’

Lieve lezer,

Wat leuk dat je mijn korte verhaal Festivalkriebels gaat lezen! Mag ik je even complimenteren met je goede smaak?

In augustus en september 2011 is dit verhaal in zes delen gepubliceerd op Girlscene.nl, onder de naam Dagboek van een Kampeerkneus.

Ik hoop dat je tijdens het lezen alvast in een lekker zomerse festivalstemming komt. Laat me weten wat je ervan vond via Facebook of Twitter.

Veel leesplezier!

Lisette Jonkman

PS: Ga je nog op vakantie? Vergeet dan vooral mijn boek Glazuur niet in je koffer te stoppen! (Je mag Glazuur natuurlijk ook lezen als je lekker thuisblijft.)

Festivalkriebels is een gratis kort verhaal van Lisette Jonkman en verschijnt ter gelegenheid van de publicatie van haar roman Glazuur.

Het verhaal werd eerder gepubliceerd op Girlscene.nl met de titel Dagboek van een kampeerkneus.

Festivalkriebels is alleen verkrijgbaar als e-book.

Lisette Jonkman is journaliste, fanatiek blogster en schrijft al haar hele leven. In mei 2011 won ze de chicklitschrijfwedstrijd van Luitingh-Sijthoff, bol.com en chicklit.nl.

www.columnsvanlis.blogspot.com

Facebook/LisetteJonkman

Twitter@Lis1988

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwe boeken van Luitingh-Sijthoff? Schrijf je dan in voor onze maandelijkse nieuwsbrief

www.uitgeverijsijthoff.nl

Volg ons op Facebook www.facebook.com/chicklitls
en Twitter@sijthoffboeken

Festivalkriebels

1

Wat me ook bezielde, het is nu over. Maar goed, nu is het natuurlijk al te laat.

Die tas is zo zwaar dat mijn arm er straks waarschijnlijk af valt. Dan moet ik met mijn linkerhand leren schrijven en kan ik nooit meer autorijden en moet ik opnieuw leren lopen en zie ik er maf uit en is mijn kans bij Benjamin voorgoed verkeken.

Oké, misschien overdrijf ik een heel klein beetje. Maar het is wel dramatisch. De bewaker die ons vertelde dat Camping A en B vol waren en zei dat Camping D ‘een stukje die kant op’ was, had duidelijk een verwrongen beeld van de werkelijkheid. We lopen inmiddels al een halfuur te zwoegen, zwaar beladen met tassen vol slaapzakken, tenten en eten, maar we zijn nog nergens, terwijl we echt heel braaf de sliert mensen naar Camping D volgen. Waarschijnlijk is die rotcamping al vol als wij eraan komen en dan moeten we kamperen in iemands voortuin.

Kamperen. O god, ik wil er niet eens aan denken.

En nu regent het ook nog eens.

Het is allemaal de schuld van mijn beste vriendin Alabama. Eigenlijk heet ze Amber, maar toen we een jaar geleden tijdens ons meidenavondje Sweet Home Alabama keken, constateerde ik dat ze ongelofelijk veel op Reese Witherspoon lijkt. Oké, het zou logischer zijn geweest als ik haar op dat punt ‘Reese’ had gedoopt, maar we hadden al aardig wat wijn op en ik bleef maar aangeschoten roepen: ‘Je bent beroemd! Jij bent gewoon Alabama!’ En dat is zo’n beetje blijven hangen.

Maar goed, we waren dus twee weken geleden op het huisfeest van Thomas. Natuurlijk was Benjamin er ook, die twee zijn per slot van rekening beste vrienden. Misschien is hij zelfs de reden dat ik op dat feest was. En mogelijk is hij ook de reden dat ik de hele dag kledingcombinaties heb uitgeprobeerd voor de spiegel, om vervolgens te besluiten dat mijn allereerste probeersel toch het beste was.

Dat werkte trouwens goed, want halverwege de avond begon hij zomaar ineens tegen me te praten. Hij gaf me zelfs een complimentje over mijn jurk. Toen hij vervolgens vroeg of ik ook naar Romrock zou komen, zei ik...

Nou vooruit. Ik ben al twee jaar zo verliefd op Benjamin dat ik alleen nog maar onzin uit kan kramen als hij in de buurt komt, dus toen hij tegen me begon te praten en me ook nog eens een complimentje gaf, dacht ik dat ik was doodgegaan en door een foutje in de hemel terecht was gekomen. Toen hij me iets vroeg, lette ik niet echt op en zei ik gewoon ja. Maar toen begon hij helemaal enthousiast te doen en moest ik snel terugkrabbelen door te zeggen dat ik er wel heel graag heen had gewild, maar geen kaartje kon krijgen.

Dat was het moment waarop Alabama achter me opdook. Amber is wat ze in modebladen ‘petite’ noemen. Ze is heel klein, heel slank, heel blond en ze heeft een fijnbesneden hartvormig gezicht.

‘Echt waar, Bo?’ vroeg ze verbaasd. ‘Je blijft me verrassen. Ik wist helemaal niet dat je dat soort muziek leuk vond.’

Ik probeerde haar met mijn ogen te seinen dat ik helemaal niet naar een festival wilde (en toen dat niet werkte probeerde ik haar een subtiele schop te geven), maar Alabama ging onverstoorbaar door: ‘Lotte heeft afgezegd, dus wij hebben een kaartje over!’

Vanaf dat punt ging het gesprek alleen nog maar over hoeveel geluk ik had en iedereen bleef maar uitweiden over alle artiesten die zouden komen, en dus moest ik doen alsof ik mega-enthousiast was. Maar ik vind niet dat ik hiervoor aansprakelijk gesteld kan worden. Benjamin is lang, heeft een kaaklijn waar je hout mee zou kunnen snijden en zijn blauwe ogen glinsteren altijd ietwat ondeugend, alsof hij een grapje maakt en wij de enige twee mensen op de wereld zijn die het snappen. Ieder meisje met een kloppend hart zou voor hem smelten.

Plotseling was het alsof iemand een luikje in mijn hoofd opendeed en zo een wereld van mogelijkheden openbaarde: drie dagen en nachten bij hem in de buurt. Misschien kon ik zelfs bij hem in de tent slapen! Of hem verleiden bij de douches... Of misschien raakte hij wel zo in vervoering van een van de concerten dat hij me spontaan begon te kussen.

Met die redenering in mijn achterhoofd loop ik nu door de regen – terwijl het verdorie augustus is en prachtig weer hoort te zijn – met een tas waar belachelijk weinig kleding in zit en belachelijk veel kampeerzooi.

Persoonlijk geef ik de voorkeur aan hotels. Of resorts. Of bungalows.

Wat ik probeer te zeggen is: ik heb ontzettend de schurft aan kamperen. De enige twee dingen die ik minder graag zou doen zijn mijn hand in een gehaktmolen steken en zoenen met Marilyn Manson.

Benjamin loopt naast me, wat ik verbazingwekkend genoeg niet zo’n opwindende ervaring vind als normaal. Misschien ligt het aan de zware tassen of aan de regen. Of aan het vooruitzicht van kamperen.

‘Gaat het nog?’ vraagt hij.

Ik ben druk bezig niet te verzuipen in zijn blauwe ogen en knik verbeten. ‘Ja hoor,’ weet ik eruit te persen.

Hij schenkt me een brede glimlach. Een van zijn snijtanden staat scheef, valt me op. Wow, hij is zojuist nog sexyer geworden. Ik hijg een beetje, merk ik. Dat zou ik kunnen wijten aan de zware tassen, maar toegegeven: zijn glimlach speelt ook een grote rol.

Hij legt zijn hand op de arm waarmee ik de tas draag. ‘Geef die maar hier.’

De spanning komt in alle hevigheid terug. Ineens heb ik de energie van een Duracell-konijn.

‘Nee joh, dat is niet...’ begin ik te protesteren, maar Benjamin hijst het gevaarte al zonder enige moeite van mijn schouder. Ik beweeg mijn arm opgelucht om het gevoel erin terug te krijgen en lach dankbaar naar hem. ‘Bedankt!’

Nu hoef ik alleen nog maar met die andere zware tas te sjouwen. Hij zou zeker niet... Nee, hij heeft überhaupt geen ruimte voor nog meer bagage.

‘Kijk, een bord met “Camping D”,’ wijst Alabama enthousiast. ‘Die kant op!’

Ik raak inmiddels niet meer zo opgewonden van die borden. Bij de eerste dacht ik nog: gelukkig, we zijn er bijna. Nu kan de camping voor zover ik weet nóg wel elf kilometer verderop zijn. Maar daar laat Alabama zich niet door ontmoedigen.

‘Wacht even,’ roept Thomas achter ons. ‘Pauze!’

O, godzijdank.

We gaan op een bankje zitten. Dat wil zeggen: Alabama, Thomas en ik gaan op het bankje zitten. Benjamin ploft in het gras neer. Shit, ik wilde eigenlijk naast hem zitten, maar het is wel wat maf om naast hem in het gras te gaan zitten.

Thomas rommelt in de tas en zingt op valse toon: ‘Dus, biertje? Wijntje? Peukje? Lijntje?’

‘Heb je coke meegenomen?’ vraag ik gealarmeerd.

Thomas grinnikt goedmoedig. ‘Natuurlijk niet. Het rijmde gewoon zo lekker.’

‘Mag ik je even voorstellen aan Thomas, want je kent hem pas zes jaar,’ schampert Alabama. ‘Je weet waarschijnlijk nog niet dat hij altijd onzin uitkraamt.’

Thomas steekt zijn tong naar haar uit. ‘De grote mensen voeren even een gesprek, schat. Ga jij maar een mooie kleurplaat maken.’

Ik gooi een takje naar Thomas toe. ‘Zeg lummel, pak iemand van je eigen lengte.’

Thomas knijpt in Alabama’s wang. ‘Maar ze is wel lief, hè. Heeft er iemand een lolly?’

‘Doe me liever een biertje,’ lacht Alabama.

Ik gluur stiekem vanuit mijn ooghoeken naar Benjamin. Zijn blonde haar plakt tegen zijn gezicht en ineens stel ik me voor hoe het zou zijn om met hem onder de douche te staan. Ik heb hem één keer zonder shirt gezien, toen we met z’n vieren aan het shoppen waren en ik toevallig schuin tegenover zijn pashokje stond, waardoor ik tussen de gordijnen door kon gluren. Ik werd helemaal week van zijn brede sportschouders en strakke buik, alleen toen ving hij mijn blik op in de spiegel en grijnsde hij naar me, op een manier die me deed vermoeden dat hij precies wist wat ik dacht.

Plotseling sleurt een hoge, kirrende stem me terug naar de werkelijkheid. ‘Héééé Benjiii!’

Een exacte kopie van Keira Knightley komt op Benjamin af rennen. Ze draagt een transparante witte blouse met ruches bij de mouwen en hals, een leren giletje en een strakke zwarte broek waarin haar benen wel vijf kilometer lang lijken. Ze heeft geweldig golvend bruin haar en een botstructuur waar ik jaloers van word.

Ik heb op slag een hekel aan haar.

‘Alet?’ zegt Benjamin, verbaasd en een beetje blij.

Mijn hart zakt een stukje. Ik hoopte nog ergens dat ze een of andere sexy gek was die zomaar willekeurige mensen bespringt en acht straatverboden per dag opgelegd krijgt. Maar Benjamin staat op, hij opent zijn armen en zij springt erin. Het lijkt wel een Hollywoodfilm waarin iedereen fotomodel is.

Ze drukt een kus op zijn wang, naar mijn smaak veel te dicht bij zijn mond, en roept op orgastische toon uit: ‘Wat toevallig dat ik jou hier tegenkom! Het is veel te lang geleden. Ik heb je gemist!’

Ik kijk vragend naar Alabama, maar die haalt haar schouders op en rimpelt haar neusje afkeurend. Thomas ziet het en buldert joviaal: ‘Wat leuk om je te ontmoeten, eh...’

Het meisje draait zich om en bloost. Er dansen lichtjes in haar ogen en ze blijft Benjamins arm vasthouden. ‘Ik ben Alette. Benji en ik, eh, kennen elkaar nog van vroeger.’

Als ik de korte aarzeling in haar stem hoor weet ik het zeker, en de afkeer van Alette in mijn binnenste vertienvoudigt.

Ze hebben het minstens één keer met elkaar gedaan.

2

Eindelijk, eindelijk, eindelijk zitten we voor de tent met een biertje. Het is zelfs opgehouden met regenen en van achter de wolken piept nu voorzichtig een zonnetje tevoorschijn. Ik dacht dat dit moment nooit zou komen.

Toch voelt het niet zo goed als ik me een halfuur geleden had voorgesteld, wat grotendeels te wijten is aan de aanwezigheid van Alette. Het kreng blijkt verdorie nog superaardig te zijn ook. Sommige mensen hebben alles mee.

Ach, ze heeft vast voetschimmel. Ik bedoel, er moet toch íéts mis met haar zijn?

‘Wat heb jij prachtige blauwe ogen, Bo!’ roept ze precies op dat moment. ‘Vroeger wilde ik altijd blauwe ogen, net als die van jou.’

Zie je nou wat ik bedoel? Hoe is het mogelijk om niet verliefd op haar te worden?

‘Dank je,’ mompel ik. Ik vertik het om een complimentje te maken over haar amandelvormige bruine ogen met gouden randjes. Of over die lange wimpers, die geen mascara nodig hebben.

‘Hoe kennen jij en Benjamin elkaar eigenlijk?’ vraagt Alabama nieuwsgierig. Ze leunt met haar hoofd op haar knieën, waardoor ze nog kleiner lijkt.

Alette wisselt een blik uit met Benjamin alsof ze een geheimpje delen. Dan zegt ze vaagjes: ‘Ach, van vroeger...’

Benjamin trekt verbaasd een wenkbrauw op. ‘Wil je het niet vertellen?’

‘Nee joh, dat vindt niemand interessant,’ zegt Alette blozend.

Mijn fantasie begint direct overuren te maken. Ze schaamt zich. Vast omdat ze vroeger een escortgirl was... of misschien is ze het nog steeds wel. Of paaldanseres in een of andere ranzige club. O wacht, dat zou betekenen dat Benjamin naar ranzige clubs gaat. Nou ja, het is in ieder geval niet iets waar ze trots op kan zijn.

