chicklit

Bekende Nederlanders haten ze soms, maar hebben ze aan de andere kant soms wel hard nodig: paparazzi. In het boek Polderpaparazzi gaat Susan aan de slag als reporter bij het blad Famous. Een druk en wervelend bestaan! Schrijfster Petra Boots heeft haar ervaringen bij de Telegraaf en weekbladen Privé en Weekend als basis gebruikt voor dit verhaal. Inmiddels is ze bezig met een tweede boek. Chicklit.nl nodigde haar ondertussen tot het schrijven van een column... 

Onzekerheid. Het loopt als een rode draad door mijn leven. De eerste vier of vijf jaar op deze verschrikkelijk leuke planeet kwam ik nog aardig door. Tenminste, als ik mijn allerliefste moeder moet geloven. Maar toen begon het. Ik zette mijn eerste schuchtere stappen richting de lagere school. Het meisje naast me, ik zal het nooit vergeten, had vlooien. En dus werd Saskia uitgescholden. De hele dag. Natuurlijk had ze geen vlooien, maar volgens het populairste groepje van de klas stonk ze als een beerput en dus had ze vlooien.
Zo klein als ik was, nam ik me één ding voor: dat zal mij niet gebeuren. Dus waste ik me iedere dag van top tot teen en weer terug en liep voor ik naar school ging langs m’n moeders kaptafel om steevast haar favoriete parfum op mijn polsen te spuiten. Stiekem natuurlijk, dat begrijp je. En nog steeds ga ik ’s morgens de deur niet uit, nog niet om een half brood te halen, zonder een uitgebreide douche te hebben genomen. Mijn kapster blijft maar zeggen dat twee keer in de week je haar wassen ruimschoots voldoende is. Het zal wel, maar ik moet er niet aan denken op een vette kop met haar betrapt te worden…
Tja, die onzekerheid. Het achtervolgde me op de middelbare school en tijdens mijn studie. Een carrière in volledige anonimiteit had mij heel wat slapeloze nachten bespaard. Zo was er het eerste krantenartikel met mijn naam erbij. Die ochtend stond ik nog voor openingstijd voor de deur te trappelen bij de plaatselijke kiosk. Met klamme handen las ik het artikel na. Ze zouden er toch geen spelfout in hebben laten zitten…
Niet veel anders verging het met mijn eerste coverartikel voor weekblad Privé. Zelf vond ik het reuze spannend om achter BN’ers en Willem-Alexander en Máxima aan te jagen. Maar wat zouden de buren, de vrouw achter de kassa bij Albert Heijn en de Aerobiclerares op de sportschool er wel niet van zeggen? Zouden ze überhaupt nog wel met me willen praten?
Dat het allemaal wel meeviel deed helaas weinig af aan die nimmer aflatende onzekerheid. Als hoofdredacteur van één van de grootste gossipbladen van Nederland belandde ik meerdere malen in de rechtzaal. Zo was Adam Curry een keer woedend op ons (volledig onterecht, dat dan weer wel), maar moest ik het ook opnemen tegen ex-minister Wouter Bos. De camera’s snorden en ik was verzekerd van een item in RTL-Boulevard, wat automatisch een week onderduiken betekende.
Dus wat bezielde me in hemelsnaam om over diezelfde wereld van glitter en glamour een boek te schrijven? Ik was net bevallen van een wolk van een dochtertje en om haar slaaptijd te doden dook ik voor de lol achter mijn laptop. Ik zou mijn showbizzbelevenissen aan het ‘papier’ toevertrouwen en wie weet deed ik er later alleen het nageslacht een klein pleziertje mee. Het had allemaal niet zoveel om het lijf. Ik zag het vooral als aangenaam tijdverdrijf.
Nog geen jaar later lag Polderpaparazzi echter in de winkel. De showbizzachtige lancering, compleet met RTL Boulevard en Shownieuws, was geweldig en het etentje met intieme vrienden daarna zo mogelijk nog leuker. Maar dan? Dan lig je daar dus. Volledig in de openbaarheid, klaar om afgeslacht te worden.
Reacties op Bol.com? Ik lees ze niet. Een enthousiaste beller die vraagt wanneer het tweede deel uitkomt? Ik haal gelaten m’n schouders op en denk: wat lief om me zo te sparen. Chicklit.nl belde en liet me weten van de vijf hartjes, er maar liefst vierenhalf gescoord te hebben. Even een gevoel van trots, heel even maar. Voor de rest overheerst onzekerheid.
We zijn een jaar verder en geloof het of niet, boek nummer twee is bijna klaar. Leer ik het dan nooit? Waarschijnlijk niet. Daarnaast vond ik het onderwerp te boeiend om er niets mee te doen. José van Eerdt heeft een jaar lang onschuldig in de gevangenis van Breda gezeten. Haar toenmalige vriend had haar op slinkse wijze een bloederige moord in de schoenen geschoven. Het zal je maar gebeuren als alleenstaande moeder met een zoontje van zes thuis. Vreselijk toch?
De reacties op de nog grove versie van het op waarheid gebaseerde boek met een vleugje frivole fictie zijn veelbelovend. En toch schuif ik het ‘Bruna-moment’ steeds verder voor me uit. Nog even hier schaven en nog even daar. En tja, een lancering in de zomer heeft niet zoveel zin. Misschien beter wachten tot net voor de feestelijke decembermaand. Uitvluchten genoeg, maar op een goede dag zal ik er toch aan moeten geloven. Al is het maar uit respect voor de hoofdpersoon van het boek. Maar ja, die onzekerheid…

Petra Boots