FEEST

10 Jaar Chicklit.nl

Deze bundel is een initiatief van Chicklit.nl, ter ere van haar tienjarig bestaan

Coverontwerp: © 2013, Dani Seeger

Met korte verhalen van:

© Marie-Cecile Beniers, The House of Books

© Maeve Binchy, Unieboek

© Chantal van Gastel, The House of Books

© Astrid Harrewijn, Luitingh-Sijthoff

© Belinda Jones, Bloemendal Uitgevers

© Lisette Jonkman, Luitingh-Sijthoff

© Lindsey Kelk, Unieboek

© Gillian King, Zomer & Keuning

© Petra Kruijt, Zomer & Keuning

© Ilse Spall, Luitingh-Sijthoff

www.chicklit.nl

www.mijnchicklit.nl

‘Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.’

Lieve lezeres,

Tien jaar alweer. Wat vliegt de tijd. Ik weet nog goed dat ik in 2003 op mijn negentiende verjaardag een boek cadeau kreeg. Het dagboek van Bridget Jones. ‘Wat moet ik in hemelsnaam met een boek?’ dacht ik. Maar het was goed bedoeld, en de gulle gever was er zo enthousiast over dat ik het uit goodwill maar ben gaan lezen. Dat mijn enthousiasme voor boeken uitgerekend hiermee begon, had ik daarvoor nooit kunnen indenken. Lezen was opeens helemaal niet saai en stoffig. Lezen was leuk!

Ik wilde meer van dat soort boeken, dus dook ik de boekhandel in voor het tweede deel. Wat ik daar ontdekte was een kast vól met van die leuke chicklits. Er ging een hele wereld voor me open. Toen ik op internet begon te struinen naar leuke boekentips, stuitte ik op de pasgeboren Chicklit.nl. Een website vol met leuke boekentips en een ontmoetingsplek voor andere chicklit-fans. Er borrelde een passie in mij naar boven. Een passie die ik misschien altijd al had, maar waar ik niet eerder een ventilatieklep voor had gevonden. Met recenseren voor Chicklit.nl kwam die passie helemaal tot bloei.

Die hobby zette door tot 2006. Toen werd het tijd om serieuzer aan Chicklit.nl te gaan werken. Van 1.000 bezoekers per maand was de website ineens gegroeid tot een platform voor 10.000 jonge vrouwen. Web 2.0 stond nog in de kinderschoenen, laat staan dat er sprake was van social media. Maar daar hadden wij toch mooi een ruw diamantje in handen. Dus in 2008 gooide ik het over een andere boeg en besloot een studie Communicatie te gaan doen naast mijn parttime baan in de hulpverlening. Want stiekem droomde ik van een succesvolle website waar ik vol passie en liefde fulltime aan zou kunnen werken.

Ik ontmoette Melissa van Well-Dijkshoorn en ontdekte in haar een net zo gedreven boekenliefhebber. Dat wij ook veel raakvlakken bleken te hebben op het gebied van online marketing, leek een lot uit de loterij. Samen studeerden wij af met een scriptie over Chicklit.nl en in 2010 zetten wij die plannen om in werkelijkheid. Met het huidige succes als gevolg: een trendy website, een schare aan fans en een steeds groter wordende potentie voor het merk.

Voor ik het me goed en wel besef, strepen we nu dus al ons tiende verjaardag af. En dat is natuurlijk reden voor een feest. Het leven is áltijd al een feest, maar je moet toch echt zelf de slingers ophangen. En hoe! Hard werken – tot in de nachtelijke uurtjes aan toe – heeft ons gebracht tot waar we nu zijn. Een professioneel platform met ruim 50.000 unieke bezoekers. Trouwe bezoekers die ons inspiratie geven om door te zetten. Want dat doen we. Doorzetten. En nooit meer stoppen met doen waar we van houden.

Live it. Love it. Read it.

Dat is ons motto!

Veel liefs,

Jacky van Dijk

Hoofdredacteur Chicklit.nl

Het sneeuwbad
Belinda Jones

Buiten ligt een kniehoog pak sneeuw en de wind heeft de geseling van een zweep. Je zou je af kunnen vragen: waarom draag ik dan een bikini?