‘Dan vertel ik het wel,’ zegt Benjamin. ‘Alette was op het gymnasium de slimste van de klas. En ik had bijles nodig, vooral voor wiskunde – waar zij overigens een ster in is.’

‘Ach, dat valt wel mee,’ murmelt Alette, maar ik zie hoe ze hiervan geniet.

‘Dus begon ze me bijles te geven,’ besluit Benjamin.

Alette kijkt hem weer aan met die broeierige blik. Pff, nu weet ik het wel, hoor. Waarom duiken ze niet meteen met elkaar in de tent? Dan hebben we dat ook maar weer gehad.

‘Ik ga naar de wc,’ zeg ik bruusk. Ik sta op en been weg.

‘Ik ga mee,’ roept Alabama, die achter me aan rent met wapperend blond haar. Als ze naast me loopt, fluistert ze: ‘Dus...’

‘Dus,’ herhaal ik toonloos. We banen ons een weg door het woud van tenten in verschillende stadia van opgezetheid.

‘Ze is wel aardig,’ probeert Alabama voorzichtig.

Ik snuif minachtend, ook al ben ik het volledig met haar eens. Alette is heel aardig. En slim. En mooi.

We lopen een tijdje zwijgend naast elkaar. Dan zegt Alabama enthousiast: ‘Ik heb echt zin in straks. Om halfdrie beginnen we meteen goed met de Bloody Beetroots.’

Ze kijkt me aan alsof ik hier wildenthousiast over hoor te zijn, dus zeg ik beleefd: ‘Goh. Ja. Leuk.’

Om eerlijk te zijn was ik alweer half vergeten dat we hier zijn om naar muziek te luisteren. Mijn hoofddoel was Benjamin versieren. En het secundaire doel... Weet je, ik had eigenlijk geen secundair doel. Die muziek kan me allemaal gestolen worden.

‘Eindelijk!’ roept Alabama als een rij groene ecotoiletten in zicht komt. ‘Ik dacht dat ik in mijn broek moest piesen.’ Ze grijpt een handvat en trekt de deur open.

Er drijft een weeïge, chemische lucht naar buiten. Ontlasting vermengd met de blauwe smurrie in de wc. Ik sla geschokt mijn hand voor mijn mond en kokhals. ‘Deze is duidelijk te smerig.’

‘Nee hoor, het valt wel mee,’ zegt Alabama, die het hokje is binnengestapt en de bril inspecteert. Ineens zie ik dat ze een wc-rol in haar hand heeft. ‘Eigenlijk had ik het erger verwacht. Maar goed, het is nog maar de eerste dag, natuurlijk...’

‘Waarom heb je wc-papier bij je?’

Ze kijkt me even perplex aan en begint dan te giechelen. ‘Sorry,’ hikt ze. ‘Ik vergeet steeds dat jij zo’n kampeerkneus bent. Les één op de camping: het wc-papier is altijd op. Neem je eigen rol mee.’

Ik gaap haar verbaasd aan. ‘Maar er hangt een rol in het hokje.’

‘Ja, nu nog wel,’ legt Alabama geduldig uit. ‘Maar vanavond is die rol verdwenen. Of er is overheen gepist.’

En dan verdwijnt ze in het hokje, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat mensen hun lichaamssappen laten lopen over een wc-rol.

Als we later teruglopen, ben ik nog totaal getraumatiseerd van mijn ervaring op het chemisch toilet. Wat intens smérig. Er lag een monsterdrol naar me te loeren vanuit de blauwe, slijmerige diepte. Ik bekleedde iedere centimeter wc-bril met papier voordat ik durfde te gaan zitten. Net toen ik me ontspande, begon er iemand aan de deur te rammelen. Het hele hokje ging heen en weer. En dat gammele plastic slot vertrouw ik voor geen meter. Ik besloot ter plekke dat ik de komende drie dagen niet ga poepen.

‘Hé, schijtbakken,’ joelt Thomas ons enthousiast toe als we de tent naderen. Hij richt zijn lange lijf op en klopt het gras van zijn broek. ‘Kunnen we nu eindelijk gaan?’

‘Ja, de Bloody Beetroots,’ roept Alabama enthousiast. Ze neemt een aanloopje en springt.

Thomas vangt haar op en tilt haar boven zijn hoofd. ‘Ik heb een kabouter gevangen,’ deelt hij mee. ‘Ze wil tijdens het hele festival op mijn schouders zitten.’

‘Nee hoor!’ schatert Alabama. Ze spartelt met haar armen en benen, maar dat doet Thomas weinig. Hij neemt haar onder zijn arm en begint met stevige pas naar het festivalterrein te lopen.

‘Heb je alles, Benji?’ vraagt Alette. Ze haakt bezitterig haar arm door die van Benjamin en ik zou zweren dat ze daarbij een spottende blik op mij werpt. Maar goed, dat zal ik me wel verbeelden.

3

Ik moet toegeven dat ik van tevoren wat sceptisch was. (Oké, ik stond me met mijn armen over elkaar en een donderwolk boven mijn hoofd af te vragen wanneer we weer naar de tent zouden gaan.) Maar dit is echt leuk! Ik ben dol op de Bloody Beetroots. De laatste keer dat ik zo vol overgave gedanst heb was toen ik zestien was en voor het eerst naar de disco ging.

‘Waar gaan we hierna heen?’ vraag ik met enthousiast blozende wangen aan Alabama.

Die haalt grijnzend haar schouders op. ‘Vraag maar aan Benjamin, die heeft het programma bij zich.’

Nog steeds in een blije dansroes stoot ik hem aan.

Hij draait zich naar me om, weg van Alette. ‘Hé Bootje,’ zegt hij met een brede glimlach. ‘Hoe bevalt je festivalontmaagding je?’

‘Goed,’ antwoord ik naar waarheid. Ik voel me enigszins ongemakkelijk door zijn woordkeuze. Door de dansende mensenmassa zijn we gedwongen heel dicht tegen elkaar aan te staan. Er kruipt een blos omhoog naar mijn wangen.

‘Gelukkig! Ik was even bang dat je na dag één naar huis zou gaan,’ grinnikt Benjamin. Zijn ene mondhoek krult geamuseerd omhoog. ‘Dat zou echt jammer zijn geweest.’

Ik voel hoe mijn hart een hoopvol sprongetje maakt. Zei hij echt... Bedoelt hij...

Een lange jongen stoot tijdens een spastische dansbeweging zijn elleboog achteruit en raakt daarbij vol mijn kaak. Mijn hoofd knakt onzacht opzij en er ontploffen sterretjes voor mijn ogen. ‘Au!’

Twee sterke handen pakken voorzichtig maar vastberaden mijn bovenarmen vast en manoeuvreren me veilig tussen de menigte door naar buiten.

Duizelig zak ik neer in het gras.

‘Gaat het?’ vraagt een mannenstem. Als ik mijn ogen opendoe, kijk ik recht in Benjamins gezicht. Zijn mond is een bezorgde streep en zijn blauwe ogen nemen me onderzoekend op.

Ik voel aan mijn kaak, die aanvoelt alsof iemand er langzaam maar zeker een ballon in opblaast. Au.

‘Ik leef nog,’ zeg ik dapper, maar het klinkt meer als ‘ik weef nowg.’

Benjamin drukt voorzichtig op mijn wang en direct schiet er een helse pijn door mijn hele gezicht. Kermend duik ik opzij. Hij trekt snel zijn hand terug. ‘Sorry, ik wilde je geen pijn doen.’

‘Maakt niet uit.’ Ik probeer naar hem te glimlachen, maar de ene kant van mijn gezicht werkt niet helemaal mee.

Benjamin kijkt een beetje ongemakkelijk om zich heen en zegt dan: ‘Weet je, Bo...’ Hij fronst zijn wenkbrauwen, alsof hij nadenkt over hoe hij dit moet zeggen. Mijn hart begint ineens twaalf keer zo snel te bonzen.

‘Ja?’ fluister ik schor. Mijn hele lijf tintelt. Zou hij me eerst kussen en me daarna de liefde verklaren, of andersom? Ik kauw verlangend op mijn onderlip, kijk naar zijn scherpe kaaklijn en voel de aangename rillingen over mijn lichaam kruipen.

‘Ik denk eigenlijk al een tijdje na over iets,’ vervolgt hij. Hij kijkt me serieus aan met die zwembadblauwe ogen. Mijn hart smelt als een chocolade paasei in de zon. ‘Iemand vertelde me dat jij, eh...’ Hij maakt een roterende beweging met zijn handen, alsof hij daardoor de woorden die hij zoekt sneller naar boven haalt. ‘Dat je op me... valt.’

Hij kijkt me vragend aan en ik staar met open mond terug, wat er extra belachelijk uit moet zien met die blauwe bult op mijn kaak. Fantaseren is één ding, maar om hem vervolgens daadwerkelijk de woorden uit te horen spreken – kom op, dat is maf. En nu ik erover nadenk, klonk hij niet superenthousiast of straalverliefd, zoals in mijn dromen wel het geval is. Ben ik bezig een blauwtje te lopen?

Voor ik het goed en wel besef, flap ik eruit: ‘Dat ik op jou val? Van wie heb je dat? Dat is belachelijk.’

Oeps, dat kwam er botter uit dan ik het bedoelde.

Benjamin kijkt gekwetst. ‘Dus het is niet waar?’ vraagt hij. Ik kan de toon in zijn stem niet thuisbrengen.

‘Nou, eigenlijk...’ begin ik, maar voor ik mijn zin af kan maken, slaat iemand uit het niets twee slanke handen met perfect parelmoerkleurige nagels voor zijn ogen.

‘Wie ben ik?’ Alette zet een raar stemmetje op, alsof hij haar dan niet zou herkennen. Haar bruine ogen fonkelen en er gloeit een blos op haar wangen.

Benjamins mond vertrekt zich in een scheef glimlachje. ‘Ali Baba? Ben jij dat?’

Koosnaampjes? Echt waar?

‘Ja!’ kraait ze triomfantelijk en ze springt in zijn gezichtsveld. ‘Wat was dat slotnummer ge-wel-dig, hè?’

‘Ik heb het gemist,’ zegt Benjamin met een spijtige toon in zijn stem. ‘Bo kreeg een stomp in haar gezicht.’

Alette draait zich met een bezorgd gezicht naar me toe. ‘Ach, arm ding! Doet het zeer? Het ziet er inderdaad lelijk uit.’ Ze steekt haar hand uit naar mijn wang, maar ik sta snel op en doe een stap achteruit.

‘Het gaat wel,’ zeg ik waardig.

‘Weet je het zeker?’ vraagt Alette. ‘Of zal ik even ijsblokjes voor je halen?’

‘Nee hoor, ik heb er al helemaal geen last meer van.’ Ik glimlach grootmoedig. Au, dat doet zeer. IJsblokjes klinken eigenlijk als een prima idee.

Benjamin kijkt me verbaasd aan. ‘Echt?’

‘Geen centje pijn,’ verzeker ik hem.

Ik geef toe: dat was niet heel handig. Dat pepert Alabama me momenteel ook in. ‘Weet je wel wat je laat lopen?’ vraagt ze met grote ogen. ‘Je was weerloos!’

We zitten op de camping, na een avond vol muziek van bands waarvan ik de namen niet heb onthouden. Ik kan me trouwens ook niets herinneren van de muziek.

‘Ik hoef geen medelijden,’ mompel ik.

‘Nee, je begrijpt het niet,’ sist ze me toe. Ze werpt een blik opzij om te zien of er niemand meeluistert. Omdat ik Benjamin en Alette heb wijsgemaakt dat het helemaal geen pijn doet, moet ik zachtjes en op een afstand tegen Alabama klagen dat het voelt alsof mijn wang bijna in tweeën splijt.

‘Als jongens voor je kunnen zorgen, voelen ze zich het alfamannetje,’ legt Alabama uit. ‘Je had dit helemaal uit moeten melken!’

‘Hoe weet jij dat?’ vraag ik verbaasd.

Alabama’s ogen glimmen ondeugend. ‘Dombo, ik ben verticaal gehandicapt. Ik kan niet eens bij het bovenste schap in de supermarkt, dat vinden jongens geweldig! Ik geef ze de kans om dingen voor mij te doen, zodat ze zich goed kunnen voelen over zichzelf.’

Ik kijk blijkbaar erg sceptisch, want Alabama doet haar gouden ring af, mikt hem in een putje en roept: ‘Thomas, wil jij me helpen?’

‘Wat is er?’ vraagt Thomas, die braaf onze kant op sjokt met zijn lange lijf.

Alabama kijkt schuldig en zegt: ‘Mijn ring is in die put gevallen en nu kan ik er niet bij.’

‘Met die korte pootjes van jou niet, nee,’ lacht Thomas en hij geeft haar een por in haar zij.

‘Ik heb geen korte pootjes,’ protesteert ze.

‘Wel waar. Kijk,’ zegt Thomas, en hij vist zonder moeite de ring uit het putje. ‘Makkie.’

Alabama glimlacht dankbaar. ‘Lang leve jouw apenarmen.’

‘Geen dank,’ grinnikt Thomas. Als hij naar de tent loopt om een biertje te pakken, steekt hij zijn borst iets trotser naar voren dan anders.

Ik kijk Alabama bewonderend aan. ‘Wauw.’

Bij de tent staat Alette op. ‘Ik ga mijn vriendinnen maar eens opzoeken.’

‘Zouden ze je nog wel herkennen?’ vraagt Thomas met een knipoog.

Alette lacht tinkelend en gooit haar shampooreclamehaar over haar schouder.

‘Kun je de weg wel vinden in het donker?’ vraagt Benjamin.

Dit is het punt waarop ik zou hebben gezegd: ‘Natuurlijk! Ik red me wel!’ – terwijl ik al mijn hele leven bang ben in het donker en daarbij het oriëntatiegevoel heb van een rauwe gehaktbal.

Alette zegt echter op een onzeker toontje: ‘Ik weet het niet... Vast wel.’

‘Ik kan wel even meelopen,’ biedt Benjamin aan.

‘Ik zei het toch,’ fluistert Alabama in mijn oor. ‘Weerloos. Onweerstaanbaar.’

