chicklit

Mijn vrienden spraken er al jarenlang schande van dat ik nog nooit naar de n8 was geweest. Ik zelf ook trouwens, want het leek me een magische gebeurtenis waar iedereen alleen maar blij en gelukkig zou zijn. En met het nieuwe kabinet op de loer om de cultuur zo snel mogelijk af te slachten, was mijn beslissing snel gemaakt. Ik, Lotte, ging dit jaar naar de museumnacht.

Intens gelukkig stond ik – kauwend en knauwend op mijn Chupa Chup – in de rij voor het museum. Maar nu was het niet gewoon een museum. Nee, er leek een soort toverachtige waas over het gebouw te hangen. Binnen hingen de meesterwerken die ik allemaal al een keertje gezien had. Maar nu was het helemaal anders. Nu was het nacht.
Ik had het gevoel dat er op elk moment een circusachtig gezelschap naar buiten kon springen. Clowns op stelten en een stalmeester met een hoge hoed die met een zware stem zou brullen: “Welkom, Lotte, welkom." Acrobaten die flikflakkend en arabierend op me af kwamen zouden me daarna sierlijk bij mijn hand pakken en mee naar binnen tronen. Er zou een wondere wereld van kunst voor me opengaan.
Eenmaal binnen greep mijn doortastende huisgenootje mij vast en we worstelden ons een weg door de mensenmenigte. Die menigte bestond bijna voor de helft uit jonge, hippe ouders met minstens vier net zo hippe kinderen. We belandden in een overvolle zaal en nestelden ons in een grote zitzak. De hele zaal was gevuld met supermodieuze mensen compleet met bril met een hoornen montuur en een glas champagne in hun handen. Een ernstige man stond een lezing te geven. Af en toe zette hij een oude grammofoon aan die bizarre geluiden produceerde. Het waren hoogstwaarschijnlijk belangrijke en gewichtige geluiden voor de kunstwereld. Ik was heftig onder de indruk.
Rozig van de champagne en melig van de hele avond liepen we tegen sluitingstijd nog achter een mevrouw aan die een groep mensen rondleidde. Ze stapte stevig door en we hobbelden hijgend achter haar aan. Ze vertelde gepassioneerd over haar vak – iets over schildertechnieken uit de 17e eeuw - maar omdat mijn aandachtsspanne altijd ernstig onder alcohol te leiden heeft, hoorde ik niet veel van wat ze zei. Ik geloof dat het ging over zelfgemaakte kwasten. Gemaakt van eenhoornhaar. Uit de tijd dat die nog bestonden. Zoiets. Het was duidelijk tijd om naar huis te gaan.

De volgende (mid)dag werd ik uitgeput wakker. Nog nooit was een museumbezoek zo vermoeiend geweest. Ik stapte op mijn fiets en ging op zoek naar een plek om te ontspannen. De rest van de dag heb ik in het knusse kinderhoekje van het Tropenmuseum naar verhalen geluisterd over Anansi de spin. Misschien niet zo hip. Maar wel een stuk rustgevender.