De huisbaas is een gratis kort verhaal en hoort bij de roman Miss Communicatie van Astrid Harrewijn.

De huisbaas is alleen verkrijgbaar als e-book.

Miss Communicatie is de nieuwe roman van Astrid Harrewijn. Verkrijgbaar in de boekhandel voor € 18,95.

Op Twitter is niets wat het lijkt...

Journaliste Didi werkt aan een artikel over Twitter, dé kans om zich te bewijzen bij haar hoofdredacteur. Wanneer ze ontdekt dat twee meiden opeens zijn verdwenen uit alle sociale netwerken, ruikt ze een primeur. Voor research gaat ze met haar huisgenoten Lein en Iris naar een twitterparty in Noordwijk – tegelijk het perfecte excuus om een ouderwets feestje te bouwen. Op de dansvloer loopt Didi de knappe Joep tegen het lijf en ze is op slag verliefd. Maar klopt alles wel aan Joep? Terwijl haar vriendinnen toe zijn aan een nieuwe stap in hun leven, stort Didi zich op haar artikel en ontdekt de schokkende waarheid.

      Miss Communicatie is het eerste deel uit een driedelige serie over de levens van de dertigers Didi, Iris en Lein, die naast hun gezamenlijke woonkamer ook al jarenlang lief en leed delen. Maar misschien wordt het tijd voor de vriendinnen om uit te vliegen en het huis aan de Dorstige Hartsteeg te verlaten?

Astrid Harrewijn woont met haar gezin en honden in Hilversum. Ze brak door met de roman Ja kun je krijgen. In haar boeken schrijft ze op humoristische wijze over Nederlandse vrouwen en vooral hoe ze alle bordjes in de lucht houden. Miss Communicatie is haar vijfde roman, en de eerste in een serie over de drie vriendinnen Didi, Iris en Lein.

Bekijk hier de boektrailer van Miss Communicatie.

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwe boeken van Luitingh-Sijthoff? Schrijf je dan in voor onze maandelijkse  nieuwsbrief.

Volg ons op  Facebook www.facebook.com/chicklitls en Twitter @sijthoffboeken

De huisbaas

‘Als we nou eens lekker gaan borrelen, een daghap halen en daarna ouderwets op stap gaan?’

      ‘Topidee.’ Lein kijkt me goedkeurend aan.

      ‘Ik wil geen spelbreker zijn, maar misschien moeten we eerst opruimen. Het is hier echt een klerezooi.’ Met een weids armgebaar geeft Iris aan dat ze het niet alleen over de woonkamer heeft, maar het hele huis onder handen wil nemen.

      ‘Dat kun je niet menen. We werken de hele week, dan gaan we toch niet in ons vrije weekend opruimen?’ zegt Lein verontwaardigd.

      Iris kijkt ons niet-begrijpend aan. ‘Neem nou onze eettafel. Hier ligt een week aan verzamelde rotzooi. Allemaal ongeopende post!’ Iris pakt het stapeltje en bladert erdoorheen. ‘Aan de huurders van de Dorstige Hartsteeg. Hoe slordig dat we niet eens de post lezen!’

      Met een ruk scheurt ze de envelop open en terwijl ze de brief leest worden haar ogen steeds groter. ‘O, nee.’

      ‘Wat?’ zeggen Lein en ik tegelijkertijd.

      ‘We krijgen om vijf uur bezoek van onze huisbaas.’ Ze werpt een blik op haar horloge. ‘Dat is over een uur.’

      ‘Wat komt die nou doen?’ vraagt Lein.

      ‘Beste huurders, jullie huren nu tien jaar het pand aan de Dorstige Hartsteeg. Het wordt tijd dat we eens gaan praten over achterstallig onderhoud en de toekomst...’ leest Iris voor.

      ‘Huh?’

      Iris kijkt ons verschrikt aan. ‘Hebben jullie het niet gelezen in de krant? De gemeente Utrecht heeft een nieuw beleid. Ze wil de doorstroom in de studentenhuizen verbeteren en niet-studenten ontmoedigen om nog langer in hun oude woning te blijven wonen.’

      ‘O, die vieze huisbaas komt ons natuurlijk vertellen dat we dit huis moeten verlaten omdat we niet meer studeren. Dan kan hij er tien studenten in zetten en er ook nog eens goed rijk van worden. De boef!’

      ‘We moeten opruimen. Als het hier een zooi is, maken we sowieso geen schijn van kans,’ gilt Iris paniekerig. ‘En daarnaast moeten we een plan bedenken om te voorkomen dat die oude huisjesmelker ons het huis uit schopt.’

      Binnen vijf minuten staat Iris met een schort om en rubberen handschoenen aan de wc te soppen, propt Lein vakkundig alle rotzooi in kastjes en verwijder ik de restanten macaroni van het fornuis. Ondertussen roepen we elkaar toe dat we de huisbaas ervan moeten overtuigen dat de Dorstige Hartsteeg ons voorportaal voor het bejaardentehuis is, en dat we nog voor zo’n jaartje of zestig willen bijtekenen.

      Drie minuten voor vijf ziet het huis er fantastisch uit, alleen hebben we nog niet besproken wat we tegen de huisbaas gaan zeggen.

      ‘Iris, jij bent psychologe. Jij kunt als geen ander de huisbaas laten inzien dat hij de boel niet op een rijtje heeft, en dan ga ik hem afschrikken met een staaltje journalistiek geweld.’

      ‘Dat kunnen we jou als journaliste wel toevertrouwen, Didi,’ zegt Lein goedkeurend. ‘Dan kom ik wel met een uitzendkrachtoplossing.’

      Als stipt om vijf uur de bel gaat, stroomt de adrenaline door ons lijf. Een oude man komt binnen, kijkt om zich heen en neemt op ons verzoek plaats op de bank.

      ‘Dames, ik kom om...’

      ‘Ja, we weten waar u voor komt,’ valt Lein hem in de rede. ‘Wij wonen hier nu tien jaar en al die tijd heeft u uw gezicht nooit laten zien. We hebben dit smerige oude pand helemaal opgeknapt. Heeft u enig idee hoeveel werk dat was?’

      ‘Nee, maar...’

      ‘Heel veel werk. En weet u wat nou zo vervelend is? Als we dit pand moeten verlaten dan moeten we het in de oude staat terugbrengen. Dat staat in ons huurcontract. Dat betekent dat we dagen in de weer moeten met sloophamer en hakbijl. Wat zeg ik? Weken!’

      Ik probeer niet in de lach te schieten. Geniaal, die Lein. Ik haal even diep adem, want het is nu mijn beurt om die maffiose huisbaas de waarheid te vertellen.

      ‘Is het niet toevallig?’ zeg ik.

      De man kijkt mij met grote ogen aan. Hij wil wat zeggen, maar ik snoer hem onmiddellijk de mond.

      ‘Ik ben op dit moment bezig met een artikel over huisbazen. Ik kom me toch een hoop wantoestanden tegen. Ik heb nog niet één prettige huisbaas gevonden voor een goed interview. En opeens staat u voor de deur. Wat toevallig! Ik zou u graag willen interviewen. Kan dat? Kijk, ik moet natuurlijk wel een waarheidsgetrouw beeld schetsen en de meeste huisbazen wil je niet als buurman. Maar misschien kunt u nog een hoopvolle wending aan mijn artikel geven. Dan zet ik uw naam en foto erbij. Leuk voor in uw plakboek. Binnenkort even afspreken?’