Mistroostig kijk ik toe hoe Alette het aanbod met een charmant lachje accepteert en samen met Benjamin wegloopt.

Ik zie nog net hoe ze haar vingers in de zijne vlecht voordat ze in het donker verdwijnen.

4

‘Bootje! Wakker worden!’

Met een zucht doe ik mijn ogen open, na wat ongetwijfeld de akeligste nacht van mijn leven is geweest. Midden in de nacht werd het ineens gruwelijk koud, waardoor ik lag te rillen in mijn slaapzak. Het koude zweet brak me uit, dus daalde mijn lichaamstemperatuur nog verder. Uiteindelijk viel ik tegen de ochtend pas in slaap, diep weggestopt in een trui en een trainingsbroek, maar met een bevroren neus en een kloppende kaak.

Alabama sliep na een paar minuten al, maar dat was geen verrassing. Die slaapt overal doorheen. Tijdens een vakantie in Turkije kregen haar ouders haar bijna niet wakker toen het hotel werd geëvacueerd vanwege een aardbeving.

‘Goedemorgen, schone slaapster!’ roept ze me nu fris en fruitig toe. ‘Lekker geslapen?’

Ik kreun getergd. Wat is het warm!

‘Kom op, tempo,’ kwettert ze verder. ‘Over een halfuurtje gaan we weer naar het festivalterrein.’

Ik schiet overeind in mijn slaapzak. ‘Een halfuur al?’

Dan zie ik dat Alabama al helemaal aangekleed is (roze hotpants, zwart mouwloos topje en afgetrapte All Stars). Als ik langs haar heen gluur, zie ik dat Thomas en Benjamin ook al in de kleren zijn.

‘Waarom heb je me niet eerder wakker gemaakt?’ vraag ik verontwaardigd. Nu ben ik zeker de vieze slons die de hele dag in bed ligt te stinken. Ik stik bijna in die trui en trainingsbroek. De lucht in de tent is zo dik van de hitte dat ik het gevoel krijg dat ik moet kauwen voor ik kan ademhalen.

‘Je lag zo lekker te slapen,’ zegt Alabama schouderophalend.

Dan steekt Thomas zijn grijnzende hoofd door de ingang van de tent. ‘Dag Sneeuwwitje! Ik kom je wakker kussen.’ Met veel slurpgeluiden buigt hij zich voorover.

Ik duw hem lachend weg. ‘Dat is Doornroosje, drol.’

‘Drol?’ Thomas kijkt quasibeledigd. ‘Hoor wie het zegt. Wie ruikt hier alsof ze is uitgescheten?’

Ik til een oksel op en snuif. O bah, hij heeft gelijk. ‘Waar zijn de douches?’

Thomas begint blaffend te lachen en Alabama grijnst.

Ik trek verbaasd mijn wenkbrauwen op. ‘Wat?’

‘Waar zijn de douches, vraagt ze!’ roept Thomas naar Benjamin. Als antwoord hoor ik hem geamuseerd grinniken.

‘Wat nou?’ vraag ik nog een keer.

‘Lieverd, als je wilt douchen, moet je eerst een paar jaar in de rij staan,’ zegt Alabama. ‘Zo lang kunnen we niet op je wachten.’

Fijn hoor. Echt, super dit. Ik heb mijn gezicht en oksels net bij een wasbak geschrobd met een washandje (van Alabama geleend), maar ik voel me nog altijd verre van schoon. Benjamin en Thomas hebben ook allebei niet gedoucht, maar zij dragen mannendeodorant, die veel sterker ruikt dan mijn Nivea-roller. Alabama is om halfzes opgestaan om op haar gemak te douchen. Zij wel.

‘Heb je ’m al?’

Ik doorzoek mijn handtas nog een laatste keer, maar dat is meer voor de vorm. Ik weet al dat ik mijn Labello niet bij me heb. ‘Nope.’

Alabama werpt me een meelijdende blik toe. ‘Dat worden droge lippen.’

‘Maakt niet uit, ik overleef het best een paar daagjes zonder,’ zeg ik met een stoere glimlach.

De menigte om me heen begint keihard te joelen. Automatisch richt ik mijn ogen op het podium, waarop een paar mannen verschijnen. Ik gluur in Benjamins programmaboekje en zie dat ze OK Go heten.

‘Dit is wel zulke gave muziek,’ roept hij in mijn oor. Zijn lippen raken mijn oorlelletje heel even, wat voor mijn lichaam een goede reden is om overal kippenvel te kweken.

‘Het is OK Bo!’ schreeuwt Thomas met een brede grijns in mijn andere oor.

Alabama geeft hem een por met haar elleboog. ‘Flauwe aap. Staan ze al op het podium?’ Haar ogen glinsteren enthousiast.

Thomas kijkt omlaag naar haar op en neer springende gestalte en tilt haar dan zonder pardon op zijn schouders. Alabama gilt, maar als ze eenmaal zit, roept ze vol overgave: ‘O, wat hoog! Ik kan alles zien! Kijk, ze staan op het podium – en ik kan over iedereen heen kijken... Thomas, ik wil hier wonen!’

Ik lach opgelaten naar Benjamin. ‘Ik hoef niet op jouw schouders, hoor,’ zeg ik volkomen overbodig.

Hij grijnst. Dan buigt hij zich naar mij toe. ‘Sorry van gisteren.’

Ik kijk hem met grote ogen aan en zeg niets. Dat durf ik niet meer nadat ik het gisteren zo voor mezelf heb verbruid.

‘Ik wilde je niet lastigvallen,’ gaat hij verder, opgelaten om zich heen kijkend.

‘Je viel me niet lastig.’ Shit, flap ik er toch iets uit.

Benjamin kijkt me verbaasd aan. ‘Nee? Maar je zei dat je helemaal niet op me viel. Dat het belachelijk was.’

Ik bijt op mijn lip. Wat moet ik hem nou vertellen? Misschien vindt hij me wel echt leuk.

Dan verschijnt het beeld van gisteravond ineens weer op mijn netvlies. Zijn hand verstrengeld met die van Alette. Thomas en Alabama schreeuwen mee met OK Go, terwijl ik mijn nagels in mijn handpalmen druk.

Vanmorgen zag ik in de spiegel boven de groezelige wasbak dat mijn kaak inmiddels iets minder gezwollen is, maar wel heel erg blauw. Het lijkt wel alsof er een smurf op mijn gezicht groeit.

Benjamin kijkt me nog steeds vragend aan.

Ik doe mijn mond open om antwoord te geven, al weet ik zelf niet wat ik ga zeggen. Dan geeft Alabama me een harde por, maar omdat ze op Thomas’ schouders zit, belandt haar elleboog hard op mijn pijnlijke smurf.

‘Dit is zo’n mooi nummer,’ brult ze.

Ik duik kreunend in elkaar.

Benjamin buigt zich naar me voorover, net op het moment dat ik mijn hoofd weer omhoog doe. Met een doffe dreun komt mijn kruin in botsing met zijn kin. Ik hoor zijn tanden op elkaar klappen.

Snel grijp ik zijn schouders, voordat hij achterovervalt. Hij pakt mijn armen vast en zo blijven we staan. Waarschijnlijk maar een paar seconden, maar het lijken wel jaren. Onze blikken haken zich in elkaar en laten niet meer los.

Benjamin legt een hand tegen mijn wang en wrijft zachtjes met zijn duim over mijn droge onderlip. Ik voel mijn benen vloeibaar worden en grijp me nog wat steviger aan hem vast.

Om ons heen zingt iedereen mee met het refrein: ‘I want you, yeah, I want you bad. So bad I can’t think straight, so bad all my bones shake – so bad I can’t breathe.’

‘Ik val wel op je,’ fluister ik zachtjes en vol verlangen, net op het moment dat er drie dingen gebeuren:

De gitarist zet een harde solo in en het publiek overstemt wild juichend mijn woorden.

Benjamin vraagt: ‘Wat zeg je?’

In een flits zie ik bruin, golvend shampoohaar. In mijn hoofd begint de tune van Jaws te spelen. Alette duikt op uit de massa en roept: ‘Hé Benji!’

Mijn blik glijdt naar haar voeten, die in roze teenslippers zijn gestoken. Slank, gebruind, met dezelfde parelmoeren nagellak als op haar vingernagels.

Voetschimmel: nergens te bekennen.

Ik draai me om en loop weg.

Het enige voordeel van geen make-up dragen is dat er niets uitloopt als je huilt. Dat bedenk ik terwijl ik tegen een muur achter de wc’s leun en de tranen van mijn wangen veeg. De zon schijnt inmiddels behoorlijk fel. Mijn voorhoofd begint branderig aan te voelen. Mijn bovenlip is zo droog dat ik er de hele tijd met mijn tong langs ga, ook al weet ik dat dat eigenlijk averechts werkt.

Over de muur heen hoor ik meisjes gesprekken voeren die allemaal dezelfde strekking hebben: ‘Wat zijn die wc’s smerig, hè?’

Of wacht, niet allemaal. Ik hoor ook drie gefrustreerde stemmen.

‘Is ze nou alweer weg?’

‘Jup. Weer naar die kerel van d’r toe.’

‘Jezus! We nemen haar nooit meer mee, oké? Ik heb er genoeg van.’

Gealarmeerd ga ik rechtop staan.

‘Ik snap niet waarom we haar in de eerste plaats mee hebben genomen.’

‘Misschien omdat ze twee keer zoveel voor haar kaartje heeft betaald...’

‘Weet je wat ik niet snap? Dat je voor een jongen naar een festival gaat. Ik bedoel, er zijn zoveel mensen die een moord zouden doen voor Romrock-kaartjes, en zij vindt de muziek niet eens boeiend!’

De stemmen verwijderen zich langzaam. Ik vang nog net op: ‘De hele wereld draait om Alette.’

Mijn hart bonst in mijn keel. Die bitch!

Het was helemaal geen toeval dat ze Benjamin tegen het lijf liep. Ze heeft het allemaal in scène gezet. Hoe durft ze? Ik moet het aan Alabama vertellen. Ik moet...

Dan voel ik een steekje van schaamte. Heb ik niet precies hetzelfde gedaan? Natuurlijk heb ik het niet uitgebreid gepland of twee keer zoveel voor een kaartje betaald, maar ik zei ook geen ‘nee’ toen ze me een kaartje aanboden, nietwaar? Eigenlijk ben ik net zo’n secreet als Alette.

Versuft zak ik weer tegen de muur aan.

Ik wil naar huis.

5

Als Alabama me bij de tent komt zoeken, heb ik al bijna mijn spullen ingepakt.

‘Bo! Jezus, we waren je hartstikke kwijt. Waar...’ Dan merkt ze mijn volle rugzak en dubbelgevouwen slaapzak op. ‘Wat doe je?’

‘Ik ga weg,’ mompel ik.

‘Eh, nee hoor. Je blijft mooi hier.’

Ik kijk verbaasd op. Ze staat strijdlustig met haar handen in haar zij. ‘O?’

Alabama zucht dramatisch. ‘Zag je niet hoe Benjamin naar je keek tijdens OK Go? Je hebt hem in je zak, Bo! Muziek schept een band, en als je allebei van dezelfde muziek houdt, dan...’ Ze bloost een beetje en schraapt haar keel. ‘Ik bedoel, je kunt nu nog niet naar huis gaan. Dat zou misdadig zijn.’

‘Nee, hier blijven is misdadig.’ Ik probeer mijn slaapzak in de hoes te proppen. Is de slaapzak gegroeid of is de hoes gekrompen?

‘Hoezo? Je moet blijven!’ roept Alabama uit.

Ik laat het slaapzakproppen voor wat het is en ga rechtop zitten. Met tegenzin zeg ik: ‘Net bij de wc hoorde ik de vriendinnen van Alette praten.’

Alabama trekt geïnteresseerd haar wenkbrauwen op.

‘Ze vonden het maar niks dat Alette de hele tijd om Benjamin heen hangt.’

‘Nee, vind je het gek,’ snuift Alabama.

‘En ze zeiden dat ze alleen maar naar Romrock is gekomen zodat ze met hem aan kan pappen,’ voeg ik eraan toe. Voor ik me kan bedenken, biecht ik het op. ‘En ik ook, dus daarom moet ik naar huis.’

‘Wat?’

‘Het is niet eerlijk als ik langer blijf. Iemand had een moord kunnen doen voor mijn ticket, en ik ben niet eens fan van de muziek hier, dus...’

‘Maar het is toch leuk?’ onderbreekt Alabama me.

Ik knipper verbaasd met mijn ogen.

Is het leuk?

Ja, eigenlijk wel.

‘Is dat genoeg?’ vraag ik.

Alabama grijnst. ‘Er zijn altijd mensen op zo’n festival die vinden dat andere mensen hun kaartje niet verdienen. Dat je alleen mag komen als je al zes jaar fan bent en acht albums en drie t-shirts van een band hebt.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Je kunt niet met iedereen rekening houden, hoor.’

‘Jahaa, zo kun je het ook zien,’ toetert Thomas vrolijk terwijl hij van achter een tent opduikt. Alabama’s gezicht wordt een paar tinten roder, valt me op.

‘Dus jullie wisten dat ik niet van de muziek houd?’ vraag ik verbaasd.

Alabama en Thomas knikken braaf.

Ik frons. ‘En toch mocht ik mee?’

‘Tuurlijk! Je concentreert je veel te veel op het muziekgedeelte,’ zegt Thomas schouderophalend. ‘Het gaat erom dat we jou er graag bij hebben omdat je een gezellig wijf bent.’

Ik moet tegen wil en dank lachen. ‘Goh, bedankt.’

Thomas rolt met zijn ogen en geeft me een stomp. ‘Het was een compliment.’ Dan kijkt hij naar een punt achter mij en hij zegt verbaasd: ‘Hé, Alette.’

Ik draai me als de sodemieter om, half in de verwachting dat Thomas me uit begint te lachen en roept: ‘Gefopt!’, maar ze staat er echt.

En ze ziet er minder zelfverzekerd uit dan anders. Ze neemt me ietwat achterdochtig op met haar bruine reeënogen. ‘Waar is Benji?’

Ik kijk Thomas vragend aan, maar die haalt zijn schouders op. ‘Geen idee.’

Alettes blik richt zich weer op mij. ‘Hij zei dat-ie jou ging zoeken.’

