chicklit

Nu, twee weken later, ben ik al aardig gewend aan mijn leventje hier. De muren heb ik volgehangen met foto’s van vrienden en familie, mijn bed is gezellig opgemaakt en voor een mooi uitzicht ga ik gewoon naar buiten. Ik heb hier al een aardig groepje gevormd met andere uitwisselingsstudenten, maar leuke Amerikanen zijn hier schaars. De meesten zijn wel erg vriendelijk, of doen alsof. Je moet ook niet raar opkijken als ze vanuit het niets roepen dat je er leuk uitziet of dat ze van je kledingstijl houden. Hier kan alles gewoon gezegd worden, erg verfrissend! 

 

Aan het campusleventje ben ik eigenlijk zo gewend geraakt. Het is een beetje alsof je op schoolkamp bent, alleen dan beter. Ik heb mijn eigen kamer, waar ik echt geluk mee heb - bijna iedere student hier moet de kamer met een tot vier andere studenten delen. Verder kun je haast naar de eetzaal kruipen en er is altijd genoeg eten om uit te kiezen. Pizza, pasta, bagels, ceasar salade, scrambled eggs, muffins, pancakes en allerlei versgemaakte broodjes. En dan mag je ook nog eens zoveel eten als je wilt. Zó word je dus dik! 

 

Het valt me op dat Amerikaanse meisjes of heel dun zijn of heel dik, er zitten er weinig tussenin. Ikzelf zit daar wél ergens tussen, maar met al dat eten hier kan ik me binnenkort bij de dikkerds aan gaan sluiten. Morgen de sportschool dus maar eens uitproberen. 

 

Wat ook nogal een cultuurschok voor me is, is dat ze hier sarcasme maar moeilijk kunnen begrijpen. Erg lastig als je gewend bent om non-stop sarcastische opmerkingen te maken. Ik heb al geleerd dat proberen weinig zin heeft, je wordt alleen met een blik vol onbegrip - en soms zelfs verontwaardiging - aangekeken. Ik bewaar deze humor dus voor mijn Nederlandse vrienden hier en thuis, en natuurlijk voor jullie. 

 

Daarmee sluit ik deze eerste keer af, ik heb nog wat leeswerk liggen over bruiloften en etiquette, erg interessant!

 

XO, Maloe