chicklit

We kennen allemaal de ‘zoek de 7 verschillen’ plaatjes uit de Donald Duck en andere kinderbladen. De plaatjes lijken heel veel op elkaar, op het eerste gezicht zijn ze zelfs identiek. Maar als je er nog eens wat beter naar kijkt, zie je dat er toch best veel verschillen zijn. Zo is het voor mij ook met Nederland en Amerika. Op het eerste gezicht vond ik Amerika en Nederland veel op elkaar lijken, vooral omdat het beide natuurlijk Westerse landen zijn. Maar al snel begin je de verschillen te zien. Als je een korte tijd in Amerika doorbrengt, krijg je hier zeker iets van mee, maar je merkt het pas echt als je er voor een langere tijd verblijft.

Het begint natuurlijk met het eten. De fastfood ketens als McDonald’s, KFC, Burger King en Domino’s Pizza zijn niet te missen. En ook al kun je er in Nederland ook niet echt omheen, hier is de keus verder nogal beperkt. Als je al voor groenten kúnt kiezen, is dit vrijwel altijd in veel(!) olie of boter bereid - lekker vet dus. Na een tijdje ga je de gewone bruine boterham met Nederlandse kaas wel missen.

Een ander bekend verschil is natuurlijk de 21+ regel voor alcoholgebruik. Iedereen vraagt zich sterk af of deze regel wel zin heeft. Als ik zo eens om me heen kijk, krijg ik ook mijn bedenkingen. Zodra Amerikanen gaan studeren, betekent dit dat ze niet meer worden gecontroleerd door hun ouders. En dus ze gaan helemaal los... Ik heb al een hoop meegemaakt hier: meisjes die elkaar met naaldhakken bekogelen en jongens die voor de grap het brandalarm inschakelen, waardoor je midden in de nacht twee uur lang buiten op het veld mag staan. Ik zal niet zeggen dat wij in Nederland allemaal even rustig zijn, maar tegen de tijd dat we gaan studeren, zijn we wel gewend aan het drinken van alcohol en is de behoefte om ons helemaal klem te zuipen enigszins afgenomen.

Verder verbaas ik me over hoe erg Amerikanen met sommige dingen achterlopen. Zo parkeerde ik op een vrijdagavond met een Zweedse vriendin de auto vlakbij de campus. Van 8 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds moet hier betaald worden, dit kan alleen met kwartjes en voor max. 2 uur per keer. We wilden de volgende ochtend rond 10 uur vertrekken, dus dachten: “Laten we er alvast voor die 2 uur geld ingooien”. Na een lange zoektocht en ruilsessie, hadden we uiteindelijk 10 kwartjes bij elkaar gesprokkeld om in de oldschool parkeermeter te gooien. Misschien raad je het al; het ding begon gelijk te lopen en al snel stond er dat we nog maar 1 uur en 58 minuten over hadden... Niet echt iets dat in Nederland of Zweden zou kunnen gebeuren, maar er zat maar één ding op: vroeg opstaan om te gaan betalen. That’s America, baby!

Wat ik echt leuk vind aan Amerikanen is dat ze vaak heel vriendelijk zijn. Leraren, winkelmedewerkers, hoteleigenaren, noem maar op. Ze bieden je een uitermate goede service en zullen er alles aan doen om je van dienst te zijn. Van de How are you?’s kijk ik niet meer op, al blijf ik reageren dat het goed gaat met me, terwijl er eigenlijk niet echt een antwoord wordt verwacht. Blijkbaar moet ik er toch nog een beetje aan wennen. Ook de Happy New Year’s die je de laatste weken van december al regelmatig krijgt toegeworpen, zijn even wennen.

Om nog maar niet te spreken over de manier waarop hier met seks wordt omgegaan... Dat Amerikanen niet preuts zijn is algemeen bekend, ook al willen ze maar al te graag zo overkomen (denk aan de bekende *beep* in videoclips). Maar wat hier gebeurt is echt verbazingwekkend. Het is blijkbaar heel gewoon om als meisje op een jongen af te stappen om te vragen of hij met haar naar bed wil. Toch vindt niet iedereen dit wat. Een van de jongens hier in de dorm heeft zijn Facebook pagina op non-actief gezet, omdat hij zoveel berichten krijgt van meisjes die met hem het bed willen delen. Via Facebook. Bizar.

Om het rijtje met verschillen aan te vullen, blik ik terug op mijn weekje New York City in de kerstvakantie. De stad alleen al is natuurlijk nergens mee te vergelijken, maar rond Kerst is het helemaal anders. De etalages zijn prachtig ingericht, de lampjes van de grootste kerstbomen zijn aangestoken, de straten zijn gezellig verlicht en er liggen gigantische kerstballen op straat. In warenhuis Macy’s kun je de dagen voor Kerst de échte Kerstman zien, en in Little Italy waan je je in een romantische, Europese stad. Ook Oud & Nieuw moet je een keer meegemaakt hebben in New York. Helaas zat Times Square er niet in; als je het spektakel mee wilt maken, moet je er al om 3 uur ‘s middags staan en je mag daarna niet meer bewegen. Ga je plassen of iets te drinken halen? Dan mag je niet meer terug naar je plek. Gezien mijn kleine blaas was dit geen succes geweest. Ik heb me dus maar bij de menigte 5 straten verderop aangesloten. Onderweg nog een hippe 2012 glitterbril op de kop getikt en geduldig gewacht totdat het 12 uur was. Dit ging wel een beetje klunzig, want er hingen geen videoschermen of speakers waarmee je de festiviteiten op Times Square kon volgen. Plotseling zag ik overal vuurwerk en ik hoorde in de verte wat gejuich. Ik zag iedereen vragend om zich heen kijken en vroeg aan mijn vriendin of het nu 12 uur was. "Blijkbaar wel. Oh, Happy New Year dan hè!" Zo ging het een beetje. Niets aftellen, haha.

Ja, Amerika is echt een ander land. Maar als je de tijd neemt om het goed te bekijken, zie je hoe mooi en veelzijdig het is. Afgelopen weekend ben ik met mijn drie overgebleven exchange maatjes wezen roadtrippen door Cape Cod. Dit is een schiereiland van de staat Massachussets, ten oosten van Rhode Island. De natuur is er prachtig, de huizen zijn adembenemend mooi en de mensen zijn super vriendelijk. Om het roadtrip plaatje compleet te maken, hebben we in een typisch motel overnacht en onder het genot van een glas champagne de Golden Globes gekeken. Mijn tijd hier zit er alweer bijna op. Over 5 weken verhuis ik naar New York City en kan mijn avontuur daar gaan beginnen. Ik ben benieuwd wat 'the city that never sleeps' me gaat brengen!

XO, Maloe