Column: Kijk die sixpack vliegen!

Noem me saai, maar ik heb iets met realisme: dingen die reëel zijn, die echt bestaan, of anders in elk geval hadden kúnnen bestaan. Zo heb ik dat ook met mijn boek- en filmvoorkeuren. Voor mij geen vampieren, zombies of elfen want die bestaan in het echt niet. Ook geen sciencefiction want dat kèn toch helegaar niet! Laat staan fantasy met gnomen en elfen en mannen in superheldenpakjes. Absoluut ondenkbaar dat ik daar ooit naar kijk.

Dom

'Maar wat blijft er dan nog over?' vroeg een vriend. Nou, genoeg hoor. Drama, tragikomedie's, romcoms. Hij lachte me uit toen ik dat zei, want die romcoms weerspiegelen toch ook helemaal niet het echte leven?! Niet mee eens en tsssk, laat mij toch geloven in mooie dingen. Romcoms bevatten tenminste geen menselijke personages die onmogelijke dingen doen, zoals vliegen, en dan ook nog alleen wanneer het de filmmakers uitkomt. Zo zag ik eens een film met een held die kon vliegen (kan niet!) maar die toen hij achterna gezeten werd door een eng wezen, ineens ging rennen (dom!), terwijl ik als een doorgedraaide tegen het scherm zat te roepen: 'Vlieg dan! Vlieg dan! Je kunt toch vliegen!' (oké: ook dom).

Kortsluiting

Het is een raar dingetje van mij, maar ik kan slecht tegen dislogica. Onberedeneerbare zaken als in: broekzakken die zijn dichtgenaaid, zonnebril in je haar in de herfst, een cabrio terwijl je in Nederland woont. Als ik het niet kan verklaren met mijn rechterhersenhelft dan gaat het van zzzt! in mijn hoofd – waarbij zzzt! gelijk staat aan kortsluiting.

Waar ik ook moeite mee heb is dat er bij die irrealistische films een bepaalde kennis van je wordt verondersteld. Onlogische kennis. Alsof het volstrekt normaal is dat iemand niet tegen knoflook kan, of gek gaat doen bij volle maan, of dat die ene superheld alleen op zijn kop kan vliegen met spaghetti in zijn mond, maar het moet wel al dente spaghetti zijn, want met snotterige spaghetti gaat het hele feest niet door. Je moet het maar allemaal weten of aanvoelen. Of een notitieblokje naast je tv leggen.

Behekst

Maar deze week gebeurde er iets. Plotseling en onverklaarbaar, geheel tegen mijn principes, smaak en moreel in, voelde ik de sterke aandrang om eens iets vampierderigs te kijken. I blame it on Netflix, die maakt het de mensen veel te gemakkelijk. Of misschien was ik wel behekst in dit geval, wie weet.
Maar ik deed het. Ik gaf toe aan de roep van mijn onderbewuste en ik pikte The Twilight Saga eruit. Want als je vampieren zegt, zeg je Twilight Saga en als je Twilight Saga zegt, dan zeg je Kristen Stewart, en als er iemand is die ik weleens opgevreten wil zien worden door een vampier... enfin.

Tot mijn verbazing moet ik zeggen: het was best te pruimen. Het werd steeds beter te pruimen zelfs. Deel 1 werd opgevolgd door deel 2, enzovoorts tot en met deel 5.

Bron: Twilight

Romcoms

Waarom dat zo vlotjes ging? Ik denk vooral doordat ze niet zo vampierderig bleken. Alles was heel behapbaar (non pun intended). Die onlogische stukken mag je best niet snappen, dan kun je nog steeds het verhaal in zijn geheel volgen. En verder zijn Robert Pattinson en Taylor Lautner perfect gecast om de kijker af te leiden van kleine plotfoutjes en irrealistische bullshit. 'Wow, kijk daar die sixpack vliegen!' denk je met open mond, terwijl je helemaal vergeet dat hij eigenlijk niet kan vliegen. Of zo.

Een portie feelgood hier, wat eye candy daar, alles heel invoelbaar en met een romantisch einde. Gewoon normale mensjes met een menselijke dosis tegenslagen. Alleen is die ene wat bleek. En die andere wat raar. En nog een andere wat harig en ongeciviliseerd. Negeer de zzzt!'s, gewoon kijken. Niet bij nadenken, net zoals bij romcoms.

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • De 10 leukste kerstfilms aller tijden!

  • 5x Romantische zwijmel-films voor Valentijnsdag

  • Deze films en series zijn vanaf januari te zien op Netflix

  • De 10 leukste winterfilms

  • De grappigste foutjes in films en series

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen