IBIZA MADNESS

Van deze auteur zijn eerder verschenen:

Geloof me maar

O, o, Olivia

Lees van uitgeverij Zomer & Keuning ook de chicklitromans van

Marijke van den Elsen

Jolanda Hazelhoff

Gillian King

Carlie van Tongeren

Rianne Verwoert

Anne West

of check www.nederlandsechicklit.nl voor de nieuwste titels!

Gillian King

Ibiza Madness

Kort verhaal

Deze ePub is een gratis download als promotie voor de uitgave
ZESTIG DAGEN van Gillian King die op 12 april 2013 zal
verschijnen.

www.nederlandsechicklit.nl
www.gillianking.nl
© 2013, Uitgeverij Zomer & Keuning, Utrecht

Alle rechten voorbehouden

Milou

‘Je bent echt geweldig,’ kreunt hij zachtjes in mijn oor.

Jij bent ook niet verkeerd, denk ik glimlachend terwijl ik mijn hoofd tevreden op zijn borstkas laat rusten. Met een voldaan gevoel sluit ik mijn ogen en ik trek het dekbed tot aan mijn schouders. Wat is het lang geleden dat ik me zo gelukkig heb gevoeld. Dit is hem. Dit is de man naar wie ik al die jaren op zoek ben geweest. En nu ik hem heb gevonden, laat ik hem nooit meer gaan.

‘Waar denk je aan?’

‘Ik?’

‘Ehm, zie jij nog iemand in de kamer?’ klinkt het grinnikend.

Ik schiet in de lach en til mijn hoofd naar hem op. ‘Ik dacht aan jou. Aan ons.’

‘En wat dacht je dan precies?’ zegt hij en hij zoent me plagend in mijn nek.

‘Ik heb een goed gevoel over ons.’

‘Dat is mooi. Ik ook. Ik weet niet wat het is, maar jij bent anders.’

‘Anders?’ herhaal ik en ik zoen hem zachtjes terug in zijn nek.

‘Ja, anders. Positief anders natuurlijk. De meeste vrouwen zijn… ik weet het niet. Jij bent gewoon bijzonder. Ik voel me op mijn gemak bij jou, alsof ik helemaal mezelf kan zijn.’

‘Echt? Dat heb ik ook!’ roep ik uit. ‘Alsof ik je al jaren ken.’

‘Precies. Toen ik je zag, wist ik dat ik je niet moest laten gaan. Je…’ Zijn ademhaling stokt. Geschrokken komt hij overeind.

Nu hoor ik het ook. Geluiden in de woonkamer. Voetstappen. Ze komen steeds dichterbij. Een inbreker. Misschien wel twee. Met een panische blik in mijn ogen staar ik naar de slaapkamerdeur.

‘Verstop je, snel,’ sist Marcus naar me. Ik zie dat hij bang is.

‘Wat? Ik…’ Verward kijk ik hem aan, ik ben verlamd van angst.

De deurgreep gaat langzaam omlaag. Ik kan elk moment oog in oog staan met een moordlustige crimineel. Ik hoor iemand gillen en dan besef ik dat ik het zelf ben. Hoog, schel, paniekerig. Ik ben pas zevenentwintig, ik wil nog niet dood. In een reflex verstop ik me onder het dekbed. Dat heeft totaal geen nut, maar ik doe het toch.

Marcus hapt naar adem. Ik hoor het. Hij is ook bang. Arme, lieve Marcus.

‘Ik wist het,’ klinkt het scherp.

‘Doe die camera weg, doe niet zo idioot, Anne,’ zegt Marcus.

‘Idioot? Dit is het verstandigste wat ik in twaalf jaar tijd heb gedaan. Joehoe, ongetwijfeld blond meisje. Laat je gezicht eens zien.’

‘Anne, hou hiermee op.’

‘O, ik moet ophouden. Ik? Jij gaat vreemd. Voor de derde keer. De dérde keer, Marcus,’ zegt de vrouw licht hysterisch. ‘En dan moet ík ophouden.’

Heel voorzichtig schuif ik mijn hoofd onder het dekbed vandaan. Ik staar verschrikt in het woedende gezicht van een redelijk knappe vrouw in een smetteloos wit mantelpakje en met een onberispelijk kapsel. Elk haartje is met zorg geföhnd. Ze lijkt zo te zijn weggelopen van de set van Gooische Vrouwen.

‘Dit is nog maar een kind, Marcus. Wat ben je toch een walgelijke man.’ Ze werpt me een vernietigende blik toe en laat haar iPhone, waarmee ze aan het filmen was, langzaam zakken. ‘Ze trappen er allemaal in. Ze denken dat ze een rijke man aan de haak hebben geslagen, willen trouwen, een paar koters werpen en de rest van hun leven op hun luie gat in weelde leven. Nou, helaas meisje, ik heb nieuws voor je.’ Ze zet een stap in mijn richting en als blikken konden doden, lag ik nu zes meter onder de grond. ‘Zie je dit?’ Haar stem heeft een theatrale klank en ze ziet eruit alsof ze me elk moment aan mijn haren het bed uit kan sleuren. ‘Nou, kijk dan. Kijk eens goed.’ Ze steekt met een triomfantelijke blik haar hand omhoog. Aan haar ringvinger prijkt een joekel van een ring. ‘Juist ja. Hij is bezet. Meneer is al getrouwd. Maar niet lang meer.’ Ze draait haar gezicht naar Marcus toe en ook ik staar hem met grote ogen aan. Ik open mijn mond om wat te zeggen, maar er valt helemaal niets meer te zeggen. Getrouwd. Natuurlijk. Hoe kan het ook anders? Ik kap ermee. Ik kap er echt mee. Voor mij geen mannen meer. Nooit meer!

Jelle

‘Bibi? Doe de deur nou open. Wat is er aan de hand? Praat met me. Als je niets zegt dan…’ Het gehuil lijkt alleen maar erger te worden. Zuchtend werp ik een blik op de klok.

Kwart voor acht. Studio Sport is al bijna afgelopen en ik sta tegen een deur te praten. Alweer.

‘Je bent het vergeten,’ klinkt het gesmoord.

‘Wat ben ik dan vergeten, liefje?’ Bibi heeft nu al zes keer gezegd dat ik iets vergeten ben, maar ik ben me van geen kwaad bewust.

‘Denk dan na. Als je echt van me hield, zou je het weten.’ Ik blijf blijkbaar iets te lang stil, want het gesnik neemt weer in hevigheid toe.

‘Doe nou open, schatje. Dan praten we erover.’

‘Praten? Praten? Met jou valt niet te praten. Je bent echt zo’n… zo’n man.’ Ze spreekt het woordje ‘man’ nog net niet vol walging uit. Opeens wordt de badkamerdeur opengetrokken. Bibi staart me woedend aan. Haar gezicht is rood en haar ogen zijn dik van het huilen.

