Deze sites vind je misschien ook leuk Fashionscene.nl, Chicklit.nl, en meer

Meer sites die je misschien ook leuk vindt

Girlscene Ze
Fashionscene Beautyscene
Chicklit Moviescene
Partyscene Vrouwen
Foodness I Want That Must Have
Shopgids Beautybox
Find My Musthave Reequest

HEADLINES » ZOEKEN » LOTTE HAGEN

Een 55-delige schroevendraaierset

Een 55-delige schroevendraaierset

Lotte Hagen

Het moment is aangebroken om afscheid te nemen van Lotte. En dat vinden we niet leuk. Helemaal niet leuk. Ronduit stom zelfs. Maar... we kunnen nog wél één keer van haar column genieten. Lotte, we zullen je missen!

Paringsrituelen op het ijs

Paringsrituelen op het ijs

Lotte Hagen

Zet ergens het woord ‘disco’ voor en ik ben van de partij. Discozwemmen, discobowlen, disco-glow-in-the-dark-midgetgolf. Activiteiten op foute muziek; ik vind het allemaal leuk...

Heel veel snot.

Heel veel snot.

Lotte Hagen

Het regent, het waait, het is donker en ik heb het steenkoud. Alles zit me tegen vandaag. Echt álles. Mijn onderlip trilt, maar niet alleen omdat ik tot op het bot verkleumd ben. Ik voel de tranen achter mijn ogen prikken. Er hoeft nog maar één piepklein dingetje niet goed te gaan vandaag en dan... Een tram stopt voor mijn neus en ik stap in. Het incheck-apparaat piept protesterend wanneer ik mijn kaart ertegenaan houd: niet genoeg saldo. En dat is de druppel. Tegen mijn tranen is niet meer te vechten en voor ik het weet sta ik jankend in de tram.

De Beste En Aardigste En Leukste Huisbaas Ter Wereld

De Beste En Aardigste En Leukste Huisbaas Ter Wereld

Lotte Hagen

Opeens staat hij in de gang. “Hello, I am your new roommate.” zegt hij. Ik klim van mijn bed en geef hem een hand. Een heftige geur baant zich een weg naar mijn neus; een mengeling van zweet en wiet. Er springen tranen in mijn ogen...

Ach, joh. Gewoon doen.

Ach, joh. Gewoon doen.

Lotte Hagen

“Hoi. Ik ben Demy.” Het meisje geeft me bedeesd een slappig handje. Ze is heel lang, heel dun en bovenal: heel erg jong. “Hoi Demy,” zeg ik, en ik schud haar hand. Ze grijnst ongemakkelijk en rommelt in haar koffertje. Hoe oud zou ze zijn? Vijftien? Zeker niet ouder dan zestien. Gaat zij echt...? Demy haalt een schaar en een kam tevoorschijn. Ze wordt rood als ze ziet dat ik elke beweging die ze maakt op de voet volg. Even weet ze niet wat ze moet doen en ik hoor haar nerveus zuchten. Via de spiegel kijk ik haar afwachtend aan. Het blijft nog even stil. “Oh ja,” zegt ze dan, alsof ze zich plotseling herinnert wat de volgende stap is in haar stappenplan. “Hoe wil je het hebben?”

Ze hinnikt, miauwt en knort ook nog

Ze hinnikt, miauwt en knort ook nog

Lotte Hagen

“Kijk!” Ze hangt over haar stuur en wijst naar een weilandje rechts van het fietspad. Er staan drie koeien. “Koeien!” roept ze. Ik kijk naar de herkauwende beesten en dan naar mijn razend enthousiaste fietsmaatje (met wie ik een behoorlijke fietstocht aan het maken ben). Oké, het zijn inderdaad koeien, daar heeft ze absoluut gelijk in, maar ik snap haar opwinding niet zo goed. “Boeh! Boeh!” roept ze naar de beesten. “Boeeeeeeeh!” De koeien kijken niet op of om. Als we er voorbij zijn zakt ze weer op haar zadel neer en peddelt rustig verder. “Zullen we zo een koffiepauze houden?” vraagt ze, alsof ze daarnet niet als een idioot stond te loeien naar drie boerderijdieren.