      Triomfantelijk kijk ik naar Iris. Het is haar beurt om deze man nog even de laatste slag toe te dienen.

      ‘Maar dames, mag ik heel even...’ zegt de oude man, zijn gezicht wat bleek.

      ‘Nou nee,’ zegt Iris dapper, maar kijkt me vervolgens benauwd aan alsof ze niet weet wat ze moet zeggen. Ik knik haar bemoedigend toe.

      ‘Misschien is het goed voor u om te weten dat we toevallig heel sterke vriendjes hebben.’

      Lein en ik kijken Iris verbaasd aan.

      ‘Wij hebben verkering met drie broers.’

      De wenkbrauwen van Lein schieten omhoog en ik trek een bedenkelijke frons in mijn voorhoofd. Dit is niet helemaal de psychologische oorlogsvoering die ik in gedachten had.

      ‘Bouwvakkers met van die grote, dikke armen. Beetje agressief. Komt van dat werken op de steigers. IJle lucht, en zo.’

      Vermoeid staat de oude man op. ‘Dames, ik weet voldoende. Ik wens jullie nog een prettige middag.’

      Als we de voordeur dicht horen vallen, vliegen we elkaar met een uitbundige vreugdekreet in de armen.

      ‘Zo, die zien we hier de komende zestig jaar niet meer terug.’

      ‘Deze overwinning moeten we vieren. Een avondje ruig stappen hebben we wel verdiend,’ zegt Lein.

      ‘Dacht het wel, en het zou helemaal leuk zijn als we vanavond drie broers tegenkomen.’ Ik kijk Iris spottend aan.

      ‘Drie prachtige broers,’ voegt Lein er grinnikend aan toe. ‘Maar ja, als je dat graag wilt, dan gebeurt het júíst niet.’

      ‘Hebben jullie wel eens gehoord van de Law of Attraction?’ vraagt Iris.

      Lein en ik schudden ons hoofd.

      ‘Ze noemen het ook wel Science of Mind. Het heeft te maken met positief denken. Als je daadwerkelijk iets wilt dan moet je hele denken daarop gericht zijn. Beren op de weg moet je uitschakelen en negatieve gedachten moet je resoluut in de ban doen. Het achterliggende idee is dat een positieve instelling het gewenste resultaat oplevert.’

      ‘Nou,’ zeg ik vrolijk, ‘uitproberen kan geen kwaad. Ik ga er honderd procent van uit dat we vanavond drie broers tegenkomen, en daarom ga ik me nu alvast voor de mooiste optutten.’

      ‘Waarom is de mooiste voor jou?’ vraagt Lein lachend.

      ‘Kwestie van positief denken.’

Het is lekker druk in de stad. Het is nog te koud voor de eerste terrasjes, maar in de kroegen hangt een gezellige sfeer. Rond een uur of acht besluiten we dat het tijd wordt om wat te gaan eten en lopen naar Oudaen voor een daghap. Het is er bomvol.

      ‘Er zijn geen tafeltjes meer vrij,’ zegt de serveerster. ‘Alleen achterin is nog een tafel, maar die is gedeeltelijk bezet. Ik kan wel even vragen of ze het goed vinden als u daarbij aanschuift.’

      ‘Ik denk dat er drie oude, verzuurde zussen zitten,’ zegt Lein, ‘we zijn tenslotte beginners op het gebied van de Law of Attraction.’

      Iris giechelt wat. Haar standaardreactie na een glas wijn.

      ‘Als u het geen bezwaar vindt, dan kunt u daar gaan zitten.’ De serveerster wijst naar achteren.

      Ik geloof niet in spiritualiteit of gezamenlijk positief denken; daar ben ik veel te nuchter voor. Maar ik moet even slikken als ik naar de tafel loop en drie niet onaantrekkelijke heren zie zitten. Ze kijken me verbaasd aan als ik vraag: ‘Zijn jullie broers?’

      ‘Dat je dat ziet,’ antwoordt een van de mannen. ‘We lijken namelijk absoluut niet op elkaar.’

      Van schrik blijven we alle drie staan om ze met open mond aan te staren.

Oudaen is bijna leeg als wij nog aan een extra grand dessert zitten. Ik deel met Stef, de mooiste en leukste broer, niet alleen het kaneelijs met mini-appelcrumble, maar ook het lepeltje.

      ‘Op de wet van Bartje,’ roept Lein, die wel vaker de dingen door elkaar haalt, en ze zwaait met haar glas dessertwijn in de lucht. Ze buigt wat ver over de tafel waardoor haar bordje met chocolademousse vervaarlijk begint te hellen en uiteindelijk door een onhandige beweging op mijn witte blouse belandt.

      ‘Ik moet zo eerst even langs huis om iets anders aan te trekken. Zo kan ik de stad niet in.’ Ik kijk Lein chagrijnig aan, maar die heeft niets in de gaten omdat ze veel te druk is met Daan, de jongste broer.

      ‘Waarom gaan we niet met z’n allen bij ons thuis koffiedrinken? Dan kan Didi een andere blouse aantrekken,’ stelt Iris voor.

      ‘Goed idee,’ zegt Bas, de middelste broer, enthousiast. ‘Ik ben benieuwd hoe jullie wonen. Wat doen jullie trouwens voor werk?’

      Kort leggen we uit wat we in het dagelijks leven doen om vervolgens aan hen dezelfde vraag te stellen.

      ‘We zitten in het onroerend goed.’

      Snel wisselen Lein, Iris en ik een paar blikken van verstandhouding. Makelaars en autoverkopers. Altijd ellende, maar ik besluit mijn vooringenomenheid overboord te zetten en positief te denken, waarop ik mezelf weer in de schitterende ogen van Stef verlies.

      ‘En wat maken ontroerend-goed-meneren zoal mee op een dag?’ vraagt Lein.

      ‘Onroerend goed, Lein, het is onroerend goed.’ Iris zwaait vermanend met haar vinger in de lucht.

      ‘Soms maken we dieptepunten mee, zoals vandaag. We hebben recent een aantal panden overgenomen in Utrecht. Veel achterstallig onderhoud, je kent het wel, dus we zijn bezig met een inhaalslag. Vandaag ging onze klusjesman, een heel vriendelijke man, naar een pand hier in de buurt. Lieten drie hysterische wijven hem toch alle hoeken van de kamer zien! Dreigen om de boel kort en klein te slaan met een sloophamer, dreigen met publicatie van vermeende wantoestanden, dreigen met bouwvakkersvriendjes. Echt te treurig voor woorden. En waarom? Geen idee. We zijn zeker een halfuur bezig geweest om onze klusjesman weer moed in te praten. En dan te bedenken dat hij alleen maar kwam om de ramen op te meten, omdat we nieuwe kozijnen met dubbel glas willen plaatsen.’

      Ik word langzaam rood, wat akelig afsteekt tegen mijn witte blouse met bruine chocoladevlek.

