chicklit

Recensie:

De zestienjarige Charlie doet voor school mee aan een schrijfmarathon: ze moet 30 dagen lang elke dag 1.000 woorden schrijven. Ze heeft er eigenlijk niet zo’n zin in, maar vriendelijk onder druk gezet door haar lerares Sarah en beste vriendin Ayse begint ze er toch aan. Eerst heeft ze geen idee waarover ze moet schrijven, want ze heeft geen fantasie, vindt ze zelf. Daarom schrijft Charlie over haar eigen leven: over haar moeder die depressief is en over haar Turkse vriend Orhan, die tien jaar ouder is dan zij en een kebabzaak runt. Ondersteund door een dagelijkse schrijftip van Sarah lees je over Charlies schouder mee. Hoewel Charlie niet elke dag de verplichte 1.000 woorden haalt, ontvouwt zich al snel een origineel en met humor geschreven dagboekachtig verhaal. Samen met Charlie krijg je meer begrip voor Charlies moeder en langzaam maar zeker krijg je net als Charlie door dat Orhan behalve vreselijk knap ook vreselijk jaloers is. Hierdoor wil je blijven lezen: zal het beter gaan met Charlies moeder? Ziet Charlie uiteindelijk Orhans ware aard? En zal ze uiteindelijk de 1.000 woorden halen? 30.000 woorden van Charlie is, ondanks de roze kaft, geen echte chicklit: het is geen luchtig verhaal over liefde en misverstanden, maar een jeugdroman over een hoofdpersoon die gaandeweg de mensen om haar heen en vooral zichzelf beter leert begrijpen, en die ondertussen ook nog nadenkt over de manier waarop ze haar verhaal vertelt. Opvallend aan het boek zijn de grappige vergelijkingen. Geen standaardchicklit, wel een erg mooi boek dat ook nog eens leest als een trein.