Maak je maar geen zorgen, hoor – het is ook weer niet zo dat ik er slippers en een sierlijk enkelbandje bij draag. Integendeel. Ik draag met nepbont gevoerde schoenen, met van die metalen haakjes waar de veters overheen moeten om ze strak te trekken. Mijn tenen zitten verpakt in ’s werelds dikste wollen sokken, ik draag grote berenklauwwanten en zo’n donzige pilotenmuts met verstelbare oorkleppen, zodat mijn hoofd, handen en voeten extra behaaglijk aanvoelen.

En de rest van mijn lichaam? Niet bepaald.

In de eerste plaats leek dit een uitstekend idee. Mijn beste vriendin, Trish, en ik zijn naar de betoverende Frans-Canadese stad Quebec gekomen om de viering van het wintercarnaval mee te maken.

Er is van alles te beleven: er zijn sneeuwsculpturen en sledehondenrennen; je kunt schaatsen, rodelen, hottubben, ritjes met een klingelende arrenslee maken getrokken door grote paarden met stampende hoeven…

We besloten om mee te doen met het ‘sneeuwbad’: een halfuur pret, bijna naakt in de ijskoude sneeuw naast de ambassadeur en mascotte van het carnaval, Bonhomme. (Oftewel een ruim twee meter hoge sneeuwman met een zwierige rode hoed en sjaal om zijn middel.) Volgens mij deden we het vooral met het idee dat onze foto’s zich dan als een lopend vuurtje over Facebook zouden verspreiden en onze recente exen zouden kwellen.

Tenminste, dat was het plan.

Trish gaat al niet meer. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. Na dat krankzinnige zweetfestijn van een trainingskuur waarmee we elke spier in ons lichaam gemarteld hebben, na al die weken van onszelf uithongeren, tot aan het belachelijke toe van het schrappen van onze ochtendkop thee bij Starbucks om zo tweehonderd calorieën per dag te besparen…

En dan ontmoet ze afgelopen avond bij het vuurwerk van de openingsceremonie een vent… en sindsdien heb ik haar niet meer gezien – ik kreeg alleen een kort berichtje dat ik me geen zorgen hoefde te maken, want hij hield haar wel warm. Ik neem het haar niet kwalijk, natuurlijk niet. Ik neem haar nooit iets kwalijk. Ik wou alleen dat ik af en toe degene was die een ander liet zitten.

Dus hier ben ik dan; ik verlaat de beschutting van het café, rits mijn kolossale gewatteerde jas open en maak me gereed om me bij de andere negentig-nog-wat deelnemers aan deze ‘vrieskoude flashmob’ te voegen.

En daar gaan we! Iedereen gooit zijn jas uit en stort zich met een strijdkreet in de sneeuw. Iedereen, behalve ik.

Ik kan het niet. Niet in mijn eentje. Als Trish nu hier was, was het lachen geweest – een en al rode konen en gegil; alleen maar om na afloop een goed verhaal te hebben, hadden we doorgezet. Maar in je eentje is er geen lol aan.

Ik slaak een diepe zucht, stuur een bevroren wolkje de lucht in.

‘Aarzel je?’ vraagt een man met een Frans accent en een bobbelige sjaal om.

‘Ja,’ antwoord ik. ‘Altijd.’

‘Maar wil je dit doen dan?’ Hij klinkt ongelovig – de huid van de blekere pretmakers is nu al stekend rood geworden.

‘Dat dacht ik. De afgelopen twee maanden heb ik nergens anders aan kunnen denken.’

Ik zie rimpels in zijn voorhoofd komen.

‘Ik wou gewoon een keer iets gewaagds doen, iets schokkends voor mezelf.’

‘Waarom dan?’ Zijn stem klinkt vriendelijker nu.

‘Ik weet het niet.’

‘Dat weet je vast wel,’ moedigt hij me aan.

Ik kijk hem aan. Als therapeuten een Frans accent hadden, kwam ik nooit meer van die bank af.

‘De laatste tijd zijn er een aantal dingen in mijn leven geëindigd en ik wacht nog op het gevoel van een nieuw begin. Ik ben toe aan iets verrassends, iets oppeppends, begrijp je?’

‘Dat begrijp ik zeker.’ Hij houdt mijn blik vast. En haalt dan diep adem. ‘Zeg, moet je je inschrijven om hieraan mee te doen?’

Hij denkt er toch zeker niet over om…

‘Ik heb een extra pasje als je – ’

‘Ik ga het doen!’ roept hij uit.

‘Echt?’ Ik sta versteld.

Hij knikt heftig en begint zich warm te lopen op zijn plaats.

‘Mag ik vragen waarom?’

‘Om dezelfde reden als jij,’ hijgt hij. ‘Ik wil mezelf graag wakker schudden! Ik wil ook weer als nieuw zijn!’

Ik barst in lachen uit. Ik kan niet geloven dat ik me laat bevriezen met een volslagen vreemde en dat nog leuk ga vinden ook! Maar leuk is het nu al. Niet in de laatste plaats omdat Christophe, zoals hij blijkt te heten, hier ter plekke een volledige striptease zal moeten doen.

Ik vind het blauw van zijn fleecejack mooi, zijn verschoten shirt, zijn thermische zijden hemd en de gebronsde leun-op-mij-borst die tevoorschijn komt wanneer hij het uittrekt. Ik heb me nooit eerder op klaarlichte dag samen met een man uitgekleed en het is buitengewoon opwindend.

Hola – sms’je van Trish: ‘Hopelijk verveel je je niet te erg zonder mij!’

‘Kun je me helpen met m’n broek uittrekken?’ vraagt Christophe voordat ik kan reageren.

Met een vrolijke grijns laat ik mijn telefoon weer in mijn zak glijden: ‘Met alle genoegen.’

Misschien komt alles toch nog goed. Misschien was het van begin af aan wel de bedoeling dat ik uitgerekend met Christophe een sneeuwbad zou houden!

‘Klaar?’ Hij gebaart dat ik mijn jas uit kan trekken.

‘Meer dan ooit!’ roep ik uit terwijl ik hem van me af gooi.

Vervolgens pakken we elkaars hand, trekken een sprintje en springen in een prachtige, glinsterende sneeuwhoop!

Belinda Jones groeide op in Engeland, maar woont tegenwoordig in Los Angeles, VS. Haar boeken zijn veelal gebaseerd op haar reiservaringen en haar ervaringen met mannen die ze tijdens deze reizen heeft ontmoet. Bij Bloemendal Uitgevers verschenen al negen vertalingen van haar bestsellers, waaronder Verliefd op Capri, Parels in het Paradijs en Diva’s in Las Vegas. Van Verliefd op Capri werden er in het Verenigd Koninkrijk al meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Haar tiende boek, Winter Wonderland, verschijnt in augustus 2013 op de Nederlandse boekenmarkt.

Volg Belinda op Twitter via @belindatravels en bezoek haar website op www.belindajones.com.

Goodbye loser, hello lover
Gillian King

Zenuwachtig stap ik uit mijn auto. Ik kan echt niet wachten om hem eindelijk te ontmoeten, aan te raken, vast te houden. Toch kan ik niet ontkennen dat ik er tegelijkertijd zwaar tegenop zie en al een paar keer de neiging heb moeten onderdrukken om keihard terug naar huis te rijden.

Aarzelend blijf ik naast mijn portier staan. Wat moet ik in vredesnaam doen als hij tegenvalt? Straks is hij ontzettend onaantrekkelijk. Ik had moeten aandringen op foto’s, je kunt toch niet gek op iemand zijn zonder dat je weet hoe die persoon eruit ziet?

Met een lijf vol twijfel laat ik me langzaam terugzakken op mijn stoel. Ik gris mijn iPhone uit mijn tas en open mijn berichten. De laatste twintig sms’jes zijn allen van Anton. Bij het lezen van zijn zwoele teksten voel ik een kriebelend gevoel door heel mijn bovenlichaam heen trekken. Of ik het nu wil of niet, ik vind hem leuk. Heel erg leuk.

Als iemand een jaar geleden had gezegd dat ik een profiel zou aanmaken op een datingsite, dan zou ik ze heel hard hebben uitgelachen. Ik? Marieke Fisher? Dat was toch niets voor mij?

Maar na twee mislukte relaties op een rij en een steeds legere agenda, heb ik op een regenachtige zondagmiddag een profiel aangemaakt met een verzonnen naam. Ik weet nog goed hoe eng ik het vond, het voelde alsof ik iets verkeerds aan het doen was.

Verstandelijk weet ik dat ik me nergens voor hoef te schamen, maar toch voelde ik me opgelaten. Ik heb geen profielfoto van mezelf geplaatst. Ik wilde niet dat mijn collega’s erachter zouden komen. Of erger nog, wat als mijn exen zouden zien dat het me niet lukte om een nieuwe relatie aan te knopen? Ik moest er niet aan denken.

Nee, absoluut geen foto van mij in het zicht. En tot mijn verwondering was dat ook helemaal niet nodig, want de mailtjes stroomden dezelfde dag al binnen.

Maar na twee weken was ik het al spuugzat. Al mijn vooroordelen over datingsites werden bevestigd. De één was nog wanhopiger dan de ander en ik wist niet of ik nu moest lachen of huilen om de trieste, maar ook vunzige berichten die mijn mailbox in rap tempo vulden.

En toen kwam dat ene mailtje van Anton. Ik weet het nog goed. Het was op een donderdagavond, ik kwam net thuis van een borrel met een collega. Antons woorden boeiden me van begin tot eind en meteen vormde zich een meer dan perfect beeld in mijn hoofd. Of mijn fantasie in de buurt kwam van de werkelijkheid, wist ik niet, want ook bij Anton ontbrak de foto op zijn profiel. Tot mijn verbazing hield dat me niet tegen. Ik aarzelde geen moment en stuurde Anton een reply. Binnen een dag mailden we ellenlange verhalen aan elkaar en ik betrapte mezelf erop dat ik teleurgesteld was als mijn inbox een avond leeg bleef. Gelukkig bleek hij al snel net zo verslaafd te zijn als ik en ging er geen etmaal meer voorbij zonder bericht.

De inhoud van zijn berichten werd persoonlijker, intiemer, broeieriger, maar het moment om daadwerkelijk foto’s met elkaar uit te wisselen werd steeds weer uitgesteld. Natuurlijk kwam het in het begin wel ter sprake, we waren allebei bijzonder nieuwsgierig naar elkaar, maar tegelijkertijd was er die angst. Wat als de ander zou tegenvallen? Ik heb een sterke voorkeur voor donker, atletisch en mysterieus. Wat als hij blond, dik en kalend zou zijn? Anton deelde mijn zorgen klaarblijkelijk, want ook hij drong niet meer aan op het versturen van beeldmateriaal. Uiterlijk was voor hem dus net zo belangrijk als voor mij.

Maar na een tijdje vroeg ik me af of ik me niet vergiste, zijn mailtjes waren soms zo diepzinnig, dat een mooie buitenkant voor hem misschien echt niet doorslaggevend was. Ik schaamde me meteen. Waarom was ik wél zo oppervlakkig? Als iemand alles heeft waar je naar verlangt, behalve dan een knap gezicht en een geweldig lijf, waar doe je dan zo moeilijk over? Innerlijk is toch veel belangrijker? Iemand die je begrijpt, iemand die je steunt in donkere tijden, een klankbord, een soulmate. En daarnaast, wie zegt dat Anton onaantrekkelijk is? Jij bent toch ook niet onaantrekkelijk? En wat is nu eigenlijk onaantrekkelijk?

Vanaf die dag besloot ik er honderd procent voor te gaan. Ik was niet meer bezig met hoe Anton er wel of niet uitzag en we groeiden steeds meer naar elkaar toe. Ik weet nog goed hoe zenuwachtig ik was toen Anton me voor het eerst opbelde. Bellen was zo compleet anders dan mailen. Straks vielen er stiltes, straks had hij zo’n totaal niet sexy nasaal stemgeluid. Maar vanaf de eerste zin viel ik in katzwijm. Iemand met zo’n prettige stem, kon gewoon niet onaantrekkelijk zijn. Dat was onmogelijk. Niet dat uiterlijk belangrijk was, natuurlijk…

Uren en uren spraken we met elkaar en na een paar weken kon ik het niet meer ontkennen, dat gevoel dat ik kreeg als mijn telefoon begon te trillen, die tinteling over mijn lijf als hij via mijn mobieltje fluisterde dat hij wilde dat ik naast hem lag. Ik vond hem leuk. Ik vond hem echt leuk, en daarmee kwam ook het besef dat ik meer wilde. Ik had niet meer genoeg aan alleen maar mailcontact, berichtjes en telefoongesprekken. Ik wilde hem zien, ik wilde hem voelen…

Maar hoe gingen we dat aanpakken? Eerst een paar foto’s opsturen en daarna pas afspreken? Of gewoon in het diepe springen door middel van een blind date? We hebben heel lang getwijfeld, vooral Anton stelde het moment om elkaar echt te zien, steeds weer uit. Maar uiteindelijk stemde hij in met een blind date en dat leek een goed idee, tot vandaag, tot nu.

