chicklit

Ik stel me zo voor dat de meeste kinderen er op een vrij spectaculaire - of in ieder geval memorabele - wijze achter komen dat Sinterklaas een grote nepper is. Misschien worden ze eerst eens stevig op een stoel neergezet door hun ouders, compleet met een groot glas warme chocolademelk met slagroom en een gigantisch stuk speculaas. Hun moeder slaat een arm om hen heen en heeft de tissues voor de eventuele tranen al bij de hand. Hun vader spreekt hen ernstig toe: “Luister eens, Klaasje/Loesje/Willempie, je bent nu oud genoeg om dit te weten…”. Zoiets. Of misschien hield de lijm van de baard van de Sint het niet meer en keken ze plotseling recht in de ogen van hun opa of overbuurman. Zoiets onthoud je. Zoiets is anekdotewaardig. Mijn verhaal is niet anekdotewaardig. Ik had een ouder vriendinnetje dat plotseling en geheel uit het niets midden in de zomer zei: “Sinterklaas bestaat niet, maar dat wist je wel, toch? Kom, dan gaan we nu in die hele hoge boom klimmen”.

Ik ben nooit zo’n kind geweest dat meteen al doorhad dat het allemaal niet echt was. Sommige kinderen hebben dat wel, dat hoor je heel vaak. Die zien een piepklein minuscuul ieniemienie dingetje dat niet klopt en hebben meteen alles door. Ik niet. Als ik meer dan één Sinterklaas zag, dan waren dat gewoon hulpsinterklazen. Simpel. En dat mijn vader opeens uit de huiskamer was verdwenen op het moment dat Sinterklaas ons huisje met een bezoekje vereerde? Dat was toeval. Logisch. Ik vond, zoals het een gezonde Nederlandse kleuter betaamt, Sinterklaas het meest magische feest van de wereld. En het moment waarop ik plotseling besefte dat Sinterklaas écht niet bestond kwam dan ook als een donderslag bij heldere hemel. Er was totale desillusie. Ik voelde me bedrogen en verraden toen de waarheid aan het licht kwam.

Vanaf dat moment kwam ik terecht in de volwassen wereld van het Sinterklaas vieren. De wereld waarin je surprises maakt, en braaf de schijn ophoudt voor de kleine hummeltjes die nog wel in Sinterklaas geloven. De wereld waarin je opeens zelf voor Zwarte Piet moet spelen. Niks magie, het is hard werken met al dat knutselen, dichten en liegen. En hoe ouder ik word, hoe sceptischer ik ertegenover sta en hoe minder tijd ik heb voor al die ‘onzin’. Dat probleem heeft iedereen om me heen ook een beetje. Opeens vier je Sinterklaas begin januari, omdat dat beter uitkomt. Hij bestaat toch niet, en niemand gelooft er nog in, dus wat maakt het nog uit?

Maar nu de Sint weer voet aan wal heeft gezet en pakjesavond steeds dichterbij komt voel ik opeens toch weer een flikkering van mijn vroegere enthousiasme. Dat heb ik vooral als ik kinderen zie die er net zo blind in geloven als ik vroeger deed. Vorige week zag ik een klein meisje aan de hand van haar moeder over straat lopen. In haar vrije hand had ze een velletje papier waarop ze zorgvuldig allemaal netjes uitgeknipte plaatjes van speelgoed had geplakt. Op dat moment kwamen er twee als Sinterklaas verklede jongens aanfietsen en achter hen fietsten drie Zwarte Pieten. Het meisje zwaaide naar ze, en toen de twee sinterklazen voor haar neus stilstonden reikte ze hen haar verlanglijstje aan. “Dit is voor de echte Sinterklaas”, zei ze ernstig, “kunnen jullie dit aan hem geven?” Stiekem hoop ik voor haar dat de echte Sinterklaas op dit moment gewoon ergens in ons land door zijn grote boek zit te bladeren. Misschien waren die twee jongens wel écht gewoon hulpsinterklazen? Misschien…