‘Meisje toch,’ zeg ik sussend. ‘Je moet je ook niet zo druk maken.’

‘Noem me geen meisje en blijf van me af.’ Boos slaat ze mijn hand weg en ze stapt met grote passen de woonkamer in. ‘Je weet het echt niet, hè?’

‘Nee, ik weet het echt niet.’

‘En kijk niet naar de televisie,’ klinkt het woedend. ‘Dat is nu precies wat ik bedoel. Alles en iedereen is belangrijker voor je. Je vrienden. Voetbal. De spelletjes op je iPad. Je werk. Facebook. Overal lijk je tijd voor te hebben, behalve voor mij. Want wie ben ik? Wie ben ik? Nou, zeg het eens, Jelle? Wie ben ik eigenlijk?’ Ze staart me met grote ogen aan en wacht overduidelijk op een antwoord. Iets zegt me dat geen enkel antwoord bevredigend zal zijn.

‘Dat dacht ik al. Geen antwoord. Daar ben je altijd heel goed in. Zwijgen.’ Ze loopt naar de bank en gaat zitten. Haar woedende gezicht verandert plotseling weer in een verdrietig gelaat. ‘Hoe kun je het nu vergeten?’ Ze schudt een paar keer met haar hoofd heen en weer en ik zie de tranen langzaam over haar wangen biggelen. Ik vind het zielig, maar tegelijkertijd ook verschrikkelijk irritant. Bibi heeft alles wat ik wens in een vrouw. Prachtig blond haar, een geweldig lichaam. Maar die buien van haar. Vanuit het niets verandert ze opeens in een mentaal wrak. Huilen, huilen, huilen. Niets is goed. Ik laat haar altijd maar even uitrazen, ze trekt vanzelf wel bij.

‘Bobbie,’ snikt ze zacht. ‘Het is vandaag… het is vandaag… een halfjaar geleden dat…’ Ze begint onbedaarlijk te huilen. ‘Ik mis hem zo, weet je dat.’

‘Ach schatje. Natuurlijk mis je hem, maar Bobbie was al oud en ziek en…’

‘Jij had een hekel aan Bobbie, dus je hoeft me niet te troosten,’ zegt ze vinnig. ‘Bovendien ben je totaal vergeten dat het vandaag… vandaag…’

‘Ik had geen hekel aan Bobbie, ik vond het een hartstikke lief hondje.’

‘Echt?’ piept ze.

‘Natuurlijk. En ik vind het ook echt zielig voor je dat je hem hebt moeten laten inslapen.’

Ze werpt me een dankbare blik toe. Haar boosheid lijkt als sneeuw voor de zon te verdwijnen en ze komt wat dichter tegen me aan zitten. ‘Ik wil een baby.’

Ik val bijna van de bank van de schrik.

‘Niet nu, gekkie,’ lacht ze en ik haal opgelucht adem. ‘Over een paar maanden of zo.’

Ze kijkt me bloedserieus aan en ik heb het gevoel dat ik stik. Nee wacht, het is geen gevoel. Het is echt zo. Ik krijg geen lucht.

Het lijkt Bibi totaal niet te hinderen en ze babbelt vrolijk verder. ‘Ik word toch zesentwintig, weet je. Nog vier jaar en dan word ik gewoon dertig. Dertig! Ik vind dat geen gezicht, hoor, van die bejaarde moeders achter zo’n kinderwagen. Nee, ik vind zesentwintig een heel mooie leeftijd. En bovendien…’ Ze klopt me zachtjes op mijn rug. ‘Jij wordt er ook niet jonger op, hè.’

‘Ik ben achtentwintig. Ik…’

‘Precies. Bijna dertig. Ik heb de eerste grijze haren al ontdekt. En…’

‘Ik ben nog lang niet toe aan het vaderschap, we…’

‘Ik dacht wel dat je dat zou zeggen. Ik ken je. Maar Bibi zou Bibi niet zijn als ik geen oplossing had voor je probleempje.’ Ze staat op en trekt met een triomfantelijke blik een boek uit haar tas.

Overwin je bindingsangst in negen stappen, lees ik, en ik staar vol verbazing naar het best wel zware boek dat op mijn schoot wordt gelegd. ‘Bindingsangst? Ik heb helemaal geen bindingsangst.’

‘Hoofdstuk één: erkenning van je probleem,’ zegt Bibi triomfantelijk.

Ik leg het boek naast me neer en pak Bibi’s hand. ‘Schatje,’ zeg ik. ‘Ik vind je echt heel erg lief en leuk en lekker, maar…’

‘Je vindt het te snel gaan,’ vult ze aan.

‘Ja, inderdaad ja,’ zeg ik opgelucht. ‘Ik ben te jong en we kennen elkaar net zeven maanden en…’

Ze grist het boek van de bank en slaat het open. ‘Hoofdstuk drie: smoesjes en uitvluchten.’

‘Bibi, alsjeblieft. Hou op met dat boek en luister eens naar me.’

Ze kijkt me met een gepijnigde blik aan. ‘Je wilt het echt niet, hè?’

‘Nee,’ antwoord ik. ‘Niet nu.’

‘Dus je maakt het uit. Je wilt me niet meer?’

‘Dat zeg ik toch niet. Ik…’

‘Je dumpt me op de dag dat mijn hondje een halfjaar geleden is overleden. Je bent zo harteloos. Je bent zo… zo…’ Ze staat op en begint te huilen. Terwijl ze zachtjes op haar lip bijt, zoekt ze haar spullen bij elkaar en dan loopt ze met kleine, venijnige stappen naar de gang.

‘Ik ga nu weg en kom nooit meer terug, hoor je me. Tenzij je me nu tegenhoudt. Tenzij je nu zegt: Bibi, schatje, kom zitten, we praten er nog even over. Ik heb me vergist, ik heb me vreselijk vergist. Want echt, Jelle, als je me nu niet tegenhoudt, kom ik nooit meer terug. Ik open deze voordeur, stap uit je leven, voorgoed, voor altijd en…’

Met een klap smijt ik de voordeur achter haar dicht. ‘Jelle? Wat doe je nou? Jelle, je doet nu de deur voor me open! Jelle?’

Milou

‘Ik dacht dus echt dat het een inbreker was, tot ik opeens die hysterische vrouwenstem hoorde,’ zeg ik half lachend, half boos.

‘O, wat erg! Heb je hem nog gesproken?’ Katja kijkt me met grote ogen aan.

‘Nee, natuurlijk niet. De eikel. Hij heeft me nog wel gebeld, hij heeft zelfs mijn voicemail ingesproken met van die afgezaagde smoesjes, maar ik heb hem steeds weggedrukt. Ik hoef hem nooit meer te zien. Sterker nog, ik ben helemaal klaar met daten. De een is nog erger dan de ander.’

‘Ik ben het helemaal met je eens,’ hoor ik opeens vanuit de keuken. Verbaasd kijk ik achter me. Jelle komt met een grijns op zijn gezicht de woonkamer binnen.