‘O?’ Mijn hart maakt een belachelijk, hoopvol sprongetje.

‘Alet?’ vraagt Alabama met een suikerzoet stemmetje. ‘Wat is eigenlijk jouw favoriete band op Romrock?’

Alette kijkt een beetje verward en stamelt dan: ‘Eh, ik ben dol op... rock.’

‘Maar je hebt toch wel een favo band?’ dringt Alabama aan. Ik zie een bloeddorstige glinstering in haar ogen en moet stiekem giechelen.

‘Ja, tuurlijk heb ik een favoriet,’ bitst Alette en ze rolt met haar ogen. ‘Wat kan jou dat eigenlijk schelen?’

Ineens is er niets meer over van het charmante meisje dat strooit met glimlachjes en complimentjes. Met haar ogen tot valse spleetjes samengeknepen kijkt ze Alabama aan. Die staart onverschrokken terug, haar linkermondhoek geamuseerd opgetrokken.

‘Pas op, kleintje,’ bijt Alette haar toe.

Voordat Alabama iets kan zeggen, mengt Thomas zich erin. Hij slaat een arm om Alabama’s schouders en vraagt rustig: ‘Weet je zeker dat je wilt gaan dreigen?’

Alette wordt wit rond haar neus. Thomas mag dan slungelig ogen, als hij wil kan hij behoorlijk intimiderend zijn.

‘Dus daar zijn jullie!’ doorsnijdt plotseling Benjamins luchtige stem het spanningsveld. ‘Als we nou niet teruggaan, missen we de hoofdact van vandaag.’

Alette en ik draaien ons tegelijk om.

‘Waar was jij?’ vragen we in koor.

Daarna kijken we elkaar geschrokken aan. Alette wendt als eerste minachtend haar blik af.

‘Ik kwam wat vrienden tegen,’ antwoordt Benjamin verbaasd. ‘Zochten jullie me?’

‘Ja,’ zegt Alette.

‘Nee,’ zeg ik.

‘O,’ zegt Benjamin, die er duidelijk niets meer van snapt. Hij wisselt een verwarde blik uit met Thomas.

Die negeert Alettes boze blik en vraagt: ‘Wat is de hoofdact?’

Benjamins ogen beginnen te twinkelen. ‘Muse.’

Thomas’ mond valt open. Hij klapt hem snel dicht, maar zijn onderkaak zakt vanzelf weer naar onderen. ‘Dat meen je niet!’ roept hij uit.

‘Ze hebben vandaag pas bevestigd.’ Benjamin grijnst breed.

Alette kijkt mij aan. ‘Wat is Muse?’

Alabama zucht luid en schopt mijn half opgevouwen slaapzak terug de tent in. Dan loopt ze achter Thomas en Benjamin aan. In het voorbijgaan geeft ze Alette een harde zet met haar schouder.

Ik snel haar haastig achterna.

‘Maar serieus,’ fluister ik zo zacht mogelijk. ‘Wat is Muse?’

6

Toen ik vorig jaar samen met Alabama naar de beelden van Romrock op tv keek, besefte ik niet dat die mensen in het voorste vak daar waarschijnlijk al vanaf elf uur ’s ochtends hadden gestaan. Ook stond ik niet stil bij de constante sensatie die zij beleefden: geplet worden als legbatterijkippen in een te volle vrachtwagen die een scherpe bocht neemt.

‘Gaaf hè, dat we vooraan staan,’ roept Alabama in mijn oor. Ze heeft al met Thomas afgesproken dat ze straks op zijn schouders mag, want ondanks onze prominente plek kan ze nog steeds niet over de hoofden heen kijken.

Ik geloof dat wij de enigen zijn zonder T-shirt, zweetbandje of andere attributen waar ‘Muse’ op staat. We worden dan ook met enige achterdocht aangekeken door onze mede-voorvakkers.

Niemand heeft me nog goed kunnen uitleggen wat Muse nu precies voor muziek maakt en aangezien Alabama haar iPod niet bij zich heeft, zal ik moeten wachten tot ze beginnen te spelen. Wat overigens nog drie uur duurt, die we zonder eten, drinken of wc-bezoekjes staand door moeten brengen, omdat ze in het voorvak de regel hanteren ‘opgestaan is plaatsje vergaan’. Maar tijdens het beschrijven van de muziek kwamen de woorden ‘episch’, ‘apocalyptisch’ en ‘de nieuwe Queen’ diverse malen voorbij.

‘Heb je dat flesje nog?’ vraagt Benjamin.

Ik rommel even in mijn tas en geef hem het water dat ik naar binnen heb weten te smokkelen.

Het is echt gestoord hoe weinig je mee mag nemen op zo’n festivalterrein. Ik had plastic zakken bij me, zodat we ergens op konden zitten als het ging regenen. Maar zelfs die moest ik inleveren, ‘omdat ik ze in de fik zou kunnen steken.’

‘Ik kan ook mijn kleren uittrekken en die in de fik steken,’ riep ik boos tegen de bewaker. Die keek me gevaarlijk aan en zei: ‘Wees dan maar blij dat je die gewoon aan mag houden, dame.’

Helaas is een halve liter water toch wat weinig voor vier mensen. (Gelukkig geen vijf, want Alette weigert uit mijn flesje te drinken.)

Ik weet niet of ik het nog twee uur in de brandende zon uithoud zonder uit te drogen. Mijn lippen prikken nog steeds en mijn bovenlip is inmiddels ruw. O, en mijn voorhoofd is aan het vervellen. Fijn, de tweede dag van Romrock en ik verander nu al in een schilferende mummie.

Benjamin drinkt twee slokjes en geeft het flesje dan weer terug.

Ik frons. ‘Zo weinig?’

‘Ik denk dat meer mensen dorst hebben,’ glimlacht hij.

Ik sta vlak naast hem. Mijn schouder blijft zijn arm raken, wat steeds elektrische schokjes door mijn lijf stuurt. Hij glimlacht even stiekem naar me en doet een stapje in mijn richting. Hmmm, ik neem terug wat ik net zei. Zo houd ik het nog wel een paar uur uit.

Ik houd het geen minuut langer uit.

Het is een uur later en het is ondraaglijk heet. Het water is op en mijn maag rammelt. Mijn lip en wang doen een wedstrijdje wie de meeste pijn kan doen, mijn blaas staat op knappen en mijn hele gezicht is bedekt met een laagje droog stof.

Dat zou allemaal nog wel te overleven zijn als Alette er niet bij was. Ze heeft haar lievemeisjesmasker weer opgezet en is nu voor mijn ogen bezig Benjamin om haar vinger te winden. Tenminste, ze maakt steeds grapjes, raakt hem even snel aan, glimlacht van onder haar wimpers naar hem of knijpt in zijn arm en roept: ‘Spierballen!’

Alabama stoot me aan. ‘Zeg chick, als je het zo vervelend vindt, waarom zeg je er dan niet iets van?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Wat moet ik zeggen? Blijf met je poten af van die jongen die niet mijn vriendje is en over wie ik niets te zeggen heb?’

Alabama zucht theatraal. ‘Ik help wel.’ Ze geeft me een harde duw, waardoor ik tegen Benjamin aan val.

‘Wat doe je – ah! Sorry,’ roep ik.

Hij vangt me zonder problemen op en zet me weer overeind. Met een zachte stem en een ondeugende glimlach mompelt hij in mijn oor: ‘Je valt wel vaak op mij voor iemand die niet op me valt.’

Mijn gezicht neemt direct de rode kleur van mijn rauwe lippen aan.

Alette werpt me een giftige blik toe en zegt dan zoetjes tegen Benjamin: ‘Hoelang kennen we elkaar nu eigenlijk al, Benji?’

Benjamin draait zich naar haar toe. ‘Eh... Geen idee.’

‘Volgens mij kunnen we binnenkort wel een lustrum vieren,’ kirt ze. Ze duwt even speels tegen zijn arm.

‘Maar we hebben elkaar al een hele tijd niet meer gezien,’ zegt Benjamin onthutst. Hij haalt een hand door zijn rommelige blonde haar.

‘Ach, daar kan best verandering in komen,’ zegt Alette met een sexy stem. Ze zwiept haar prachtige haar over haar schouder en kijkt hem zwoel aan.

‘Ja?’ vraagt Benjamin. Hij snapt er duidelijk niets meer van.

‘Kom op, Benji,’ lacht Alette. Ze werpt een ijskoude blik op mij. ‘Je hoeft niet meer toneel te spelen, hoor. Bo weet het ook wel.’

Benjamin ziet er nu echt heel verward uit. Hij knijpt zijn ogen samen en vraagt langzaam: ‘Wat weet Bo?’

‘Ja, wat moet ik weten?’ Ik zet mijn handen in mijn zij.

Alette kijkt met grote ogen naar Benjamin. ‘Dat wij bij elkaar horen, natuurlijk.’

Benjamin kijkt even geschokt naar mij en mijn hart maakt een kleine vrije val. Is het waar?

‘Ik bedoel, sorry hoor,’ vervolgt Alette tegen mij, ‘maar het lijkt me een duidelijke zaak. Kíjk eens naar jezelf.’

Ik richt mijn vragende ogen op Benjamin. ‘Dus je speelt maar gewoon een spelletje met me?’ Nu Alette alles zo open en bloot op straat gooit, kan ik dat net zo goed ook doen.

Benjamin legt zijn sterke handen op mijn schouders en kijkt me serieus aan. ‘Is dat echt wat je denkt?’

En als ik in die ogen kijk, weet ik het. Ik lees het in zijn blauwe irissen en grote zwarte pupillen.

‘Denk je dat ik spelletjes met jou zou spelen, Bo?’ herhaalt hij met indringende stem.

‘Nee,’ zeg ik zachtjes.

‘Goed.’ Benjamin glimlacht naar me en richt zich dan kordaat tot Alette. ‘Alette,’ zegt hij duidelijk en langzaam. Ze kijkt hem met grote onzekere ogen aan. ‘Wij hebben niets. We krijgen ook niets, en we hebben nooit iets gehad. Het spijt me als ik je die indruk heb gegeven...’

‘Maar we hebben seks gehad!’ gooit Alette er iets te hard uit.

Iedereen om ons heen luistert ineens geïnteresseerd mee.

Ik voel me alsof iemand me opnieuw een klap op mijn hoofd heeft gegeven. Ik wist het! Ik kijk Benjamin aan en hoop stiekem dat hij vertelt dat ze liegt.

In plaats daarvan knikt hij rustig. ‘Dat klopt. Maar ik heb je toen ook al verteld dat het een fout was.’

Alette kijkt hem boos aan. ‘Waarom deed je het dan? Het verlangen moet ergens vandaan zijn gekomen.’

‘Uit een halve krat bier,’ legt Benjamin geduldig uit. ‘Niet uit een diepgewortelde liefde.’

‘Waarom pakte je mijn hand dan vast gisteren?’ vraagt Alette paniekerig. ‘Was je toen soms ook dronken?’

Benjamin zucht. ‘Nee, niet dronken. Maar het was donker en ik wilde niet dat je struikelde over een tentlijn en je neus brak of zo.’

‘Dus je wilt dit allemaal laten lopen?’ vraagt Alette, terwijl ze suggestief met haar handen naar haar lichaam gebaart. Een paar omstanders fluiten. ‘Ach, houd je kop,’ snauwt ze vinnig naar achteren.

Benjamin knikt. ‘Jup.’

‘En je wilt iets beginnen met... Bo?’ Ze spreekt mijn naam uit alsof ik iets smerigs onder haar schoen ben en kijkt me walgend aan.

Benjamin knikt nog eens.

Alette draait zich verontwaardigd om en stampt door de haag van toeschouwers heen.

Ik kijk haar met een vuile blik na, maar eigenlijk snap ik het ook niet. Ik bedoel, als je kunt kiezen tussen een Keira Knightley-lookalike en een make-uploos, ongewassen, onopvallend meisje met een bult op haar gezicht en een bovenlip die aanvoelt als een grindpad... Dan ga je toch nooit voor dat laatste?

Benjamin maakt een grote fout. Het doet me pijn, maar ik moet het hem vertellen. ‘Alette is veel knapper dan ik,’ zeg ik, pointing out the obvious.

Benjamin kijkt me fronsend aan en strijkt met een teder gebaar een lok haar uit mijn gezicht. ‘Waar baseer je dat op?’ vraagt hij, terwijl hij zijn gezicht dichter bij het mijne brengt.

Gehypnotiseerd staar ik in zijn gretige ogen. ‘Dat ziet iedereen toch,’ dwing ik mezelf te zeggen. Kom op Bo, focus! ‘En ze is veel slimmer. Ik kan geen wiskunde.’

Benjamin grinnikt. ‘Ik kan ook geen wiskunde, daarom had ik bijles nodig.’

‘Nee, echt hoor,’ roep ik uit. Om ons heen wordt gelachen. ‘Ik kan niet hoofdrekenen. Totaal niet.’

Benjamin pakt mijn gezicht tussen zijn handen, zodat ik alleen nog maar in zijn ogen kan kijken. Er twinkelt een glimlach in. ‘Hoofdrekenen hoeft niet,’ grijnst hij. ‘Je mag voortaan op mij rekenen.’

En dan drukt hij zijn lippen op de mijne. De omstanders beginnen te klappen en te joelen, maar dat kan me niet schelen. Hier heb ik zo lang op gewacht.

Zijn lippen zijn zachter dan ik had gedacht. Het is een fijne, stevige kus. Verlangend open ik mijn lippen en ik voel hoe zijn tong zachtjes de mijne vindt. In mijn hoofd, borst en buik veranderen zo’n acht miljoen rupsen tegelijk in vlinders.

Ik verlies mezelf in de kus en raak alle gevoel voor tijd kwijt. Na wat wel een eeuwigheid lijkt, maar tegelijkertijd veel te kort heeft geduurd, maken we ons van elkaar los.

Benjamin kijkt me diep in de ogen en lacht zijn sexy halve glimlachje. ‘Dit had ik veel eerder moeten doen.’

‘Waarom deed je dat dan niet?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Geloof het of niet, maar niet iedereen is zo zelfverzekerd als Alette. Ik wist echt niet of je me zag zitten.’

