Astrid Harrewijn

Vriendinnenweekend

VRIENDINNENWEEKEND

‘Dat hij ons toch nog steeds overal naartoe brengt.’ Ik aai liefkozend over de versleten bekleding van de oude Saab, terwijl Didi met één hand aan het stuur over de snelweg raast.

      ‘Dapper beestje. Wist je dat ik binnenkort niet meer met deze beauty in de binnenstad van Utrecht mag rijden? Dit oudje stoot te veel rotzooi uit.’

      Ik schud verontwaardigd mijn hoofd. ‘Nou ja, dat hoeft ook niet. Wij hebben niets meer te zoeken in de binnenstad van Utrecht. Jij zit op je boerderij in de kop van Noord-Holland, ik in Amsterdam en Iris in Den Haag.’ Ik kijk achterom waar Iris languit op de achterbank ligt en met de oortjes van haar iPhone in keihard meebrult met Sabrina Starke.

      ‘Die goede oude Dorstige Hartsteeg, ik denk er nog vaak aan terug. Ik mis het wel. Nou eigenlijk mis ik jullie.’ Didi trekt een pruillip en zegt vervolgens: ‘Maar fantastisch dat jij met dit geniale plan kwam. Heerlijk even een paar dagen weg. Een weekend naar de Belgische Ardennen. Super van je, Lein. Hoe kwam je op het idee?’

      ‘Ik moest laatst aan ons avontuur in Noordwijk denken en het leek me wel weer eens tijd voor een uitstapje. Ik zag ook een beetje op tegen de donkere dagen voor Valentijn. Dat je stiekem hoopt op brieven, rozen, taarten en ringen met diamanten die toch niet gaan komen.’

      ‘Ah, wat zielig,’ zegt Didi. Ze moet een beetje schreeuwen om boven het valse geblèr van Iris uit te komen, die haar zangkunsten met wilde arm- en beenbewegingen begeleidt waardoor inhalende automobilisten bezorgd bij ons naar binnen kijken.

      ‘Nee, dat is helemaal niet sneu. Ik heb het hartstikke druk met Gingibas en absoluut geen tijd voor ingewikkelde liefdestoestanden, maar of dat ook voor Iris geldt weet ik eigenlijk niet. Misschien had zij wel bossen rozen van aanbidders willen ontvangen.’

      Ik draai me om op de stoel en geef een por in haar zij waarna ze met een woest gebaar de oortjes verwijdert. ‘Last van mij?’

      ‘Nee, ik vroeg me alleen af of je niet liever voor Valentijn was thuisgebleven.’

      Ze kijkt me aan met een blik of ik niet goed bij mijn hoofd ben. ‘Ben je mal. Ik heb geen stille aanbidders, lawaaiige trouwens ook niet. Nee, dat wordt weer echt een treurige Valentijn. Een blauwe envelop, meer zal er niet in de bus rollen.’ Ze propt haar oortjes weer in en zet haar valse gebrul voort.

      ‘Volgens mij moeten we er hier af, dan is het nog zo’n kwartiertje rijden. Kijk jij even mee op de routebeschrijving?’ Didi duwt me een uitgeprint velletje in mijn handen en met robotachtige stem geef ik haar de aanwijzingen.

      ‘Bij de volgende splitsing moet u linksaf, ik herhaal, bij de volgende splitsing moet u linksaf.’

      ‘Als het nou niets wordt met dat Gingibas, dan kun je altijd nog een levende TomTom worden.’

      ‘LeinLein voor al uw verkeersproblemen,’ zeg ik grinnikend.

      ‘Hoe gaat het eigenlijk met Gingibas?’

      ‘Super, ik werk me suf maar de resultaten zijn geweldig. Volgende maand ga ik verhuizen, heb ik je dat al verteld?’

      ‘Nee, we spreken elkaar veel te weinig. Vertel, waar ga je naartoe?’

      ‘Naar de Van Breestraat. Begane grond én souterrain.’

      ‘Toe maar. Lein op chic!’