      ‘Nou, naar dat dubbel glas kunnen ze fluiten,’ zegt Daan. ‘Dat laten we lekker over aan de steigertijgers van die dames. Wij blijven er met alle plezier uit de buurt.’

      ‘Maar goed, genoeg over huizen, zullen we bij jullie gaan koffiedrinken?’ vraagt Stef, en hij geeft me een dikke knipoog.

      Ik geef Iris een trap tegen haar been en probeer de aandacht van Lein te trekken door zenuwachtig met mijn linkeroog te knipperen.

      ‘Wij gaan ons even terugtrekken op het toilet,’ zeg ik, en ik lach er heel lief bij.

      ‘Nooit begrepen waarom vrouwen niet alleen kunnen plassen,’ hoor ik Stef tegen Daan zeggen, terwijl wij ons uit de voeten maken.

      ‘Shit,’ zeg ik als we even later alleen over de gracht teruglopen naar huis.

      ‘Hadden we het niet moeten uitleggen?’ vraagt Iris met een bedeesd stemmetje.

      ‘Denk het niet,’ mopper ik. ‘Niet het juiste moment.’

      ‘Het was toch gewoon een misverstandje...’

      ‘Volgens mij was het een geval van miscommunicatie met desastreuze gevolgen. Zo komen we dus nooit een keer aan een leuke man. En ga me nou niet vertellen dat we positief moeten denken, Iris.’ Ik neem grote stappen, en dat is niet omdat mijn blouse akelig tegen mijn huid plakt, maar omdat ik vreselijk de pest in heb.

      ‘Drie eeuwige vrijgezellen in een huis aan de Dorstige Hartsteeg. Dat is toch heel gezellig?’ zegt Lein, die een poging doet om de stemming er weer een beetje in te krijgen.

      ‘Ja, heel leuk,’ zeg ik spottend. ‘Drie singles in een huis met single glas!’

In de week die volgt op het huisbaasincident zijn we zo druk met ons werk dat we elkaar amper spreken. Zelfs met elkaar eten schiet erbij in. Het idee van Iris om op zaterdagochtend gezamenlijk in haar bed te ontbijten wordt dan ook met gejuich ontvangen. Als we ons hebben geïnstalleerd met eitjes, glaasjes jus en een hoop croissants met jam steekt Lein onmiddellijk van wal.

      ‘Serieus jongens, ik moet echt ontslag nemen. Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoud als receptioniste bij een kartongroothandel.’

      ‘Waarom ga je niet een keer een college bedrijfskunde volgen? Daar sta je toch ingeschreven?’ zegt Iris.

      ‘Het probleem is dat de faculteit is verhuisd en ik heb eigenlijk geen idee waar ze nu zitten. Maar laten we eerlijk zijn... bedrijfskunde! Dat is toch niets voor mij. Ik ben heel erg kundig, op heel veel vlakken, maar bedrijfskundige? Ik?’ Lein kijkt me met vragende ogen aan.

      ‘Ik denk dat ik vanmiddag even lekker de stad inga. Ik heb zo’n leuk zwart jurkje gezien.’ Iris staart dromerig voor zich uit.

      ‘Dan ga ik met je mee,’ roep ik enthousiast. ‘Ik heb helemaal níéts meer om aan te trekken, maar ik ga eerst mijn kledingkast uitbezemen. Mijn kast is propvol, er kan niets meer bij.’

      ‘Hier klopt iets niet, Didi.’ Lein kijkt me nuchter aan.

      ‘Weet je wat?’ zegt Iris opeens. ‘Als we nu al onze oude kleren in de woonkamer leggen, dan kunnen we de boel uitzoeken, ruilen en daarna shoppen.’ Iris is het bed al uitgesprongen.

      Een uurtje later is onze woonkamer een uitdragerij geworden. Lein paradeert voor de spiegel in Iris’ paarse hotpants, een geel bikinitopje en een roze wollen muts. Ze ziet er niet uit. Ik draag een felgekleurd jarenvijftigjurkje van Leins moeder. De rits kan niet meer dicht en haar moeder is zo klein dat het jurkje maar amper mijn billen bedekt.

      ‘Heb ik jullie al verteld over mijn geweldige voorstel voor een artikel dat ik afgelopen week tijdens een redactievergadering heb gedaan?’ vraag ik tussen het omkleden door.

      Iris schudt haar hoofd. Ze ligt languit in mijn skioverall en Leins te klein gekochte glitterpumps op de bank.

      ‘Ik wilde een artikel schrijven over het KLM-initiatief om via social media zelf je medereiziger uit te zoeken. Ik zag een leuke combinatie met datingsites. Een single dame die met een wereldticket tweeënzestigduizend kilometer gaat vliegen en zo de ideale man probeert te vinden.’

      ‘Cool,’ roept Lein, ‘wanneer verschijnt het?’

      ‘Niet, het was niet serieus genoeg. Maar er staat volgende week wel iets van mij in de rubriek Handige Zaken en Fijne Weetjes. Een paar alinea’s over de levensduur van strijkijzers. In 1971 ging een strijkijzer langer mee dan in 2011, en dat is natuurlijk merkwaardig omdat je zou verwachten dat het andersom zou zijn. Iemand is daarop gepromoveerd.’

      ‘Ik zou toch eens gaan informeren waar die faculteit is gebleven, Lein. Promoveren op iets onzinnigs lijkt me ook wel iets voor jou.’ Terwijl Iris het zegt, neemt ze het stapeltje ongeopende post van afgelopen week door.

      ‘En wat moet ik dan gaan onderzoeken?’ vraag Lein.

      ‘Wat dacht je van het ondergoed van CEO’s? Dragen ze boxers, strings of vooroorlogse slips? En welke kleur, en of dat van invloed is op hun adequate beslissingsvermogen in crisissituaties,’ voeg ik eraan toe.

      ‘Shit, shit, shit,’ gilt Iris opeens. Ze ziet lijkbleek en zwaait met een brief. ‘Tussen nu en nu krijgen we bezoek van een advocaat!’

      ‘Wat?’ zegt Lein. Het roze mutsje wiebelt merkwaardig op haar hoofd heen en weer.

      ‘De huisbaas heeft onze weigering om mee te werken aan achterstallig onderhoud aangegrepen om ons het huis uit te zetten.’ Ze kijkt ons met grote ogen van schrik aan. ‘Om 15.00 uur zal onze advocaat, mr. Janssen, samen met u bespreken wat het ontbinden van het huurcontract voor consequenties heeft,’ leest ze voor.

      ‘Het is nu drie uur,’ gilt Lein.

      ‘Van wanneer is die brief?’ roep ik.

      ‘Woensdag!’ Iris springt als een kangoeroe door de kamer.

      Ik wil wat zeggen, maar op dat moment gaat de bel. Vermoedelijk is het de paniek. Ik kan niet anders verklaren waarom Iris aan het koord trekt waardoor de voordeur opengaat. We hadden tenslotte ook heel stilletjes weer in Iris’ bed kunnen kruipen.

      Als lammeren die naar het slachthuis geleid worden, staan we volstrekt lullig op een rijtje te wachten op de dingen die gaan komen. Lein praktisch naakt met de wollen muts op haar hoofd, ik in het te korte jurkje en Iris lijkbleek op glitterpumps met de pasgeopende brief in haar hand.

