chicklit

“Hoi. Ik ben Demy.” Het meisje geeft me bedeesd een slappig handje. Ze is heel lang, heel dun en bovenal: heel erg jong. “Hoi Demy,” zeg ik, en ik schud haar hand. Ze grijnst ongemakkelijk en rommelt in haar koffertje. Hoe oud zou ze zijn? Vijftien? Zeker niet ouder dan zestien. Gaat zij echt...? Demy haalt een schaar en een kam tevoorschijn. Ze wordt rood als ze ziet dat ik elke beweging die ze maakt op de voet volg. Even weet ze niet wat ze moet doen en ik hoor haar nerveus zuchten. Via de spiegel kijk ik haar afwachtend aan. Het blijft nog even stil. “Oh ja,” zegt ze dan, alsof ze zich plotseling herinnert wat de volgende stap is in haar stappenplan. “Hoe wil je het hebben?”


Ik heb al eens eerder een column geschreven over een kapperservaring. Daarin beschreef ik mijn rotsvaste vertrouwen in mijn kapper. Maar tegenwoordig laat ik mijn haar knippen bij de Kappersakademie en dat zorgt voor de nodige stress. Want daar wordt je haar namelijk geknipt door studenten; de ene meer ervaren dan de ander. Meestal tref ik een student die al een tijdje bezig is met haar opleiding en tot nu toe ben ik alleen maar tevreden met de resultaten. Maar vandaag is het anders. Vandaag is er Demy.

Uit Demy’s blik straalt pure angst en ik begin nu toch echt een beetje bang te worden. Ik werp haar een huiverig glimlachje toe en kijk naar haar trillende hand. “Is het leuk? Je opleiding, bedoel ik?” vraag ik maar. Ze lijkt een beetje van haar stuk gebracht dat ik tegen haar praat en mompelt: “Ja.” “En ben je al lang bezig?” vraag ik daarna, zo nonchalant als ik kan. “Dit is mijn tweede week,” zegt Demy. Het zweet breekt me uit. Haar tweede week?! Ze buigt zich naar mijn hoofd en beweegt haar schaar langzaam richting mijn haardos. Dit is hét moment. Ze gaat het doen. Ze gaat het écht doen. “En heb je al veel mensen geknipt?” piep ik nog, maar ik weet het antwoord al. “Je bent de tweede. Nou ja, eigenlijk de eerste, want bij de vorige klant heb ik alleen maar een rechte scheiding gemaakt.” De moed zakt me in de schoenen. De schaar komt nu angstaanjagend dichtbij. WACHT, wil ik gillen. WACHT! Demy twijfelt nog even en zegt dan: “Ik vind het heel eng. Straks knip ik helemaal verkeerd.” En dan word ik plotseling overspoeld door een gevoel van medelijden. Ik wil haar geen trauma bezorgen en totáál tegen mijn gevoel in hoor ik mezelf zeggen: “Ach joh, gewoon doen.”


En dan knipt ze een minuscuul, bijna onzichtbaar stukje van mijn haar. Het dwarrelt langzaam op de grond. Demy is opgelucht dat ze mijn haar nog niet verpest heeft, en angstig omdat er nog een miljoen ongeknipte haren uit mijn hoofd hangen. Een halfuur later is ze nog steeds met dezelfde haarlok bezig. In dit tempo ben ik pas over vier uur klaar, reken ik uit. Demy’s docente grijpt in. Ze grist de schaar en de kam uit Demy’s handen en begint met ferme halen mijn haar te kammen. In minder dan vijf minuten heeft ze mijn haar fantastisch geknipt. “Zo.” zegt ze, "anders zit je hier vannacht nog.”

Demy loopt met me mee naar de toonbank om af te rekenen en als ik heb betaald geeft ze me nog een handje. “Succes, hè. Met je opleiding,” zeg ik nog. Ze knikt, krijgt een kleur en mompelt: “Dankjewel.” Als ik even later rustig mijn jas sta aan te trekken in de wachtkamer hoor ik Demy achter me praten. Ze belt met iemand. “Ik heb vandaag voor het eerst iemand geknipt, mam! En het ging SUPERGOED!” roept ze uitgelaten. Mijn hart smelt.

Wat zijn jouw ervaringen met de kapper?