Ik proest van het lachen en draai me om. ‘Benjamin wist niet dat ik hem leuk vond! Wat vind je daarvan, Alaba-’

Mijn stem stokt. Alabama staat niet op de grond, maar zweeft er op magische wijze een halve meter boven. Oké, niet zo heel magisch misschien: Thomas heeft zijn lange armen stevig om haar heen geslagen. Alabama klemt op haar beurt haar benen om Thomas’ middel en haar armen om zijn nek. Met gesloten ogen gaan ze allebei op in een innige kus.

‘Nou ja, zeg,’ merkt Benjamin droogjes op.

‘Twee stelletjes in één uur,’ roep ik uit.

Alabama doet even één oog open, steekt haar duim naar me op en zoent dan weer verder.

Benjamin brengt zijn mond vlak bij mijn oor en fluistert: ‘Volgens mij gaan we vanavond de indeling van de tenten een beetje veranderen.’

Ik krijg overal kippenvel en glimlach stralend naar hem. Het kan me niet schelen dat mijn bovenlip daardoor bijna in tweeën splijt. Het geeft allemaal niet meer.

‘Vertel maar niet aan Alabama dat Thomas heel hard snurkt,’ mompelt Benjamin.

‘Ach, ze slaapt toch overal doorheen,’ lach ik schouderophalend. ‘Dus het is een perfect koppel.’

Plotseling gaat er een golf van opwinding door het publiek heen. ‘Daar zijn ze!’ Iedereen in het voorvak begint te duwen om dichter bij het podium te komen.

Benjamin gaat achter me staan en slaat beschermend zijn armen om me heen.

Wauw. Ik weet niet wat voor muziek Muse maakt, maar het is nu al mijn favoriete band.

© 2012 Lisette Jonkman

en uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp: Studio Marlies Visser

Foto auteur: Bonnita Postma

ISBN 978 90 218 0766 9

NUR 300

www.columnsvanlis.blogspot.com

www.uitgeverijsijthoff.nl

Wil je op de hoogte blijven van de nieuwe boeken van Luitingh-Sijthoff? Schrijf je dan in voor onze maandelijkse nieuwsbrief

www.uitgeverijsijthoff.nl

Volg ons op Facebook www.facebook.com/chicklitls

en Twitter@sijthoffboeken

Glazuur

Lees ook van Lisette Jonkman:

Sophie baalt van haar nietige baantje bij het grote reclamebureau CopyBlinders. Dat haar vroegere beste vriendin Karlin haar baas is geworden en een relatie heeft met Sophies grote liefde Rein, helpt ook niet mee.

Als Sophie voor de zoveelste keer vernederd wordt, is de maat vol: ze neemt het heft in eigen handen. Hou je vast!

Glazuur is verkrijgbaar in de boekhandel en als e-book

1

Jaren van oefening en enkels van staal. Dat zijn de factoren die ervoor zorgen dat ik zonder moeite met mijn killer pumps de trap van ons kantoor in Amsterdam op trippel. Wanneer ik langs het grote raam van de kantine kom, check ik mijn reflectie nog even, ook al is dat overbodig. Om door een ringetje te halen, zoals altijd. De sneeuw smelt simpelweg van mijn smetteloze pumps af. Mijn glanzende haar zit in een wrong en mijn slanke taille komt perfect uit in de gladde stof van mijn colbertje. Door het raam zie ik mijn collega’s. Ze kijken vol bewondering naar me en als ze zien dat ik terugkijk, zwaaien ze enthousiast.

‘Sophie!’ roept Elize van de boekhouding. Ik zie aan haar gezicht dat ze met liefde een jaarsalaris af zou willen staan om er net zo uit te zien als ik.

Ik wuif vriendelijk naar haar. ‘Wat zit je haar leuk,’ zeg ik, ook al zit er geen enkel model in haar kapsel.

‘Wat?’ Haar gezicht vervormt.

‘Wat zit je haar leuk,’ herhaal ik wat harder. Ik hoor gegiechel.

Mijn ogen vliegen open en ik schiet overeind. Karlin staat over me heen gebogen en kijkt me minachtend aan.

‘Dank je,’ zegt ze kil en ze laat haar blik over me heen glijden, van mijn kapsel, dat zeer overtuigend een vogelnest imiteert (ik ben met nat haar gaan slapen), tot aan mijn afgetrapte nep-All Stars (acht euro bij de Scapino). Op hoge hakken kan ik alleen maar strompelen, want ik heb enkels van pudding.

‘Helaas kan ik hetzelfde niet van jou zeggen,’ voegt ze er droogjes aan toe.

Ik kijk beschaamd om me heen en zie overal gniffelende mensen uit hun hokjes gluren. Elize van de boekhouding kijkt spottend naar me. Waarom droomde ik dat ze me bewonderde? Dat kind doet niets anders dan me belachelijk maken.

‘Je hebt, eh...’ zegt Karlin, en ze trekt met een walgend gezicht een post-it van mijn wang. Ze wil hem op het bureau leggen, maar dan valt haar oog op de tekst.

‘Carrière maken,’ leest ze emotieloos voor. Er klinkt nog meer gegiechel.

O, bah.

Dit was níét wat ik in gedachten had toen ik hier kwam werken.

Officieel heet mijn functie Assistant Junior Copywriter. Dat klinkt erg belangrijk, maar wat het eigenlijk betekent is ‘die muts die voor iedereen koffie haalt’. Ik bevind me nog lager in de voedselketen dan plankton. Zelfs de man die eens per week op komt draven om de wc te ontstoppen als iemand er weer eens een berg pleepapier of een megadrol in heeft gedumpt, geeft me een knipoog en zegt met zijn gruizige stem: ‘Zeg wijffie, ik lust wel een lekker bakkie.’

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik hier blijf werken. Iedere ochtend sta ik op met het idee vandaag ontslag te nemen. Het zou een verademing zijn om te stoppen met deze vernedering. Gisteren las ik in Elsevier dat geweldige collega’s de meest genoemde reden zijn om te blijven hangen in een baan die je eigenlijk niet leuk vindt. Ik probeerde te bedenken welke collega’s ik zo leuk vond dat ze het de moeite waard maakten om drie jaar lang een shitbaan te hebben, en ik kon maar één naam bedenken.

Rein Lauwers.

Hij is de reden dat ik me iedere dag uit bed sleep, een poging doe om de woeste bos hooi die door moet gaan voor mijn kapsel te fatsoeneren, mijn cornflakes naar binnen lepel en chagrijnig op de fiets stap.

Inderdaad, ik fiets naar mijn werk. Als enige bij ons op kantoor. Je hebt van die reclamebureaus waar het superhip is om naar je werk te joggen of fietsen, maar CopyBlinders hoort daar niet bij. Mijn collega’s weigeren met een bezweet gezicht aan het werk te gaan en beulen zich daarom na werktijd af in de sportschool.

Alleen Dikke Jikke maakt zich nergens druk om. Dat mens groeit eerdaags vast achter haar computer en dan moeten we de muur eruit breken zodat zij er met een takelwagen uit gehesen kan worden. Ik maak geen grapje, volgens mij weegt ze met haar één meter vijfenzestig al bijna tweehonderd kilo. Maar toon geen medelijden, want als Jikke eenmaal een luisterend oor heeft gevonden is er geen ontkomen meer aan. Ik heb vorige week een keer de fout gemaakt te vragen: ‘Hoe gaat het met je?’ Drie kwartier later had ik blaren op mijn oren en stond ik haar als een robot tissues aan te geven, terwijl zij was aanbeland bij haar derde mislukte huwelijk en nog een bonbon nam. Ik geloof dat ze vastzit in een vicieuze cirkel: ‘Ik eet omdat ik ongelukkig ben – ik ben ongelukkig omdat ik eet.’

Jikkes werkplek bestaat uit een hokje dat ongeveer even groot is als het mijne. Ze past er amper in met haar massieve lijf. De rest van haar afdeling negeert haar meestal zo goed en zo kwaad als dat gaat. Het enige voordeel van drie kwartier naar haar gejammer luisteren, was dat ik ongegeneerd naar Rein kon gluren. De werkruimte die Jikke deelt met de andere administratieve miepjes grenst aan Reins kantoor; de twee ruimtes worden alleen van elkaar gescheiden door een glazen wand. Dus wierp ik af en toe een steelse blik naar binnen. Ik betrapte Rein erop dat hij zo nu en dan terugkeek en het viel me tot mijn grote vreugde op dat zijn gezicht steeds meelevender werd.

Het nadeel is dat Dikke Jikke nu denkt dat ik haar beste vriendin ben. Gisteren kwam ze me koffie brengen, terwijl ze daarvoor twee trappen op moet. Hijgend en puffend als een astmatische bejaarde kwam ze bij mijn bureau aan. Ik heb geen eigen kantoor, niet eens een kleintje. Daar ben ik niet belangrijk genoeg voor. Omdat ik als brave assistent op iedere scheet die Karlin laat hoor te reageren, zit ik pal voor de deur van haar kantoor, samen met de boekhouding en de secretaresses. Om de zoveel tijd snerpt Karlins stem: ‘Sophie! Kun je voor mij wat kopietjes maken?’ ‘Sophie! Kun je koffie halen voor de klanten?’ ‘Sophie, wil jij deze brief nakijken?’

O, ik weet dat ze haar bevelen in vraagvorm giet, maar weigeren is geen optie. Ik kan me niet eens voorstellen hoe verbaasd/boos/verontwaardigd/geërgerd ze zou kijken als ik zei: ‘Luister, Karlin, ik heb het druk. Wees eens een grote meid en doe het zelf, ja?’

Als ze had geweten dat ze me gisteren redde van een uur lijdzaam luisteren naar Jikkes gejammer, had ze vast niet geroepen: ‘Sophie! Wil je even wat voor me op de post doen?’

Nee, dan had ze me per direct overgeplaatst naar Jikkes afdeling. Het enige wat Karlin namelijk leuker vindt dan mij bevelen geven, is mij uitlachen.

‘Sophie! Waar blijft die koffie?’

Ik zucht diep. Zodra er bezoek is, verandert Karlin in een nog grotere kenau dan ze normaal gesproken al is. Ik sta op en stoot per ongeluk mijn stoel om. Met veel kabaal klettert hij op de grond.

Elize kijkt me aan alsof ik de stoel naar haar hoofd heb gegooid in plaats van gewoon op de grond. ‘Eh, onhándig?’ snauwt ze met een gefronst voorhoofd. Ze rolt met haar ogen.

Bah, wat is het toch een klerewijf. Helaas kan ik niets gemeens bedenken om terug te zeggen, dus grijns ik maar vals. Al geloof ik dat het er meer uit komt als een verontschuldigende glimlach. Nou en, het gaat om het idee.

Ik sjok naar de koffieautomaat. Onderweg bekijk ik mezelf in de ruit van het kantoor waar Ben Belangrijk zich ophoudt. Hij wordt zo genoemd omdat hij altijd in pak komt opdraven, zichzelf in zijn kantoortje opsluit, tot halfzes driftig gaat zitten typen en telefoneren en dan weer vertrekt. Ik geloof dat zelfs Karlin geen idee heeft wat hij doet.

Ik schrik van mijn eigen spiegelbeeld. Mijn haar, dat vanmorgen nog vol overgave ging voor de vogelnest-look, hangt nu als een dweil langs mijn hoofd. Ik heb voor het eerst in eeuwen meer make-up gebruikt dan alleen mascara, maar helaas heb ik de boel iets te enthousiast dichtgeplamuurd met foundation die een paar tinten lichter is dan mijn eigenlijke huidskleur. Nu lijk ik wel een van die junks die achter het station rondschuifelen en iedereen smeken om geld voor een kop koffie. Alsof ze er niet gewoon bier en cocaïne van gaan kopen.

Ben Belangrijk kijkt op van zijn telefoongesprek en trekt vragend zijn borstelige wenkbrauwen naar me op. Die lijken zozeer op kleine, harige beestjes dat het me niets zou verbazen als ze morgen ineens naar beneden kruipen om een dagje voor snor te spelen.

Ik loop snel door.

Waarom eigenlijk? Is het soms verboden om voor zijn ruit stil te staan?

Een irritatiekriebel nestelt zich in mijn buik. Ik heb zin om ergens tegenaan te schoppen. In plaats daarvan tap ik braaf twee kopjes koffie – één met melk en één met suiker – en één cappuccino met suiker voor Karlin en haar bezoek. Met de kopjes rinkelend op een dienblad loop ik voorzichtig terug naar Karlins kantoortje. Als ik langs het kantoor van Ben Belangrijk kom, blijf ik extra lang voor zijn raam staan, zogenaamd om te kijken of er een haal in mijn panty zit. Hij kijkt verstoord op van zijn werk.

Trots op mijn rebelse actie steek ik mijn neus in de lucht en loop door.

BAM!

De kopjes kletteren op de grond en er spoelt een tsunami van lauwe koffie over me heen.

Boos kijk ik op naar de onvoorzichtige lulhannes die in de weg liep. ‘Argh! Kijk nou wat je...’

Mijn stem sterft weg.

Voor mijn neus staat Rein, net als ik druipend van de koffie.

‘O! Sorry,’ hijg ik. Mijn stem klinkt vreemd hoog en geknepen.

Ik ril als er een druppel koffie tussen mijn borsten glijdt en schaam me kapot. Ik droom er iedere dag van om zomaar in de gang tegen Rein aan te botsen. In mijn fantasie draag ik echter een luchtig zomerjurkje; geen lelijke verwassen blouse, vormeloze rok en vleeskleurige omapanty. Bovendien val ik in die fantasie charmant en licht als een veertje, omdat ik op onverklaarbare wijze tien kilo ben kwijtgeraakt. Rein vangt me dan nog net op tijd op met zijn sterke armen en ik kijk in die betoverende donkerblauwe ogen...

‘Gaat het?’ vraagt hij.

Ik kom terug in de werkelijkheid. Rein staat nog steeds ietwat verbaasd tegenover me, in zijn mooie lavendelkleurige overhemd waar nu een gigantische koffievlek op zit. Zijn bruine haar zit zoals altijd een beetje door de war, alsof hij er heel vaak gedachteloos met zijn handen doorheen is gegaan.

Ik knik een beetje dom. Hij draagt bijna nooit overhemden, dus dit is vast voor een speciale gelegenheid. En ik heb het verpest.