Nu ik over een paar minuten oog in oog met Anton sta, spat mijn lijf bijna uiteen van spanning. Mijn hoofd speelt merkwaardige spelletjes met me. Ik ben opgewonden, angstig, nieuwsgierig en terughoudend tegelijk. Ik wil hem dolgraag zien, maar een deel van me rent het liefst de andere kant op, want ik ken mezelf. Ik kan nog duizend keer hardop zeggen dat zijn voorkomen niet doorslaggevend is, maar diep vanbinnen, weet ik dat het een leugen is. Er moet toch een soort van uiterlijke chemie zijn. Als Anton straks qua buitenkant totaal niet mijn type blijkt te zijn, dan knap ik op hem af, ik weet het zeker. En dat wil ik niet. Ik wil dit fijne gevoel vasthouden, ik wil me gelukkig blijven voelen, ik wil dat wat we hebben niet meer kwijtraken.

Zuchtend sla ik mijn portier met een luide klap achter me dicht. Je kunt nu niet terugkrabbelen. Ik trek mijn zwarte jurkje recht en strijk langzaam met mijn handen door mijn lichtblonde haar. De zon gaat bijna onder, maar het is nog altijd broeierig warm. Anton woont naast de duinen en het leek hem romantisch om op het strand af te spreken. Wijntje, dinertje en daarna met zijn tweetjes naar zijn huis? Ik hoop het. Ik hoop het echt. Ik moet er niet aan denken dat ik straks moederziel alleen terug naar huis rijd.

Mijn hakken tikken ritmisch op de scheve stoeptegels. Tweede duinpad omhoog, houten trappetje af en dan de eerste strandtent links, denk ik gespannen. Over enkele minuten sta ik oog in oog met Anton.

‘Hij draagt een kakikleurige broek, een wit overhemd en hij heeft een hopelijk meer dan geweldig hoofd boven deze outfit,’ fluister ik bijna onverstaanbaar.

Maar ik heb de woorden nog niet uitgesproken of ik zie plotseling een gedaante opdoemen waardoor mijn hartslag explosief toeneemt. Ik heb geen idee waar hij opeens vandaan komt, maar er is geen twijfel mogelijk, op nog geen dertig meter afstand loopt Anton. Ik herken hem meteen aan zijn kleding. Ik had verwacht dat hij al lang aan een tafeltje zou zitten wachten, want ik ben al bijna een kwartier te laat, maar hij neemt het blijkbaar ook niet zo nauw met de tijd.

Even heb ik de neiging om zijn naam te roepen, maar dan bedenk ik me. Dit is mijn ideale kans. Nu kan ik hem zien en uitvoerig checken, zonder dat hij het doorheeft en dan kan ik…

Ik probeer de gedachte die omhoog borrelt te onderdrukken, maar het lukt niet. En dan kan ik rechtsomkeert maken als hij tegenvalt, flitst er een tel later beschaamd door mijn hoofd heen.

Hij is niet dik, integendeel. Zijn lijf ziet er zelfs prachtig uit van achteren. Mooie brede rug, stevige schouders en met zijn achterwerk is ook niets mis voor zover ik kan zien. Ik moet me inhouden om niet sneller te gaan lopen. Zijn haarkleur zit tussen bruin en blond in, een beetje zo’n nietszeggend peper en zout kleurtje en…

Maar dan gebeurt het. Het moment waar ik al weken en weken badend in het zweet van wakker schiet. Opeens draait hij zich om, hij kijkt me recht in mijn ogen aan en er verschijnt een speels lachje op zijn gezicht.

‘Anton?’ stamel ik en ik voel me opeens wat opgelaten. Ik loop langzaam op hem af.

‘Nou, hier ben ik dan. Ik ben zo blij dat we elkaar eindelijk zien.’ Van dichtbij is hij nog knapper, ik kan mijn ogen nauwelijks van hem afhouden. Ik buig me naar hem toe en geef hem opgelucht drie zoenen op zijn wangen. Hij ruikt heerlijk.

‘Ik ben ook blij dat we elkaar zien, maar eh… ik heet geen Anton.’ Zijn stem klinkt laag en hij heeft een accent dat ik niet direct kan plaatsen.

