chicklit

“Lotte is een heel … gezellig kind”. Zoiets zei de juffrouw van groep drie als mijn ouders vroegen naar mijn vooruitgang met rekenen. De juf van groep vier benadrukte mijn talent voor onzinverhaaltjes schrijven. De meester van groep vijf deed net of hij de vraag niet hoorde. En in groep zes, zeven en acht keken ze ernstig en vertelden ze mijn bezorgde ouders dat ik wel een bééééétje langzaam was in vergelijking met klasgenootjes. Ja, een heel gezellig kind. Maar ook lichtelijk achterlijk als het ging om cijfertjes. En nu nog steeds, eigenlijk. Je kunt me nog altijd betrappen met een diepe denkrimpel in mijn voorhoofd als ik negen en vijf bij elkaar moet optellen (veertien!).

Toch zijn slechts weinigen op de hoogte van mijn angst voor rekenen. Ik vermijd al jaren consequent alles wat ook maar enigszins bèta-achtig aandoet. Met al mijn bijbaantjes heb ik tot nu toe ook altijd rekenachtige ingewikkeldheden weten te omzeilen. Als krantenmeisje ploeterde ik om zes uur ’s ochtends door een dik pak sneeuw. Als deli-meisje bij Albert Heijn was vooral een glimlach belangrijk terwijl ik mensen onuitspreekbare kaassoorten stond aan te smeren. En als receptiemeisje rende ik van hot naar her tussen eindeloos rinkelende telefoons. Maar ik hoefde nooit ook maar één som op te lossen.

Helaas moet ik er nu dan toch aan geloven. Ik werk sinds kort namelijk in een boekwinkel en voor het eerst in mijn leven heb ik te maken met een kassa. Ik moet dus rekenen. Onder druk. En ik snap werkelijk niet hoe mensen het doen. Serieus, van sommige mensen begrijp ik het écht niet. Ik heb een collega bij wie het aan elk ruimtelijk, technisch en cijfermatig inzicht ontbreekt en die toch elke keer weer zonder enige moeite – triomfantelijk en met een zwierige beweging - het juiste bedrag aan wisselgeld uit de kassa pakt. Als ik hem vraag hoe hij het in vredesnaam voor elkaar krijgt haalt hij zijn schouders op: “Dat gaat vanzelf”.

Bij mij gaat het niet vanzelf. Bij mij gaat het met veel ogen-dicht-en-rustig-ademhalen-en-proberen-te-concentreren, terwijl er klanten ongeduldig staan te wachten. Het lijkt wel alsof ze mijn paniek aanvoelen, want ze willen altijd allemaal hun gummetje of hun envelopje afrekenen met een briefje van vijftig. Mijn collega betrapte me er schaterlachend op toen ik onder de kassalade op mijn vingers telde wat een klant terug moest krijgen. En ik geef mensen zo langzaam mogelijk hun wisselgeld, terwijl ik in mijn hoofd nog minstens vijf keer na ga of ik het wel goed gedaan heb. Wanneer ik het geld dan uiteindelijk overhandig, maak ik de rekensom – voor de zekerheid – nog eens hardop: “Alstublieft meneer. Plus vijf cent maakt acht euro negentig. Plus tien cent maakt negen euro…”. Vaak probeert de consument in kwestie me dan te onderbreken door te roepen: “Dankjewel, ik heb het gezien!”. Daardoor laat ik me echter niet uit het veld slaan en ik maak mijn relaas helemaal af: “… Plus tien euro maakt honderd”. Ik kijk de klant dan opgelucht aan en de klant kijkt een beetje geërgerd terug, grist zijn aankoop van de toonbank en vlucht de winkel uit.

Aan het eind van de dag, als de kassa wordt geteld, houd ik door de zenuwen telkens iets te lang mijn adem in. Elke keer weer blijkt het kasverschil minuscuul te zijn en kan ik mijn opluchting bijna niet verbergen. Toch wacht ik stiekem lijdzaam op de dag dat men erachter komt dat – sinds de ‘nieuwe’ (ik) er werkt - er honderden euro’s foetsie zijn. Ik vraag me af of mijn baas me dan nog net zo gezellig vindt als de juf uit groep drie…