‘Ik zal even een doekje halen,’ stamel ik, en ik draai me zo snel om dat ik bijna over mijn eigen voeten struikel.

Er stijgt hatelijk gegiechel op vanaf het bureau achterin. Dat zijn Linda en Jessie, de graatmagere, hoogblonde secretaresses van Ben Belangrijk. Ze dragen meestal dezelfde kleren, zeggen vaak dingen in koor en volgens mij hebben ze regelmatig hetzelfde vriendje. Ik vind ze doodeng.

‘Wat een lompe koe,’ grinnikt Linda, die totaal niet haar best doet om zachtjes te praten. De woorden branden zich door me heen als een heet kooltje door een laag ijs. Waarom word ik hier de hele dag uitgelachen? Oké, je zou kunnen zeggen dat ik één grote grap ben, maar zelf zie ik er de humor niet echt van in.

Als ik terugkom met een stapel doekjes, staat Rein met zijn rug naar mij toe. Zo te zien is hij met Linda en Jessie aan het kletsen. Ik voel mijn hart nog een stukje verder afbrokkelen. Wanneer ik dichterbij kom, zie ik dat Linda en Jessie niet hun normale, flirterige gezichtsuitdrukking voeren. Ze kijken eerder geschrokken. En Reins stem klinkt niet zo aardig. Eerder bozig.

‘...belachelijk om iemand zo te behandelen. Ze doet op één dag meer dan jullie samen in een week,’ zegt hij met zijn diepe stem. ‘Ik weet dat jullie vrouwen onder elkaar zijn, maar moet dat nou altijd zo gemeen?’

Dan ziet Jessie mij staan. Rein kijkt over zijn schouder om te zien wat er zo interessant is en onze ogen ontmoeten elkaar. Zijn mondhoek gaat omhoog, heel snel, alsof we een samenzwering hebben.

Ik voel mijn binnenste vloeibaar worden. In gedachten glijd ik van mijn skelet af, tot ik enkel nog een plasje op de grond ben. Het komt door zijn ogen. Ik ken niemand die zulke ogen heeft als Rein. Het zijn net diepe, helderblauwe bergmeren. Ik wil er wel in zwemmen.

‘Je mond hangt open,’ smaalt Jessie behulpzaam.

Shit.

‘O. Ik... Hier is doekje.’ Schijnbaar niet meer in staat een normale Nederlandse zin te formuleren steek ik een hand vol doekjes naar voren.

Linda roept: ‘Voor het kwijlen!’

Bah. Voor deze keer moet ik die trutten gelijk geven. Waarom sta ik als een debiel te brabbelen?

‘Dank je,’ zegt Rein, die de doekjes van me aanpakt. Hij glimlacht naar me en zijn vingers raken de mijne heel even. Prompt verschiet mijn gezicht van normale niks-aan-de-hand-kleur naar pimpelpaars. Ik heb zin om me gewoon achterover te laten vallen en dood te gaan.

2

‘Is het zo’n grote moeite om koffie te halen zonder de hele afdeling te besmeuren? Echt hoor, Sophie, soms denk ik dat je níéts normaal kunt doen.’

Ik ben inmiddels veranderd in een bietenrood menselijk weekdier dat bij voorkeur ergens onder een bureau leeft. Iedereen op de afdeling doet alsof-ie heel druk bezig is met typen of kletsen, maar ik zie ze allemaal vanuit hun ooghoeken naar Karlin en mij gluren. Daar word ik natuurlijk nog een paar tinten roder van. Mijn hele lijf kriebelt, niet alleen omdat ik zweet van ellende, maar ook van de koffievlekken die in mijn kleren aan het drogen zijn. Ik ben vies, plakkerig en tot op het bot vernederd.

‘Sorry,’ blaat ik nog maar eens. Ik haat mezelf erom, maar ik heb geen keus: Karlin blijft doorgaan tot ik een keer of duizend mijn excuses heb aangeboden. Dan zegt ze: ‘Laat het niet weer gebeuren, Sophie,’ met zo’n ernstige nu-is-het-menens-blik.

Ontsla me dan! wil ik in haar gezicht schreeuwen. Alsjeblieft, doe me die lol! Ontsla me en zeg dat ik nooit meer een voet bij dit walgelijke bedrijf binnen mag zetten.

Maar Karlin zou Karlin niet zijn als ze me een plezier zou doen. Ze weet precies hoe ze me moet pakken. Dat is het nadeel – een van de vele nadelen – van voor je vroegere beste vriendin werken.

Of nou ja, officieel werk ik niet voor háár, natuurlijk. Ik werk voor Thomas, de directeur van CopyBlinders. Ik heb hem nog nooit echt gesproken, alleen wel eens beleefd naar hem geknikt als ik tijdens een grote vergadering koffie en thee rond moet brengen. Hij drinkt zijn thee zonder suiker. ‘Ik ben al zoet genoeg van mezelf,’ zegt hij dan met een vettige grijns.

Ik denk eerlijk gezegd dat het eerder is omdat zijn dokter heeft gezegd dat hij uit elkaar barst als hij nog meer suiker gaat eten. Thomas is – op Dikke Jikke na – de vetste persoon in dit hele pand. Hij zit op de bovenste verdieping, maar neemt natuurlijk altijd de lift, die speciaal voor hem gebouwd is. In de lift zitten maar vier knoppen: een 8, een 1, een 0 en een -1. Dat zijn ook meteen de verdiepingen die van CopyBlinders zijn; in de loop der jaren is het bureau nogal gekrompen. Inmiddels delen we ons kantoorgebouw met drie andere bedrijven.

Morgen is er weer een vergadering waar Thomas bij is. Karlin probeert het te verbergen, maar ik merk aan haar dat ze zenuwachtig is. Ze kaffert me uit met aanzienlijk minder enthousiasme dan normaal. Af en toe raakt ze de draad zelfs even kwijt.

‘En ik wil niet dat je de rest van het personeel steeds zo klungelig...’ Haar blik wordt een beetje glazig, terwijl ze halfhartig naar een geschikt werkwoord zoekt.

‘...lastigvalt?’ piep ik behulpzaam.

Karlins blik wordt weer waakzaam. ‘Lastigvalt, ja!’ blaft ze. ‘Rein moest helemaal naar huis om iets nieuws aan te trekken, en Joost mag weten of die lelijke vlek ooit nog uit zijn dure overhemd gaat.’

Ze mag nu wel ophouden, want ik voel me al schuldig genoeg. Dit is niet het eerste dure kledingstuk dat ik verpest. Niet eens het eerste dure kledingstuk van een ander dat ik verpest. Maar dit is wél het eerste dure kledingstuk van Rein dat ik verpest, terwijl ik er juist zo op gebrand ben over te komen als een Echte Vrouw Met Klasse. Overigens zonder succes, maar ik geloof niet dat ik dat nog toe hoef te voegen. Hoe harder ik mijn best doe om sexy, hip en slim te lijken, hoe achterlijker ik me gedraag.

‘Zorg alsjeblíéft dat je morgen een beetje normaal doet, Sophie,’ smeekt Karlin getergd.

Ik zie een glimp van paniek in haar ogen en besef dat er morgen blijkbaar echt iets heel belangrijks gaat gebeuren.

Wat zou het zijn? Zou Thomas haar soms willen ontslaan? Is ze daarom zo zenuwachtig? Ik kan de redenen waarom hij dat zou moeten doen uit mijn blote hoofd opsommen.

1. Ze kan niet spellen.

Echt waar. Karlin weet het altijd goed te verbergen, maar ze is een gigantische kneus als het om d’s en t’s gaat. De Nederlandse taal is haar aartsvijand. Ik moet altijd al haar brieven, artikelen en e-mails nakijken voordat ze de deur uit gaan. Karlin was er uiteraard al van op de hoogte dat ik een ongelooflijke taalnazi ben toen ik hier kwam werken, want ik heb op de School voor Journalistiek namelijk vier jaar lang al haar interviews en andere opdrachten gecorrigeerd.

2. Ze steelt koffiepads van het werk.

Omdat ze zo ‘belachelijk duur’ zijn in de winkel. Kom op zeg, zelfs ik kan me een pak koffiepads veroorloven. Wel van het huismerk, trouwens, aangezien de kindjes die in China mijn kleren in elkaar naaien nog meer verdienen dan ik.

Ik betrapte haar een keer toen ze een hele stapel pads met Rio de Janeiro-smaak in haar tas schoof. Ze had zowaar het fatsoen om heel even in verlegenheid gebracht te zijn.

3. Ze liegt tegen Rein.

Dat weet ik omdat ik zelfs haar kwijlerige e-mails aan hem na moet lezen op spelfouten. Want natuurlijk is het Karlin die een relatie heeft met de jongen op wie ik al sinds jaar en dag stapelverliefd ben.

Ze vertelt hem dat ze kledingmaat 35 heeft. Niet dat dat bestaat. En sinds wanneer is er in vredesnaam iets mis met maat 36? Ik heb maat 40, mij hoor je toch ook geen verhalen ophangen over maat 39?

4. Ze liegt tegen wel meer mensen.

Ze zegt dat ze cum laude is afgestudeerd. Terwijl ík dat ben! Ik weet het, het is belachelijk. Ik was zo veelbelovend. Al mijn docenten waren dol op me en zeiden: ‘Jij komt er wel, Sophie.’ Ik ben blij dat ze me nu niet kunnen zien. Alleen bij het idee dat ze zouden ontdekken hoe lullig en onbenullig mijn baantje is, branden de tranen van schaamte al achter mijn ogen.

5. Ze is naar bed is geweest met Bob, de vorige directeur van CopyBlinders. Twee keer.

En ik zeg niet dat ze het heeft gedaan om zich hogerop te neuken, heus niet. Het was alleen wel erg toevallig allemaal.

Hmm, ik geloof dat dit wat meer uitleg behoeft.

3

Daarvoor moet ik iets meer dan drie jaar terug in de tijd.

Ik heb net een geweldige stage gelopen bij CopyBlinders. Directeur Bob en copywriter Charlie zeggen dat ik de beste stagiaire ben die ze ooit hebben begeleid. Ik leerde hen af en toe dingen in plaats van andersom, vertellen ze lachend tijdens mijn eindgesprek. Ze willen me dan ook een baan aanbieden na mijn studie. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan in het gigantische pand dat er zo statig uitziet.

Daarin ben ik niet de enige. Karlin, die een veel minder leuke stage heeft gelopen bij een klein reclamebureau buiten de Randstad, stuurt een sollicitatiebrief naar CopyBlinders. Daar kom ik pas achter als Charlie me bij zich roept, met tranen in zijn ogen van het lachen, en me de brief vol fouten laat zien. Hij is net zo’n pietje-precies als ik waar het aankomt op taal. Twee jaar eerder heeft hij zelfs de Fout Van De Week uitgeroepen binnen CopyBlinders: wie de mafste spelfout maakt, krijgt een streepje. Wie binnen een week drie streepjes heeft, moet taart meenemen. Charlie verwacht dus dat ik er net zo hard om kan lachen als hij. Dat doe ik aanvankelijk ook (‘Komd het u uit – serieus?’), maar als ik de afzender zie vergaat het lachen me plotseling. Heeft Karlin nou achter mijn rug om bij CopyBlinders gesolliciteerd? Blijkbaar wel, anders had ze mij die monsterlijke brief wel laten corrigeren.

Ach, stel je niet zo aan, zeg ik tegen mezelf. We hoeven elkaar toch niet van iedere scheet op de hoogte te houden? Ik verman me en zeg: ‘O, geniaal. Dit is van Karlin, mijn beste vriendin. Ze is helemaal niet slecht in spelling, maar dacht dat ze zo lekker op zou vallen!’

Charlie kijkt ineens met veel meer interesse naar de brief. Ik voel een bitter zaadje ontkiemen in mijn borst. Waarom neem ik het voor haar op? Ze is een grote meid en kan best haar eigen boontjes doppen. Ze kan blijkbaar prima in haar eentje solliciteren, maar zonder mij zou ze niet uitgenodigd worden voor een gesprek.

Doe niet zo kleinzielig, wijs ik mezelf terecht. Karlin zou hetzelfde voor mij doen.

Bob en Charlie nodigen haar een week later uit voor een gesprek. Op de dag des oordeels blijf ik zo veel mogelijk rondhangen bij de deur waarachter ze alle drie zitten.

Eindelijk, na wat wel een eeuwigheid lijkt, komt Charlie als eerste naar buiten. Ik bespring hem bijna. ‘En? En? Hoe deed ze het?’

Charlie kijkt me even medelijdend aan. ‘Ik weet niet hoe goed ze op school was, maar het kwam er in ieder geval niet uit in het gesprek. Ik vrees dat ze het niet gaat worden.’

Ik slik mijn teleurstelling weg. Het had me zo leuk geleken om samen met mijn studiemaatje bij CopyBlinders te werken.

Ik ben altijd al een slechte leugenaar geweest, dus ik blijf niet op Karlin wachten. Het is niet aan mij om haar te vertellen dat ze niet is aangenomen.

’s Avonds ga ik met mijn beste vriendin Sanne uit eten om te vieren dat ik een nieuwe baan heb. We gaan voor ons doen naar een nogal louche tent, die berucht is vanwege het grote aantal buitenechtelijke relaties tussen de bezoekers. Ik geloof dat er wel vijftig vreemdgaande stelletjes om ons heen zitten, maar het eten is aardig binnen te houden en het is goedkoop.

‘Hoe ging het gesprek vandaag?’ vraagt Sanne, nadat ze de eerste hap pauperstokbrood heeft weggespoeld met een fikse slok witte wijn.

Ik ken Sanne al sinds de derde klas van de havo en ik ben dol op haar. Als zij ergens binnenstapt, heeft ze direct alle aandacht. Ze is lang, wel één meter vijfentachtig, en ze heeft een gigantische bos roestbruine krullen, de grootste bruine ogen ter wereld en meer sproeten dan Morgan Freeman.