Kleine rugzakjes

Kleine rugzakjes

Lotte Hagen

‘I totally, like, can’t remember, like, a thing. Seriously, oh my god, like, not a single thing.’ Het meisje met de platinablonde haren en het zuurstokroze jurkje aan vertelt met grootse armgebaren haar verhaal aan haar drie reisgenootjes. De vier meisjes zijn net neergeploft in de lege stoelen schuin tegenover me in de trein richting Madrid. ‘I was, like, so drunk, that, like, I think I, like, hooked up with this guy, but I can’t remember who it was,’ gaat het hoogblonde meisje verder. Haar maatjes knikken. Daar weten ze alles van. Het gesprek springt al snel naar een ander onderwerp. ‘I’ve got this new eyeshadow, and, like, it’s totally amazing.’

Spontaan verliefd

Spontaan verliefd

Lotte Hagen

Het komt erop neer dat ik dit jaar weer eens geen geld heb om op vakantie te gaan. Dit is niets bijzonders. Ik heb in principe nooit geld om op vakantie te gaan. Eigenlijk zou het dus veel verantwoordelijker zijn als ik voorlopig mijn zomers in eigen land zou doorbrengen. Gewoon, lekker goedkoop met mijn eigen gesmeerde broodjes in een stevige rugzak daguitstapjes maken. Maar ja, sinds wanneer ben ik verantwoordelijk? Het ontvluchten van Nederland in de zomer is belangrijk om te blijven functioneren, vind ik. En daarom ga ik dit jaar lekker drie weken naar Spanje. Zó!

Bovendien woon ik pal náást de HEMA

Bovendien woon ik pal náást de HEMA

Lotte Hagen

"Dat is bij elkaar vierenvijftig euro en dertien cent," zegt het meisje achter de kassa. "Wilt u pinnen?" Ik staar haar wezenloos aan. Vierenvijftig euro en dertien cent? Ze maakt vast een grapje. Ik ben hier alleen maar om shampoo te kopen en shampoo kost geen vierenvijftig euro en dertien cent. Oké, ik heb misschien behalve shampoo ook een voedend haarmasker gekocht, maar dat is een basisbehoefte. En verder nog wat kleine dingetjes, maar niks duurs! Echt niet. Ik kijk naar mijn uitpuilende boodschappenmandje op de balie van de kassa. Gek, ik kan me helemaal niet herinneren dat ik er zoveel spullen in heb gestopt...

Alles wat je koopt ruikt een beetje naar paard

Alles wat je koopt ruikt een beetje naar paard

Lotte Hagen

Ruim twee weken van tevoren ligt er al een knaloranje boekje in elke brievenbus van mijn ouderlijk dorp. Het knaloranje boekje is voor driekwart gevuld met reclames van de lokale ondernemers (Bestel Uw Pizza Nu Bij Grill-Room Pizzeria. Wel Zelf Ophalen, Wij Hebben Geen Auto) en de rest van de inhoud bestaat uit het programma voor de spannendste dag van het jaar: Koninginnedag. Het Oranje Comité van het dorp heeft elk jaar weer hetzelfde doel voor ogen: zorgen dat ze HET Oranjedorp van Nederland worden. En dat doel nemen ze bloedserieus.

Tekenfilmhaar zit al-tijd goed

Tekenfilmhaar zit al-tijd goed

Lotte Hagen

‘En, wat zijn je wensen?’ Het meisje dat achter me staat kijkt me aan via de spiegel. Ze heeft een kam in de ene hand en een vlijmscherpe schaar in de andere hand. Ze staat startklaar om aan te vallen op mijn haardos, zo gauw ik duidelijk heb gemaakt wat ik er dan precies mee wil. Maar eigenlijk weet ik nooit zo goed wat mijn haarwensen zijn. Ik heb echt geen idee…

Ik zag alleen maar je spastische been

Ik zag alleen maar je spastische been

Lotte Hagen

De man voorin de zaal houdt lichtelijk nerveus zijn toespraak, maar ik krijg niets mee van zijn verhaal. Ik ben compleet gefixeerd op zijn handen, die steeds zenuwachtig het montuur van zijn piepkleine brilletje vastgrijpen en dan weer loslaten. Soms krabt de man even aan zijn hoofd of veegt hij even aan zijn neus, maar al snel pakt hij zijn montuurtje weer vast en laat het dan even snel weer los. Hij blijft praten, maar ik hoor het niet. Wie weet heeft hij het over de problematiek van het stijgende aantal ernstig depressieve cavia’s of over een pas ontdekte dwergplaneet, die met een rotvaart op de aarde afkomt… Het gaat allemaal langs me heen. Het enige wat ik waarneem is de hypnotiserende beweging die hij onafgebroken blijft maken: Montuur los. Montuur vast. Montuur los. Montuur vast.