      Zenuwachtig wachten we de komst van mr. Janssen af, maar tot onze verbazing stappen de drie broers de drempel over. We kijken ze met open mond aan.

      Stef plukt mijn oude uitgelubberde beha van de bank, draait hem speels om zijn vinger, werpt hem in een hoek van de kamer en gaat vervolgens zitten. De andere broers kijken ons slechts streng aan.

      ‘Zo dames,’ zegt Stef, ‘niet zo netjes van jullie om ons in Oudaen met de rekening achter te laten.’

      Iris slaat van schrik haar hand voor haar mond. ‘Sorry, daar hebben we helemaal niet aan gedacht.’

      De broers kijken met enige minachting naar de stapels kleren die over de vloer verspreid liggen. ‘Zijn jullie echt al afgestudeerd?’ vraagt Daan.

      ‘Goed,’ zegt Bas. ‘Wanneer denken jullie dat je dit huis kunt verlaten?’

      Mijn hart begint snel te bonzen. Dit menen ze toch niet? Ik kijk naar Stef in de hoop dat iets van de magie van het gezamenlijk eten van één lepeltje nog aanwezig is. Ik zie een spiertje bij zijn mond trekken. Hij balt zijn handen tot vuisten, alsof hij een poging doet om zichzelf onder controle te krijgen en ik verwacht elk moment een woede-uitbarsting.

      Dan begint hij keihard te lachen.

      ‘Dachten jullie nou echt dat wij het niet in de gaten hadden?’ vraagt Daan grinnikend. ‘Jullie waren opeens verdwenen, nou toen wisten we het wel.’

      Iris, Lein en ik staan nog steeds lullig op een rijtje. Het dringt allemaal nog niet tot ons door.

      ‘En die mr. Janssen, komt die straks?’ vraagt Iris met piepstemmetje.

      Dit is voldoende om ook Bas vreselijk in de lach te laten schieten.

      ‘Nee, mr. Janssen komt niet,’ zegt Stef, en zijn schouders schokken nog wat na. ‘We komen zelf even de ramen opmeten en we willen vragen of jullie zin hebben om vanavond met ons te gaan eten. Als jullie tenminste iets behoorlijks hebben om aan te trekken.’

Fragment uit Miss Communicatie van Astrid Harrewijn

1

Het is stil in huis. Akelig stil. Het enige geluid dat de stilte doorbreekt, is het zachte trillen van de koelkast, wat af en toe gepaard gaat met klaaglijk gekreun. Een geluid dat we al een halfjaar negeren, maar toch echt een teken is dat er binnenkort een einde gaat komen aan het koelende bestaan van onze tien jaar oude Frigidaire.

      Ik kijk op de klok. Mijn huisgenoten zijn nog maar net weg en de pas geverfde muren komen nu al op me af. Ik houd niet van stilte. Ik wil rumoer om me heen.

      Hard en vooral vals fluitend pak ik de borden uit de kast en geef een trap tegen de koelkast om hem tot zwijgen te brengen. Het werkt, eventjes.

      Nadat ik de tafel heb gedekt, plof ik neer op de oude bank, die weer helemaal Cosmo-proof is met behulp van een nieuwe grand foulard in trendy kleurstelling en vraag me af hoe lang het zal duren voor mijn huisgenoten weer terug zijn met de pizza’s. Ik kijk om me heen en kan me bijna niet voorstellen dat deze comfortabele woning ooit een studentenhuis was.

      Tien jaar geleden trok ik hier in, samen met Lein en Iris. Het huis aan de Dorstige Hartsteeg was niet veel meer dan een stinkende, uitgewoonde bende met een vieze keuken en een beschimmelde, maar geluidloze koelkast. Die zorgeloze studententijd ligt alweer ver achter ons en inmiddels zitten we in de fase van arbeidsovereenkomsten en bijbehorende verplichtingen. Een glimlach trekt over mijn gezicht als ik denk aan mijn twee huisgenoten.

      Om te beginnen is er Iris, die volgende maand dertig wordt. Iris heeft psychologie gestudeerd. Ze haalde haar tentamens met drie vingers in de neus, specialiseerde zich vervolgens in van alles en nog wat en werkte bij verschillende instanties. Sinds een halfjaar heeft ze een vast contract bij Bureau Jeugdzorg. Iris denkt in afkortingen als adhd en ptss en maakt zich zorgen over de grote hoeveelheid kinderen met wie niets mis is, behalve dat ze gestoorde ouders hebben. Gemiddeld zeven keer per week vraagt Iris zich af of ze niet ergens anders moet gaan solliciteren.

      Marjolein is achtentwintig. Zelfs in een bomvol Ahoy zou je haar uit duizenden herkennen vanwege haar opvallende kleding: een combi van gestreept, gespikkeld en gebloemd, en dat in felle kleuren. Ieder ander zou compleet voor gek lopen, maar Lein niet. Het hoort bij haar zoals een kaasschaaf bij een stuk belegen.

      De studie van Lein verliep heel wat minder florissant. Ze is van diëtiek naar de pabo gefladderd om daarna zes jaar lang ingeschreven te staan bij de faculteit Bedrijfskunde. Ze heeft er nooit een stap over de drempel gezet. Al jarenlang hobbelt ze van bijbaantje naar bijbaantje, zonder enig perspectief. Momenteel werkt ze als receptioniste bij een kartongroothandel.

      Zelf heb ik journalistiek gestudeerd. Daar ging overigens een paar jaar communicatiewetenschap aan vooraf, wat mij de bijnaam Miss Communicatie heeft opgeleverd. Na mijn studie journalistiek heb ik een aantal jaren als freelancer gewerkt. Ik deed drie dagen in de week research bij een actualiteitenprogramma en schreef artikelen voor tijdschriften en kranten. De stap naar een echte baan durfde ik op de een of andere manier niet te nemen, alsof echt werk zou leiden tot een echt leven, inclusief hypotheek en drie kleine kinderen.

      Uiteindelijk zette ik mezelf als serieuze journaliste op de kaart met een artikel over afslankpillen en werd ik gevraagd te solliciteren op een vacature bij het prestigieuze De Week, een opinieblad dat inderdaad elke week verschijnt. Ik werk er nu ruim een maand en bevind me in de heikele fase van de proeftijd. Mijn draai heb ik nog niet helemaal gevonden. Het keurslijf van een gerenommeerd tijdschrift is knellender dan ik had verwacht en met knellende banden heb ik al net zoveel moeite als met stilte. Dat ik daarnaast ook nog lui en niet heel erg gedisciplineerd ben, helpt natuurlijk ook niet echt.

      Behalve niet al te soepel verlopende carrières hebben Lein, Iris en ik nog een ding met elkaar gemeen: we zijn alle drie niet erg handig in de liefde. Er is altijd een hoop gedoe met mannen. Ze zijn fout, getrouwd, homo of domweg niet geïnteresseerd in ons. Dat laatste komt wel erg vaak voor.