‘Je bent Anton niet,’ zeg ik teleurgesteld en beschaamd tegelijk.

‘Helaas niet,’ zegt hij traag en hij werpt een brutale blik op mijn decolleté.

‘Sorry, ik eh… ik dacht dat je iemand anders was.’

Ik maak me gegeneerd uit de voeten. Wat erg, ik ben een wildvreemde man om zijn nek gevlogen.

Als ik bovenaan de duintop sta hoor ik gedreun van muziek. Overal staan en liggen fietsen tegen houten hekken aan. Er is blijkbaar een of ander feestje gaande.

Ik loop de trap af, er waait wat zand in mijn gezicht en het frisse zeewindje bezorgt me direct een koude rilling. Als ik de strandtent tot op een paar meter nader, merk ik pas goed hoe druk en vol het binnen is. Zal Anton tussen het feestgedruis staan? Nee, dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Hij heeft me ongetwijfeld gebeld zodat we ergens anders kunnen afspreken. Maar tot mijn verbazing heb ik geen gemiste oproepen en ook geen berichtjes.

Aarzelend berg ik mijn mobieltje weer op. Het lijkt me een besloten feestje. Boven de ingang hangt een groot vierkant bord met een rond roze logo. Chicklit.nl 10 jaar valt er overal te lezen. Niet op mijn gemak gluur ik via een openstaand raam naast de entree naar binnen. Ik zie ontelbaar veel roze ballonnen en zo mogelijk nog meer hippe vrouwen op hoge hakken.

Plotseling zwaaien de klapdeuren open. Ik schrik er een beetje van. Twee vrouwen van een jaar of dertig gekleed in korte jurkjes komen druk kletsend naar buiten. Ik zie nergens een uitsmijter staan. Zal ik naar binnen gaan?

Ik recht mijn schouders en besluit het erop te wagen. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik word weggestuurd. Met een air alsof ik een van de belangrijkste gasten van het feestje ben, stap ik over de drempel heen. Geen uitsmijter, geen kaartverkoop, geen vragende blikken. Iedereen lijkt het volkomen normaal te vinden dat ik me op dit trendy feestje begeef.

Ik kijk om me heen of ik Anton ergens kan ontdekken. Nu ik eenmaal binnen ben, zie ik heel veel mannen, maar zij zijn allen strak in pak gekleed. Anton zou er echt uitspringen met zijn kakikleurige broek en witte overhemd. Maar tot mijn frustratie zie ik nergens iemand die aan dat kledingplaatje voldoet. Ik besluit hem te bellen, maar hij neemt niet op. Ook niet als ik hem voor een tweede en derde keer opbel.

‘Champagne? Of wil je misschien een cocktail?’ Een serveerster met een groot dienblad vol champagne en cocktails met roze parasolletjes kijkt me afwachtend aan.

‘Eh, nee dank je,’ zeg ik. Het is al erg genoeg dat ik ongevraagd op dit feest sta, om nu ook nog gratis aan de drank te gaan, gaat me wat ver.

Mijn telefoon begint te trillen. Opgelucht glijd ik met mijn vingers over het scherm. Een mailtje van Anton? Wat vreemd, waarom stuurt hij me op dit moment een e-mail? Hij kan me toch gewoon even bellen? Met een naar voorgevoel begin ik te lezen.

Lieve Marieke,

ik had het nooit zover mogen laten komen. Ik vind het vreselijk dat je nu op me zit te wachten. Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Er is geen makkelijke manier om het te zeggen en ik had het je uiteraard al veel eerder moeten vertellen. Ik ben getrouwd. De reden dat ik me heb aangemeld bij een datingsite is omdat…

Ik laat mijn telefoon nog net niet uit mijn handen vallen.

Getrouwd? Ik voel me misselijk worden. Ik lees vol ongeloof verder. Hij zocht spanning in zijn leven. Zijn vrouw was te gefocust op hun kinderen en op haar carrière. Hij voelde zich eenzaam en had behoefte aan aandacht. Uiteraard had hij nooit verwacht dat hij iemand zou ontmoeten met wie het zo zou klikken. Hij geeft echt om me en heeft me nooit willen kwetsen. Natuurlijk was hij oprecht van plan om vanavond te komen, om open kaart te spelen. Maar hij was bang dat als hij me zou zien, hij niet meer in staat zou zijn om de waarheid op te biechten. Het einde zou dan al helemaal zoek zijn. Hij wil me dat niet aandoen, daarvoor heeft hij te veel respect voor me. Ik verdien beter…

‘Marieke?’