      ‘Dit hadden we toch niet kunnen bedenken, Didi? Dat ik toch ooit nog eens groot zou worden met een afslankmiddel?’

      ‘Nee, dat ligt niet echt voor de hand. De achterliggende gedachte van een afslankmiddel is nou juist om massa te verliezen,’ grinnikt ze.

      Ik lach stilletjes om haar opmerking, maar kijk haar vervolgens serieus aan. ‘Laten we afspreken dat we dit weekend niet over werk praten. Ik wil gewoon even helemaal niets.’

      ‘Deal!’ Ze geeft me een high five terwijl ze ondertussen haar ogen op de weg houdt waardoor haar hand ergens halverwege mijn wang belandt.

      Ik draai me nogmaals om en geef Iris weer een por in haar zij. Met een verstoorde blik kijkt ze me vragend aan. ‘Wat?’

      ‘We hebben het dit weekend niet over werk, oké?’

      ‘Zullen we afspreken dat je me alleen nog maar stoort voor echt belangrijke dingen?’

      ‘Bij de kruising moet je links, daarna moet je vijfhonderd meter rechtdoor rijden, het bospad links inrijden en helemaal aan het eind zie je dan Villa Belvedère liggen.’

      Didi begint te lachen. ‘Wat een imposante naam, het zal mij benieuwen.’

      ‘Het zal wel een aftandse mobilhome zijn. Dat vind ik namelijk typisch iets voor de Belgische Ardennen. Een mobilhome met geruite gordijnen en een vaas met kunstbloemen op een bijzettafeltje.’

      ‘Je hebt toch wel foto’s gezien?’

      ‘Nee, er werd gewerkt aan de website. Maar de vrouw die ik aan de telefoon had klonk heel betrouwbaar.’

      ‘Jezus, Lein, dat is wel weer heel vaag.’

      ‘Het was maar honderdvijftig euro en veel erger dan Noordwijk kan het niet zijn. En dat hebben we ook overleefd. Toch?’

      ‘Ja, en hoe!’

      ‘Je moet hier links, dit is het bospad.’

      De oude Saab kraakt en kreunt dat het een lieve lust is en ik kan alleen maar hopen dat het niet gaat stortregenen, want als dit bospad in een modderpoel verandert, komen we hier nooit meer weg.

      ‘Waar is het nou?’ vraagt Didi bezorgd, en ze rijdt nog een stukje door.

      ‘Daar, aan het eind. Daar zie ik iets.’

      Met een schok komt de auto tot stilstand en ik klap bijna met mijn hoofd tegen de voorruit.

      ‘Dit kan het niet zijn,’ zegt Didi verbaasd.

      Ik draai me half om en geef een mep naar achteren. ‘Iris, we zijn er!’

      Verbaasd grijpt ze ons bij de schouder. ‘Is dit het?’

      ‘Ja, ik denk het wel. Ik ga even informeren.’ Terwijl ik uitstap hoor ik nog net Iris aan Didi vragen hoe duur het was.

      Ik sta nog maar amper op de stoep, op zoek naar de bel, of de deur zwaait al open. ‘Ha, daar zijn jullie. Welkom. Hebben jullie een goede reis gehad?’ Ik knik, en zwaai naar mijn vriendinnen ten teken dat ze moeten komen en even later staan we met z’n drieën totaal geschokt in de hal terwijl de Belgische dame maar blijft doorratelen.

      ‘Ik laat jullie eerst even het topstuk zien. Iedereen wordt daar altijd zo vrolijk van.’

      Ze gaat ons voor en schommelt met haar enorme achterwerk de imposante trap op die naar de eerste verdieping leidt. ‘Hier zijn vijf slaapkamers, allemaal met tweepersoonsbed, jullie moeten zelf maar bekijken hoe je de kamers gaat verdelen. Ze zijn allemaal even mooi.’

      Verbaasd draai ik me om naar mijn vriendinnen die achter me lopen en mijn lippen prevelen de woorden ‘vijf’, waarop Iris haar wenkbrauwen bijna tot haar haargrens optrekt en haar hand met gespreide vingers in de lucht houdt.

