Ze woonde in Wemeldinge

Lotte schrijft...

01-10-2011 | Geplaatst door Lotte Hagen

Ze woonde in Wemeldinge

Een zekere Mariska reageerde op mijn advertentie. Ze had twee kaartjes in haar bezit voor het concert waar ik heel graag heen wilde, en ze wilde die kaartjes wel aan mij verkopen. Ik was uitzinnig blij. Haar verhaal leek logisch (ze kon niet naar het concert, want ze ging onverwacht op vakantie. Zou ik ook doen) en haar gegevens in orde (ze woonde in Wemeldinge. Dat verzint toch niemand?) Okay, ik moest het geld overmaken naar het buitenland, maar ze woonde dichtbij de grens. Op mijn vraag of ze de kaartjes op kon sturen antwoordde ze ‘ja, dat kna wel wnat ik heb nog wel poszeegels’, maar goed iedereen maakt wel eens spelfouten (dyslexie is geen grapje!) en ze had natuurlijk gelijk: om iets op te sturen heb je postzegels nodig. Er was geen twijfel over mogelijk: dit was een eerlijke, zakelijke transactie. Dus ik maakte mijn geld over en wachtte met spanning op de kaartjes. Die kwamen niet. En Mariska leek van de aardbodem te zijn verdwenen.

Ik ben niet naïef. Ik mag dan een groot en onwrikbaar vertrouwen hebben in de mensheid, maar ik ben niet naïef. Als een ‘bisnus man from the UK’ mij een e-mail stuurt met daarin informatie over een geweldige ‘bisnus opperturnity’ en of ik even ‘mony’ naar zijn ‘benk acount’ wil overmaken, dan gaat er bij mij echt wel een alarmbelletje rinkelen. Maar ik geloof dat de meeste mensen best eerlijk zijn en dat ik eventuele oplichters wel kan herkennen. Ik geef mensen graag het voordeel van de twijfel en tot nu toe is dat altijd nog goed gegaan. Ik koop regelmatig dingen op het internet, maak braaf het geld over en ontvang dan ook daadwerkelijk mijn gekochte object. Tot voor kort was ik ervan overtuigd dat het niet mogelijk was mij op te lichten, want mijn natuurlijke bandietenradar kon Zulke Mensen er zonder moeite uit pikken.

Ik stond (sta!) er dus best wel van te kijken dat het iemand zomaar gelukt is mij te bedonderen. Mijn radar heeft jammerlijk gefaald. Toen ik achteraf de bankgegevens van Mariska aan Google voorlegde bleek dat zij (of hij) honderden mensen precies hetzelfde geflikt heeft. En met dat trucje heeft zij (of hij) tienduizenden euro’s verdiend. Ik vond het fascinerend en shockerend tegelijk, en om eens te testen hoe erg het gesteld is met de online marktplaatsen postte ik een nepadvertentie:

Hallo,

Ik ben dringend op zoek naar kaartjes voor het concert van ‘Dancing Naked in the Moonlight’ op 31 februari 2013 in Wemeldinge. Heb je nog kaartjes over? Mail me dan.

Groetjes, Benny Geck

Ik kreeg zes reacties. Zes mensen wilden hun kaartjes voor een niet-bestaand concert op een niet-bestaande datum wel aan Benny Geck verkopen. Sommige van die reacties waren zelfs zo overtuigend dat ik mezelf er telkens weer even aan moest herinneren dat het concert niet bestond.

Ik bekijk het online winkelen nu dan ook met heel andere ogen. Elke reactie die ik krijg lees ik met grote argwaan. Is dit ook iemand die me mijn zuur verdiende centjes op sluwe wijze afhandig wil maken? Mijn vertrouwen in de mensheid heeft jammer genoeg toch wel een paar deukjes opgelopen. Het vertrouwen in mijn natuurlijke bandietenradar is helemáál verdwenen. Voorlopig zal ik alleen nog maar iets kopen op het internet als ik mijn aankoop ergens op kan halen en het aan een uitgebreid onderzoek kan onderwerpen. Voorlopig ben ik op mijn hoede. Ik koester de stille hoop dat er ooit nog wel eens een echte bandietenradar uitgevonden wordt, maar tot die tijd mag iedereen fijn zijn postzegels in zijn zak houden.