‘O, ik wist niet dat je visite had.’

‘Jelle kun je nauwelijks visite noemen, toch,’ grapt Katja. ‘Meneer had weer eens honger en dan is het huis van zijn kleine zusje een uitstekend restaurant.’

‘Absoluut,’ lacht Jelle en hij slaat Katja joviaal op haar rug. ‘Alleen de bediening laat nog wat te wensen over.’

‘Dit blijft wel tussen ons, hè,’ zeg ik op serieuze toon en ik werp Jelle een doordringende blik toe.

‘Maak je geen zorgen, ik zal heus niet op Facebook zetten dat je betrapt bent door de vrouw des huizes toen je aan het rollebollen was met de heer des huizes.’

‘Hè, zo klinkt het echt heel ranzig en goedkoop,’ zeg ik afkeurend.

‘O, sorry. Het was natuurlijk ontzettend romantisch en liefdevol.’ Jelle ploft naast ons neer op de bank en geeft me een zacht klopje op mijn dijbeen. ‘Rot voor je, kleine.’

‘Ik ben bijna even groot als jij, hoor.’

‘Is dat zo? Nou, voor mij blijf je die kleine.’ Jelle geeft me een knipoog. Ergens heeft hij wel gelijk, ik blijf hem ook zien als die grote, vervelende broer van Katja, al is hij al lang niet meer dat vervelende puisterige pubertje dat het grappig vond om ons vanuit zijn zolderraam te beschieten met erwtjes.

‘Maar jouw liefdesleven is ook niet zo’n succes, dus?’ vraag ik, meer uit beleefdheid dan omdat het me echt interesseert.

Jelle heeft door de jaren heen zo veel vriendinnen gehad dat ik het allemaal niet meer kan bijhouden.

‘Met Bibi bleek het toch niet zo goed te matchen,’ klinkt het nuchter.

‘Misschien moet je eens wat doen aan je selectiecriteria,’ zegt Katja hoofdschuddend. ‘Als het maar blond is, grote borsten heeft en ademhaalt, vind jij het prima. Misschien moet je eindelijk eens wat minder oppervlakkig zijn.’

‘Eentje die ook nog kan koken, bedoel je? Nou, als dat zou kunnen.’

‘Lach er maar om, maar straks ben je dertig en heb je nog steeds geen partner. Dan piep je wel anders.’

‘Wat hebben jullie vrouwen toch met dertig? Wat maakt het nou uit of je negenentwintig bent of dertig? Hebben jullie nu echt niet door dat de media jullie van alles aanpraten? Eén gek is begonnen met zo’n vage term als het ‘dertigersdilemma’ en de rest aapt het na. En jullie trappen er nog in ook.’

‘Ik ben het wel met Jelle eens,’ zeg ik op vastbesloten toon. ‘Al die stress om de ware liefde te vinden. Het lijkt wel alsof je daardoor juist allemaal gestoorde mannen aantrekt. Alsof ze voelen dat je wanhopig bent of zo.’

‘Ben je wanhopig dan?’ Jelle kijkt me fronsend aan.

‘Nee, natuurlijk niet,’ zeg ik gehaast. ‘Sterker nog: ik stop ermee. Ik maakte geen grapje net. Ik heb mijn account op Relatieplanet verwijderd. Ik heb al die vage contacten op Facebook uit mijn vriendenlijstje gegooid en ik heb mijn iPhone-contactenlijst eens flink opgeschoond. Deze jonge vrouw is klaar met daten en gaat zich storten op het happy singlebestaan.’

‘Happy single,’ zegt Jelle afkeurend. ‘Weer zo’n term die door de media de wereld in geslingerd is.’

‘En die veiling van je werk dan?’ vraagt Katja nieuwsgierig.

‘O nee. Helemaal vergeten. Hè, gatver, daar zit ik echt niet op te wachten.’ Chagrijnig laat ik me onderuitzakken op de bank.

‘Welke veiling?’ vraagt Jelle. ‘Mijn werk probeert geld in te zamelen voor een of ander schooltje voor weeskinderen in China. Idee van Carla, die is daar vorig jaar geweest. Je kunt een bod uitbrengen op alle vrijgezelle medewerkers in ruil voor een date en de volledige opbrengst gaat naar dat schooltje.’

‘Een of ander schooltje voor weeskinderen in China,’ herhaalt Jelle, grijnzend en met een raar stemmetje. ‘Jij bent ook echt een warm en betrokken persoon, hè? Die rotweesjes ook met hun schooltje, kunnen ze niet lekker gaan werken in een of andere illegale fabriek of zo. Val ons westerlingen daar niet mee lastig.’

Ik schiet in de lach. ‘Zo bedoelde ik het niet. Ik vind het echt een goed streven, ik heb alleen geen zin in een date, zelfs niet voor het goede doel.’

‘Kun je je niet terugtrekken?’ vraagt Katja.

‘Ik denk niet dat Carla me dat in dank afneemt.’

‘Hm, Carla. Is dat die lange met dat korte rode haar?’

‘Jep,’ zeg ik met een veelbetekenende blik, en alsof de duivel ermee speelt verschijnt op exact dat moment Carla’s naam op het display van mijn iPhone.

‘Met Milou. O, hoi Carla,’ zeg ik beleefd.

Carla begint razend enthousiast in mijn oor te tetteren en ik voel hoe mijn wangen langzaam beginnen te kleuren van woede. Hoe durft hij? Waar haalt hij het lef vandaan? ‘Marcus de Roode?’ herhaal ik nog eens voor de zekerheid en ik werp Katja tegelijkertijd een wanhopige blik toe.

‘Wat zegt ze dan? Wat is er dan?’ fluistert Katja nieuwsgierig.

Gehaast rond ik mijn gesprek met Carla af en ik moet mezelf inhouden om niet keihard te gaan vloeken. ‘Dit geloof je echt niet,’ roep ik gefrustreerd uit. ‘Marcus heeft dus gewoon een bod van honderd euro uitgebracht op die veiling en Carla is dolenthousiast, omdat de rest alleen biedingen heeft van maximaal dertig euro.’

‘Dat meen je niet! En nu?’

‘Geen idee. Maar ik wil echt niet daten met Marcus,’ zeg ik zwaar geïrriteerd.

‘Dan zeg je toch gewoon dat je dat niet wilt,’ zegt Jelle nuchter.

‘Zo eenvoudig is dat niet. Carla is geen type dat graag nee hoort, en daarnaast zit je met de kantoorroddels.’ Ik rol met mijn ogen.

‘Kantoorroddels?’ herhaalt Jelle vol onbegrip. ‘Wat kan jou dat nou schelen?’

‘Veel. Ik wil gewoon niet dat er achter mijn rug om over me gekletst wordt.’

‘Tja. Dan zit er maar één ding op, hè. Daten met Marcus. Veel plezier ermee.’ Jelle staat op en sjokt langzaam naar de keuken.