      ‘Dit is dus de badkamer met een vierpersoons bubbelbad. Ons pronkstuk.’

      De volledig in marmer uitgevoerde badkamer is ongeveer net zo groot als mijn huidige appartementje, maar ik moet eerlijk toegeven dat mijn Amsterdamse woning, bestaande uit woonkamer, slaaphoek, eethoek en douchekast – en dat alles in één ruimte – wel wat krap bemeten is.

      ‘Dit is...’ begint Iris.

      ‘Ja, dit is prachtig,’ valt de Belgische dame haar in de rede. ‘Alles wat hier staat aan geurtjes en badspulletjes mogen jullie gebruiken, en op het terras staat ook nog een hottub. Oké, dan gaan we nu door naar de keuken.’

      Een halfuur later hebben we de rondleiding achter de rug. Mijn oren gonzen van de informatie en ik hoop maar dat mijn vriendinnen beter hebben geluisterd en weten hoe de ultramoderne stoomoven werkt. Na de uitleg over de ingebouwde koffiemachine, met wel zes verschillende koffie-opties, raakte ik de kluts volledig kwijt.

      ‘Mochten er vragen zijn, dan moeten jullie dit nummer bellen. We wonen even verderop en we zijn er zo. O, en als welkomstgeschenk staat er een fles champagne koud.’

      Als drie kleuters, die net te horen hebben gekregen dat er een middagje ballenbak plus eten bij McDonald’s in het verschiet ligt, knikken we met rode konen van opwinding naar de eigenares van Villa Belvedère.

      ‘Veel plezier en geniet van jullie verblijf. En als er wat is, gewoon even bellen.’

      Op het moment dat we de voordeur horen dichtvallen, beginnen we gelijktijdig te springen, te juichen en te gillen.

      ‘Ik pak de koffers,’ roept Iris.

      ‘Ik laat het bubbelbad vollopen,’ zegt Didi, en ze rent al naar boven.

      ‘De champagne! Ik ga op zoek naar de glazen.’

      Binnen twintig minuten hebben we de slaapkamers verdeeld, de koffers uitgepakt en het bad gevuld.

      ‘Chanel of Dior? Zeg het maar,’ giechelt Iris.

      ‘Dit is decadent,’ zeg ik, als ik de heerlijk geurende badolie door het water verspreid.

      ‘Proost.’ Didi laten de glazen tinkelen, neemt een slok en kijkt ons gelukzalig aan. ‘Dit is het ware leven, zet het bubbelbad maar op standje tien.’

      Ik heb geen idee hoe lang we in het bad liggen te dobberen, nippend aan de champagne. Ik vermoed dat ik zelfs even ben weggedoezeld als met een hoop lawaai de badkamerdeur wordt geopend.

      ‘Jullie moeten onmiddellijk je spullen pakken.’ Een man met een rood hoofd van opwinding staat wild met zijn armen te gebaren in de badkamer terwijl wij met grote ogen naar hem kijken.

      ‘Hé, ben je nou helemaal gek geworden?’ roept Iris verbolgen. ‘We zitten in bad.’

      ‘Mijn vrouw heeft een fout gemaakt. De echte gasten komen er zo aan. Drie vrienden hebben de villa gehuurd. Jullie hebben de boomhut!’

      ‘Fuck, dit was ook te mooi om waar te zijn,’ fluister ik voornamelijk tegen mezelf, en ik pak een van de heerlijk zachte badhanddoeken, terwijl Didi de opgewonden Belg de badkamer uit bonjourt.

      De sfeer die even daarvoor nog gemoedelijk en harmonieus was, is onmiddellijk omgeslagen. Nijdig hollen we naar onze slaapkamers en in een recordtijd staan we met onze koffers in de hal, waar de Belg niet weet hoe hij zich moet verontschuldigen voor het ongemak. Ondertussen is zijn vrouw gaan dweilen in de badkamer en horen we haar vloekend en tierend tekeergaan.

      Zeulend met onze koffers lopen we achter de man aan, die ons laat weten dat de boomhut een razend populaire accommodatie is voor een avontuurlijk weekendje weg voor gezinnen met kinderen.

      ‘Wij hebben geen kinderen en het laatste waar we behoefte aan hebben, is avontuur!’ snauwt Iris hem toe, en ik zie nog net de voorkant van een Porsche Cayenne de oprit oprijden.

      De boomhut bevindt zich godzijdank niet in de lucht, maar is een houten geval dat om een boom is gebouwd. Gezien de ruimte op dit enorme landgoed, had ik een andere plek uitgezocht om een knus chaletje neer te zetten.

      ‘Dit is jullie accommodatie, dames,’ zegt de Belg opgewekt, en ik vind dat hij zijn vrolijke toon wel wat mag matigen.

      De rondleiding is kort. Er valt ook niet veel te zien. Het is een kleine ruimte met wat stapelbedden, een kookhoek en een aangebouwd hok met een douche en toilet. Ik begrijp het avontuurlijke van het geheel niet helemaal en vind dat de boom in het midden vreselijk in de weg staat.

      ‘Aan de zijkant van het huisje ligt onder een overkapping hout voor de kachel,’ zegt de Belg, die er nog aan toevoegt dat we toch ook wel konden begrijpen dat je voor honderdvijftig euro geen villa kunt huren. Waarop hij verontschuldigend zijn schouders optrekt en ons alleen laat.

      ‘Laten we hopen dat ze die kachel regelmatig controleren anders sterven we met z’n drietjes ook nog aan een koolmonoxidevergiftiging,’ piept Iris.

      ‘Met z’n viertjes,’ zegt Didi zachtjes.

      ‘Huh?’

      ‘Ik ben zwanger.’

      Iris en ik staren haar met open mond aan en als het nieuws langzaam tot ons doordringt, vliegen we haar om de hals.

      ‘Maar dat is geweldig,’ roep ik.

      ‘Moeten we niet naar een hotel gaan? We kunnen toch niet onze zwangere vriendin in een boomhut op de begane grond laten bivakkeren?’ Iris kijkt me verontwaardigd aan.

      ‘Ben je besodemieterd. Ik ben zwanger, niet breekbaar,’ zegt Didi. ‘En we gaan het er niet meer over hebben. We vieren pas feest als ik drie maanden zwanger ben, maar ik wilde het toch even gezegd hebben voor het geval dat...’ Ze wijst bezorgd naar de kachel.

      Beduusd kijk ik haar aan en omdat ik even niet weet wat ik met de situatie aan moet besluit ik er maar een praktische draai aan te geven. ‘Zullen we inkopen gaan doen in het dorp?’

Het dichtstbijzijnde dorpje beschikt over een kleine supermarkt die we zo ongeveer leegkopen. Met tassen vol boodschappen komen we rond een uur of zes weer thuis. Als we de oude Saab parkeren, rijdt er net een flitsende cabrio het terrein op, waar drie jonge vrouwen uitstappen. Nieuwsgierig werp ik een blik op de dames, maar Didi trekt me snel mee. Desondanks hoor ik nog de enthousiaste begroeting als de drie vrienden de voordeur openen en met terugwerkende kracht krijg ik alsnog de pest in.

      Terwijl ik de boodschappen in de koelkast prop, gooit Iris nog een houtblok op het vuur en in een mum van tijd wordt het behaaglijk warm in onze hut. Ik besluit dat we er gewoon een gezellig weekend van gaan maken.

      ‘Handig,’ zegt Didi lachend. ‘Met deze verrekijker kan ik zo bij Villa Belvedère naar binnen kijken. Ik geloof dat de heren zich kostelijk amuseren met hun gezelschap.’

      ‘Geef hier,’ zeg ik, en ik tuur door de verrekijker naar de overkant. ‘Hallo, wat gebeurt daar allemaal?’ Lang krijg ik niet de tijd om te gluren, want voordat ik het in de gaten heb, grist Iris de verrekijker al uit mijn handen.

      Ik heb geen idee hoe lang we ons daar voor het kleine raampje staan te verdringen, om de beurt met de verrekijker elkaar op de hoogte houdend van alles wat we zien. Dat de heren niet onaantrekkelijk zijn, is ons inmiddels wel duidelijk geworden.

      ‘Wat die ene meid aan het doen is, houdt het midden tussen paaldansen en een lapdance,’ zegt Iris verontwaardigd.

      ‘Dan hadden ze beter deze avontuurlijke hut kunnen huren. Deze heeft tenminste een boom waar je aan kunt hangen.’

      De rest van de avond wisselen we elkaar af voor het raam om verslag uit te brengen van de gebeurtenissen in de villa. Als we om twee uur ’s nachts de stapelbedden induiken, gaan ook aan de overkant de lichten uit.

‘Het is nog stil in Belvedère,’ zegt Iris als ik de volgende ochtend om negen uur uit mijn stapelbed rol. Iris staat alweer voor het raam. Ik heb slecht geslapen in het doorgezakte stapelbed en mompel humeurig dat we beter de kachel aan kunnen doen dan naar de buren gluren.

      Rillend van de kou sluip ik in mijn pyjama naar buiten om te plassen en hout te halen. ‘Gadverdamme, klotehut,’ zeg ik chagrijnig, terwijl ik woest aan de klemmende deur van het plashok ruk.

      ‘Moet ik even helpen?’

      Ik schrik me werkelijk helemaal wezenloos en draai me om. Vaag ben ik me ervan bewust dat mijn pyjama een paar knopen mist, waardoor mijn borsten goed zichtbaar zijn. Met een wilde blik kijk ik de man aan die als uit het niets uit de bosjes is gekomen.

      ‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken.’

      Met één hand houd ik mijn pyjamabroek – waarvan het elastiek zijn beste tijd heeft gehad – omhoog en met mijn andere hand trek ik snel het jasje van mijn pyjama dicht. Mijn haren pieken alle kanten op en er zitten zwarte vlekken op mijn gezicht omdat ik gisteravond niet de moeite heb genomen om mijn make-up te verwijderen. Met grote zwartomrande ogen kijk ik de man aan. Het is een van de vrienden van Belvedère. De leukste, met zijn donkere haren en bruine ogen. Hij is lang en breed en heeft een lieve lach. Iets wat ik allemaal uitgebreid heb bestudeerd op de schaarse momenten dat ik de verrekijker in mijn bezit had.

      ‘Ik zit in dat huis daar. Ik was aan het wandelen, maar ben een beetje verkeerd gelopen.’ Hij wijst met zijn hand richting villa. Ik zeg nog steeds niets, maar wip van de ene op de andere voet omdat ik ontzettend nodig moet plassen. Hij kijkt me fronsend aan. ‘Ik ben ongevaarlijk,’ zegt hij verontschuldigend, en ik vermoed dat hij zich afvraagt of ik wel helemaal normaal ben. Hij herhaalt zijn woorden nogmaals, maar nu in perfect Frans, maar ik reageer nog steeds niet. Mijn hart bonkt als een gek en ik weet niet of dat van schrik is of dat dit een andere oorzaak heeft.

      ‘Nou... eh... hoi, ik ga maar eens.’ Een beetje onhandig en verlegen met de situatie maakt hij zich uit de voeten.

      ‘Mijn god, je ziet eruit als een spook in die aftandse pyjama en met je haar totaal in de war.’ Didi kijkt me lachend aan als ik terugkom, en ik besluit maar niets te vertellen over de ontmoeting die ik had met de knapste van de vrienden omdat ik me ongelofelijk schaam. Ik had toch wel iets tegen hem kunnen zeggen?

      ‘O, ze zwaaien nu de animeermeisjes uit.’ Iris kijkt ons spottend aan.

      ‘Zeg, jongens, is het nu wel zo netjes om ze de hele tijd te begluren? Ik vind het eigenlijk een beetje triest,’ zeg ik.

