chicklit

Het Worddocument voor mijn neus is nog helemaal leeg. Het cursorstreepje knippert uitdagend. Mijn vingers zweven boven het toetsenbord en ik zucht. Ik heb het onderwerp voor mijn column nog niet eens bedacht, en de deadline is al over een uur. Er zijn nu dus twee dingen die ik kan doen: mezelf dwingen aan het werk te gaan. Of eerst nog even een filmpje bekijken van een hysterisch lachende baby.

Goed, één klein en hilarisch babyfilmpje dan. Maar daarna ga ik écht iets typen.

Maar bij één klein filmpje blijft het nooit. Ik ben zwaar onder de indruk van mensen die na dat ene filmpje YouTube zomaar weg kunnen klikken en weer doodgewoon aan het werk gaan. Hoe doe je dat? Hoe?! Dat is net zoiets als na één klein koekje de hele rol met koekjes vlak naast je neerleggen en voor de rest alleen maar wortels eten: onmogelijk. Rechts van het filmpje dat ik aan het bekijken ben heeft YouTube helemaal speciaal voor mij een lijst met suggesties staan. Ik kan gewoon doorklikken naar vergelijkbare filmpjes, met baby’s die misschien nog wel veel hysterischer lachen. Dat is toch niet te weerstaan?

Vanaf het moment dat ik YouTube opstart ben ik dus eigenlijk verloren. Ik blijf maar klikken van filmpje naar filmpje en dat is heel gevaarlijk. YouTube bestaat namelijk uit twee delen. Het ene deel is leuk en grappig. Hier vind je de filmpjes van spastisch dansende peuters met enorme luiers om, van niezende babykameeltjes en fanvideo’s waarin alle zoenscènes van het schattige stelletje uit je favoriete serie (van seizoen 1 tot en met 23) achter elkaar zijn gemonteerd op zwijmelmuziek. Dit is het fijne gedeelte van YouTube, waar ik graag ben, vrolijk van word en waar ik het liefst ook wil blijven.

Het andere deel is eng en verontrustend; dit is het rare gedeelte van YouTube. Dit gedeelte bevat filmpjes van een heel ander kaliber: daar zie je steenpuisten ter grootte van tennisballen die gretig worden uitgeknepen (inclusief royale hoeveelheden groengelige pus), wurgslangen die in één hap een hele buffel verorberen en mensen die hun oogleden kunnen omvouwen, zodat het lijkt alsof ze alleen maar lege bloeddoorlopen oogkassen hebben. Dit is de kant van YouTube waar ik eigenlijk niet wil zijn, maar waar ik uiteindelijk wel al-tijd terecht kom.

Het is absoluut onmogelijk om de rare kant van YouTube te omzeilen. Het rare deel is namelijk erg verraderlijk, je weet nooit wanneer het eraan komt: op het ene moment staart de lachende baby je nog met grote, blauwe ogen aan, en op het andere moment zit je opeens te kijken naar een bloederige teennageloperatie of een vrouw met de langste wimpers ter wereld (tot haar buik). Hoe kan dat? Wanneer is dat gebeurd? Ik kan achteraf nooit bedenken op welk moment het precies fout is gegaan. Ik weet wel dat ik altijd vreemd gefascineerd raak door die rare filmpjes: ik moet ernaar kijken, of ik nu wil of niet. Na de babyfilmpjes ben ik dus vaak ook nog eens minimaal een uur kwijt met rare, verontrustende filmpjes waarvan ik het bestaan liever niet had geweten. En pas uren later sluit ik YouTube eindelijk af.

Wat was ik ook alweer aan het doen?

Oja, ik moet nog een column schrijven…