ISBN 978 90 5977 758 3
e-ISBN 978 90 5977 759 0
NUR 340

Omslagontwerp: Villa Grafica
Auteursfoto: Mar10e Photography

© 2013 Uitgeverij Zomer & Keuning, Utrecht

www.nederlandsechicklit.nl
www.gillianking.nl

Alle rechten voorbehouden

1

Emma

‘Hij is rond een uurtje of vijf bij de zaak weggereden. Misschien moest hij nog ergens langs?’ zegt Suzanne op moederlijke toon. Ze vindt dat ik me aanstel. Misschien stel ik me ook wel aan.

‘Ja, hij zal inderdaad zo wel komen.’ Ik probeer mijn stem zo kalm mogelijk te laten klinken.

‘Nog gefeliciteerd, hè. Hoelang moet je nog?’

‘Dank je, ik zit op de helft ongeveer.’

‘Leuk, hoor. Gijs is er echt vol van.’

‘We zijn er erg blij mee, ja,’ antwoord ik op de automatische piloot.

‘Als de kleine geboren is, komen we zeker even langs. En maak je maar geen zorgen, hoor, het is vast druk op de weg. File. Je kent het wel.’

‘Je hebt gelijk, het zullen de hormonen zijn,’ lach ik. Ik probeer het onrustige gevoel in mijn lijf te negeren.

‘Fijn weekend, doe Gijs de groeten.’

‘Zal ik doen. Doeg.’ Ik hang op en werp meteen een blik op de tijdsaanduiding van mijn iPhone. Bijna halfzeven. Gijs is bijna drie kwartier te laat, dat is helemaal niets voor hem. Ik probeer hem nog een keer te bellen, maar ik word voor de derde keer doorgeschakeld naar zijn voicemail. De onrust neemt toe en ik staar gespannen naar buiten in de hoop zijn auto te kunnen ontdekken…

Waarom belt hij nou niet even? Gevoelens van ongerustheid en irritatie wisselen elkaar af. Hij snapt zelf toch ook wel dat ik me zorgen maak als hij zo laat thuiskomt en niets van zich laat horen?

Seconden voelen aan als zenuwslopende minuten en ik kuier onrustig door mijn huis. Als ik voor de zesde keer bij de eettafel ben aanbeland, draai ik me gehaast om. Een auto, ik hoor overduidelijk een auto. Ik ren naar het vensterraam aan de voorzijde van ons huis, maar ik kan hem nog net niet zien.

Dat moet Gijs zijn, zo veel auto’s rijden hier niet. Ik breng mijn gezicht zo dicht mogelijk naar het raam toe. Het puntje van mijn neus raakt het glas net niet aan. Gelukkig, ik zie een glimp van een auto tussen de bomen door verschijnen, hij komt hierheen. Maar als de auto goed zichtbaar wordt, krijg ik het op slag ijskoud. Een politieauto? Waarom rijdt er een politieauto onze straat in? Als in trance kijk ik toe hoe het gevaarte steeds dichterbij komt en precies voor onze woning tot stilstand komt. Twee mannen in uniform. Ernstige gezichten. Ze zien me, heel vluchtig hebben we oogcontact.

Als ze uitstappen, sta ik nog steeds als verstijfd voor het raam. De overbuurvrouw kijkt zoals altijd nieuwsgierig toe.

Ze komen recht op me af. Ik moet de voordeur voor hen openen, maar mijn lijf weigert te bewegen. Ik wil niet horen wat ze te zeggen hebben, want ik heb in hun ogen allang gelezen wat ze me willen vertellen.

Ze passeren het raam waar ik als verkrampt achter sta en lopen langzaam in de richting van de voordeur. Een kort, beleefd knikje. Medelijden in hun ogen. Ongemak. Mijn lichaam vult zich met paniek. Het lijkt net alsof ik niet genoeg lucht krijg. Als ik mijn rechterhand naar de deurgreep breng, zie ik dat hij ongecontroleerd aan het trillen is.

‘Mevrouw Zonneveld?’ klinkt het ernstig. Een van de agenten werpt een korte blik op mijn buik. Als vanzelf glijdt mijn hand naar mijn buikstreek en deel ik geruststellende klopjes uit. Het komt goed, mijn kindje. Het komt goed.