      ‘Vind ik ook. Ik stel voor dat we een lekkere, lange wandeling gaan maken.’ Didi kijkt ons net iets te blij aan.

      Met rozige wangen komen we tegen lunchtijd weer terug en tegen de afspraak in pak ik meteen de verrekijker. ‘Nou ja, er zijn drie nieuwe vrouwen!’

      ‘Laat zien.’ Iris schuift mij hardhandig voor het raam weg en geeft een volledig verslag. ‘Die kleine blonde knul doet een foute imitatie van Elvis Presley. En die andere maakt alwéér een fles champagne open.’

      ‘Kom,’ zegt Didi kordaat. ‘We zouden stoppen met gluren. Laten we een spelletje Risk gaan spelen.’

      Ik zet een grote pot thee en leg de ruimschoots ingeslagen koekjes op een bord. Het vuur maakt een knapperend geluid en ik moet zo langzamerhand toegeven dat die avontuurlijke boomhut wel wat heeft, ook al had ik liever het hele weekend in het luxe wellness-paradijsje rondgehangen.

      Er zijn slechts een paar veldslagen voor nodig om Iris’ leger te minimaliseren tot slechts een handjevol landverdedigers. Al snel geeft ze de moed op waarna ze een stoel voor het raam schuift en met de verrekijker de overkant in de gaten gaat houden.

      ‘Ze gaan met z’n allen in de hottub. Ze zijn allemaal naakt.’

      ‘Ja, dat lijkt me logisch. Het is nu eenmaal niet handig om in smoking en galajurk in een hottub te gaan zitten.’ Didi haalt nonchalant haar schouders op.

      ‘De overkant begint een beetje een obsessie te worden, Iris.’ Ik zeg het op een belerend toontje, maar moet eerlijk toegeven dat ik mijn nieuwsgierigheid amper kan bedwingen.

      ‘Die ene, die met die donkere haren,’ zegt Iris, en ik kijk onmiddellijk op. ‘Die is me toch goedgebouwd. Nou, nou, nou...’

      ‘Echt?’ vraag ik, en mijn stem slaat een beetje over. Ik wil haar het liefst met stoel en al bij het raam wegschuiven en gooi zo hard met de dobbelstenen over het bord dat de legers van Didi door de lucht vliegen.

      ‘Zoals ik al zei, goedgebouwd. Overal! Die kleine blonde heeft een beetje een buikje, maar ziet er voor de rest ook best goed uit. Als je begrijpt wat ik bedoel. Hè jammer, ik kan niet verder inzoomen.’

      Didi doet ondertussen een poging om haar legers terug te zetten, maar ze kan zich inmiddels ook niet meer concentreren en bijt vertwijfeld op haar lip. ‘En wat doen ze nu?’ vraagt ze, en ik zie dat ze van zichzelf baalt.

      ‘Hèhè, ze zitten! Ze zitten eindelijk in de hottub. Met z’n allen, heel gezellig. Het is gewoon een Belgisch bordeel, die villa.’

      ‘Zullen we vanavond uiteten gaan?’ stel ik vrij abrupt voor. Deze hut begint me te benauwen en ik geloof dat ik niet langer wil weten wat voor spannends de donkerharige allemaal met die dames uitspookt.

      ‘Goed idee.’ Didi springt overeind, en ik vermoed dat ook zij wel een verandering van omgeving kan gebruiken.

‘Jongens, het spijt me zo. Eén kroeg met alleen maar oude mannen! Ik had natuurlijk moeten informeren of er in de omgeving wat te doen was.’

      ‘Maakt niet uit, we hebben nog knakworsten.’ Didi legt troostend een arm om mijn schouders. Ze heeft de Saab weer geparkeerd op het enorme terrein voor Villa Belvedère na onze vruchteloze poging om wat vertier in het dichtstbijzijnde dorp te zoeken.