‘Let maar niet op hem. Hij snapt dat soort dingen niet,’ zegt Katja. Ze werpt Jelle een boze blik toe en slaat vervolgens haar arm om me heen. ‘We vinden wel een oplossing, maak je geen zorgen.’

Jelle

‘Ja, ja, dat heb je nu al zes keer gezegd. Maak je niet druk. Ik zorg dat ik een bod uitbreng,’ zeg ik zuchtend. ‘Ja, om vijf voor twaalf. En als je nu niet ophoudt met zeuren, bedenk ik me nog.’

Ik druk mijn bemoeizuchtige zusje weg en werp een blik op de klok. Kwart voor twaalf. Met lichte tegenzin schuif ik mijn iPad naar me toe. Al snel verschijnt er een best wel amateuristische webpagina met daarop de gezichten van zeven mannen en drie vrouwen. Charity month. Steun het goede doel. Bied op deze kanjers, lees ik hoofdschuddend. Suzette, drieëntwintig jaar, gek op chocola, wijn en lekker eten. Ziet er niet slecht uit. Kan ik geen bod op haar uitbrengen?

Mijn blik glijdt naar de foto van Milou. Hoi, ik ben Milou, maak me blij en bied op mij. ‘Maak me blij en bied op mij?’ mompel ik geamuseerd. Die Milou toch, het verbaast me niet dat zij nog geen leuke vent gescoord heeft. Altijd die spijkerbroek met gympen en dat haar in zo’n afschuwelijk staartje of knotje of hoe je dat ook noemt. Maar goed, beloofd is beloofd. Ik klik Milous foto aan en zie zoals verwacht een bod van honderd euro van ene Marcus. Hoe laat is het? Acht voor twaalf. Er kan tot exact twaalf uur geboden worden. Marcus waant zich ongetwijfeld veilig en verwacht vast niet dat er op het laatste moment nog een bod wordt uitgebracht. Voor de zekerheid wacht ik tot het drie voor twaalf is en dan breng ik mijn bod uit. Honderd-en-een euro voor mevrouw Milou de Ridder. Exact tien tellen later gaat mijn telefoon. Wat verrassend.

‘Katja,’ zeg ik zuchtend.

‘Je bent de beste.’

‘Ja, en jij bent me honderd-en-een euro verschuldigd.’

‘Ach, die honderd-en-een euro kun jij best missen, rijke stinkerd. Bovendien wil jij Milou toch ook uit de klauwen redden van die Marcus.’

‘Eh, nou, nee hoor. Ik vind dat Milou oud en wijs genoeg is om haar eigen boontjes te doppen.’

‘Nou, ik niet. Ik vind dat je af en toe best wat hulp van vriendinnen kan gebruiken en daarom ben ik je ook eeuwig dankbaar. Milou zal zo blij zijn als ze jouw naam ziet staan. Hé, je hebt je naam helemaal niet ingevuld. Er staat ‘anoniem’ op de webpagina.’

‘Waarom moet ik mijn naam invullen? Als ze dat geld maar krijgen, daar gaat het ze tenslotte om.’

‘Ja maar… je gaat toch wel op date met Milou?’ klinkt het stomverbaasd.

‘Op date? Hoezo?’

‘Je hebt toch geboden op een date met haar?’

‘Ja, omdat dat van jou moest en je me al drie lange, lange dagen aan mijn hoofd zeurt.’

‘Ga je alleen dat geld doneren en laat je Milou zitten?’

‘Milou weet toch helemaal niet dat het geld van mij afkomstig is, dus wat boeit het.’

‘Maar dat is toch sneu voor haar? Nu heeft ze helemaal geen date.’

‘Man o man, wat zijn jullie vrouwen complexe wezens. Ze wil toch ook helemaal geen date? Dat was de reden dat ik überhaupt moest bieden.’ Ik zucht eens diep en ga erbij zitten.

‘Ja, dat weet ik wel, maar het staat ook weer zo raar dat iemand een bod uitbrengt en vervolgens niet komt opdagen. Dat voelt toch een beetje alsof ze gedumpt wordt. O wacht, een wissel.’

‘Hallo, Katja? Katja?’ Ik leg mijn mobieltje naast me neer en gris een welverdiend biertje uit de koelkast. ‘Vrouwen,’ mompel ik hoofdschuddend. Ik heb amper drie slokken van mijn bier kunnen nemen of mijn telefoon gaat weer.

‘Je moet echt gaan,’ klinkt het dwingend. ‘Milou is helemaal enthousiast en heeft al aan iedereen verteld dat ze op date gaat met een anonieme aanbidder.’

Ik stik bijna in mijn biertje. ‘Aanbidder? Je hebt toch zeker wel gezegd dat ik dat bod heb uitgebracht?’

‘Nou eh… nee. Moet ik dat doen, vind je?’

‘Wat denk je zelf?’

‘Maar straks is ze boos op me…’

‘Terecht.’

‘Maar ik bedoelde het alleen maar goed.’

‘Je hebt ook niet zo veel keuze, hè. Als ze mij vanavond ziet staan, denk ik dat ze wel een flauw vermoeden heeft.’

‘Dus je doet het, je gaat?’ vraagt ze enthousiast.

‘Ik ga, op één voorwaarde. Jij vertelt van tevoren dat ik de bieder ben en waarom.’

‘Afgesproken. Maar…’

‘Geen gemaar. Dag Katja.’

‘Maar…’

Milou

Ik stap met tegenzin over de drempel van café Olé. Niet alleen vind ik dit een verschrikkelijk café, ik vind het ook een ramp dat ik straks oog in oog sta met Jelle. O, daar heb je hem al, fijn.

‘Hoi,’ zeg ik chagrijnig en ik geef hem een korte zoen op zijn wang.

‘Nou, dat klinkt vrolijk,’ zegt Jelle geamuseerd.

‘Hier, alsjeblieft. Het restant krijg je de volgende keer.’ Ik overhandig Jelle vijftig euro. ‘Hartstikke lief hoor, maar ik kan je dit niet laten doen.’

‘Wat?’

‘Nou, dit. Met mij op date gaan. Zo veel geld neerleggen voor iets waar je niet op zit te wachten omdat je zusje je dwingt.’

‘Je hebt Katja gesproken dus.’

‘Jep, ze belde vijf minuten voordat ik hier aankwam. Erg fijn.’

‘Ze bedoelde het goed.’

‘Dat weet ik ook wel, maar ik zou gewoon willen dat…’ Ik val stil. Het voelt niet goed om negatief te praten over zijn zusje.

‘Dat ze haar neus in haar eigen zaken steekt,’ vult Jelle fijntjes aan.

‘Zoiets ja,’ zeg ik. ‘Maar goed, zullen we maar weer gaan?’

