chicklit

Hij tikt me op mijn schouder en duwt me nogal dwingend zijn (kolossale, ultrahypermoderne, met een buitensporig grote lens uitgeruste) digitale camera in mijn handen. “You take picture”.  Het is geen vraag, maar meer een bevel en nee zeggen is overduidelijk geen mogelijkheid. Ik sta op een plein in het Spaanse Sevilla en ik ben omgeven door honderden mensen. Toch heeft deze kleine, dwingende, Aziatische man nu net mij uitgekozen om een foto te nemen van hem en de indrukwekkende kathedraal waar hij voor staat. Hij wijst opgewonden naar het grootste knopje op het reusachtige apparaat en roept een paar keer: “Push!” En dan rent hij ineens heel hard en heel ver weg. Een beetje verbijsterd kijk ik hoe het mannetje na vijfentwintig meter plotseling stokstijf stilstaat. Er verschijnt een grote, onechte lach op zijn gezicht en hij steekt zijn duim omhoog. Dat is mijn teken, en ik druk op de knop…

Ik voel me altijd razend verantwoordelijk als ik een foto moet maken voor mensen die ik niet ken. De verwachtingsvolle blikken die dan op mij gericht zijn maken we nogal zenuwachtig, want ik weet: deze mensen rekenen op mij. Ik ben degene die ervoor kan zorgen dat ze een mooie en tastbare herinnering hebben aan dit moment. Of ik kan het helemaal voor ze verpesten.

Persoonlijk vind ik de foto’s die vreemden voor mij maken meestal niet helemaal top. Ze zijn vaak verkeerd scherpgesteld (zodat de bejaarde meneer die op het bankje achter me met open mond in slaap is gevallen veel beter in beeld is dan ikzelf), teveel uitgezoomd of - nog erger - teveel ingezoomd. Of ze zijn scheef. Of ze zijn net op het moment genomen dat ik nog aan het praten ben, en mijn mond vertrokken is op een manier waarvan ik liever niet weet dat het mogelijk is. Maar dat zeg ik niet. Nee, ik bekijk de foto met een lach en bedank degene hartelijk die ‘m heeft gemaakt.

En dat geldt ook andersom, dat besef ik me maar al te goed. Ik probeer er dus altijd maar het beste van te maken. Gelukkig heb ik voor deze situatie een strategie: eerst roep ik heel hard “Smile!” en dan druk ik zo vaak mogelijk op het knopje. Als ik veel foto’s maak dan moet er wel iets acceptabels tussen zitten, is mijn theorie. Daarna geef ik het fototoestel weer terug aan de eigenaar (uiteraard) en probeer ik hun gezichtsuitdrukking te lezen wanneer ze het resultaat bestuderen. Vaak bekijken ze de foto met een lach, en word ik hartelijk bedankt…  

In het geval van de Aziatische man en de kathedraal vergaat het me iets anders. De kathedraal staat in al zijn volle glorie op de foto, en daarnaast staat een bijna onzichtbaar, minuscuul persoontje met een opgestoken duim. Het is zo’n rare foto dat ik me niet kan voorstellen dat dit de bedoeling is. De man komt weer terugrennen en grijpt naar de camera. Driftig bekijkt hij de foto en richt zich dan tot mij. Hij heeft nog net geen tranen in zijn ogen, en hij bedankt me keer op keer op keer. Ik begrijp er niks van, maar ik ben blij dat hij de foto mooi lijkt te vinden. Wanneer ik van hem wegloop en daarna nog eens omkijk zie ik hem nog steeds naar het schermpje staren. Bij deze man hoef ik me in ieder geval niet af te vragen hoe hij over het resultaat denkt, want het geluk straalt van hem af. En als hij de foto wel verschrikkelijk vindt, dan weet hij dat wel extreem goed te verbergen.