Mijn toch al rampzalige avond wordt spontaan nog een graadje erger. Ik kijk recht in het gezicht van Collin, mijn ex-collega waar ik pak ’m beet vanaf de eerste seconde dat ik hem zag verliefd op was.

Hoe ging het ook al weer? Ik was verschrikkelijk en met vlagen zelfs beschamend verliefd op hem. De hele afdeling wist het, iedereen pushte me om er iets mee te doen, want ze wisten zeker dat het wederzijds was… Dus ik dronk mezelf moed in en stond na twee glazen wijn op de vrijdagmiddagborrel in een geel jurkje met een knalrood hoofd te stamelen of hij een keertje wat leuks wilde doen. Zijn antwoord: dat ik toch wel wist dat hij sinds kort een vriendin had? Euh nee, dat wist ik dus niet. Hoe had ik dat moeten weten? Als ik het had geweten, had ik mezelf niet voor zijn voeten geworpen, hè?

‘Collin,’ lach ik als een boer met kiespijn.

‘Wat leuk om je te zien.’

‘Heel leuk,’ antwoord ik. ‘Werk je nog steeds bij Koch & Hogerland?’

‘Nee, sinds vorig jaar maart ben ik voor mezelf begonnen. Bevalt goed moet ik zeggen. Wat ben jij nu ook al weer gaan doen?’

‘Ik ben overgestapt naar de concurrent.’

‘Oh ja, dat was het. Mooi bedrijf. Emiel werkt daar nu ook, toch?’

‘Ja klopt, maar hij werkt op een andere afdeling.’

Ik probeer met mijn gedachten bij het gesprek te blijven, maar steeds weer zie ik het mailtje van Anton voor me. Hij is getrouwd. Anton is getrouwd. Wat een ongelooflijke hufter.

‘Witte wijn?’ Nog voor ik echt antwoord kan geven, heeft Collin de serveerster al gewenkt. ‘Of heb je liever een cocktail?’

Ik schud gedecideerd met mijn hoofd. ‘Ik stond eigenlijk op het punt om naar huis te gaan.’

‘Nu al?’ zegt Collin verwonderd. ‘Het buffet is nog niet eens geopend. Eén wijntje moet kunnen, toch? Of heb je dringende zaken waar je niet gemist kan worden?’

Ik denk aan mijn lege appartement, mijn koude twijfelaar en mijn liefdesleven dat een grote leugen blijkt te zijn. ‘Doe maar een cocktail,’ zeg ik met een kleine glimlach.

‘Dus je bent al maanden met hem aan het mailen en bellen en nu blijkt hij getrouwd te zijn?’

‘Ja,’ zeg ik diep verontwaardigd. ‘Dat is toch niet te geloven?’ Ik neem een slok van mijn derde cocktail. Geen idee welke alcoholische dranken ze door elkaar hebben gemixt, maar het smaakt hemels. ‘Dit blijft wel tussen ons, toch?’ zeg ik op samenzweerderige toon.

‘Je wilt liever niet dat ik het op Facebook zet?’ grapt Collin.

‘Alsjeblieft niet zeg. Bijna niemand weet dat ik überhaupt een profiel op een datingsite heb, laat staan dat ik het met getrouwde mannen doe. Nou ja, ik doe het niet met hem, maar dat wilde ik wel…’ Beschaamd sluit ik mijn mond. Zei ik dat nou echt? Die cocktails zijn niet goed voor me, ik geef mezelf veel te veel bloot.

Collin schiet in de lach. ‘Je weet niet eens hoe hij eruit ziet, misschien is het wel een oude, kale kerel met een bierbuik. Hij is getrouwd en hij heeft kinderen, dus piepjong zal hij niet zijn.’

‘Hij is vijfendertig.’

‘Dat weet je zeker?’

‘Dat heeft hij zelf gezegd.’

‘Hij zei ook dat hij vrijgezel is.’

‘Je denkt dat hij gelogen heeft over zijn leeftijd?’ Ik schrik van die gedachte omdat ik weet dat hij gelijk heeft. De Anton die ik dacht te kennen, bestaat helemaal niet. Misschien is hij wel ver in de vijftig. Misschien heet hij helemaal geen Anton. Waarschijnlijk woont hij helemaal niet eens naast de duinen.

