chicklit

Van Hand tot hand is niet zo’n verhaal waarvan je er al tig hebt gelezen. Het is ook geen verhaal die je ‘even tussendoor’ wilt lezen. Dit boek is er één die je leest wanneer je iedereen een eikel vindt en de wereld een reuzenkrokodil is. Het verhaal van Maria is namelijk gruwelijk, onvoorstelbaar en oneerlijk tegelijkertijd. Je gelooft gewoon niet wat haar overkomt. En wat haar vervolgens nog stééds overkomt. Maria is het slachtoffer van een groepsverkrachting die niet één keer, maar vele keren gebeurt. Wisselende mannen, maar steeds met een vaste kern. Zij is dertien wanneer het voor het eerst gebeurt en pas wanneer haar zusje wordt bedreigd, vindt Maria de kracht om de waarheid te vertellen. Ze geeft de mannen aan bij de politie en met die aangifte veroordeelt ze zichzelf en haar familie ook. Want in het kleine Italiaanse dorp waar Maria opgegroeid is, willen ze haar niet geloven. Logisch, want het zijn hun echtgenoten, broers en zoons die beschuldigd worden van dit verschrikkelijke feit. En dan blijkt dat het hele dorp zich tegen hen keert, met alle bedreigingen en onpleziere gebeurtenissen. Nogmaals, dit lees je niet voor de lol. Het is een walgelijk verhaal, waarschijnlijk nog niet eens het topje van de ijsberg. Want Maria zinspeelt er meerdere malen op dat zij niet alles durft te vertellen. Maar dat er nog wel meer te vertellen is. Maar ze zegt: misschien komt dat. Ooit. Mocht de dappere en krachtige Maria inderdaad besluiten om haar gruwelijke verhaal te vervolgen, zal ik haar boek niet lezen. Ik wil graag nog een beetje blijven geloven in de wereld. En verhalen zoals die van Maria zijn te verschrikkelijk.