      Ongeduldig kijk ik weer op de klok. Waar blijven ze nou? Plotseling overvalt me een naargeestig gevoel, een bijna allesomvattende angst dat ik hier alleen achterblijf. Helemaal alleen, in dit huis met zijn vele kamers, pas geverfde muren en een bankstel met een te gezellige grand foulard.

2

Er is nog niemand in de vergaderzaal van De Week, ook al ben ik keurig op tijd. Discipline is niet mijn sterkste kant, maar ik ben altijd op tijd. Op de uitgerekende dag geboren en sindsdien nooit te laat gekomen. Het is tien over halftien en er is nog niemand te bekennen. Gedachteloos roer ik de Completa door mijn automatenkoffie en neem een slokje.

      Ik zie op tegen de komende vergadering. Sjors, onze hoofdredacteur, is niet zo van het reguliere vergaderen, maar laat ons wel om de haverklap bij elkaar komen om onze gedachten te spuien. Tot nu toe verliepen die vergaderingen behoorlijk chaotisch en als je wilt dat er naar je wordt geluisterd dan moet je een plek in het verbale geweld zien te veroveren. Ik vind het nogal vermoeiend.

      ‘Goedemorgen, Didi.’ Fens knikt vriendelijk.

      ‘Goedemorgen,’ groet ik terug.

      Fens Fastenaar is een oudgediende bij De Week en heeft zich vanaf de eerste dag vaderlijk over mij ontfermd. Hij is adjunct-hoofdredacteur. Ik vind het een hele titel voor een niet al te grote man.

      ‘Gaat alles goed?’ Fens kijkt me onderzoekend aan.

      ‘Prima,’ zeg ik, en ik probeer mijn ergernis te verbergen over het feit dat er hier nog nooit een vergadering op tijd is begonnen.

      Vanonder mijn wimpers bespied ik Fens. Ik schat hem een jaartje of vijftig, maar hij zou ook maar zo tien jaar jonger kunnen zijn. Hij heeft iets ouderwets en dat komt door zijn kleding: een pak, een overhemd, een das. Fens heeft niet bepaald een hippe uitstraling.

      De vreemdste roddels doen over hem de ronde. Zo zou zijn vrouw op hun huwelijksnacht van het balkon van de hotelkamer zijn gevallen, van twaalfhoog, op slag dood. Anderen roepen weer dat hij samenwoont met twee mannen, onder wie een Surinamer. En recentelijk liet iemand mij weten dat hij op de zolder woont van zijn ouderlijk huis en voor zijn tachtig jaar oude moeder zorgt. Het is op zijn minst merkwaardig dat in een gebouw vol journalisten nog niemand heeft weten te achterhalen hoe Fens’ leven er daadwerkelijk uitziet.

      Ik roer nog steeds in mijn koffie en zie de wijzers van de klok langzaam richting tien uur kruipen.

      ‘Zo, daar ben ik dan.’ Met grote passen komt Sjors de vergaderzaal binnen, die hij onmiddellijk vult met zijn imposante lichaam.

      Ik krijg het bloedheet en vraag me af hoe het komt dat deze man zo’n magische aantrekkingskracht op me uitoefent. Vraag me niet waarom, maar ik ben als een blok gevallen voor mijn hoofdredacteur. Hartkloppingen, kriebelende langpoten in mijn buik, verhitte en slapeloze nachten. Kortom, de hele riedel aan onzinnige verliefdheidsverschijnselen waar ik normaal gesproken niet in geloof. Een crush op je baas, gadverdamme, wat een cliché. Hoe kan het je overkomen? Ik vind het zo kinderachtig van mezelf dat ik deze gênante informatie met nog helemaal niemand heb gedeeld. Zelfs niet met mijn huisgenoten. En dat is opmerkelijk, want wij delen alles.

      ‘Ach Didi, je bent er al. Keurig op tijd.’ Sjors kijkt me aan met zijn donkerbruine ogen, en ik probeer een leuk en gevat antwoord te bedenken.

      ‘Ja, ja, ik en de tijd...’ antwoord ik, en ik kan mezelf wel een mep verkopen dat ik niet in staat ben om gewoon te doen tegen deze man. Deze waanzinnig aantrekkelijke hoofdredacteur die de charmes heeft van Brad Pitt en de intelligentie van Einstein, gecombineerd met het lichaam van een langeafstandszwemmer, roept iets bij me op waarvan ik zelf niet wist dat het in mij aanwezig was.

      Langzaam druppelt iedereen binnen. Er wordt over en weer gegroet, stoelen worden aangeschoven, bekertjes koffie gepakt en om tien uur precies kunnen we beginnen.

      ‘Zo jongens, we zijn compleet.’ Sjors kijkt fronsend rond alsof hij ons allemaal voor het eerst ziet en ik hoop maar dat deze vergadering niet al te lang gaat duren. Ik moet nog een artikel afmaken over branddekens voor de pagina Handige Zaken en Fijne Weetjes. De minst serieuze pagina van De Week en eentje waar ik tot nu toe voornamelijk mijn schrijftalent aan heb mogen besteden. Ik trommel ongeduldig met mijn vingers op de tafel totdat ik Sjors geïrriteerd zie kijken, waarna ik meteen mijn hand onder de tafel verstop. Ik word nerveus onder zijn priemende blik, die gelukkig maar heel kort op mij blijft rusten. Net als ik opgelucht ademhaal klinkt het deuntje van mijn mobiel.

      Onmiddellijk schieten de ogen van Sjors mijn kant uit. ‘Kijk maar even wie jou wat te melden heeft, Didi. Wij hebben tenslotte alle tijd.’ Om zijn spottende woorden kracht bij te zetten, is hij nu degene die met zijn vingers op de tafel trommelt.

      Iedereen kijkt naar mij. Ik voel een warme gloed vanuit mijn nek optrekken en ik weet dat ik over twee seconden een knalrode kop heb. Gehaast werp ik een blik op mijn mobiel, al was het alleen maar omdat iedereen dat nu van mij verwacht.

Het is weer zover! Ontslagen!!! Lein, ex-kartongroothandelreceptioniste

Snel stop ik mijn mobiel weg en hoor Sjors zeggen dat we nu eindelijk verder kunnen gaan, waarop er een tweede bericht voor me binnenkomt. Sjors haalt hoorbaar diep adem en zegt: ‘Zo, zo, jij bent populair. Maar we wachten wel.’

Vanavond troost met bubbels! Iris

Ik zet mijn mobiel uit, kijk zo professioneel mogelijk de vergaderzaal rond en mompel: ‘Dat was zeer nuttige journalistieke info.’

      ‘Fijn Didi, heel fijn voor je. Voel je nog de behoefte om het met ons te delen?’

      Ik schud mijn hoofd, helaas net iets te snel om geloofwaardig over te komen.

      ‘Goed, als we nu eindelijk kunnen beginnen, wil ik het hebben over onze zomerspecial. De bedoeling is dat deze zomerknaller door iedereen wordt gekocht om die gruwelijke zomervakantie door te komen. Ik wil dat alle mensen na afloop van hun all-inclusive in Turkije zeggen dat ze het zonder de bijlage van De Week niet hadden overleefd. We hebben de afgelopen maand in kleine kring gebrainstormd en we hebben geweldige items. Het thema is De Nieuwe Tijd.’

