chicklit

Recensie:

Akkie zit in groep 8: een belangrijk jaar op meer dan één vlak. Ze moet de Cito-toets maken, een middelbare school uitzoeken, op kamp en alvast trainen voor het voetbaltoernooi aan het eind van het jaar. Akkie is namelijk helemaal gek van voetbal. Tijdens het trainen heeft ze regelmatig aanvaringen met haar klasgenoot Joep, die vindt dat meisjes niet kunnen voetballen. Maar dan wordt ze ernstig ziek, waardoor ze alle belangrijke gebeurtenissen uit groep 8 dreigt te missen...

Op de basisschool heb ik het boek Achtste-groepers huilen niet van Jaques Vriens keer op keer verslonden. Lachend. Huilend. Bewonderend. Ik kan je alvast verklappen dat de film het boek absoluut eer aan doet! De prepuberale spanning tussen Akkie en Joep is heel geloofwaardig. Joep weet duidelijk niet hoe hij met Akkie om moet gaan. Of met zichzelf, als we het er toch over hebben. Goed voor heel wat ‘aww, cute!’-momentjes. Akkie is niet alleen een heldin, maar ook een gewoon meisje: ze kan boos worden, onredelijk zijn en spijt hebben.

Niet alleen Joep en Akkie, maar ook de leuke bijpersonen als Ibrahim, dokter Snor, Afida en juf Ina maken het verhaal hartverwarmend. Het verhaal is vertederend, vrolijk en oneerlijk tegelijk. Alleen het dramatische liedje van Kim-Lian had er van mij aan het einde niet in gehoeven, maar goed, het is stiekem natuurlijk een kinderfilm (ook al heb ik dat alleen op dat moment gemerkt!). Vijf hartjes. En als ik er zes voor had kunnen geven, dan had ik dat (snotterend in een zakdoek) echt gedaan.

Heb jij het boek Achtste-groepers huilen niet gelezen? Zo ja, want vond je ervan?