chicklit

De meneer van de verhuisservice is langsgekomen. Daar heb je misschien een beeld bij: stoere vent, Amsterdams accent, hartje met de naam van moeder op de bovenarm. Maar het was een meneer in pak. Hij bracht een dossier mee, zette zijn bril op en vertelde ons dat verhuizen naar Dubai een serieuze gebeurtenis is.

Zo mag je bepaalde voorwerpen niet meenemen, ze komen de grens niet over. Denk daarbij aan waterpistolen, de Bijbel, tijdschriften met (half) naakte vrouwen. Mijn Vogues mogen dus niet mee en dat vind ik jammer. Al lees ik ze nooit, ik geniet vooral van de modeplaatjes. En een stapel Vogues staat zo chic op de wc. Ook mijn ingelijste foto van Inez van Lamsweerde met daarop een blote borst van Anastasia komt het land niet in. Vind ik een goed baasje voor haar? Het duurt vijf weken om onze meubels per boot in Dubai te krijgen, dus regelen we voor de eerste periode daar een gemeubileerd appartement aan zee. Dat klinkt mij eigenlijk wel goed in de oren! Al ben ik een enorme fan van de winter.

Al in november begint mijn hart sneller te kloppen bij de gedachte aan gure winteravonden bij de open haard, warme chocolademelk, kaarsjes aan, boekje en boompje erbij, ruim gebreid vest aan. Lekker vroeg onder de wol. Winter is zo gezellig, zo knus, zo warm... En uitgerekend ik ga naar de zomer verhuizen. Er is een indoor skibaan in een winkelcentrum van Dubai, maar van die kille, neppe milieuverwoestende toestand word ik niet blij.

Omdat ik zo gek ben op onze winters, heb ik nu al een ticket terug naar Nederland geboekt voor de hele maand december. Ook omdat ik in mijn agenda zie dat het me niet gaat lukken om van iedereen hier afscheid te nemen. We kiezen bewust niet voor een afscheidsborrel, omdat je dan uiteindelijk niemand écht spreekt. Maar losse afscheidsetentjes, lunches en theetjes kosten tijd en daar ontbreekt het me nu net aan. Ik heb geen slapeloze nachten over hoe het zal zijn in Dubai, of we wel een geschikt huis vinden en hoe ik me over mijn rijangst heen ga zetten (je kunt je daar uitsluitend per auto of helikopter verplaatsen).

Ik lig wakker, omdat er steeds meer lieve mensen in mijn hoofd opduiken van wie ik graag afscheid wil nemen: familie, beste vrienden, andere vrienden, klanten, buren. Ik wil het allemaal zo graag, maar het lukt me niet om ze allemaal te zien naast mijn werk, de verhuisorganisatie, onze vakantie en de babyzorg. Mijn vader zegt altijd: "Lieverd, het is een levenskunst om jezelf en anderen te durven teleurstellen." Oefening baart kunst. Gelukkig ben ik er in december weer. Ik zie me al zitten: ín de kerstboom met een handvol pepernoten en een stapel Vogues om me warm te houden.

Welk blad ligt er bij jou op de WC?