      We stappen net uit als de voordeur van Villa Belvedère opengaat en de drie vrouwen luidruchtig afscheid nemen. Er is een hoop gegiechel en gelach en één van de vrouwen neemt wel erg enthousiast afscheid. Ze klimt bijna in de langste van de drie vrienden en zoent hem alsof haar leven ervan afhangt. Ik zie de man met zijn donkere haren naar me kijken en ik weet niet of ik moet zwaaien of gauw moet doorlopen. Zelden heb ik me ongemakkelijker gevoeld.

      We hebben ons nog maar net met een wijntje en een glas fris voor Didi in de hut geïnstalleerd of er wordt op de deur geklopt. Iris doet open en ik zie de kleine blonde voor de deur staan.

      ‘Ik wil jullie wat vragen. Ik zit met mijn vrienden in die villa en wij vroegen ons af of jullie zin hebben vanavond met ons te gaan eten.’

      Ik voel mijn hart een slag overslaan en wil al enthousiast roepen dat we dat hartstikke leuk vinden, als ik Iris op bitchy toon hoor zeggen dat we de avond liever met z’n drietjes doorbrengen.

      De blonde knul knikt, mompelt iets onverstaanbaars en maakt zich uit de voeten.

‘Nou, Iris...’ roep ik verontwaardigd.

      ‘Ja, zeg, wat denken die gasten wel? Ze zijn waarschijnlijk door hun voorraad vrouwen heen en nu dachten ze hier even een blik open te trekken. Daar zit ik niet op te wachten. Iemand een knakworst?’ Iris kijkt me vragend aan en ik zie Didi slap van de lach over de tafel gevouwen liggen.

      De rest van de avond brengen we al kletsend voor de kachel door. Zoals afgesproken praten we niet over werk en ook niet over de zwangerschap van Didi, maar zitten tot twee uur ’s nachts een boom op te zetten over het leven, de liefde, die maar niet wil komen opdagen voor Iris en mij, en de mindere kanten van het bestaan, waaronder het invullen van belastingformulieren.

      Als ik uiteindelijk in mijn stapelbed klim, prijs ik me gelukkig met mijn vriendinnen en ik besef dat het niet uitmaakt of je nou in een villa of een hut zit. Zolang het gezelschap maar goed is.

      De volgende ochtend staan we laat op, ontbijten uitgebreid en verlaten stipt om twaalf uur ons verblijf. We zijn niet de enigen. Op de parkeerplaats brengen de drie vrienden ook hun koffers naar de auto. Met een verlegen knikje zeg ik de donkerharige gedag.

      ‘Hebben jullie het leuk gehad?’ vraagt hij, en hij zendt mij de allerliefste glimlach toe die je maar kunt bedenken.

      ‘Ja, jullie ook?’

      ‘Ja, we zouden eigenlijk met ons drietjes van een vriendenweekend gaan genieten. In onze studententijd trokken we vierentwintig uur per dag met elkaar op. Nu zijn we alleen maar druk met werken en dan komt het er niet van. We wilden dit weekend eens goed bijpraten, maar toen besloot het zusje van Merijn om ook even te komen met haar vriendinnen. Net twintig en echt te wild voor ons.’ Hij blaast even vermoeid, maar geeft er een olijke knipoog bij. ‘En gisteren kwam de vrouw van Felix ook nog even. Met haar twee eveneens getrouwde hockeyvriendinnen. Die wilden natuurlijk de hele middag in de hottub. Maar gisteravond zijn we met z’n drieën uiteten geweest, en toen hebben we het leven nog even doorgenomen.’

      ‘Waar hebben jullie dan gegeten?’ vraag ik verbaasd.

      ‘Tien minuten hiervandaan zit een geweldig driesterrenrestaurant. Jammer dat jullie niet mee wilden. We hoorden van de eigenaar van Belvedère dat ze een foutje hadden gemaakt en dat jullie halsoverkop het bubbelbad moesten verlaten. We voelden ons op de een of andere manier heel erg schuldig en wilden graag wat terugdoen, maar ik begreep dat jullie liever de avond met elkaar wilden doorbrengen. Vriendinnenweekend?’

      Ik knik en ik kijk hem met open mond aan.