      Sjors leunt tevreden met zijn prachtige lijf achterover waardoor zijn overhemd straktrekt over zijn sixpack, en ik zie Annemarie van de financiële pagina wellustig naar hem kijken. Ik ben klaarblijkelijk niet de enige die de aantrekkelijke kanten van Sjors heeft ontdekt.

      Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar het seksleven van meneer Sjors. Ik kijk nog eens goed naar zijn buitengewoon aangename hoofd en besluit dat ik het allemaal niet wil weten. Met het seksleven van Sjors is ongetwijfeld niets mis, het is het mijne waar ik me zorgen over moet maken.

      ‘We hebben een aantal prachtige onderwerpen in de aanbieding,’ zegt Sjors. ‘Dus roep maar als je denkt dat je er iets mee kunt. Ik wil iets over new age. En dan denk ik aan spiritualiteit, chakra, het kind in jezelf, geneuzel met wierookstokjes en jezelf hervinden door met je blote voeten te gaan aarden in een bak klei. Iemand?’

      ‘Yes,’ roept Dave. ‘Research in India, behoort dat tot de mogelijkheden?’

      ‘Via Google Earth mag je wat mij betreft heel India door. Als je wilt, zet ik zo nodig een gammel bedje op de redactie en krijg je ’s ochtends een bak rijst als ontbijt. Maar het goede nieuws is dat je de vrije hand hebt. Doe wat je wilt, maar maak er iets moois van.’

      ‘Hybride auto’s,’ gaat Sjors verder, ‘het lijkt mij interessant om daar een artikel aan te wijden. Past ook helemaal in de nieuwe tijd.’

      ‘Jezus, Sjors, hybride auto’s! Dat is wijn zonder alcohol, stoofpot zonder vlees, een vrouw zonder... eh pumps.’

      ‘Ja oké, Bram, je hebt je punt gemaakt. Is er iemand die wel geïnteresseerd is?’

      ‘Doe maar, daar kan ik wel wat mee,’ roept een andere collega.

      Er rollen nog een vijftal onderwerpen over tafel waar verhit over gediscussieerd wordt. Ik luister en vraag me af wat ik moet doen om een artikel te bemachtigen.

      ‘Goed, en dan gaan we nu voor het laatste artikel,’ zegt Sjors, en hij strijkt vermoeid met zijn handen door het haar.

      ‘Ja, doe maar!’ roep ik veel te hard.

      Plotseling valt er een dodelijke stilte en iedereen kijkt me aan.

      ‘Wat ja?’ vraagt Sjors verbaasd.

      ‘Eh... ik zou het leuk vinden om mee te werken aan de zomerspecial dus ik wil dat artikel wel schrijven.’

      ‘Je weet het onderwerp niet eens!’

      ‘Oké, maar...’

      ‘Daar komt nog bij dat het de coverstory is.’

      ‘Kan ik ook,’ zeg ik dapper, maar niet geheel overtuigend en ik besef dat ik mezelf op dit moment ongelofelijk voor schut zet met mijn één maand werkervaring bij De Week.

      Langzaam breekt er een glimlach door op het gezicht van Sjors. ‘Goed, laat maar eens zien wat je kunt. Ik wil een sprankelend en boeiend artikel over social media. Ik denk dan aan de mens achter de inlogcode. Hyves, LinkedIn, Facebook, Twitter, you name it. En ik wil dat je vooral veel aandacht schenkt aan die twitterhype, dat communicatiedingetje waar iedereen zo verrukt van is en waar wij bij De Week ook braaf aan meedoen. De juichverhalen kennen we nu wel. Maar ik wil ranzige details, ik wil het ware smoel achter de twitteraar. De twitterverslaafde, die zijn huwelijk naar de knoppen heeft geholpen omdat hij de hele dag op geile berichtjes van zijn twittervriendinnen zit te wachten. De eenzame neuroot, die niemand heeft behalve achthonderd volgelingen. Ik wil twitterleed. Do you get my twitterpoint?’

      Ik knik, omdat ik nu eenmaal niet anders kan dan knikken tegen Sjors.

3

‘Gefeliciteerd met je artikel.’ Fens roept me toe vanuit zijn journalistieke domein.

      Ik loop naar binnen. Fens heeft een eigen kantoortje, de privileges van een man die al te lang rondloopt bij De Week. Het is maar een klein hok, maar wel zíjn hok, met een sanseveria en een Senseo-apparaat waardoor hij niet dagelijks bakken gore automatendrab naar binnen hoeft te werken. Ik pak een stoel en schuif bij.

      ‘Dat heb je goed gedaan. De coverstory nog wel. Dat is een grote eer. Je bent nog niet eens door je proeftijd. Echt, het is heel bijzonder dat jij dat artikel mag schrijven. Dat betekent dat Sjors veel vertrouwen in je heeft.’

      ‘Dank je, Fens, maar het was natuurlijk een ontzettend domme actie van mij. Voor hetzelfde geld had ik een artikel over het galactische sterrenstelsel moeten schrijven en dan had ik hier nu van ellende sterretjes gezien.’

      Ik zie een spiertje trekken bij het rechteroog van Fens, wat betekent dat hij eigenlijk ontzettend moet lachen om mijn opmerking, maar dat niet zal doen. Fens is namelijk altijd bloedserieus.

      ‘De sterren waren je gunstig gezind, want je mag een artikel schrijven over social media. Daar kun je ongetwijfeld wat moois van maken.’ Fens kijkt me enthousiast aan.

      ‘Ja geweldig, het is een onderwerp waar veel over te zeggen valt. Ik ben er heel erg blij mee. Ik ga er eens goed over nadenken hoe ik dit ga aanpakken, want ik wil een originele insteek kiezen. De vieze man die met jonge meisjes op Hyves chat is inmiddels een uitgemolken thema. Dat weten we nu wel.’

      ‘Twitter je zelf?’

      Ik knik. ‘Ja, onder de naam @Ms_Communicatie. Dat staat voor Miss Communicatie, mijn bijnaam. Ik ben nog net niet verslaafd aan het twitteren. Voor mijn studie journalistiek heb ik een aantal jaren communicatiewetenschap gedaan en Hyves was toen up and coming en daar heb ik me toen in verdiept. Maar dat is alweer een flinke tijd geleden en Hyves is inmiddels de hype alweer voorbij. Met mijn Hyvesaccount doe ik niet meer zoveel, maar twitteren des te meer.’

      ‘Nou, kijk aan. Een ervaringsdeskundige.’ Vaderlijk klopt hij op mijn been en gaat vervolgens verder met waar hij mee bezig was.

      ‘Bedankt voor je tijd,’ zeg ik, en ik loop zijn kantoortje uit. Zonder er verder bij na te denken ga ik richting koffieapparaat en besef dat ik bezig ben mezelf langzaam te vergiftigen met kantoorcafeïne.

      ‘Didi!’ De zware stem van Sjors knalt door de gang. Ik krimp ineen en kijk verschrikt om.

      ‘Slecht geweten?’

      Ik schud ontkennend mijn hoofd waarop Sjors reageert met de opmerking dat ik dat wel zou moeten hebben.

