Bedankt

Foto: © Gerard de Haan

Marian Mudder begon haar carrière op het toneel, maar werd bekend door haar rollen in televisieseries als IC, Westenwind, Voetbalvrouwen en Baantjer. Maar Marian is meer dan alleen actrice. Haar hele leven schrijft ze al dagboeken vol. Met een grote dosis zelfspot en humor, wat ze heel belangrijk vindt, bekijkt ze zichzelf en anderen. Geluksblind is haar succesvolle debuut en deze maand verschijnt alweer haar tweede roman, De perfecte minnares. Ter ere van de verschijning van haar nieuwe boek is Marian deze maand op visitie bij Chicklit.nl met de volgende column... 

Een belangrijk thema in mijn nieuwe boek is dat het goed afsluiten van een relatie belangrijk is. Goed afsluiten zodat je met een brandschone lei aan een nieuwe kunt beginnen zonder dat je alle narigheid en daardoor opgedane afweer de volgende relatie in meezeult. Maar goed afsluiten, hoe doe je dat?
Je zou alle rechtermouwen van zijn Paul Smith-collectie kunnen afknippen. Of suiker in zijn benzinetank gooien. Of je zou achteloos langs zijn auto kunnen lopen met een steeksleutel tussen je vingers geklemd. Of: je zoekt hem nog één keer op - tot de tanden gewapend in een bloedgeil lingeriesetje van Marlies Dekkers - om hem nog één keer als een haring uit elkaar te trekken, waarna je je kleren recht trekt en zegt: ''De eerste keer dat ik je naakt zag dacht ik: goh, dat had ik me toch anders voorgesteld, gespierder, kijk nou, hij heeft een buikje en zijn billen hangen een pietsie en hee, krijg nou, hij heeft zelfs een beetje striae. Wist je dat? Dat je een beetje striae hebt? Ja, echt, aan de bovenkant van je dijen. Dat was het eerste moment waarop ik dacht: mwah. Maar mensen schakelen onbewust de delen van hun hersens uit die nodig zijn bij het beoordelen van anderen als ze kijken naar hun geliefde. Wist je dat? Is echt zo. Heeft een wetenschappelijk onderzoek uitgewezen. En dat zal dus gebeurd zijn. Lang leve de liefde. En, het is misschien een beetje gek dat zoiets mij opvalt, ik let nou eenmaal op details, daar kan ik niets aan doen, dat gaat vanzelf, maar het viel me meteen op dat je nek er van achteren heel raar uitziet. Wist je dat? In het begin vond ik het nog wel schattig, die extra plooi, net als bij een hondje, maar op den duur moest ik als ik achter je liep altijd een beetje weerzin wegslikken. Ik heb wel eens mijn tong tegen je nek uitgestoken, gewoon omdat ik van die nek een beetje moest walgen. Dat vond ik best raar van mezelf. Onaardig ook. Maar je hebt het natuurlijk wel gevoeld, want je bent eigenlijk heel gevoelig en onbewust heb je gevoeld dat het slechts een kwestie van tijd was voor ik alle weerzin niet langer binnen zou kunnen houden en het er in een keer uit zou komen en ik alleen nog maar zou kunnen roepen: ik wil van je áhááf. Het was een kwestie van loss avoidance. Weet je wat dat is? Loss avoidance? Nee? Nou, dat betekent zoveel als dat je wegrent omdat je als de dood bent dat ik je zal dumpen op het moment dat de verliefdheidshormonen zijn uitgewerkt, omdat je ook wel weet dat je varkensoogjes heb, geen lippen en er een deuk in je neus zit. Gewoon wegrennen uit angst voor afwijzing. Daar kan je niks aan doen, je bent gewoon een beetje laf. Tja, wat doe je eraan. Karakter kan je niet kopen en een beetje ruggengraat ook niet. Jij dacht natuurlijk dat ik al die dingen niet in de gaten had, maar ik ben natuurlijk niet achterlijk. Natuurlijk zag ik dat allemaal wel, maar ik voelde het niet als bezwaarlijk want die liefdeshormonen verdoven de boel, die maken je tijdelijk krankzinnig. Maar eerlijk is eerlijk, dat moet gezegd worden, de seks was geweldig. Ik heb een aantal scènes in mijn hoofd waar ik nog jaren plezier van ga hebben tijdens het masturberen en dan verwissel ik gewoon je hoofd. Ik laat de film nog eens voorbij gaan en dan verwissel ik je hoofd voor dat van Hugh Jackman. En ik verwissel je lijf ook. En dan stel ik me voor dat Hugh Jackman met me doet wat jij met me deed die keer in de badkamer in dat hotel. Weet je dat nog? Voor die spiegel? En wat ik daarna met jou deed. Dat doe ik dan met Hugh Jackman. Of met mijn nieuwe liefde natuurlijk. Want ik begrijp nu wat er is gebeurd. Je was een opstapje, een oefening. Ik begrijp nu dat ik onderweg ben. Op weg naar de ware, grote liefde, de man met wie ik in harmonie en in liefde oud ga worden. Dus ik wilde je bedanken. Voor de fijne tijd die we hebben gehad, voor de fantastische tijd die we hebben gehad. Je hebt me laten zien waar ik voortaan op moeten letten. Ik weet nu waar ik naar moet zoeken. Je hebt me laten zien hoe ik gelukkig zal kunnen worden. En dat beschouw ik als een groot cadeau. Dus bedankt. Echt ontzettend bedankt.''

De perfecte minnares

  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (2 stemmen)
  • Omschrijving:

    Eva is een levensgenieter en heeft er haar beroep van gemaakt. Samen met haar vriendin Desiree heeft ze een cateringbedrijfje en kookt ze in een lifestyle televisieprogramma. Eva is verslaafd aan koffie, suiker, alcohol, seks en liefde. Ze heeft een hartstochtelijke relatie met Damien en is zielsgelukkig met hem tot hij volstrekt onverwacht de relatie verbreekt. Om mooi te houden wat mooi is, omdat hij van haar houdt. Zegt hij. Eva begrijpt er niets van. Als ze tijdens een televisieopname instort, besluit ze met iemand te gaan praten om over haar liefdesverdriet heen te komen. Ze gaat in therapie bij drs. Wüsthof, die er een wat onconventionele methode op nahoudt. Onbewust kiest Eva altijd de verkeerde mannen uit, de vraag is alleen waarom ze dat doet. In een poging om zich van het verleden te bevrijden, neemt ze wraak op de enige man voor wie ze nooit heeft gekookt. Is dat het antwoord op haar foutemannensyndroom?

Meer info

Toegevoegd door:

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • 100 wereldplekken

  • Ik moet je iets vertellen

  • Het geheim van Chanel Nº 5

  • That’s it

  • Supermom’s stijlgids

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen