek Zoek het maar uit begon. Alleen werden de verwachtingen in het begin van het boek niet geheel waargemaakt. Op de één of andere manier kon ik niet zo snel in het verhaal komen; de klik was er niet meteen. Waar het precies aan lag weet ik niet, maar het leek of ik me niet zo goed in hoofdpersoon Ella kon inleven. Ik had het idee alsof ze me een beetje buitensloot, alsof ik het verhaal niet echt zelf meemaakte. Maar man o man, wat ben ik blij dat ik doorgezet heb en verder ben gaan lezen. Ineens was daar een keerpunt voor mij en vond ik het boek briljant! In het boek lopen er meerdere verhaallijnen door elkaar die zich in verschillende tijden afspelen: het heden waarin Ella 25 jaar is en na het overleven van een gewapende overval haar hele leven op zijn kop ziet staan, het verleden waarin je meekijkt in de jeugd van Ella en alles wat ze meemaakt als tiener en puber en nóg verder in het verleden, de tijd van de Tweede Wereldoorlog, waarin je meekijkt in het leven van Ella’s oma Anna. De verschillende verhaallijnen zorgden voor de nodige afwisseling en gaven het boek meteen meer diepgang. Zoek het maar uit is totaal geen luchtige chicklit te noemen (welke ik als chicklit-liefhebber ook heerlijk vind, begrijp me niet verkeerd), er zat veel meer lading aan het verhaal. Het is wel een liefdesverhaal, maar de unieke band tussen Ella en haar oma, de Tweede Wereldoorlog-schetsen in het boek die je echt meenemen naar deze erbarmelijke tijd en de verhalen van de verschillende Eerste Grote Liefdes die door elkaar heenlopen maken het boek in mijn ogen heel speciaal. De laatste 200 pagina’s van het boek leek ik wel in het papier gekropen en samengesmolten te zijn met de hoofdpersonages. Ik had het gevoel zelf middenin het verhaal te zitten en voelde zó mee met Ella. Ik voelde haar frustraties, haar verdriet, haar pijn, maar ook haar vreugde en geluk. Zowel een lach, als een traan kon dan ook niet uitblijven. In een interview met tijdschrift Viva noemde Chantal van Gastel haar nieuwste trots een Chicklit Plus en ik geef haar daar groot gelijk in!