chicklit

De beste omschrijving van deze film is denk ik: vaag. De film gaat voor mijn gevoel nergens heen, het heeft een open einde waar je zelf invulling aan moet geven. Op zich kon het verhaal mij wel boeien, maar dat kwam alleen omdat ik het gevoel had dat er nog meer zou komen, meer gebeurtenissen, meer uitleg. Maar ineens was de film afgelopen, BAM. Ik zat nog middenin het verhaal…

De film gaat over Marcy May die door een moeilijke jeugd - haar moeder is op jonge leeftijd overleden, haar vader heeft zijn twee dochters verlaten en Marcy May is opgegroeid bij een niet zo’n leuke tante, terwijl haar zus aan het studeren was - haar vertrouwen in de medemens heeft verloren. Op de een of andere manier komt Marcy May bij een soort sekte terecht, die juist inspelen op dit gevoel. Ze geven Marcy May eindelijk het gevoel dat er wél iemand is die om haar geeft en maken hier misbruik van. Ze wonen in een huis met een paar mannen en veel vrouwen – in vergelijkbare situaties – en willen geheel zelfvoorzienend zijn (of in ieder geval worden). Maar er gebeuren rare dingen in het huis. De mannen worden aanbeden als een soort goden en de vrouwen draaien voor alle huishoudelijke klusjes op, maar worden daarnaast bijvoorbeeld ook verkracht. Op een gegeven moment komt Marcy May tot de conclusie dat het toch niet allemaal klopt en slaat op de vlucht. Ze belt haar zus die haar komt halen en haar in huis neemt. Marcy May vertelt haar zus niets over de gebeurtenissen in het huis, maar door haar gedrag merkt haar zus wel dat er iets aan de hand is. En het gedrag van Marcy May wordt van kwaad tot erger…

Het verhaal begint met de vlucht van Marcy May uit de sekte en je volgt haar tijdens haar verblijf in het huis van haar zus. Door middel van flashbacks krijg je een aantal van de dingen te zien die er in de sekte zijn voorgevallen, waar Marcy May’s gedrag door te verklaren is. Ze gedraagt zich namelijk nogal vreemd: ze slaapt alleen maar, plast in haar jurk en kruipt bij haar zus in bed, terwijl deze seks heeft met haar man. In de film blijven echter wel heel veel vragen onbeantwoord. Ik had nog meer willen zien en weten over de gebeurtenissen in de sekte, de manier waarop Marcy May daar is beland en wat haar uiteindelijk tot inkeer heeft doen komen en haar heeft laten vluchten. Ik had eerlijk gezegd ook het gevoel dat de film hiernaartoe werkte, dat op het einde alle puzzelstukjes in elkaar zouden vallen, maar dit bleef helaas uit.

De film wordt expres een beetje vaag en donker gehouden met bepaalde filmtechnieken. Zo is het beeld grauw en donker en klinkt het geluid af en toe heel dof (alsof je onder water een gesprek probeert te volgen dat zich boven water afspeelt). Dit past goed bij het verhaal en de sfeer van de film. Het triggert je ook om verder te kijken en geeft je het gevoel dat er ergens naartoe gewerkt wordt, dat er iets groots staat te gebeuren. Maar als dat uitblijft heb je eigenlijk het gevoel dat je iedere keer een worst voorgehouden werd, die de regisseur uiteindelijk helemaal zelf oppeuzelt. Dan kun je, net als ik, met een onbevredigd gevoel achterblijven.

De moraal van het verhaal was in mijn ogen dat je een meisje wel uit een sekte kan halen, maar een sekte niet zo makkelijk uit een meisje. Dit hebben ze wel over weten te brengen, maar ik had graag wat meer handvatten gekregen. De naam van de film duidt erop dat Marcy May niet meer precies weet wie ze is, wat nu werkelijkheid is en wat ze gedroomd heeft. Na het zien van de trailer had ik meer van de film verwacht. De film laat té veel aan de verbeelding over en dat vind ik jammer. Ze hadden er naar mijn idee veel meer uit kunnen halen. Op de acteurs heb ik niets aan te merken, maar de film was voor mij zeker geen aanrader.

Gebeurt het jou ook weleens dat je niet meer weet of je iets nu gedroomd hebt, of dat het echt gebeurd is?