chicklit

Mijn spiegelbeeld staart me met grote ogen aan terwijl het langzaam tot me doordringt: Ik. Heb. Niks. Te. Vertellen. Helemaal Niks! Het zweet breekt me uit. Ik sta op het punt om een oud-klasgenootje te bezoeken; een doortastende, spontane, ik-houd-van-lekker-aanpakken-en-ik-weet-wat-ik-wil jongedame die ik al vijf jaar niet heb gezien. En ik heb er zin in. Nou ja, ik hád er zin in, want ineens is het duidelijk dat het misschien wel eens een heel korte en slaapverwekkende avond zou kunnen worden. Ik heb de afgelopen vijf jaar namelijk niks interessants gedaan. Mijn leven is een groot geestdodend, meelijwekkend, chaotisch, onduidelijk kwijnfestijn. Dat staat als een paal boven water. En mijn haar zit ook niet goed.

Zulke momenten had ik vroeger al, maar vroeger dacht ik altijd: wacht maar af! Door dat zinnetje kon ik de meelijdende blikken van mijn klasgenoten op de middelbare school aan als mijn pakjes sinaasappelsap weer eens waren geknapt in mijn tas vol schoolboeken. Of als ik weer eens uitgebreid viel over het kleine trapje in de aula tijdens de grote pauze. Of als ik de code van mijn kluisje (4-21-41) weer eens vergeten was. Wacht maar af, dacht ik dan. Wacht maar af, want later functioneer ik écht wel. Wacht maar af, want later word ik een succesvol en beroemd prinsesje (eerste klas)/Britney Spears (tweede klas)/Arts Zonder Grens (vijfde klas).

Afspreken met iemand die je lang niet gezien hebt kan dan zorgen voor de nodige paniekaanvallen. Tenminste, bij mij. Want ineens realiseer ik me: het Wacht Maar Af-moment is aangebroken. Ik zou iets moeten zijn. Ik zou op zijn minst een duidelijk doel voor ogen moeten hebben. De tijd om indruk te maken is aangebroken! Maar het enige wat ik zie is een opeenstapeling van studieswitches, duffe en tijdelijke fulltime baantjes, talrijke genante momenten, grootse plannen die nog niet zijn uitgevoerd en heel erg veel twijfels. Dat gevoel wordt alleen nog maar erger als ik mensen uit mijn verleden spreek (of stalk op Facebook) en erachter komt dat zij wél hun draai hebben gevonden. Ineens lijkt het dan of ik ver, ver, ver, ver, ver, ver achterloop.

Als ik die avond aanbel bij het betreffende oud-klasgenootje  zwaait ze de deur enthousiast open en trekt ze me naar binnen. Ze ziet er werkelijk stralend uit en het gaat  duidelijk goed met haar. Ze vraagt geïnteresseerd naar mij en ondanks het feit dat ik mezelf de hele dag al bestempel als de grootste mislukkeling die op de aardbol rondhuppelt, verander ik in een soort spraakwaterval. Ze valt niet in slaap en ze kijkt ook niet verveeld, en terwijl ik vertel besef ik dat ik eigenlijk best veel leuke dingen gedaan heb. Ik vertel ongegeneerd over mijn duffe baantjes, twijfels en genante momenten en opeens lijken die helemaal niet zo nietig en onbelangrijk als ik dacht. En zij vertelt ook over de laatste vijf jaar. In haar leven is (natuurlijk) ook niet alles zo verschrikkelijk vlekkeloos en perfect verlopen als ik me had voorgesteld. Het is een van de gezelligste avonden in tijden. We halen herinneringen op, vertellen wat we weten over andere klasgenoten en ik ontdek dat ik helemaal niet zo ver achterloop. Als ik afscheid heb genomen ga ik met een gelukzalig gevoel naar huis. Ik ben dan misschien geen beroemd prinsesje, maar eigenlijk ben ik best heel tevreden.