‘Gaan? Volgens mij heb ik honderd-en-een euro betaald voor een spetterende date.’ Hij schuift de vijftig euro weer naar me toe. ‘Ik hoef dat geld niet en ik vind het ontzettend gezellig om met je op date te gaan. Nou ja, dat vond ik. Maar toen wist ik nog niet dat je als een chagrijnige zombie voor me zou staan.’

‘Chagrijnige zombie? Hallo, dit jurkje kostte een fortuin, hoor.’

‘Welk jurkje?’

‘O, ik heb mijn jas natuurlijk nog aan,’ lach ik. Ik zwijg even en kijk Jelle indringend aan. ‘Weet je het zeker? Wil je echt zo veel geld betalen? Als je het niet wilt, is het ook prima. Echt.’

‘Als ik het niet zou willen, had ik het niet gedaan. Nou hup, doe je jas uit, dan bestel ik een wijntje voor je.’

‘Weet je…’ zeg ik aarzelend.

‘Nee, ik weet het niet.’

‘Ik vind dit eigenlijk helemaal geen leuke tent.’

‘Niet?’ zegt Jelle en hij kijkt geamuseerd om zich heen. ‘Hou jij niet van oude dronken mannetjes en André Hazes?’

‘Niet echt, nee,’ zeg ik grinnikend. ‘Waarom hebben we hier dan afgesproken?’

‘Dat was Carla’s idee. Dit is haar stamkroeg, ze is er helemaal weg van.’

‘Aha. Juist ja. Nou, zullen we dan maar gaan?’

‘Waarheen?’ vraag ik.

‘Club Paradise.’

‘Club Paradise? Dat is toch die foute tent met al die halfnaakte vrouwen?’

‘Precies. Helemaal perfect,’ zegt Jelle en hij pakt me bij mijn hand. ‘Geintje, we gaan wel naar de cocktailbar,’ fluistert hij met een jongensachtige grijns. ‘Nou kom, pak dat geld, dan gaan we.’

‘Kom je hier wel vaker?’ schreeuw ik terwijl ik me samen met Jelle door de mensenmassa wurm. Het is heet, druk en lawaaierig, en iedereen lijkt wel straalbezopen.

‘Lekker sfeertje hè? Normaal is het wat rustiger, maar er is een feestje aan de gang.’

‘Dat had ik al door, ja.’

‘Daar achterin is het wat rustiger.’ Jelle pakt me bij mijn arm en loodst me mee naar een tafeltje helemaal aan het einde van de bar. Het is hier inderdaad een stuk rustiger.

‘Uw jas, mevrouw.’

‘Alstublieft meneer,’ zeg ik en ik leg mijn donkergrijze jas in zijn handen. Een tel later bevrijd ik mijn haar van een veel te strak elastiekje zodat het soepel over mijn schouders valt. ‘Wat is er? Waarom kijk je zo vreemd naar me?’

‘Vreemd?’ herhaalt Jelle fronsend. ‘Ja, vreemd. Is mijn mascara soms uitgelopen?’ Uit voorzorg wrijf ik met mijn wijsvinger onder mijn ogen.

‘Je ziet er zo… ik weet het niet…’ Jelle werpt een blik op mijn glanzende okergroene jurkje. ‘Volgens mij heb ik je nog nooit in een jurkje gezien.’

‘Ik heb inderdaad niet zo vaak een jurkje aan.’

‘En je haar. Dat moet je vaker doen.’

‘Wat?’

‘Dat afschuwelijke staartje vervangen door deze haardracht.’

‘Afschuwelijke staartje?’ zeg ik beledigd. ‘Wat is er nu weer mis met een staartje?’

‘Alles. En al helemaal als je er ook zó uit kunt zien.’

‘Hm. Ik weet niet of je me nu de hele tijd aan het beledigen bent of dat ik dit moet opvatten als een compliment.’

‘Dat weet ik ook niet,’ lacht Jelle. ‘Heb je al een cocktail uitgekozen? De Purple Rain is echt heel lekker, of de Fireball. Of ben jij meer zo’n Cosmopolitan-type?’ Hij geeft me plagend een knipoog.

‘Doe mij maar de Ibiza Madness.’

‘De wat?’

‘De Ibiza Madness. Een Cosmopolitan is zó 2011,’ zeg ik en ik laat me nonchalant achterovervallen op een van de comfortabele witte bankjes.

Jelle

Als ik mijn ogen open, zie ik haar meteen liggen. Haar blote schouders steken boven de lakens uit. Heel voorzichtig schuif ik mijn dekbed een stukje omhoog. Dit is niet erg handig van je, denk ik en ik breng mijn hand naar mijn voor hoofd. Het is lang geleden dat mijn hoofd zo hard bonkte in de ochtend. Wat een nacht hebben we achter de rug. Geflirt in de cocktailbar. Die heerlijke zoen in de taxi. Wie begon er eigenlijk? Zij? Wat een nacht…

Met een betrapt gevoel kijk ik toe hoe Milou zachtjes met haar hoofd beweegt. Bijna tegelijkertijd schieten haar ogen open en weer een tel later zit ze kaarsrecht overeind in bed. Ze kijkt me met wijd opengesperde ogen aan, opent haar mond en sluit hem vervolgens weer zonder ook maar iets te zeggen.

‘Ik ben weleens vriendelijker begroet,’ lach ik. ‘Kom op, zo erg is het toch niet om naast mij wakker te worden?’

Ze zegt nog steeds helemaal niets, maar ze ziet er niet bepaald gelukkig uit.

‘Niemand hoeft het te weten, maak je geen zorgen,’ zeg ik sussend. ‘Katja komt er niet achter, niemand komt erachter.’

‘Wat bedoel je?’

‘Dit. Afgelopen nacht. Je hoeft je niet druk te maken. Ik zal het aan niemand vertellen. Het blijft tussen ons.’

‘Alsof het nooit gebeurd is,’ zegt ze emotieloos. ‘Inderdaad.’

‘Prima. Het was de alcohol. Anders hadden we nooit…’ Ze rolt zichzelf uit bed en grist haar kleding van de vloer.

‘Wil je nog wat eten? Douchen? Moet ik je naar huis brengen?’

‘Maak je geen zorgen. Ik red me wel,’ zegt ze. Ondergoed. Jurk. Schoenen. Haar in een staart. Telefoon. Tas. Jas. Nog geen vijf minuten later hoor ik de voordeur dichtslaan.

