chicklit

Als het kon zou ik elke winter een winterslaap houden. Jazeker, ik ben één van die tere zieltjes die zich aan het begin van de gure seizoenen het liefst opgerold als een balletje tegen de verwarming aan zou willen nestelen. En daar zou ik dan graag vier maanden lang innig tevreden blijven liggen. Ik raak ontregeld van sneeuw en kou, somber van de donkere dagen en ik functioneer slechts op halve kracht. Daar kan geen lichttherapie iets aan veranderen. Alleen in december leef ik weer even op (lichtjes! kadootjes! oliebollen!), maar daarna ren ik weer snel terug naar mijn bed in afwachting van de lente.

De Marokkaanse bakker onder mijn appartement vertoont daarentegen geen tekenen van stemmingswisselingen of winterdepressies. Sterker nog, eigenlijk trekt hij zich helemáál niks aan van de seizoenen. Nu, een maand na de jaarwisseling, staat hij nog steeds razend enthousiast oliebollen te bakken (‘Zolang mensen willen. Ik bak!’). Hij heeft altijd een gigantische lach op zijn gezicht en dat werkt aanstekelijk. Ik geloof dat ik nog nooit iemand met een somber gezicht zijn bakkerij uit heb zien lopen. De bakker groet me elke dag vrolijk als ik langs zijn winkel loop. Hij zwaait dan, steekt zijn duim omhoog en mimet met wilde gebaren: ‘Alles goed?’ Als ik dan knik en zwaai en uitgebreid terugmime dat alles op rolletjes loopt is hij tevreden en gaat weer verder met zijn dagelijkse beslommeringen. Aan het eind van de dag wenkt hij me altijd dat ik even binnen moet komen en dan propt hij vijf stokbroden en tien oliebollen in een plastic tasje. “Hier. Goed eten. Is belangrijk”, zegt hij dan met twinkelende pretoogjes.
 
De ultieme humeurtest kwam natuurlijk wel op de derde maandag van januari. Volgens allerlei onderzoekers, deskundigen en geleerden is de derde maandag van januari namelijk de depressiefste, somberste, zwartste dag van het jaar. Het is dan altijd slecht weer en de feestdagen zijn slechts nog melancholische herinneringen. Verder zijn alle pogingen om goede voornemens te verwezenlijken inmiddels gestrand en de zomer is nog heel, heel, heel ver weg. Ik ben verschrikkelijk gevoelig voor dat soort berichten. Toen ik ’s ochtends de krant opensloeg en met grote koeienletters zag staan dat het die dag één grote depressieve bende zou worden wist ik het onmiddellijk: ze hadden gelijk. De feestdagen kon ik me bijna niet meer herinneren en met mijn goede voornemens ging het sowieso al niet vlot. In plaats van het schrijven van de vele columns en verhalen, zoals ik mezelf had beloofd, had ik de afgelopen weken voornamelijk doorgebracht met het lakken van mijn nagels en het fabriceren van zandarmbandjes. En toen ik naar buiten keek leek het steeds harder te gaan regenen en verzamelden zich grote, donkere wolken in de lucht. De mensen op straat leken boosaardiger en onvriendelijker en de tijd ging veel langzamer dan normaal. Tot twee keer toe werd mijn OV-chipkaart die dag onder een container geblazen, ik miste telkens nét de tram en ik stapte met mijn mooiste schoenen in de grootste regenplas van de stad. Aan het eind van de dag stond mijn gezicht op onweer.

Maar de bakker had nergens last van. Hij stond vrolijk de hele dag oliebollen te bakken, swingend op exotisch klinkende muziek. ‘Gezellig dagje. Alles goed?’, riep hij toen ik ‘s middags als een verzopen (OV-chipkaartloze) kat langs kwam lopen. Hij wenkte me naar binnen en overhandigde me een propvolle plastic tas met oliebollen. Hij babbelde uitgelaten over het weer en vroeg geïnteresseerd naar mijn dag. Ik voelde mijn stemming langzaam veranderen.  Terwijl ik met mijn handen vol de trap naar mijn appartement op liep betrapte ik mezelf op een glimlach. Mijn vrolijke onderbuurman had mijn dag weer goed gemaakt. En met die zak vol knapperige oliebollen in mijn hand leken de feestdagen ook helemaal niet zo ver weg.