chicklit

Knalroze leek mij het beste. Ik was zes jaar en ik mocht voor het eerst zelf de kleur van mijn kamer bepalen. Die keuze was snel gemaakt (ik wilde immers een prinsesje worden) en mijn vader ging al gauw aan de slag met kwasten en rollers en een zorgvuldig uitgezochte combinatie van zachtroze en knalroze verf. Mijn prinsessenkamer was een feit en ik heb vele uren innig tevreden in mijn ultraroze, Koninklijke slaapvertrek doorgebracht. De metamorfoses die mijn kamer in de jaren daarna heeft moeten ondergaan waren van hetzelfde kaliber: knalpaars, knalgroen en knalgeel. Het kon me allemaal niet ‘knal’ genoeg. Bovendien stapelde ik mijn leefruimte in de loop der tijd helemaal vol met allerlei felgekleurde hebbedingetjes en opzichtige meubels (lees: oranje-rood-wit-roze gestreepte bank). Mijn kledingkast propte ik vol met outfits die minstens zo  opvallend waren als mijn kamer. Ik heb zorgwekkend veel foto’s van mezelf in een trui die zo oranje is, dat het pijn doet aan je ogen. Ja, vroeger hield ik van kleurtjes, en die afwijking ben ik nooit meer echt kwijtgeraakt.

Nu nog steeds heb ik een merkwaardige voorkeur voor veel en felle kleuren. Bij de aanblik van een turkooizen bloempot of lime groene kaarsenstandaard lijkt het wel of mijn hersenen pontificaal weigeren nog te functioneren. Ik verval in een soort primitieve staat van zijn en het enige wat ik nog kan denken is: HEBBEN! Als ik een keer iets echt nodig heb, dan kan ik nooit de normale, neutrale, zwarte of grijze versie daarvan kopen als er ook een vrolijk gekleurde (enigszins kinderlijke) versie aanwezig is. Want vrolijk gekleurde versies zijn in mijn ogen altijd de juiste keuze. Paarse oortelefoontjes zijn verleidelijker dan zwarte, roze nietmachines zijn beter dan grijze en een hemelsblauwe wasmand maakt mij in een winkel gewoon blijer dan een beige. Ook al weet ik dat ik er thuis misschien spijt van krijg en ook al weet ik dat een neutrale kleur waarschijnlijk verstandiger is, ik kan het niet laten me altijd monter naar de kassa te begeven met een felgekleurd product. Het ziet er gewoon zo leuk uit in de winkel!

Ik ben me soms pijnlijk bewust van mijn eigenaardigheid. Dat is voornamelijk het geval als ik er door een samenloop van omstandigheden ineens uitzie als een soort invalide regenboog. En dat overkomt me nogal eens. Vorige week zag ik mezelf ineens terug in de weerspiegeling van de ramen van een tram. Daar stond ik, met mijn felblauw-met-wit gebloemde koffer en mijn fluorescerend roze rugtas met gouden accenten. De muziek uit mijn iPod kwam uit paarse oordopjes en in mijn haar zat een grote rode bloem. Mijn gele sokken en witte gympen maakten het geheel af: ik leek wel een wonderlijke kermisattractie. Zulke momenten van afgrijzen zorgen dat ik me plechtig voorneem zo’n felblauw-met-wit gebloemde koffer ritueel te verbranden en de fluorescerend roze rugtas diep te begraven. Ik neem me dan ook plechtig voor om verantwoordelijk en volwassen te worden en in het vervolg te kiezen voor neutrale en verstandige kleuren. Zoals bruin. Of zwart.

Maar dan heb ik ineens een paar slippers nodig. En eenmaal in de schoenenwinkel kan ik het niet over mijn hart verkrijgen de degelijke, zwarte, orthopedisch verantwoorde teenslippers onderin het schap te kopen. Nee, ik neem de oncomfortabele,  maar o zo vrolijke acaciaroze, plastic teenslippers met een enorme bloem op de bovenkant. Ook al zitten ze niet lekker en ook al weet ik dat ik ze na een week waarschijnlijk afgrijselijk vind. In de winkel zien ze er het snoezigst en snoepigst uit en mijn brein denkt slechts nog: HEBBEN! Heel tevreden loop ik dan de winkel uit op mijn felroze aankoop. En even, heel even, voel ik me weer het uitbundige zesjarige meisje dat voor het eerst haar kamer knalroze mocht verven.