chicklit

“Nou, dat gaat wel lukken, he?”, zegt de statige man in het zwarte pak tegen me. Hij wacht mijn antwoord niet eens af en beent weg. De statige man is mijn baas en hij heeft me net bij de entree van zijn warenhuis gedropt om klanten te verwelkomen. Daar sta ik dan. Vandaag ben ik een Greeter.

Een dag Greeter zijn gaat ongeveer zo: je wordt, uitgedost met een kanariegeel sjaaltje en een permanente glimlach, bij de ingang van een winkel neergezet. En dan kun je meteen beginnen met je taak: elke klant moet begroet worden. Sterker nog, elke klant moet het gevoel krijgen dat hij met ál zijn vragen bij jou terecht kan, zodat zijn aandacht weer snel op de koopwaar gericht is.

Nu heb ik best wel veel vertrouwen in mijn sociale vaardigheden. En ik weet ook vrij zeker dat ik er niet wanstaltig uitzie; ik heb geen bochel, overbodige ledematen of haar op verkeerde plekken (echt niet!). Maar de reacties van de klanten zorgen ervoor dat ik toch aan mezelf begin te twijfelen. Ik krijg verwarde, geïrriteerde en soms zelfs ronduit angstige reacties op mijn vriendelijke - bij nader inzien misschien iets té intense - begroeting. Veel klanten botsen door mijn onverwachte 'hallo' van schrik tegen degene aan die voor hen loopt. Anderen raken zo van hun à propos (“Huh?! Hoorde ik een stem? Ik hoorde een stem! Wáár kwam die stem vandaan?!”) dat ze pontificaal stilstaan en andere mensen juist tegen hén aanlopen.

Al na een halfuurtje heeft mijn vertrouwen in mijn eigen spontane uitstraling ernstige deuken opgelopen, want geen enkele klant schijnt te begrijpen waarom ik bij de ingang sta. Aan het eind van de dag begint ook mijn glimlach langzaam te vervagen. Ik ben de verbaasde, verdwaasde en verwarde gezichtsuitdrukkingen zat en mijn voeten doen veel pijn. En dan - precies op het moment dat ik van plan ben heel hard de winkel uit te rennen en nooit meer terug te komen - is daar die ene reactie die alles weer goed maakt: “Een hele goedemiddag, jongedame”, zegt de mooie jongen met de grote blauwe ogen tegen mij wanneer ik hem een goedemiddag wens. Hij neemt met een zwierig gebaar zijn pet voor me af en geeft me een knipoog. Mijn (lichtelijk) spastische glimlach wordt zomaar spontaan en het scheelt me niks dat er geen enkel verstaanbaar woord over mijn lippen komt. Mijn dag is weer goed.

Vanaf dat moment heb ik me voorgenomen om winkelpersoneel voortaan te erkennen en meer te waarderen. De volgende dag ben ik weer een vrij mens en stiefel ik de Bijenkorf in om een heel verantwoordelijke en noodzakelijke boodschap te doen (en helemáál niet omdat ik ineens bedacht heb dat een Gucci-tas met een handig vakje voor mijn eventuele chihuahua een goede investering is). En dan zie ik haar. Ze staat bij de ingang: een jongedame met een kanariegeel sjaaltje, een krampachtige glimlach en een ietwat paniekerige uitdrukking op haar gezicht. Ik weet wat me te doen staat…