‘Mogen we misschien even binnenkomen?’

Ik knik en een paar tellen later staan er twee agenten in mijn woonkamer. Het voelt zo onwerkelijk. Ze stellen zich beleefd aan me voor, maar hun namen blijven niet hangen. Benauwd, ik heb het benauwd. De oudste begint te praten. Ik hoor een trilling in zijn stem, of verbeeld ik me dat?

‘Ik heb helaas slecht nieuws voor u. Misschien eh… misschien kunt u beter even gaan zitten.’ Weer een blik op mijn buik.

‘Gaat het over Gijs?’ Ik herken mijn eigen stem niet. Hij lijkt te wachten met praten tot ik ben gaan zitten, maar mijn benen zijn bevroren.

‘De heer Van Assen is betrokken geraakt bij een vechtpartij bij een tankstation aan de Rijksweg.’

‘Een vechtpartij? Dat is onmogelijk, het is niets voor Gijs om te vechten.’

‘Het onderzoek loopt uiteraard nog. Wat we in ieder geval weten is dat er een hevige ruzie is ontstaan tussen de heer Van Assen en twee andere mannen, wat is uitgelopen op een steekincident. Uw partner is met diverse steekwonden overgebracht naar het ziekenhuis.’

‘Steekwonden,’ herhaal ik ontzet. Ik heb moeite om rechtop te blijven staan. ‘Leeft hij nog?’ Mijn stem slaat over van emotie.

‘Hij is nog in leven, maar zijn situatie is kritiek.’

Twee maanden eerder

‘Ik ben best wel zenuwachtig.’

‘Ik ook,’ zegt Gijs.

‘Straks klopt het hartje niet.’

‘Natuurlijk klopt het hartje wel, doe niet zo gek.’ Hij streelt geruststellend met zijn hand over mijn been. ‘Zit er een naam tussen die je leuk lijkt?’

Ik werp een blik op de geboortekaartjes die aan een groot geel prikbord in de wachtkamer van de echoscopiste hangen. Tim, Bart, Jan, Lotte, Erik, Atse, Sanne, Roelof.

‘Roelof,’ fluister ik met gefronste wenkbrauwen. ‘Wat een spuuglelijke naam.’

‘Vind je?’

‘Jij niet dan?’

‘Zo heette mijn opa.’

‘Die heette toch Henk?’ vraag ik verbaasd.

‘Hendrik Jan Cornelis Willem Roelof.’

‘O, eh, dan is het uiteraard wel een mooie naam,’ grinnik ik.

Gijs lacht met me mee, maar kijkt me een paar tellen later opeens bloedserieus aan. ‘Denk je dat het een jongetje wordt?’

‘Hoop je dat?’

‘Misschien. Ik weet het niet. Een dochtertje lijkt me ook geweldig. Zo’n kleine Emma met schattige lichtblonde krulletjes.’

‘Ik heb geen lichtblonde krullen,’ antwoord ik verbaasd en ik strijk langzaam met mijn hand door mijn donkerblonde steile haren die ik met zorg in model heb geföhnd.

‘Nee, jij niet, maar ik wel.’ Gijs kijkt me geamuseerd aan.

‘Och ja, natuurlijk, stom van me. Ons kind zou natuurlijk ook op jou kunnen lijken,’ zeg ik lachend.

Gijs wil iets terugzeggen, maar op dat moment schiet de deur open. Er verschijnt een vrouw van een jaar of vijftig in de deuropening. Ze maakt een wat strenge, schooljufachtige indruk en ik ga als vanzelf keurig rechtop zitten. ‘Mevrouw Zonneveld?’

Ik knik beleefd, sta op en loop met een lijf vol zenuwen achter haar aan. Gijs loopt zwijgend naast me. Uiterlijk kalm, maar ik weet zeker dat hij het net zo spannend vindt als ik.

‘Is dit je eerste echo?’

‘Ja.’ Mijn stem klinkt veel heser dan normaal.

‘Altijd spannend, zo’n eerste keer. Je mag je truitje even uittrekken en dan mag je hier gaan liggen.’

