chicklit

In Ode aan de Vrouw gaat Patricia Blok in gesprek met vrouwen van alle leeftijden die haar inspireerden. Het boek is opgedeeld in seizoenen: ze spreekt met vrouwen die in de lente, zomer, herfst of winter van hun leven zijn. De vrouwen vertellen veel over hun jeugd, die soms lang geleden is en zich soms in een andere cultuur afspeelde. Eigenlijk zijn het korte levensverhalen.

Dit concept kan leuk, leerzaam en inspirerend zijn. Maar in Ode aan de Vrouw komt het niet helemaal goed uit de verf. Door de achtergrond van de schrijfster en vaak ook de andere vrouwen die aan het woord komen, loopt spiritualiteit als een felrode draad door het boek. Ode aan de Vrouw zal dan ook vooral in de smaak vallen bij mensen die zelf ook bezig zijn met spirituele ontwikkeling.

Patricia Blok leidt elk seizoen in met haar eigen verhaal, en dat geldt ook voor alle gesprekken met de vrouwen in het boek. En daar blijft het niet bij: ook bij de gesprekken zelf zijn de vragen qua tekst vaak langer dan de antwoorden. De nadruk ligt dus heel erg op het eigen verhaal van de schrijfster. Verder stelt ze veel gesloten vragen, doet ze aannames, zijn het allemaal dames die de schrijfster al kent waardoor de kritische noot ontbreekt, en kiest ze steeds voor het woord ‘wij’ waar het normaal gesproken ‘we’ zou zijn. Dat laatste wordt storend naarmate je langer leest.

Al met al is dit een boek dat geschikt is voor een specifieke doelgroep, en natuurlijk voor de fans van de stijl van Patricia Blok.

Ben jij veel bezig met spiritualiteit?