      ‘Het spijt me, Sjors. Ik was iets te enthousiast. Het is inderdaad een beetje raar om tijdens een vergadering iets te roepen over een artikel als je niet eens weet waar het over gaat, maar...’

      ‘Dat maakt niet uit,’ valt hij mij in de rede. ‘Beginnersfoutje, maar ik zou het op prijs stellen als je de volgende keer je mobiel uit hebt staan. Bellen, mailen, je contacten op de hoogte houden over van alles en nog wat doe je maar op een ander moment, maar niet tijdens de vergaderingen. Is dat duidelijk?’ Sjors kijkt me vragend aan. Hij trekt één wenkbrauw een klein stukje op. Buitengewoon sexy vind ik dat, en ik vraag me af of hij zich bewust is van de erotiserende werking van die ene wenkbrauw.

      Hij maakt aanstalten om weg te lopen, maar na een paar passen draait hij zich opeens om. ‘O ja, dat zou ik bijna vergeten. Vanmiddag om vier uur is er bij Broese een lezing over social media. Ik stel voor dat je daar naartoe gaat. Ongetwijfeld heel inspirerend voor een beginnend journaliste die over dat boeiende onderwerp mag schrijven.’ Hij geeft me een knipoog en ik heb het gevoel alsof ik elk moment door mijn knieën kan zakken.

      Plotseling duikt Annemarie naast ons op. Met een gretige blik kijkt ze Sjors aan.

      ‘O wat leuk, Sjors! Vind je het goed als ik ook naar die lezing ga? Dat lijkt me zo interessant.’

      ‘Wat je wilt, het is gratis. Didi, ik stel voor dat je morgen even langskomt met een A4’tje aan ontplofte ideetjes voor het artikel,’ zegt Sjors. ‘Dan nemen we dat samen even door.’

      Zonder me verder nog een blik waardig te keuren, loopt hij naar zijn kantoor. De Sjors Clooney van De Week.

      Ik slik een paar keer en stuif vervolgens richting damestoilet. Ik ga op één bil zitten om mijn ultraplatte mobieltje uit de zak van mijn spijkerbroek te pakken en druk vervolgens op de sneltoets waar Iris achter schuilgaat. Hij gaat vijf keer over waarna ik haar vrolijke stem hoor op haar voicemail. ‘Hoi, met Iris. Ik ben bezig met een ingewikkeld gevalletje uithuisplaatsing. Heb nu even geen tijd, spreek maar iets wazigs in!’

      ‘Iris, neem op! Kom op nou, Iris, ik heb een probleem. Ik moet vanavond werken. Om vier uur ga ik naar een lezing en morgenochtend moet ik een A4’tje met ontplofte ideeën inleveren. Iris...’ Ik wacht even af of er verder nog iets gebeurt en toets vervolgens haar zakelijke nummer in.

      ‘Dit is de voicemail van Iris van Velzen. Ik kan u helaas niet te woord staan op dit moment, maar als u een boodschap inspreekt dan bel ik u zo snel mogelijk terug.’

      Ik spreek niet in, trek een paar gekke gezichten in de spiegel, steek mijn tong uit en trek een diepe frons in mijn voorhoofd. Geen wonder dat Sjors me niet ziet staan met dat rare hoofd van me. Ik bestudeer mezelf nog eens grondig in de spiegel en word vervolgens behoed voor verdere zelfanalyse door het dwingende geluid van mijn mobiel. Het is Iris.

      ‘Wat is er ontploft? Je moet straks thuis zijn. Lein is ontslagen. Dan kun je niet uitgerekend vanavond gaan werken. Dat is zo pijnlijk voor iemand die niet meer in de fijne omstandigheden verkeert een baan te hebben. Het is heftig hoor, zo’n ontslag. Zo lang zal die lezing toch niet duren? De prosecco, twee euro vijftig bij de Lidl, heb ik al ingekocht! Ik zie je vanavond.’

      De rest van de dag houd ik me bezig met een slaapverwekkend artikel over het nut van branddekens en het feit dat die mensenlevens kunnen redden, mits juist gebruikt. Om halfvier staat Annemarie aan mijn bureau, en vraagt of ze bij me achterop kan omdat haar fiets bij de fietsenmaker staat. Even later fiets ik al slingerend met Annemarie achterop door de binnenstad van Utrecht. Mijn oude rammelkast kraakt en knarst en even vrees ik dat de modieus geklede Annemarie met bagagedrager en al van mijn fiets dondert. Bij Broese zet ik mijn fiets met drie kettingen vast aan een lantaarnpaal en loop samen met Annemarie naar binnen.

      Het is nog niet zo druk en we besluiten in het midden te gaan zitten. Annemarie schuift net iets te dicht tegen me aan en ik ruik haar overdadige parfum. Ik bekijk haar eens goed vanuit mijn ooghoeken. Ik kan Annemarie niet zo goed plaatsen. Ze heeft het saaie uiterlijk van een registeraccountant, maar gaat gehuld in te korte rokjes, te strakke blouses met heftige decolletés en felgekleurde pumps.

      Annemarie voelt dat ik naar haar zit te kijken en werpt me een vragende blik toe.

      ‘Leuk rokje,’ zeg ik, en ik wijs naar het licht ordinaire geval.

      ‘Dank je,’ zegt ze gedecideerd, en ze strijkt met haar hand zachtjes over de stof. ‘Was in de uitverkoop.’

      Langzaam loopt de zaal vol met voornamelijk jong publiek. Er wordt over en weer wat gegroet en veelvuldig op iPhones en BlackBerry’s getuurd.

      ‘Vind jij Sjors ook zo leuk?’

      Verbaasd kijk ik Annemarie aan.

      ‘Ik zag je wel kijken tijdens de vergadering. Ga me nou niet vertellen dat je hem niet leuk vindt. Er is geen vrouw die niet voor hem valt. De manier alleen al waarop hij je aankijkt. Die ogen! De roddel gaat dat hij een relatie heeft met een of ander model, maar dat hij het niet zo nauw neemt, dus...’ Ze geeft me een veelbetekenende knipoog alsof ze wel kansen ziet.

      Ik kijk Annemarie aan of ze niet goed snik is. Misschien heeft ze iets te lang naar de cijfertjes zitten staren, misschien zou ze behalve wat opwinding op de beurs ook wat golvende bewegingen in haar eigen leven willen hebben. Of misschien is ze net zo desperaat als ik...

      ‘Dames en heren, mag ik even uw aandacht? Als iedereen een plekje heeft gevonden, zou ik graag willen beginnen.’ De medewerker van Broese staat onhandig met de microfoon te zwaaien en introduceert een blondine van in de dertig. Marie Mellekens, goeroe social media.

      ‘Ik wens u allemaal veel plezier bij deze lezing. Na afloop kunt u een gesigneerd exemplaar van het handboek Hoe & Wat Online bij haar kopen. En ik nodig u allen van harte uit om dat ook inderdaad te doen.’ De medewerker van Broese stuntelt wat met de microfoon, laat hem bijna uit zijn handen vallen waarna hij deze met een rood hoofd aan de spreekster geeft.