Niezende babykameeltjes

Niezende babykameeltjes

Lotte Hagen

Het Worddocument voor mijn neus is nog helemaal leeg. Het cursorstreepje knippert uitdagend. Mijn vingers zweven boven het toetsenbord en ik zucht. Ik heb het onderwerp voor mijn column nog niet eens bedacht, en de deadline is al over een uur. Er zijn nu dus twee dingen die ik kan doen: mezelf dwingen aan het werk te gaan. Of eerst nog even een filmpje bekijken van een hysterisch lachende baby.

Suiker komt toch ook van de aarde?

Suiker komt toch ook van de aarde?

Lotte Hagen

Ik doe het een paar keer per jaar. Dan sta ik vroeg op en gooi ik alles wat ook maar enigszins ongezond oogt weg uit mijn voorraadkast (meestal ligt er toch niet meer in dan drie macaronischelpjes en een pakje cup-a-soup). Daarna marcheer ik met stevige tred naar de Albert Heijn om vervolgens minimaal een uur door te brengen op de groente- en fruitafdeling. Ik laad mijn hele mandje vol met knalrode tomaten, fluorescerend groene sla en andere producten die waarschijnlijk gezonder lijken dan ze eigenlijk zijn (genetische manipulatie is niet iets wat we moeten onderschatten!) en dan marcheer ik met dezelfde stevige tred weer naar huis. Wanneer elk net aangeschaft product dan een keurig plekje heeft gekregen in mijn heringerichte voorraadkast kan de dag beginnen; de detoxdag welteverstaan.

Dat waren gewoon hulpsinterklazen

Dat waren gewoon hulpsinterklazen

Lotte Hagen

Ik stel me zo voor dat de meeste kinderen er op een vrij spectaculaire - of in ieder geval memorabele - wijze achter komen dat Sinterklaas een grote nepper is. Misschien worden ze eerst eens stevig op een stoel neergezet door hun ouders, compleet met een groot glas warme chocolademelk met slagroom en een gigantisch stuk speculaas. Hun moeder slaat een arm om hen heen en heeft de tissues voor de eventuele tranen al bij de hand. Hun vader spreekt hen ernstig toe: “Luister eens, Klaasje/Loesje/Willempie, je bent nu oud genoeg om dit te weten…”. Zoiets. Of misschien hield de lijm van de baard van de Sint het niet meer en keken ze plotseling recht in de ogen van hun opa of overbuurman. Zoiets onthoud je. Zoiets is anekdotewaardig. Mijn verhaal is niet anekdotewaardig. Ik had een ouder vriendinnetje dat plotseling en geheel uit het niets midden in de zomer zei: “Sinterklaas bestaat niet, maar dat wist je wel, toch? Kom, dan gaan we nu in die hele hoge boom klimmen”.

Doorsnee omagedrag

Doorsnee omagedrag

Lotte Hagen

“Ja, luister eens jongen, mijn huistelefoon doet het niet”. De stem van mijn oma tettert door de hoorn. Mijn vader is in de war. “Maar mam”, vraagt hij verbaasd, “hoe kan je me nu dan bellen?” Ik zie aan zijn gezicht dat hij hoopt dat ze belt met het mobieltje dat hij jaren geleden voor haar heeft gekocht. Maar helaas: mijn oma is naar oom Dries gefietst, die drie dorpen bij haar vandaan woont, om daar een telefoontje naar mijn vader te plegen. Zo ging dat vroeger en daar zweert ze bij. Niks mobiele telefoons, niks Skype; je fietst dapper en doortastend naar de dichtstbijzijnde goede kennis en maakt daar beleefd gebruik van de vaste lijn. Mijn vader belooft oma’s telefoon te komen maken. “Hoe kan ik je bereiken?”, vraagt hij. Ze geeft hem het telefoonnummer van oom Dries. Als hij daar dan even naartoe belt, dan zal oom Dries wel naar oma fietsen om de boodschap van mijn vader door te geven…

Word lid van Chicklit en praat met andere meiden over je favoriete boeken & films!

Registreren

Nieuwsbrief

Meld je aan voor de Chicklit.nl nieuwsbrief

Please don't insert text in the box below!

Leesclub leest

Twitter feed

facebook