MISS MATCH

Bekijk  hier de boektrailer van Miss Match 

Van brokkenpiloot tot zakenvrouw

Twaalf ambachten, dertien ongelukken: dat is Lein. Maar als ze voor zichzelf begint met een afslankproduct wordt dat een groot succes. Ze verhuist naar het hippe Amsterdam-Zuid en raakt bevriend met haar chaotische expatbuurvrouw. En dan is er nog Jonas, Leins assistent en rots in de branding, die maar één ding wil: een kind, samen met zijn vriend Bert. Terwijl Lein de wereld verovert, komt haar bedrijf in gevaar door vals spel. En wat moet Lein met Matthijs: de enorm aantrekkelijke China-deskundige, die niet van zakenvrouwen houdt?

Miss Match is het tweede deel van een driedelige serie over de hartsvriendinnen Didi, Lein en Iris, die lief en leed met elkaar delen.

Miss Match kost € 18,95, of als E-book € 12,99.

MISS COMMUNICATIE

Op Twitter is niets wat het lijkt...

Journaliste Didi werkt aan een artikel over Twitter, dé kans om zich te bewijzen bij haar hoofdredacteur. Wanneer ze ontdekt dat twee meiden opeens zijn verdwenen uit alle sociale netwerken, ruikt ze een primeur.

Voor research gaat ze met haar huisgenoten Lein en Iris naar een Twitterparty in Noordwijk – tegelijk het perfecte excuus om een ouderwets feestje te bouwen. Op de dansvloer loopt Didi de knappe Joep tegen het lijf en ze is op slag verliefd. Maar klopt alles wel aan Joep?

Terwijl haar vriendinnen toe zijn aan een nieuwe stap in hun leven, stort Didi zich op haar artikel en ontdekt de schokkende waarheid.

Miss Communicatie is een romantisch boek met een spannend tintje. Het is het eerste deel uit een driedelige serie over de levens van de hartsvriendinnen Didi, Lein en Iris.

WAT ZEGGEN DE LEZERS?

Over Miss Communicatie:

‘Hilarisch kijkje in het leven van een journaliste.’ De Telegraaf

‘Een grappig feelgood verhaal. Ideaal om een avond heerlijk mee te ontspannen.’ Yunomi.nl

‘Miss Communicatie is een heerlijke chicklit met een flinke dosis spanning.’ Leesfanaten.nl

‘Leuke personages, grappige situaties, en natuurlijk hele fijne mannen. Leest als een trein.’ Viva

Over de boeken van Astrid Harrewijn:

‘Humor op topsnelheid.’ de Volkskrant

‘Chicklit van de beste soort.’ De Telegraaf

‘Een geweldig feelgood boek.’ Chicklit.nl

‘Fans van Kinsella vinden dit geweldig!’ Lezersreactie op Bruna.nl

Astrid Harrewijn is de grootste feelgood auteur van Nederland. Haar romans zitten vol humor en vaart. Astrid schrijft over Nederlandse vrouwen en vooral over hoe ze alle bordjes in de lucht houden. Miss Match is haar zesde roman, en de tweede in een serie over de drie vriendinnen Didi, Lein en Iris.

Volg Astrid op Twitter @astridharrewijn of op Facebook, en lees haar columns op 

  www.astridharrewijn.nl

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwe boeken van Luitingh-Sijthoff? Schrijf je dan in voor onze maandelijkse  nieuwsbrief

Volg ons op Facebook  www.facebook.com/lsamsterdam

en Twitter @lsamsterdam

Foto Astrid Harrewijn © Bonnita Postma

Vriendinnenweekend is een gratis kort verhaal en verschijnt ter gelegenheid van de publicatie van Miss Match, de nieuwe roman van Astrid Harrewijn.

Vriendinnenweekend is alleen verkrijgbaar als E-book en downloadable PDF.

© 2013 Astrid Harrewijn

All rights reserved

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

ISBN 978 90 218 0900 7

  www.lsamsterdam.nl

  www.watleesjij.nu

  www.boekenwereld.com