chicklit

'Ik zou me dóóóóódschamen!’ Het meisje achter me trekt haar schoenen uit en zet haar beide voeten stevig tegen mijn rugleuning. De vriendin van het meisje is het duidelijk met haar maatje eens, want zij roept: ‘Ja. Eéééééérg he?!’ De situatie is blijkbaar zelfs zo erg dat het allemaal on-mid-del-lijk besproken moet worden. En terwijl de zaal donker wordt en er beelden verschijnen op het grote witte doek vooraan in de zaal, kabbelt het gesprek achter me rustig voort. Flarden van de conversatie vliegen me om de oren (‘Facebookstatus!’ ‘Hoer!’ ‘Ze is gewoon jaloers op mij, omdat ik zo verschrikkelijk knap ben!’) en ik vrees het ergste. Ik verheugde me al een tijd op de film 127 Hours, maar mijn bioscoopavondje dreigt nu duidelijk in het water te vallen.

Mensen die gesprekken voeren tijdens een film in de bioscoop. Ik vind het een verbijsterend fenomeen. Zelf voel ik me al bijna schuldig bij het openen van een zak chips, en meestal probeer ik dat dan ook tegelijkertijd te doen met een lawaaiige actiescène of een dramatische en luide huilscène. En daarna heb ik de neiging om me te verontschuldigen voor elke krakende hap ik die ik neem. Ik durf geen woord te zeggen tijdens een film en zelfs bij het verschuiven van een slapend been of een zere arm ben ik me er pijnlijk bewust van dat ik geluid maak.

Maar kletskousen in de bioscoop trekken zich niks aan van al die beleefdheden. Nee, zij wauwelen onverstoorbaar door en hebben geen last van de boze blikken die hun richting op komen. Vaak hebben ze de behoefte om alle onbeduidende details in de film op te noemen. De meisjes achter mij hebben die behoefte in ieder geval wel. Op het scherm is een naargeestige scène te zien, waarin het wanhopige en halfdode hoofdpersonage zijn waterfles laat vallen. Zijn laatste beetje water drupt weg, en er loopt een mier overheen. Het meisje achter me roept opgewonden: ‘Hey! Een mier!’ Haar vriendin doet er nog een schepje bovenop: ‘Die kan hij natuurlijk opeten, zodat hij niet verhongert!’ Ik schiet in de lach en kijk naar mijn vriendin die naast me zit. Zij kan er niet echt om lachen, en met haar handen maakt ze een wurgbeweging.

Dan gaan de dames achter me over tot het roepen van suggesties naar het hoofdpersonage. Het ene meisje roept naar de halfdode jongeman dat hij moet oppassen waar hij zijn waterfles neerzet. Het andere meisje waarschuwt hem dat de batterij van zijn videocamera bijna op is. Zelfs bij het schokkendste gedeelte van de film – de jongen amputeert zijn eigen arm - zijn ze niet stil: ‘Dat doet hij uit frustratie’, is de ernstige mening van een van de meisjes. Mijn vriendin rolt met haar ogen. ‘Nog even en ik amputeer háár arm’, fluistert ze woest.

Ik ben er nog steeds niet uit wat nu de beste manier is zo’n babbelaar tot stilte te manen.  Als je er wat van zegt krijg je vaak een grote mond terug, en ik ben te lui om me langs allerlei armen en benen te worstelen om iemand van het personeel te gaan zoeken. Het liefst zou ik me omdraaien, me een weg banen over de stoelen en de persoon in kwestie zelf door elkaar rammelen. Ik zou dan graag iets willen roepen in de trant van: ‘Hallo! HALLO! Je zit bij een film! Kijk ernaar, wentel je in de ellende, in het drama, in de emoties. Laat je meevoeren door het verhaal. Geniet! GENIET, zeg ik je!’ Maar in de praktijk houd ik gewoon mijn mond, zucht ik een paar keer heel geërgerd en berust ik in de situatie. En net als ik heb besloten dat ook deze keer maar te doen, staat er twee rijen voor me een ongelooflijk grote man op die zich omdraait naar de pratende meiden achter me. ‘Jullie daar!’ buldert hij, ‘Bek dicht en kijken!’ Van schrik zijn de meisjes stil, ik hoor ze zelfs niet meer ademen. Mijn vriendin buigt zich grinnikend naar me toe en fluistert: ‘Die schamen zich nu vast dóóóóóód. Eééééérg, he?’