Maar dat is niet de reden waarom ik zo van haar houd. Wat heel verfrissend is aan Sanne: ze doet niet aan ‘meidengezeik’: Sanne zal ik nooit horen zeuren dat ik haar niet hebt gebeld of dat ik hetzelfde shirt als zij heb gekocht. Al is dat laatste sowieso ondenkbaar, aangezien onze kledingsmaken nog verder uit elkaar liggen dan Mercurius en Pluto. Haar garderobe bevat een indrukwekkende collectie slobberige krijtstreeppakken die haar op een heel ongebruikelijke manier sexy staan.

‘Welk gesprek? O kijk, ze hebben ook hummus,’ probeer ik haar aandacht van dit precaire onderwerp af te leiden.

Sannes ogen glimmen geamuseerd. ‘Van Karrrlin,’ zegt ze met een kakkerige ‘r’.

Even voor de duidelijkheid: Sanne en Karlin zijn geen dikke vriendinnen. Ik heb ze ooit, in mijn derde jaar Journalistiek, aan elkaar voorgesteld omdat het me heel leuk leek om met zijn drieën een vriendinnenclubje te vormen. Helaas pakte dat iets minder goed uit dan ik gehoopt had. Het begon al toen Karlin Sanne per ongeluk aanzag voor serveerster en haar op haar beroemde ‘het klinkt als een vraag maar eigenlijk is het een bevel’-toon sommeerde nog een wijntje voor haar te halen. Sanne keek half geamuseerd, half misprijzend en zei: ‘Dus jij bent Karlin?’

De rest van de avond verliep ook niet wat je noemt soepeltjes, en daarna is het eigenlijk nooit meer goed gekomen. Sanne vindt Karlin te kak en Karlin vindt Sanne te slonzig.

‘Ja, ging wel aardig. Geloof ik,’ lieg ik hakkelend.

Sanne kijkt me even met samengeknepen ogen aan, maar vraagt niet verder. Dat is haar beproefde tactiek, want dan ga ik me schuldig voelen omdat ik iets voor haar achterhoud en praat ik alsnog mijn mond voorbij.

‘Nou, oké, het ging niet echt super of zo,’ hoor ik mezelf ineens zeggen.

Ik sla mijn handen voor mijn mond, maar Sanne weet genoeg. ‘Ze is door de mand gevallen.’

Ik haal mijn schouders op, vastberaden om niets meer te verraden. Sanne begint nog iets te vragen, als ineens haar aandacht wordt getrokken door iets achter mij.

Ik wil omkijken, maar Sannes knokige, sproeterige vingers schieten over tafel en sluiten zich als een bankschroef om mijn arm. ‘Niet. Om. Kijken.’

Uiteraard wil ik nu alleen maar omkijken. ‘Mag het al?’ zeur ik fluisterend.

Sanne kijkt over mijn schouder en zegt uiteindelijk: ‘Toe maar.’

Ik draai me heel subtiel om, zo snel dat mijn haren om mijn hoofd zwiepen en mijn stoel bijna omvalt door de verplaatsing van mijn gewicht.

‘Wat...?’

Mijn mond valt vol ongeloof open. Een paar tafeltjes verderop, weggestopt in een schemerige nis, zit Karlin samen met... Bob.

‘Is dat niet die gast van je werk?’ vraagt Sanne geïnteresseerd.

Ik kijk haar aan met ogen die van ongeloof bijna uit hun kassen rollen. ‘Ja! Dat is de directeur. Wat is ze van plan?’

Sanne kijkt nog eens hun kant uit. ‘Blijkbaar wil ze die baan echt heel graag,’ zegt ze met een droog hoofdknikje.

Ik kijk om en begin bijna te gillen van afschuw.

Karlin heeft haar hand speels op die van Bob gelegd. Haar vingers strelen die van de directeur van CopyBlinders. De directeur die al bijna zestig is, een beetje kaal en hartstikke getrouwd. Al weerhoudt dat laatste hem er zo te zien niet van op Karlins avances in te gaan.

Ik kijk Sanne weer aan. We weten allebei niet wat we moeten zeggen. Sanne gniffelt. ‘Ik wist het wel. Die slettebak. Gadverdamme.’

Ondertussen verkracht Karlin de hand van Bob, die peentjes zit te zweten. Karlin buigt over tafel en fluistert iets in zijn oor.

‘O schatje,’ fluistert Sanne met een raspende schorre stem. ‘Wil je jouw halfharde bij mij naar binnen proberen te prakken, als ik in ruil daarvoor dat baantje krijg?’

Ik proest zo hard van het lachen dat ik een heel klein beetje in mijn broek plas, wat het allemaal nog veel grappiger maakt. Met stijf over elkaar geslagen benen blijf ik op mijn plek zitten, want als ik opsta, is het onvermijdelijk dat Karlin en Bob mij zien. Ik weet niet wie van ons dan het ergst in verlegenheid gebracht zou zijn.

Eindelijk, eindelijk vraagt Bob om de rekening en doen ze allebei hun jas aan. Bob vertrekt zijn mond in een maar al te bekende glimlach. Die had ik liever niet bij Bob gezien. Het is diezelfde overwinnaarsglimlach die jongens in de kroeg op hun gezicht hebben wanneer ze rond halfvijf ’s ochtends met een ladderzat meisje aan hun arm naar huis gaan.

Het is de blik van iemand die weet dat er binnen nu en een halfuur geneukt gaat worden.

Karlin en Bob stappen samen in een taxi en verdwijnen – ik neem aan naar Karlins appartement, tenzij Bobs vrouw het goedvindt als hij vreemde vrouwen mee naar huis neemt.

Overbodig om te zeggen dat Bob de dag daarop aan Charlie en mij laat weten dat Karlin de nieuwe copywriter wordt. Karlin staat te glimmen van trots (en ik denk ook een beetje van schaamte, maar dat weten alleen Bob en ik).

Dat is de eerste keer dat ik vermoed dat Karlin misschien niet de persoon is die ik altijd voor ogen had.

4

Samen met Sanne komt er een snijdend koude vlaag novemberwind mijn appartementje binnen. Ik heb haar vanmiddag direct na de publieke vernedering door Karlin gebeld en ze beloofde langs te komen. En hier staat ze dan, met haar armen vol troostvoer: chocoladerepen, zakken chips en flessen wijn. Op haar wangen gloeien roze blosjes en haar haar kroest wild, maar met stijl.

Al met al ziet ze eruit alsof ze zo uit een kerstcommercial is gestapt.

Ik snap niet hoe ze dat doet. Als het zo vreselijk koud is krijg ik altijd een rood, opgezwollen gezicht met kleine traanoogjes en een loopneus.

‘Gaven ze het gratis weg of zo?’ vraag ik, onder de indruk van de buit.

Sanne grijnst breed. ‘Zoiets. Hier, pak eens aan, dan kan ik mijn jas uitdoen.’

Ik neem de berg calorieën van haar over en wankel naar de keuken. Sanne huppelt achter me aan. Karlin vindt het belachelijk als lange mensen huppelen. Maar ja, Karlin heeft makkelijk praten met haar charmante één meter vijfenzestig. Volgens mij moet ze op een krukje staan als ze met Rein wil zoenen.

Hè bah, daar wil ik nu dus helemaal niet aan denken.

Sanne trekt de wikkel van een chocoladereep. Voordat ze een hap neemt, vraag ik: ‘Wat hebben we te vieren?’

‘Mijn derde promotie in vier maanden,’ giechelt Sanne en ze propt de chocola naar binnen.

‘Wauw!’ roep ik bewonderend uit.

Ze heeft het fatsoen om verlegen te kijken.

Ik weet niet of ik het al verteld had, maar Sanne is geniaal. Ze heeft drie jaar geleden zowel haar master Econometrie als Rechten afgerond en heeft nu een supergoede baan in het bedrijfsleven. Ik houd het niet goed bij, want de ene week werkt ze bij het ene bedrijf en de week daarna zit ze ineens bij de concurrent. Wat ik wel weet is dat de hoge piefen over elkaar heen vallen om haar in dienst te nemen, maar de mediagigant waar ze nu werkt, wil haar graag houden. Vandaar dat ze promotie na promotie krijgt.

‘Ik weet van gekkigheid niet meer waar ik het aan uit moet geven,’ zegt Sanne met haar mond vol karamel en chocola.

‘Je zou natuurlijk kunnen overwegen een beetje te sparen,’ zeg ik een tikkeltje zuur. ‘Het hoeft niet allemaal op.’

‘Ja mam.’ Sanne giechelt.

Ik schenk voor ons allebei een glas zoete witte wijn in en we gaan aan mijn keukentafel zitten. Het ding is veel te groot voor mijn minikeukentje. Eigenlijk zijn alle meubelen te groot voor mijn appartementje. Ik heb een halletje waar je krap met zijn tweeën in kunt staan, een slaapkamer waarin net een kast en een tweepersoonsbed passen en een woonkamer waar ook de keuken in is gepropt. Mijn badkamer is een veredelde bezemkast: een hok zonder ramen of afzuiging. De grijsgroene schimmel is inmiddels zo hoog in het douchegordijn gegroeid, dat het best door kan gaan voor een printje. Dat houd ik mezelf althans voor als er visite naar de wc gaat.

‘Als je het hier zo haat, ga dan groter wonen,’ raadt Sanne mijn gedachten.

Ik trek een gezicht.

‘O ja,’ verzucht Sanne. Ze steekt me meelevend een belachelijk groot stuk chocola toe. ‘Ik geloof dat jij de slechtst verdienende persoon in Amsterdam bent.’

‘Zelfs die zwerver die altijd mensen uitscheldt als ze hem geen geld geven, heeft een hoger salaris.’ Ik pak het stuk chocola aan en zwelg heel even in zelfmedelijden. Was ik Sanne maar. Zij woont in een rijtjeshuis dat helemaal van haar is. Haar meubels zijn geen bij elkaar geraapt zooitje, zoals die van mij. Ze passen bij elkaar en zien er niet uit als reuzen die zich in een kabouterwoninkje proberen te proppen.

‘Misschien moet je eens een andere baan zoeken?’ probeert Sanne voor de achtduizendste keer voorzichtig.

Ik kijk haar wanhopig aan. ‘Ja, want mijn CV is zo lekker overtuigend met alleen dit knullige baantje erop.’

Sanne bijt op haar lip en zegt dan vastberaden: ‘Toch zul je er iets aan moeten doen, Soof. Hoe langer je wacht, hoe erger je vastroest. Ga anders in een andere stad zoeken. Of bij een kleiner bureau. Je kunt niet eeuwig over je rotbaan blijven zeuren en er niets aan doen.’

Ze lijkt zelf verbaasd over haar ferme toon en doet haar mond open om haar excuses aan te bieden, maar ik ben haar voor. ‘Weet je, je hebt helemaal gelijk. Ik moet iets gaan dóén met mijn leven.’ Ik kijk om me heen. ‘Ik weiger nog langer in dit shithok te wonen. En ik weiger Karlins brieven vol “zpelvoudten” te corrigeren. En ik weiger door iedereen afgezeken te worden. En ik weiger zinloos verliefd te zijn op Rein.’

Sanne heft haar glas naar me. ‘Proost, meid. Now you’re talking.’

Ik steek strijdlustig mijn glas in de lucht, waardoor de helft van de wijn over de rand klotst. ‘Over een jaar heb ik een leuke baan, een goed salaris en een huis waar mijn meubels in passen!’

Sanne tikt mijn glas aan met het hare. ‘Misschien wel over een week!’

Ik trek een grimas. ‘Niet zo snel, hè? Je legt de lat wel erg hoog.’

Sanne knipoogt naar me. ‘En tegen die tijd is Rein smoorverliefd op je.’

Ik kan er niets aan doen, maar alleen al bij het horen van die woorden begin ik breed te grijnzen. Sanne neemt nog een slok wijn en inspecteert de berg troep op tafel. Tijdschriften, brieven van de belastingdienst, vieze borden.

‘Hé!’ Haar gezicht licht op en ze pakt een glanzend mapje op. ‘Heb je nieuwe foto’s laten afdrukken?’ Ze bladert door de foto’s, die grotendeels genomen zijn op feestjes van de afgelopen tijd. Ze zijn niet nieuw voor Sanne, want ik zet nieuwe foto’s meestal direct op Facebook. Maar we zijn het erover eens dat een afgedrukte foto altijd heel anders is dan zo’n plaatje op een computerscherm.

Sanne proest. ‘Oh, wat is deze erg, hè?’

‘Een monsterlijke plaat,’ knik ik instemmend. Dit jaar besloten we maar eens mee te doen aan de Halloween-gekte. In tegenstelling tot het grootste deel van de vrouwelijke bevolking grepen wij het feest niet aan als excuus om ons sletterig te kleden in sexy niemendalletjes. We zijn altijd al dol geweest op verkleedfeestjes, dus gingen we helemaal los op onze Disney-zombie-outfits. Sanne is een geweldige Ariël de Ontbindende Zeemeermin, en ik moet zeggen dat ik er ook behoorlijk intimiderend uitzie als Alice in Zombieland.

‘Hoeveel foto’s heb je nu eigenlijk?’ vraagt Sanne.

Ik denk even na. ‘Geen idee,’ antwoord ik dan naar waarheid. ‘Een paar duizend? Ik denk ongeveer evenveel als er op mijn Facebook staan.’

‘Ja, daar moeten we nog eens een hartig woordje over spreken, jongedame,’ zegt Sanne, en ze wijst streng naar me met haar wijnglas. ‘Dat is een aanhoudende bron van vernedering voor mij. Elke keer als jij je fototoestel meeneemt naar een feestje, sta ik de volgende dag voor lul op Facebook.’

‘Altijd dus.’ Ik schenk haar glas nog eens vol.

Ik sta er al sinds het begin van de middelbare school om bekend dat ik altijd en overal foto’s maak. In de tweede klas kreeg ik de oude camera van mijn ouders. Vanaf dat moment ging al mijn zakgeld op aan het kopen en laten ontwikkelen van fotorolletjes. Later ging ik over op digitale fotografie, maar eens in de zoveel tijd laat ik nog een hele rits foto’s afdrukken. Toen ik studeerde, behing ik mijn troosteloze studentenkamertje ermee. Alle muren zaten van boven tot onder volgeplakt met foto’s. Het is verder nooit mijn plan geweest om het appartement waar ik als volwassen vrouw in woon te beplakken met foto’s, maar toch heb ik het gedaan. Het leek zoveel moeite om de muren te verven. Misschien omdat ik dit huisje altijd heb beschouwd als een zeer tijdelijke woonplaats. Dat doe ik na drie jaar trouwens nog steeds. Dus verberg ik de schimmelige muren achter kilo’s fotopapier, die mijn levensverhaal vertellen van mijn veertiende tot nu.