Het is geen truitje, het is een blouse. Mijn ogen schieten een paar tellen lang over haar kleding heen. Donkerblauwe pantalon. Maat tweeënveertig, schat ik zo in. Een witte blouse met kantkraag. Een ietwat pluizig donkerblauw vest, bijna dezelfde kleur als haar pantalon. Crèmekleurige instapschoenen. Ik geef het een mager zesje.

Het is een tic van me. Altijd en eeuwig scan ik iemands outfit en als ik een paar wijntjes op heb, ben ik zeker niet te beroerd om mijn omgeving te trakteren op ongewenst kledingadvies. Een zeer hinderlijk trekje waar mijn vriendinnen in ieder geval de komende acht maanden geen last van zullen hebben, want ik mag tenslotte niet drinken. Als de echo tenminste een positieve uitkomst heeft.

Die laatste gedachte zorgt vrijwel meteen voor een golf van spanning in mijn maag. Ik ben normaliter best stressbestendig, maar dit hele zwangerschapsgebeuren is een aanslag op mijn zenuwen.

Zwijgend neem ik plaats op de behandeltafel. Er wordt me een aantal vragen gesteld over de duur van mijn zwangerschap en ik geef op de automatische piloot antwoord. Ondertussen zijn mijn ogen volledig gefixeerd op dat kleine vierkante scherm rechts boven me: daar zie ik over een paar minuten of het hartje klopt.

‘Ik duw je broek een klein beetje naar beneden,’ zegt de echoscopiste. Ze propt tegelijkertijd een paar stevige groengekleurde papieren doeken onder de bovenste rand van mijn broek. ‘Zo worden je kleren niet vies. Ik ga namelijk wat gel op je buik smeren.’

Een flinke laag koude gel wordt over mijn buik heen gesmeerd en ik zie hoe Gijs het tafereeltje aandachtig bekijkt. Hij ziet er nog altijd ontspannen uit.

‘Oké, nou, we gaan eens even kijken.’ De echoscopiste brengt een klein apparaatje naar mijn buik en laat dit zachtjes heen en weer glijden. Ze tuurt geconcentreerd naar het scherm en ik staar zenuwachtig met haar mee.

Het blijft zwart. Het scherm blijft zwart, er is geen baby, denk ik paniekerig, en het angstzweet breekt me aan alle kanten uit. Ik wil mijn gezicht al omdraaien naar Gijs, maar dan klinken haar verlossende woorden.

‘Ja hoor, daar is hij al,’ zegt ze tevreden. Ze beweegt nog wat heen en weer met de echokop en dan opeens zie ik het. Een Barbapapaachtig figuurtje. Een mislukt kleipoppetje zonder benen en armen, maar als ik goed kijk, zie ik wel een hoofdje. Het is het mooiste hoofdje dat ik ooit gezien heb.

Voor ik goed en wel doorheb dat ik überhaupt moet huilen, rollen de tranen al over mijn wangen. Gegeneerd veeg ik ze aan mijn mouw af. Met een moederlijke glimlach wordt mij een doos Kleenex aangeboden. Ik ben blijkbaar niet de eerste die haar tranen niet in bedwang kan houden.

Ontroerd draai ik mijn gezicht naar Gijs, die met een blik die ik nog nooit heb gezien volledig gebiologeerd naar het scherm staart. ‘Mooi, hè,’ fluister ik, maar mijn woorden gaan volledig langs hem heen.

Als ik zeker weet dat hij in slaap gevallen is, sluip ik op mijn tenen naar de keuken. Geërgerd veeg ik de tranen van mijn wangen. Ik wil helemaal niet huilen, maar ik kan het niet tegenhouden.

Ik zou een moord plegen voor een glas witte wijn, maar ik neem genoegen met een half glaasje jus d’orange. Mijn koelkast is nog nooit zo vol geweest. Gijs doet bijna elke dag boodschappen en komt thuis met tassen vol fruit, verse groenten, melk, eieren en ladingen vette vis. Goed voor de hersenen van de baby, beweert hij stellig. Ontzettend zorgzaam, en ik zou er ook echt van kunnen genieten, als de rest van zijn gedrag niet zo verschrikkelijk tegenstrijdig zou zijn.

