chicklit

Onlangs bood Knof de lezeressen van Chicklit.nl de kans zich op te geven voor een exclusieve schrijfworkshop. Door Knof himself gegeven uiteraard. Knof wist in recordtempo zijn manuscript op TenPages.com te verkopen aan voldoende aandeelhouders, en sleepte daarmee een contract in de wacht bij uitgeverij Mistral. Saladedagen is daarvan het succesvolle en hilarische resultaat. Dat Knof je dus wel wat fijne kneepjes van het vak kan leren is een feit. En dat hebben de winnaars en hun introducees op zaterdag 21 januari in real life mogen ervaren.
 
De uitgeverij in hartje Amsterdam vormt een unieke en inspirerende omgeving voor schrijvers-in-de dop en dat was dus dé perfecte locatie om de schrijfworkshop vorm te geven. Met z’n allen trokken we naar Amsterdam en rondom een tafel vol koffie, chocolade en natuurlijk een overvloed aan pennen en papier kon het schrijven beginnen.
 
Schrijven is herschrijven
Knof zelf is niet helemaal gewend aan al die vrouwen om hem heen en dus moest hij even inkomen. Maar met een aantal schrijfopdrachten voor de boeg, stak hij meteen van wal. Een belangrijke les in het schrijversvak is niet te blijven hangen in perfectionisme: schrijven is herschrijven. Je kunt altijd terug naar eerdere stappen om verder te schaven aan je schrijfsels. De beste constructie voor het schrijven van een verhaal is als het werk van een schilder.  Eerst bepaal je al schetsend de grote lijnen, waarna je later meer kleur en details kan toevoegen. Te beginnen bij het vormgeven van je personages. Elk verhaal heeft personages nodig. Een interessant personage streeft ergens naar en zet dat om in handelen. Bedenk van tevoren waar je personage bang voor is, wat hem/haar gelukkig maakt en waar diegene over dagdroomt. Wie zou er spreken op de begrafenis en wat zou er dan gezegd worden over jouw personage?
 
Schrijfopdrachtjes
Knof gaf de deelnemers kleine schrijfopdrachtjes. Een aantal deelnemers durfden schoorvoetend hun schrijfsels hardop te delen met de rest van de groep. En wát een diversiteit zit er in het brein van deze aspirant schrijvers! Van zwervers met verlatingsangst tot dromen over een huisje in New York; en van oude oma’s met hun kleinzoon bij een boom tot het ontwijken van een huwelijksaanzoek – alles passeert de revue op deze dag.
 
Jessica Maes was één van de deelnemers die helemaal vanuit België de workshop kwam volgen. Zij durfde de uitdaging aan en wilt haar schrijfsels van die dag met jullie delen:
***
Ow, nee. Wat gaat hij nu doen?
Hans heeft een twinkeling in zijn oogjes als hij naar beneden zakt.
Dit is toch niet wat ik denk dat het is. Hé? Is de muziek gestopt? Waar is de muziek? Ik kijk rond in het restaurant en merk dat niet enkel de muziek is gestopt, maar dat de mensen ook gestopt zijn met praten. Iedereen kijkt ons aan. Shit! Waarom doet hij me dit aan?
Het zweet breekt me uit. Door dit of omdat er een grote broedende spot op ons is gericht.
“An, ik moet je iets belangrijks vragen…”
Zijn linker knie raakt de rond waarna hij de klassieke houding zit.
Nee, Hans doe dit nu niet! Hij is van plan om mij ten huwelijk te vragen. Als ik ja zeg dan…. Dan is dat het begin van het einde. Dan gaan we trouwen, klefferig gehuwd doen. ’s Avonds klefferig op de bank naar ‘slik!’ GTST kijken en in de zomer op vakantie gaan met. Oh ik moet er niet aan denken met… de camper.
Hans, schraapt zijn keel.
Jeetje, nee! De zweetdruppels staan op zijn hoofd. Ik kan ook gewoon nee zeggen. Ach, dat is ook weer zo sneu.
“An, ik weet niet goed waar ik moet beginnen, maar ik wil je iets belangrijks zeggen…”
Owjee!! Mijn ademhaling versnelt. Ik pik zijn nervositeit op.
 
Ik moet iets doen! Heel mijn leven heb ik al overal controle over. Dit kan hij gewoon niet maken.
“Ja, maar ik moet je ook iets zeggen.”
Hans kijkt me verward aan.
“Schiet eens een beetje op!” word geroepen uit het restaurant. Ons publiek wordt ongeduldig.
Het brullen van de man uit het publiek komt blijkbaar harder aan dan mijn melding om nog iets te zeggen.
“An, ik moet je iets zeggen.”
“Ja, ik ook.” En ik ga voor hem op mijn knie zitten. Dan zal hij wel luisteren.
Shit! En nu? Hier zitten we dan op onze knieën…
“Wat wil je me dan zeggen?”
“Ik heb …” Damn it! Wat moet ik nu verzinnen.
De man in het publiek begint weer te grommen.
“Ik heb promotie gekregen.” Hans oogjes lichten op. Shit! Hierdoor ga ik me er niet onderuit krijgen.
“Ik heb promotie gekregen naar een ander bedrijf….”
Hans is nog altijd vastberaden om zijn plan door te voeren en graait naar zijn jaszak terwijl hij “geweldig voor je liefje, ons leven gaat er enkel beter op worden.” zegt.
Shit! Ik moet iets zeggen..
“Ja, een ander bedrijf in…”
Damn! En nu? Hans kijkt me vragend aan.
“Ja, in Oekraïne!”
*** Het belangrijkste dat Knof de deelnemers heeft meegegeven is dat schrijven valt te leren! Ontwikkel je talent door heel veel te lezen, heel veel te schrijven en heel veel te lezen óver schrijven. En op een dag… Op een dag biedt een uitgeverij je een auteurscontract aan en ligt je boek in de winkels….