‘Damn. Ze wist echt niet hoe snel ze mijn huis uit moest vluchten,’ mompel ik en ik staar vertwijfeld naar de lege plek in mijn bed. Ze heeft er spijt van, dat is overduidelijk. Ik laat me weer achterovervallen en sluit mijn ogen. Flarden van gisternacht flitsen voorbij. De avond begon vrij stroef. Af en toe een stilte, maar opeens was er die klik. Alsof ik haar al jaren kende. Tja, ik ken haar natuurlijk ook jaren, maar nu voelde het anders. Wat kan die griet drinken, en wat een humor. Het is lang geleden dat ik zo gelachen heb. En dat rare dansje dat ze deed en die…

Ik open mijn ogen weer en tuur wederom naar de lege plek in mijn bed. Als ik mijn hand erop leg, voelt een deel van de matras nog een beetje warm aan. Ze is zo anders dan ik gedacht had. Ze heeft zo’n andere kant, die ik nooit eerder gezien heb. Ze was opeens zo vrouwelijk. Zo intelligent. Zo totaal anders dan mijn exen. Ze had een mening. Een duidelijke, volwassen mening. Sterker nog, ze won de ene discussie na de andere, al heb ik dat natuurlijk niet toegegeven. Ze is echt zo… leuk? Leuk? Vind ik haar leuk? Dat kan toch helemaal niet. Miloutje. Het nietszeggende vriendinnetje van mijn kleine zusje… Natuurlijk vind ik haar niet leuk, ik heb gewoon te veel gedronken, meer is het niet.

Ik neem een slokje bier en zap van Nederland 1 naar Nederland 2 naar Nederland 3. RTL 4. RTL 5. Weer een slokje bier. Ik check mijn Facebook-pagina. Geen nieuwe berichten. Ik zap naar SBS 6. RTL 7. Ik controleer mijn mobieltje.

Ik loop naar de keuken en trek een biertje uit de koelkast. Ik loop naar het raam, staar een paar tellen naar buiten, draai me om en plof op de bank. Ik neem een slokje bier en check mijn mobieltje.

Ik zap naar Veronica. Net5. RTL 8. Discovery. National Geographic. Ik check mijn mailbox. Ik neem een slokje bier, pak mijn mobieltje en…

Man, wat ben ik aan het doen? Bel haar dan gewoon. ‘Maar wat moet ik dan zeggen?’ hoor ik mezelf zeggen. Shit, ik begin nu ook echt gewoon hardop tegen mezelf te praten.

Aarzelend neem ik mijn mobieltje in mijn handen en ik staar naar het display. Gefrustreerd denk ik terug aan hoe Milou vanochtend naar me keek. Ik weet niet wat haar ogen precies uitstraalden, maar het was in ieder geval geen blijdschap. Ze zag onze nacht duidelijk als een vergissing. En dat was het ook, dus waarom zou ik haar bellen. Kom op. Milou de Ridder. Zo’n meisje past toch helemaal niet bij mij. Ze is veel te… veel te… leuk. Ik vind haar echt leuk. En nu?

Milou

Ik wikkel een handdoek om mijn haren. Met een rotgevoel staar ik in mijn deels beslagen spiegel. Ik voel me zoals ik eruitzie: beroerd. Wat is dat toch met mij en de mannen in mijn leven? Waarom gaat het nou nooit eens zoals ik wil? Steeds weer denk ik dat er een kans is op liefde, op echte liefde, en steeds weer sta ik met akelig lege handen.

Dit jaar was rampzalig. Eerst was er Albert. Wat een jaloerse zak was dat. En Jurgen. Mooi vanbuiten, maar wat een rotkarakter. En natuurlijk Marcus. Ik dacht echt dat Marcus en ik een toekomst hadden samen. Het klikte zo goed, maar achteraf gezien heeft hij me natuurlijk de hele tijd voorgelogen. Gladjakker. Bah.

Met een verdrietig gevoel begin ik mijn haar te föhnen. Mijn gedachten schieten terug naar gisteravond. Eigenlijk denk ik de hele dag al non-stop aan gisteravond. Het was zo gezellig. Hij was zo gezellig. Zo anders dan ik had gedacht. Ik vond het altijd maar een oppervlakkige flierefluiter, maar hij had zo veel diepgang… dacht ik. Hij was natuurlijk maar op één ding uit. Nou, applaus, het is hem gelukt. Hij heeft me zijn bed in gekregen. ‘En je wist niet hoe snel je me er weer uit moest krijgen,’ mompel ik geërgerd. ‘Niemand hoeft het te weten, Milou. Niemand komt erachter. Het blijft tussen ons,’ zeg ik met een gek stemmetje en een boos gezicht. Je schaamt je gewoon voor me, sukkel. Nee, ik zie er inderdaad niet uit als die Barbiepoppen waar je normaal het bed mee deelt, maar dat zou je juist als een verbetering moeten zien in plaats van als achteruitgang.

Ik staar wederom in de spiegel. Ik probeer boos te zijn, maar het lukt me niet. Ik voel me eigenlijk alleen maar verdrietig. Ik vind hem leuk. Ondanks zijn lompe, botte gedrag van vanochtend vind ik hem leuk. Maar hij mij blijkbaar niet. Ik was maar goed voor één ding. Zoals gewoonlijk.

Ik doe mijn haar in een staart, trek een versleten pyjama aan en nestel me onder een dekentje op de bank. Eigenlijk zou ik zo’n avond als deze met Katja willen delen. Lekker bankhangen, wijntje erbij, chocola of ander troostvoedsel en slap ouwehoeren over al die mislukte relaties in mijn leven. Maar ja, Katja is in dit geval nou niet echt de meest voor de hand liggende persoon om mee te praten. Ter compensatie drink ik maar een wijntje extra.

Als ik bijna in slaap gevallen ben op de bank, voel ik plotseling mijn telefoon trillen. Even twijfel ik of ik überhaupt wel op zal nemen, maar de nieuwsgierigheid wint het.

‘Met Milou,’ zeg ik redelijk chagrijnig.

‘Hé schattie, kom je nog?’ zegt Katja vrolijk.

Ik hoor enorm veel herrie op de achtergrond en opeens weet ik het weer. Shit, helemaal vergeten…

‘Was je het vergeten?’

‘Nee, ja, nee. Eh. Nou, eigenlijk wel,’ zeg ik beschaamd. ‘Sorry.’

Het blijft even stil. ‘Gaat het wel goed met je? Was het niet leuk gisteren?’

‘Gisteren? Hoezo?’ vraag ik gespannen.

‘Nou ja, ik weet het niet. Het lijkt wel of je me ontwijkt. Vanochtend wist je niet hoe snel je moest ophangen en Jelle deed ook al zo vaag.’

‘Hoezo vaag?’ zeg ik. Ik praat harder en sneller dan ik zou willen.

‘Gewoon vaag. Net als jij eigenlijk. Jullie hebben nog helemaal niet verteld hoe het gisteren was en Jelle zou komen lunchen, maar is helemaal niet komen opdagen en jij…’ Ze hapt naar adem. ‘Is er wat gebeurd tussen jullie? Is dat het? Dat is het, hè?’

‘Welnee joh. Hoe kom je erbij,’ lieg ik. ‘Je broer en ik, dat zou toch belachelijk zijn.’