‘Hé, heb je De Doos nog?’ vraagt Sanne ineens.

Ik knipper een paar keer verbaasd, maar dan dringt het tot me door. ‘O! De Doos!’

Ik ren naar mijn slaapkamer, waar een heleboel kartonnen dozen op elkaar gestapeld staan, vol met spullen die ik nergens kwijt kan. Sanne komt achter me aan en samen spitten we ze allemaal door. Ik kom allerlei vreemde oude troep tegen. Een duikbril, opgedroogde mascararollers, een snoepstring, de kerstversiering. En wordt het niet een keer tijd dat ik mijn Barbies weggooi?

‘Hebbes!’ roept Sanne ineens. Haar stem klinkt gedempt omdat ze achter een gigantische stapel dozen verstopt zit. Ik spring op en schuif een hele berg rotzooi opzij zodat ik naast haar kan gaan zitten. Ze houdt een roze kistje vast, ongeveer half zo groot als een schoenendoos. Op de bovenkant zit een dof geworden spiegeltje met nepdiamantjes eromheen. Ik vang even een glimp op van de Sanne en Sophie die wij negen jaar geleden waren, toen we het kistje bij de Xenos kochten. Het aankoopbedrag (vier euro vijftig) deden we eerlijk door de helft, evenals de tijd die we allebei met De Doos doorbrachten. De ene week was hij bij mij, de andere week bij Sanne. We begonnen De Doos met dierbare herinneringen te vullen. Foto’s, briefjes en kleine prullaria.

Sanne klikt het doosje open. Een van de scharniertjes is losgegaan, dus het dekseltje valt zielig opzij. Ik zie vooral veel briefjes die we in de les naar elkaar hebben geschreven, vol roddels over leraren en klasgenoten.

‘Wie is Siepje?’ vraagt Sanne met gefronste wenkbrauwen, terwijl ze zo’n briefje doorleest.

Ik haal mijn schouders op.

‘Moffel dan?’

Dat is het probleem met bijnamen. Na een paar jaar heb je geen idee meer welke bijnaam bij wie hoort en je weet al helemaal niet meer waar hij ooit vandaan is gekomen.

Sanne legt de briefjes netjes op een stapeltje naast De Doos. Ze pakt er een foto uit. Ik krijg een beetje een brok in mijn keel als ik hem zie. Sanne en ik liggen bij mijn ouders in de tuin, allebei met een veel te grote zonnebril op en met onze witte, stakerige lijfjes in bikini’s gestoken.

‘Wat sta ik er raar op,’ zeg ik verwonderd. Mijn ene arm steekt in de lucht en ik trek een vreemd gezicht, terwijl Sanne heel normaal op de foto staat.

‘Je viel van je stoel, weet je nog?’ zegt Sanne.

O ja, natuurlijk. Ik schuif de foto snel aan de kant en pak een nieuwe stapel briefjes. ‘Ben jij op’ verandert geleidelijk aan in ‘Heb jij met’ en ‘Heb jij gezoend met’.

Dan stuiten we weer op een foto. Sanne en ik, een jaar of zestien, grijnzen breed naar de camera. Onze ogen zijn tot spleetjes geknepen omdat we tegen de zon in moeten kijken. Sannes koperkleurige krullen vallen soepel over haar ranke schouders. Mijn haar, daarentegen, is knaloranje en staat alle kanten op. Dat laatste is natuurlijk niks nieuws.

‘O nee,’ kreun ik en ik leg het kiekje terug in De Doos. ‘Dit was vlak na het grote haarverfongeluk.’

‘Ja! Dat weet ik nog,’ giert Sanne. ‘O, wat was dat erg. Het zag er echt niet uit. Sorry, ik weet dat ik destijds steeds zei dat het wel meeviel, maar het was echt heel erg lelijk!’

‘Op het pakje stond blond, ja toch?’ Ik schiet na al die jaren nog steeds in de verdediging. ‘Er stond niet: “Als je moeder onverwachts eerder thuiskomt en zegt dat je het onmiddellijk moet uitspoelen omdat ze je heeft verboden je haar te blonderen, DOE HET NIET, want dan wordt het gewoon oránje.”’ Ik pers mijn lippen op elkaar bij de herinnering.

‘Gelukkig was het rond Koninginnedag,’ merkt Sanne troostend op. ‘Iedereen vond het een klasseactie.’

Ja, en ik heb daarna slechts een halfjaar met allerhande lelijke hoofddeksels rondgelopen omdat ik mijn haar niet nóg een keer mocht verven van mijn moeder.

‘Ik heb meer wijn nodig,’ zucht ik. Voor het gemak zetten we de fles gewoon bij ons op de grond. Sanne neemt een grote slok en ik graaf wat dieper in het kistje. Er zit verbazingwekkend veel in: foto’s, lijstjes, vakantiebrieven, tekeningen, kaartjes van concerten en bioscoopfilms, pasfoto’s. Voor de grap leggen we de pasfoto’s van de derde, vierde en vijfde klas op een rijtje. We zien Sanne opbloeien als een prachtige bloem. Ze verandert van een schuchter meisje met een slotjesbeugel en een onzekere blik in haar ogen in een jonge vrouw met glanzend haar en een mooie mond vol rechte tanden.

En ik...

Weet je, ik denk dat ik eigenlijk nog zo’n beetje hetzelfde ben. Alleen heb ik nu maat 40 in plaats van 34. Maar ik heb nog steeds een kapsel dat weigert naar me te luisteren, de kledingsmaak van een blinde vogelverschrikker en geen idee hoe je make-up nou precies hoort aan te brengen. De enige positieve verandering aan mijn uiterlijk is dat ik tegenwoordig lenzen draag. Ik verander van een muizig meisje met een rond brilletje in een muizig meisje zónder rond brilletje.

‘Zie ik er nog steeds zo uit?’ vraag ik een beetje moedeloos.

Sanne blijft iets te lang nadenken. ‘Nou, je hebt een volwassener gezicht gekregen,’ zegt ze ten slotte.

Ik heb zin om mijn hoofd tegen de muur te slaan. ‘Je wordt bedankt.’

Een beetje depressief haal ik de laatste papiertjes uit De Doos. Helemaal onderop vind ik een opgevouwen blaadje dat blijkbaar uit een schrijfblok gescheurd is. Ik vouw het open, in de verwachting het volgende briefje vol roddels te vinden. Maar het is een lijstje.

Nog doen voordat ik vijfentwintig word, staat er bovenaan. Ik trek gealarmeerd mijn wenkbrauwen op. Wat doet dit in De Doos? Dit is niet eens iets van Sanne en mij. Dit lijstje heb ik op mijn twintigste verjaardag gemaakt samen met Karlin, inmiddels bijna vijf jaar geleden. Voor ieder doel staat een hokje dat ik af kan vinken zodra ik het gehaald heb. Ik fleur op. Eens zien welke doelen ik allemaal kan wegstrepen. Misschien kan ik nieuwe dingen bedenken als vervolg op de inmiddels behaalde successen. Ik lees het rijtje door.

Toffe baan

Goed salaris

Sexy vriend

Boek schrijven

Tien kilo afvallen

Shit.

Er zit niet één doel bij dat ik kan afvinken. Ik voel een knoop in mijn maag als ik de ambitieuze targets lees die ik mezelf zo achteloos gesteld heb. Het voelde destijds alsof ik een To-Do List maakte en er stiekem ook wat dingen op zette die ik al zo ongeveer voor elkaar had, zodat ik met zekerheid iets kon afvinken. Want wees eerlijk, welke twintigjarige denkt niet dat ze later een goede baan, lekker salaris, heerlijke vriend en een prachtig lijf krijgt?

‘Wat is dat?’ vraagt Sanne nieuwsgierig. Ze trekt de lijst uit mijn handen. Ik pak ondertussen de wijnfles en neem een paar grote slokken. Sanne fronst. ‘Dit kan ik me niet herinneren.’

‘Dat klopt. Ik heb ’m samen met Karlin gemaakt,’ zeg ik vlak.

Wat ik er niet bij vertel is dat Karlin zichzelf ongeveer dezelfde doelen had gesteld. Leuke baan, goed salaris, sexy vriend.

Zij kan ze afvinken. Tien kilo afvallen kan ze zelfs twee keer aankruisen, aangezien ze tegenwoordig zo dun is dat ik soms denk dat ik haar om kan blazen.

Sanne slaat een arm om me heen. ‘Ach meis. Het is maar een stom lijstje.’

‘Maar ik heb níéts gehaald.’

‘Dus? Neem nog wat wijn, er is nog veel meer.’

‘Ik ben echt waardeloos,’ zeg ik terneergeslagen en ik zet de wijnfles aan mijn mond.

Sanne giechelt. ‘Het glas is altijd halfleeg, hè?’

Ik lach als een boer met kiespijn. ‘Nou, de fles is in ieder geval helemaal leeg.’

5

Dit is een heel vreemde vergadering. Misschien wel de raarste die ik ooit heb bijgewoond, en hij is nog niet eens begonnen. Iedereen beweegt beleefd en ongemakkelijk zijn mondhoeken omhoog als ik koffie voor ze inschenk. Normaal lacht er nooit iemand en ben ik degene die zich ongemakkelijk voelt. Ik heb wijnhoofdpijn. Waarschijnlijk ben ik gewoon nog steeds dronken en word ik straks wakker op de Eerste Hulp met alcoholvergiftiging.

Thomas zit aan het hoofd van de tafel, in een leren bureaustoel die het bijna begeeft onder zijn gewicht. Verder zitten Karlin, Rein, Ben Belangrijk en Elize aan tafel.

‘Heb je niet meer van die lekkere koekjes, Sofia?’ vraagt Thomas met een overdreven joviale grijns die zijn onderkin extra vol doet lijken. Het schijnt moeilijk te zijn om mijn naam te onthouden; Thomas noemt me al zolang ik me kan herinneren Sofia. Ik ben zelfs al opgehouden hem te verbeteren.

Ik schud mijn hoofd. ‘Sorry, die zijn op.’

Thomas kijkt belachelijk teleurgesteld. Even denk ik dat hij me erop uit zal sturen om zijn favoriete aardbeiengebak-koekjes te halen. Zijn blik wordt een beetje mistig en hij smakt een keer met zijn dikke lippen. Ik maak al aanstalten om naar de supermarkt te lopen, als hij zegt: ‘Nou ja. Dan maar niet.’

Opgelucht ga ik verder met koffie inschenken voor Elize. Ze grimlacht min of meer naar me, waardoor ze er niet veel vriendelijker uit gaat zien. Haar bruine haar is nog doffer en pluiziger dan anders. Ze schraapt om de halve minuut zenuwachtig haar keel.

Wat is er toch aan de hand? Waarom heeft iedereen het zo op zijn heupen?

Karlin kijkt alsof ze moet overgeven en Ben Belangrijk doet nog opgefokter dan normaal, maar dat zou ook kunnen komen doordat hij iedere minuut die hij niet in zijn kantoortje doorbrengt verspilde tijd vindt.

De enige die er een beetje relaxed bij zit, is Rein. Hij heeft zijn lange benen over elkaar gevouwen en in zijn donkergrijze coltrui is hij het toonbeeld van cool. Zenuwachtig loop ik naar hem toe om koffie in te schenken. Ineens ben ik me pijnlijk bewust van mijn afgebrokkelde nagellak en ongestreken, verwassen grijze pantalon. Het maakt niet uit dat hij casual gekleed is, ik voel me alsnog zwaar underdressed.

Als ik naast hem sta doe ik zo normaal mogelijk. Hij kijkt op en de huid rond zijn ogen kreukelt op een onweerstaanbare manier. Waarom zijn kraaienpootjes bij mannen sexy, terwijl ik de zenuwen krijg als ik een rimpel op mijn gezicht vind? Ik knik dapper terug. De hand waarmee ik de koffie inschenk, trilt een beetje. Wonder boven wonder weet ik zonder morsen zijn kopje vol te schenken. Opgelucht zet ik de koffiepot op tafel. Rein buigt zich een beetje naar me toe en mompelt: ‘Dank je wel, Sofia.’

Ik giechel en sla vlug mijn hand voor mijn mond, want iedereen kijkt me aan alsof ik zojuist een heel harde scheet heb gelaten. Reins ogen twinkelen en ik zie zijn mond geamuseerd trekken.

‘Dat was alles, Sofia,’ zegt Thomas overdreven formeel. Rein begint spontaan te hoesten. Ik loop snel weg, voordat ik mezelf nog erger voor schut kan zetten. Als ik een laatste snelle blik over mijn schouder werp, vang ik Reins blik op. Karlin klopt bezorgd op zijn rug, maar tussen het hoesten door trekt hij zijn wenkbrauwen veelbetekenend naar me op.

Zelfs terug aan mijn bureau krijg ik die glunderende uitdrukking niet van mijn gezicht af. Linda en Jessie zitten een eindje verderop over me te roddelen, die vieze wc-ontstopkerel knipoogde net naar me en Dikke Jikke zal straks wel weer naar boven komen om tegen me aan te kletsen, maar dat kan me allemaal geen reet schelen, want ik had een onderonsje met de leukste jongen van dit zonnestelsel.

Ik sms het zelfs trots naar Sanne:

Rein lachte naar me! Nu kan ik gelukkig sterven.

Gelukzalig druk ik op VERZENDEN. Ik kan alleen maar aan hem denken, en dat kan ik nu niet gebruiken. Zo krijg ik die berg advertenties die op spelling gecheckt moeten worden nooit weg.

Ik krabbel Niet aan Rein denken op een post-it en plak die op de rand van mijn computerscherm, maar dan bedenk ik dat ik de pineut ben als Karlin hem leest. Snel verfrommel ik het briefje en schrijf een nieuwe post-it: FOCUS!

Mijn mobiel trilt als ik een ontvangstbevestiging krijg:

Bericht verzonden naar Rein Lauwers. Status: ontvangen.

Hoe dit afloopt? Je leest het in Glazuur