Een deel van hem lijkt ontzettend blij te zijn met mijn zwangerschap. Hij is attent, lief en beschermend. Maar tegelijkertijd is er die continue afwezigheid die me zorgen baart. Steeds weer die glazige blik, alsof hij over duizend-en-een dingen piekert, maar mij hier niet in betrekt. En dan is er nog de kwestie Den Haag. Waarom zitten we nu niet bij zijn ouders op hun donkergrijze sofa? Hij heeft zo’n fantastische band met zijn ouders. Ik weet zeker dat ze het geweldig zullen vinden dat ze opa en oma worden. Waarom wil hij in vredesnaam pas volgende week gaan en niet dit weekend? Het is gewoon uitstelgedrag. Alsof hij er niet op zit te wachten om het aan zijn ouders en vrienden te vertellen. Hij heeft het ook nog niet aan zijn collega’s verteld, terwijl de echo al drie dagen geleden plaatsvond.

Het maakt me verdrietig. Boos. Onzeker. En niet in de laatste plaats licht neurotisch. Mijn emoties schieten alle kanten op door die verschrikkelijke hormonen die door mijn lijf heen gieren. Zo stond ik gisteren met tranen in mijn ogen afscheid te nemen van mijn collega Esther. Ik heb al jaren een hekel aan Esther.

Pff, ik zou dolgraag even willen bellen met Fenna of Iris, of met allebei, maar ze weten nog niet dat ik zwanger ben en ik wil het nieuwtje niet via de telefoon wereldkundig maken. Op momenten als deze vind ik het vreselijk dat ik helemaal naar Limburg ben verhuisd.

Met een triest gevoel loop ik de hal in en staar met grote ogen in een oude houten spiegel die nog van mijn oma geweest is. Mijn haar hangt futloos om mijn gezicht heen en ik zie heel kleine rode adertjes in mijn grijsblauwe ogen. ‘Je ziet spoken, Emma Zonneveld. Gijs is de liefste man van de wereld en er is helemaal niets aan de…’

Mijn aandacht wordt getrokken door een klein stuk papier dat uit de jaszak van Gijs steekt. Het velletje is dubbelgevouwen en er is aan de binnenzijde geschreven, maar toch zie ik overduidelijk mijn naam staan. Of begin ik nu te hallucineren en zie ik dingen die er totaal niet zijn?

Nee, er staat ‘Emma’, ik weet het zeker. Aarzelend trek ik het velletje papier uit zijn jaszak. Het is niets voor mij om in andermans spullen te snuffelen, maar ik word als een magneet naar het stuk papier toe getrokken, alsof ik voel dat er iets op staat wat ik moet lezen.

Ik negeer mijn knagende geweten en vouw het met een bonkend hart open. Verschrikt knipper ik met mijn ogen. Ik kan werkelijk niet geloven wat er staat. Waar slaat dit in vredesnaam op? Gijs heeft twee rijtjes gemaakt. Rechts staan de voordelen en links staan de…

Ik begin te lezen en voel me met de seconde misselijker worden. Wat is dit voor iets belachelijks? Waarom heeft Gijs een lijstje met voor- en nadelen over… over onze baby gemaakt? Met een aanzwellend rotgevoel lees ik keer op keer wat hij met een zwarte pen en in een keurig net handschrift heeft opgeschreven. Slechte timing. Kost veel geld. Veel geregel. Veroorzaakt stress. Is ze er wel blij mee?

Met tranen in mijn ogen lees ik de voordelen. Het zijn er maar vier. Gijs weet slechts vier voordelen op te sommen. Een echt gezin. Zo hoort het. Het juiste om te doen. Voelt niet goed zo.

Voelt niet goed zo? Dat is geen voordeel. De vader van mijn kind is niet eens in staat om vier echte voordelen op te sommen. Maar al had hij honderd positieve punten weten op te schrijven, het feit dat hij überhaupt zo’n lijstje maakt, zegt genoeg. Meer dan genoeg. Hij twijfelt, hij weet niet zeker of hij het wel echt wil. Hij…

Wat moet ik hier in vredesnaam mee? Kost veel geld? We krijgen een kind en meneer maakt zich druk om geld? Ik heb zin om met iets te gooien.

‘Ik heb me zo in je vergist,’ fluister ik ontzet terwijl ik het velletje weer dichtvouw en langzaam terug schuif in zijn jaszak.