Ze schiet in de lach. ‘Ja, eigenlijk is dat ook wel zo. Je moet er toch niet aan denken. Nou, kom je nog? Of blijf je liever thuis? Geeft niet, hoor, als je geen zin hebt.’ Ze zegt het op een toon alsof ze het meent, maar ik weet dondersgoed dat ze het echt niet zou waarderen als ik nu zeg dat ik niet kom.

‘Natuurlijk kom ik. Ik zie je zo, oké.’

Met tegenzin kleed ik me om. Jeroen is jarig. Katja’s vriend. Hij geeft een feestje in een of ander feestcafé. Helemaal geen zin in. Op zich vind ik Jeroen best leuk en aardig, maar die vrienden van hem… Vreselijk. Stuk voor stuk van die ontzettende kakkers. Altijd maar opscheppen over hun goede banen, auto’s en luxe vakanties. Brrr.

Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat Jelle er ook is, want die is één keer op een verjaardagfeestje van Jeroen geweest en daarna nooit meer. Ik kan hem geen ongelijk geven.

Maar wat als hij er nu wel is? Wat als hij uitgerekend vandaag besluit wel te komen? Een naar gevoel vult mijn lijf. Ik heb echt geen zin om in dezelfde ruimte als Jelle te vertoeven. Ik weet best dat ik hem nog wel vaker zal zien, maar dat moment mag wat mij betreft een paar maanden worden uitgesteld.

Oké, dit gaat tot kritische vragen leiden, maar er zit niets anders op. Ik gris mijn telefoon van tafel en typ gehaast een WhatsApp-bericht. Komt Jelle vanavond nog?

Tien seconden later krijg ik antwoord van Katja. Nee, hoezo?

Opgelucht haal ik adem en ik typ: O, gewoon.

Meteen daarna verschijnt Katja’s antwoord: Volgens mij heb je me toch het een en ander te vertellen…

Ik sta op het punt om mijn jas aan te trekken als ik nog een WhatsApp-bericht binnenkrijg. Het feestje van Jeroen is trouwens in café Zuiderlicht en niet in café Poppy. Had ik dat nou al gezegd?

Nee, dat had je niet gezegd. Voor hetzelfde geld stond ik nu in Poppy, denk ik licht geïrriteerd terwijl ik op mijn fiets spring. Met tegenzin begin ik te fietsen naar Zuiderlicht. Blegh, deze dag gaat net zo slecht eindigen als hij is begonnen.

Jelle

Ik begrijp er niets van. Katja heeft me gevraagd naar Zuiderlicht te komen en vervolgens is ze nergens te bekennen. Ik bel voor de tweede keer naar haar mobieltje, maar ze neemt niet op. Geërgerd draai ik me om en ik loop richting de uitgang. Ik ben ongeveer twee meter verwijderd van de deur als ik haar zie, maar ze draait zich plotseling weer om.

‘Milou?’ roep ik verbaasd.

Aarzelend draait ze zich weer in mijn richting. ‘Hé hoi,’ zegt ze. ‘Ik eh… ik was nog iets vergeten buiten.’

‘O, wat dan?’

‘Eh… mijn tas. Maar ik zie nu dat ik hem gewoon om mijn schouder heb. Domme ik.’

‘Wat toevallig dat we elkaar tegenkomen.’

‘Nou, zo toevallig is dat toch niet.’ Ze kijkt verbaasd om zich heen. ‘Wat is het hier rustig? Waar zijn Katja en Jeroen?’

‘Geen idee. Ik kreeg een sms’je van Katja met de vraag of ik zo snel mogelijk naar Zuiderlicht kon komen, maar ze is er helemaal niet.’

‘Wat gek. Ik kreeg ook een berichtje dat…’ Ze maakt haar zin niet af en krijgt opeens een donkere blik in haar ogen. ‘O, wat irritant dit.’

‘Eh, mis ik iets?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Katja is weer bezig. Ze heeft mij ook gevraagd om naar Zuiderlicht te komen. Het verjaardagsfeestje van Jeroen zou hier zogenaamd zijn. Lekker doorzichtig. Tadaa, hier ben ik. En als je het niet erg vindt, ga ik nu weer naar huis.’

‘Wacht even. Heb je haar dan iets verteld over gisteren?’

‘Nee. Er viel niets te vertellen, toch?’ zegt ze kortaf. ‘Zo, jij bent ook niet echt in een vrolijke stemming, hè,’ lach ik terwijl ik me tegelijkertijd wat ongemakkelijk begin te voelen.

‘Niet echt nee,’ zegt ze.

‘Ik wilde je nog bellen.’

‘O?’ Ze friemelt wat met haar handen. Is ze nou zenuwachtig?

‘Zullen we anders even gaan zitten? We zijn hier nu toch.’

‘Ik eh… Ik weet niet of dat zo’n goed idee is.’ Ze vermijdt mijn blik. Wat gedraagt ze zich afstandelijk.

‘Want?’

‘Nou, gewoon.’ Ze haalt haar schouders op en zucht. ‘Ik ga over een tijdje heus wel weer normaal tegen je doen, maar nu heb ik even geen zin om te doen alsof er niets gebeurd is.’

‘Maar we hoeven toch niet te doen alsof? We kunnen toch gewoon gezellig wat drinken,’ zeg ik voorzichtig.

‘Ander keertje, oké,’ antwoordt ze. Dan draait ze zich om en ze loopt met grote stappen naar buiten.

Nou, dat ging goed. Ze was echt blij om me te zien, maar niet heus. Ze rende nog net het café niet uit.

Ik wacht nog een paar minuten en loop dan ook naar buiten. Milou is nergens meer te bekennen. Ik begrijp er niets van. We hadden het toch leuk gisteren? Het lijkt wel een totaal ander persoon. Als ik de hoek om sla om naar mijn auto te gaan, zie ik haar staan. Ze is aan het bellen en het ziet er niet uit alsof het een leuk gesprek is.

‘Ik heb nu al tien keer gezegd dat je me niet meer moet bellen. Je lijkt wel een stalker. Hou hiermee op. Ik vind het nu echt niet grappig meer. Als je me nog een keer belt, ga ik naar de politie. Ja, dat meen ik wel. Dag Marcus. Tot nooit meer.’

Met een boze blik in haar ogen hangt ze op en haar blik wordt zo mogelijk nog kwader als ze mij ziet. ‘Hoelang sta je hier al?’ vraagt ze geïrriteerd.

‘Niet lang. Maar was dat die Marcus, valt hij je lastig?’

‘Ik heb het al opgelost,’ zegt ze koppig. ‘Het is ook mijn schuld. Ik kies steeds de verkeerde mannen uit.’

‘Au, moet ik me die opmerking persoonlijk aantrekken?’ lach ik.

Ze lacht niet terug. ‘Ik ga ervandoor. Fijne avond nog.’

‘Fijne avond,’ zeg ik en ik kijk fronsend toe hoe ze op haar fietst stapt en de straat uit rijdt. Oké, ze is blijkbaar boos op me. Ik heb alleen geen idee waarom.