      ‘Allereerst, hartelijk welkom. Het doet mij enorm veel plezier dat u met zovelen bent gekomen om naar mijn lezing over social media te luisteren. Een onderwerp dat leeft. Een onderwerp dat deel uitmaakt van ons dagelijks leven. Maar eerst een vraag. Wie van u maakt gebruik van social media?’

      Bijna iedereen steekt zijn hand op. De zaal zit vol met facebookers, linkedinners, hyvianen, twittergasten en googleplussers. Ik zucht. Een zaal vol social media-freaks, die natuurlijk allemaal vinden dat ze reuze sociaal zijn. Dit gaat vast een dolle avond worden.

      ‘Ik hoop dat u ook wat gaat vertellen over Twitter, daarvoor ben ik eigenlijk gekomen,’ hoor ik Annemarie opeens zeggen. ‘Ik wil namelijk gaan twitteren, dat is voor mij een nieuwe wereld, maar het lijkt me zo vreselijk leuk om te doen.’

      Ik kijk mijn collega verbaasd aan.

      ‘Ach, kijk aan, een enthousiaste beginneling. Na de pauze zal ik iets over Twitter vertellen, maar ik wil beginnen met een algemene inleiding.’

      Ik schuif wat op mijn klapstoel heen en weer. Mijn linkerbil begint nu al akelig verdoofd aan te voelen, terwijl we nog mijlenver van de pauze verwijderd zijn. De monotone stem van de spreekster is slaapverwekkend en het is weinig vernieuwend wat ze allemaal vertelt. Mijn gedachten dwalen af naar het ontslag van Lein, het spannende model waar Sjors het mee doet en het ordinaire rokje van Annemarie. De inhoud van de lezing ontgaat me geheel tot ik haar opeens iets hoor zeggen over de marktwaarde van Facebook.

      ‘De populariteit van Facebook is immens. En de waarde is inmiddels zo’n vijfenzestig miljard dollar, maar die stijgt per minuut. Social media is meer dan een tijdverdrijf, het is een factor van belang in onze communicatie en een spil in onze economie. Ik stel voor dat we nu eerst even koffie gaan drinken en dan gaan we straks weer verder.’

      Een oudere dame uit de rij voor ons steekt haar vinger op. ‘Mag ik even wat vragen?’

      ‘Nou, vooruit, maar wel graag een korte vraag want we snakken allemaal naar een kopje koffie.’

      ‘Vindt u nou ook niet dat dergelijke sites tot communicatiearmoede lijden?’ vraagt de dame.

      ‘Het is allemaal zo onzichtbaar. En je hoort ook van die enge verhalen,’ voegt haar buurvrouw eraan toe.

      ‘Zolang u niet in uw blootje voor een webcam gaat staan, is er niets aan de hand hoor,’ roept een jongen vanaf de achterste rij.

      Ik kan mijn lachen amper inhouden en ik zie de vragenstelster geïrriteerd omkijken.

      ‘Het valt allemaal heus wel mee met die gevaren. Het is gewoon een kwestie van je gezonde verstand gebruiken. Nieuwe ontwikkelingen zijn altijd een beetje eng en gaan altijd van au. Goed, na de pauze gaan we verder. Bij de balie staat een medewerker van Broese met koffie en thee.’

      ‘Zal ik even koffie halen?’ vraagt Annemarie, en ik knik.

      Ik loop een beetje door de winkel, neus wat in boeken en ga weer zitten als Annemarie terugkomt met in haar handen twee bekertjes.

      ‘Heb jij eigenlijk een vriend?’ vraagt Annemarie.

      Ik schud mijn hoofd. ‘Jij?’

      ‘Tot een halfjaar geleden. Hij heeft het uitgemaakt en daar ben ik eigenlijk heel erg blij om. Hij was zo saai.’ Ze wappert met haar hand voor haar mond terwijl ze net doet of ze moet gapen en ik begrijp opeens waarom ze al haar aandacht op Sjors richt.

      ‘Zeg, die Marie Mellekens had het net over de waarde van Facebook. Wie bepaalt eigenlijk die waarde?’ Ik kijk Annemarie hoopvol aan, zij is tenslotte van de cijfertjes.

      ‘Weet ik veel. Wat de gek ervoor geeft?’

      ‘Ja, maar volgens mij maken ze niet eens winst. Wie bepaalt dan dat het zoveel geld waard is?’

      ‘Regel één. Je moet dat soort principes niet willen doorgronden, maar gewoon accepteren.’ Annemarie neemt een slok van haar koffie en propt een koekje in haar mond.

      ‘En regel twee?’

      ‘Die is er niet.’

      Ik wil iets zeggen, maar de dames voor ons gaan weer zitten en ik hoor de een tegen de ander opmerken dat dat getwitter levensgevaarlijk is.

      ‘Mijn nichtje van elf doet het ook en toen ik laatst op bezoek was, zei ze dat op Twitter creeps elkaar berichten sturen. Ik snap niet dat mijn zus niet ingrijpt! Je stelt je kind toch niet bloot aan creeps?’

      Ze schudden allebei hun hoofd en er wordt een rol pepermunt uit een tas opgediept.

      Ik kan mijn lachen bijna niet inhouden en Annemarie kijkt me vragend aan. ‘Creeps?’

      ‘Tweeps,’ fluister ik achter mijn hand. ‘Ze bedoelt tweeps.’

      ‘Waarom gebruiken ze bij Twitter toch van die rare termen?’ Annemarie trekt fronsend haar wenkbrauwen samen.

      ‘Regel één...’ zeg ik met een grijns op mijn gezicht.

      Op dat moment tikt de spreekster even tegen de microfoon en een zware echo galmt door de zaal.

      ‘Ik kreeg voor de pauze het verzoek of ik iets meer over Twitter wil vertellen. Op dat verzoek wil ik graag ingaan. Twitteren is een manier om korte berichten van 140 tekens te plaatsen. Het is een uitermate lucratief communicatiemiddel. Ook als marketingtool is het efficiënt, waarbij het overigens niet de bedoeling is om alleen maar reclame te maken voor jezelf. Het gaat natuurlijk om de communicatie en het sociale aspect.’

      ‘Kan het ook anoniem?’ vraagt Annemarie.

      ‘Ja, dat kan, maar ik weet niet of dat nou helemaal de bedoeling is. Het is natuurlijk wel leuk als mensen weten wie je bent. Dat is misschien zelfs wel de kracht van het gebeuren.’

      ‘En hoe krijg je heel veel volgers?’ vraagt Annemarie.

      ‘Door over seks te twitteren,’ roept dezelfde jongen op de achterste rij.

Einde fragment

© 2012 Astrid Harrewijn

en uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp: Studio Marlies Visser

ISBN e-book 978 90 218 0767 6

NUR 300

  http://www.astridharrewijn.nl

  http://www.uitgeverijsijthoff.nl

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwe boeken van Luitingh-Sijthoff? Schrijf je dan in voor onze maandelijkse  nieuwsbrief.

Volg ons op  Facebook www.facebook.com/chicklitls en Twitter @sijthoffboeken

Van Astrid Harrewijn zijn verschenen:

Ja kun je krijgen* e

In zeven sloten* e

Luchtkussen* e

Prinses in de polder* e

Miss Communicatie e

* Ook in Poema Pocket verschenen

e Ook als e-book verkrijgbaar