chicklit

“Ja, luister eens jongen, mijn huistelefoon doet het niet”. De stem van mijn oma tettert door de hoorn. Mijn vader is in de war. “Maar mam”, vraagt hij verbaasd, “hoe kan je me nu dan bellen?” Ik zie aan zijn gezicht dat hij hoopt dat ze belt met het mobieltje dat hij jaren geleden voor haar heeft gekocht. Maar helaas: mijn oma is naar oom Dries gefietst, die drie dorpen bij haar vandaan woont, om daar een telefoontje naar mijn vader te plegen. Zo ging dat vroeger en daar zweert ze bij. Niks mobiele telefoons, niks Skype; je fietst dapper en doortastend naar de dichtstbijzijnde goede kennis en maakt daar beleefd gebruik van de vaste lijn. Mijn vader belooft oma’s telefoon te komen maken. “Hoe kan ik je bereiken?”, vraagt hij. Ze geeft hem het telefoonnummer van oom Dries. Als hij daar dan even naartoe belt, dan zal oom Dries wel naar oma fietsen om de boodschap van mijn vader door te geven…

Mijn oma houdt niet van modern gedoe. Ze heeft – net zoals veel mensen die op leeftijd zijn – moeite om de ontwikkelingen op technologisch gebied bij te houden. Ze kan niks met een mobiele telefoon, een laptop of een iDing. En bij begrippen als Google, internet-bankieren, e-mail of sms’je zit ze me alleen maar glazig aan te kijken. Mijn oma gelooft in handgeschreven brieven, handgeschreven cheques, papieren woordenboeken en een degelijke, betrouwbare vaste-telefoon-met-draad waarbij je gewoon naast het toestel moet blijven zitten als je met iemand praat.

Persoonlijk vind ik het geen probleem dat mijn oma niet aan moderne technologieën wil beginnen. Dat is heel doorsnee omagedrag, en er is niets mis mee. Heel soms geef ik haar een stoomcursusje. Dan probeer ik haar uit te leggen hoe ze een mobieltje kan aanzetten, en hoe ze er een sms’je mee kan versturen. Ze lijkt geïnteresseerd, maar ik weet dat ze het mobieltje, zo gauw ik de deur uit ben, weer keurig in de verpakking zal terugstoppen en daarna zorgvuldig onderin haar linnenkast zal leggen. Ze haalt hem er pas weer uit als wij weer op bezoek komen.

Ik denk niet dat mijn oma’s gevoel over de wereld van het internet en de smartphones ooit zal veranderen. Het gaat gewoon te snel. Maar mijn vader vindt haar anti-handige-dingen-houding maar niets. Hij is ervan overtuigd dat een beetje technologie haar leven een stuk makkelijker zou maken, en daarom probeert hij haar met allerlei gelikte snufjes te overreden. Maar het vergaat de laptop en de supersnelle internetverbinding die hij voor haar aanschafte precies hetzelfde als het eerdergenoemde mobiele telefoontje: niemand gebruikt ze.

Toch leek het er vorige week heel even op dat mijn vader zijn zin kreeg. In mijn mailbox stond een e-mail van… mijn oma. Dag lieve Lotte, stond er, hoe gaat het met je? Liefs, oma. En dat was niet het enige. Onderaan de e-mail stond met grote koeienletters: DEZE E-MAIL IS VERZONDEN VANAF EEN IPAD2. Ik stond perplex. Een iPad2? Drie seconden later ging mijn telefoon: het was oma. Of het mailtje dat mijn vader zojuist naar me had gestuurd wel was aangekomen, want ze vertrouwde die iPad die hij voor haar gekocht had voor geen meter.