Milou

Wat een rotstreek van Katja. Wat een rotavond. Wat een rotleven. Chagrijnig fiets ik zo snel als ik kan naar huis. Hij begrijpt niet eens waarom ik boos op hem ben. Is zich van geen kwaad bewust. Hij maakt zelfs geintjes.

Ik probeer me te focussen op de boze gevoelens die door mijn lijf heen gieren, maar het verdrietige gevoel overheerst. Ik had dolgraag een drankje met hem willen drinken. Een herhaling van gisternacht. Aan één stuk door praten, steeds dichter tegen elkaar aan. Lachen tot de tranen over mijn wangen rollen. Zijn hand zachtjes op mijn been, dat tintelende gevoel in mijn lijf. Die spanning in de taxi. De overheerlijke zoen in de gang… Helemaal geweldig en meeslepend, totdat we de volgende ochtend wakker worden en ik erachter kom dat het niets heeft betekend voor hem.

Ik fiets iets te hard de stoep op, waardoor mijn fiets aan alle kanten kraakt en piept. Ik werp een blik op de lantaarnpaal voor mijn huis. Verdorie, er staan al twee fietsen aan vast. Nu moet ik helemaal naar het hek op de hoek van de straat lopen.

Als ik mijn slot heb vastgemaakt en weer omhoog kom, zie ik een bekende auto. Is dat? Nee toch zeker? Ik blijf gespannen staan en tuur onafgebroken naar de zwarte Audi die bijna op de hoek geparkeerd staat. Dat lijkt wel…

‘Dag Milou.’ Ik voel een dwingende hand op mijn schouder.

Geschrokken draai ik me om en ik staar in het gezicht van Marcus. ‘Wat doe jij nu weer hier? Ik schrik me dood. Ik heb toch gezegd dat je me met…’

Zijn greep verstevigt zich en ik ruik een enorme alcohollucht om me heen. ‘Ik mis je,’ fluistert hij terwijl zijn lippen langs mijn wang strijken en hij me probeert op mijn mond te zoenen.

‘Laat me los. Ik ga je aangeven bij de politie. Er zit echt een steekje bij je los.’

Het kletsende geluid van zijn hand op mijn wang maakt zo’n lawaai dat hij er zelf van lijkt te schrikken. ‘Sorry, ik wilde je niet slaan, ik…’

Geschrokken breng ik mijn hand naar mijn wang. Het doet pijn. Hij heeft me zo hard geslagen dat het me duizelt. De tranen springen als vanzelf in mijn ogen.

‘Het spijt me, Milou,’ zegt Marcus. Hij lijkt opeens tien jaar ouder. ‘Maar je negeert me. Je reageert nergens op en ik…’

‘Ga weg!’ schreeuw ik. ‘Ik wil dat je me met rust laat, ik wil dat…’ Ik stop met praten en mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap en opluchting. ‘Jelle,’ roep ik en ik ren zo snel als ik kan de stoep over naar de veilige armen van Jelle.

‘Wat is er aan de hand? Heeft hij je pijn gedaan?’ klinkt het woedend. ‘Hé, jij daar, klootzak. Blijf staan.’ Jelle rent zo snel als hij kan naar Marcus, maar de lafaard is al in zijn auto gesprongen en scheurt met veel lawaai de straat uit.

Vloekend draait Jelle zich weer naar me om. ‘Gaat het? Wat is er gebeurd?’

‘Marcus… Hij…’ Ik probeer te praten, maar er komt nauwelijks geluid uit mijn mond. Al snel druipen de tranen over mijn wangen heen en sta ik te huilen als een klein kind.

‘Rustig maar,’ zegt Jelle teder en hij trekt me troostend naar zich toe. ‘Het is al goed. Hij is weg en ik zal zorgen dat hij je nooit meer lastigvalt. Beloofd.’

‘Het is mijn eigen domme schuld. Ik moet ook niet steeds van die eikels uitzoeken.’

‘Het is helemaal niet jouw schuld. Hij moet gewoon met zijn poten van je afblijven.’

‘Dat is waar, maar het kan ook geen kwaad als ik de lat wat hoger leg,’ zeg ik traag. ‘Eerst dat gezeik met Albert, toen met Jurgen, daarna Marcus en nu…’ Ik slik mijn woorden in en staar wat ongemakkelijk naar de grond.

‘Met mij?’ vult Jelle aan. ‘Vind je mij ook een eikel? Heb je spijt van gisternacht?’ Hij houdt me nog altijd stevig vast. Zijn gezicht schuurt zacht tegen dat van mij.

‘Ik heb geen spijt van gisternacht. Het is alleen…’ Ik zwijg en zoek onrustig naar de juiste woorden. ‘Ik dacht dat we een klik hadden, ik dacht dat er meer tussen ons was dan alleen… seks,’ fluister ik uiteindelijk.

‘Dat dacht ik ook,’ zegt Jelle, ‘totdat je zowat mijn huis uit rende vanochtend en dat kunstje in café Zuiderlicht nog maar een keer herhaalde.’

‘Maar jij zei dat we moesten doen alsof er nooit iets gebeurd was. Jij wilde dat het tussen ons bleef. Dat heb je zelf gezegd.’

‘Is dat het? Ben je daarom boos? Ik dacht dat jij dat wilde, je keek zo verschrikt vanochtend.’

‘Verschrikt? Ik had gewoon last van een ochtendhumeur.’

‘Een ochtendhumeur?’ Hij schiet in de lach en trekt me nog wat dichter tegen zich aan. ‘Dus jouw ochtendhumeur heeft er bijna voor gezorgd dat wij elkaar niet meer zouden zien.’

‘Misschien wel ja,’ zeg ik zacht.

‘Dat zou toch zonde geweest zijn, want ik…’ Hij pauzeert even en schraapt zachtjes zijn keel. ‘Ik vind je echt leuk, Milou.’ Hij lacht heel schattig, bijna verlegen, en ik smelt. Ik zeg niets terug, maar de stralende lach die op mijn gezicht verschijnt zegt meer dan genoeg.

‘Heb je daar eigenlijk vaker last van, zo’n ochtendhumeur?’

‘Eh, elke ochtend…’

‘Elke ochtend,’ herhaalt Jelle en hij zoent me zachtjes op mijn voorhoofd. ‘Ook morgenochtend?’ vraagt hij met een ondeugende blik in zijn ogen.

‘Dat hangt ervan af.’

‘Waarvan?

‘Van de kwaliteit van het ontbijt dat jij voor me maakt,’ grinnik ik. Ik sla mijn armen steviger om hem heen en trek hem nog dichter tegen me aan. ‘Nee hoor, ik plaag je alleen maar,’ zeg ik lachend en ik breng mijn mond naar zijn oor toe. ‘Eén croissantje en een kopje thee met een verse jus is meer dan genoeg. O, en een ei. Vergeet alsjeblieft mijn ei niet.’