‘Laat het gaan, hij is het niet waard. En zo’n datingsite is niets om je voor te schamen.’

‘Ik weet het, het is alleen… Ik dacht echt dat dit hem was. Het voelde zo goed, ook al hadden we elkaar nog nooit gezien. Ik weet dat het debiel klinkt, maar ik had echt gevoelens voor hem.’

‘Ik begrijp het, maar nogmaals, hij is het niet waard. Zet hem uit je hoofd. Voor hem tien anderen.’

‘Nou, ze staan echt niet voor me in de rij hoor.’

‘Dat geloof ik niet,’ zegt Collin. ‘Er is geen man in deze strandtent die zou weigeren om de nacht met jou door te brengen.’

‘O, maar ik had het ook niet over seks,’ zeg ik schamper. ‘Een onenightstand kun je inderdaad in elk café opduikelen, maar ik wil meer.’

‘Je wilt meteen een trouwring?’ Collin geeft me een knipoog.

‘Dat nou ook weer niet, maar ik ben klaar met de nachtelijke avontuurtjes. Het voelt zo goedkoop als je ’s ochtends wakker wordt en je bedpartner al met de noorderzon vertrokken is,’ zeg ik. ‘Niet dat ik dat vaak heb meegemaakt natuurlijk,’ voeg ik wat opgelaten toe.

‘Nee, natuurlijk niet. Zo’n braaf meisje als jij,’ lacht Collin. ‘Kan ik een nieuwe cocktail voor je halen?’

‘Nee, ik ben hier stiekem naar binnen gelopen, ik ben een partycrasher en ik heb al bijna drie cocktails op…’ Ik breng mijn hand verschrikt naar mijn mond. ‘Ik moet nog rijden. Wat erg! In alle hectiek ben ik helemaal vergeten dat ik met de auto ben.’

‘Geen zorgen, ik breng je naar huis. Woon je nog steeds in dat kleine huisje naast de kerk?’

‘Hoe weet jij dat?’ zeg ik verbaasd.

‘We hebben je een keer thuisgebracht na dat congres in Amsterdam, weet je nog?’

‘Dat je dat hebt onthouden.’

‘Sommige dingen vergeet je niet meer.’ Hij lacht naar me en ik voel me weer heel even dat onzekere meisje dat smoorverliefd op hem was. Maar dat was jaren geleden, nu is nu.’

‘Met wie ben je hier eigenlijk?’

‘Ik ben mee met een vriend. Hij werkt in de boekenbranche. Ik dacht dat het een hoog geitenwollen sokken gehalte zou hebben, maar dat valt me honderd procent mee.’

‘Ik heb inderdaad nog geen geitenwollen sok gezien, maar vooral veel lange blote benen,’ zeg ik en mijn blik blijft een tel rusten op drie vrouwen die voortdurend zijn aandacht proberen te trekken.

‘Je hebt vrouwelijke fans, wist je dat al?’

Collin komt iets dichter tegen me aan staan. ‘Die middelste, dat is een collega. Tijdens de vrijdagmiddagborrel stond ze opeens voor me in een geel jurkje en ze had enorm schattige rode wangen. Ze vroeg verlegen of ik een keer iets leuks met haar wilde doen…’

‘En wat zei je?’ zeg ik met een opgelaten glimlach. ‘Heb je haar hart in duizend stukjes gebroken door te zeggen dat je al bezet was?’

‘Helaas wel,’ hij kijkt me opeens recht in mijn ogen aan. ‘Maar als ik het opnieuw mocht doen…’

Ik sluit de deur van het toilet en neem met een zenuwachtig gevoel plaats op de bril. Het kostte me bijzonder veel moeite om op vrouwelijke, stijlvolle wijze de strandtent door te steken. Ik voelde Collins ogen in mijn rug prikken. Ergerlijk dat je pas echt goed voelt hoeveel alcohol zich in je bloed bevindt als je een stukje moet lopen.

Goed. Geen tijd te verliezen. Ik moet Evie bellen. Tot mijn opluchting neemt ze gelijk op, maar ik durf niet al te hard te praten want ik ben bang dat iemand me hoort.

‘Evie,’ fluister ik. ‘Lang verhaal, maar Anton blijkt getrouwd te zijn en is niet komen opdagen. Nu sta ik op een of ander feest en drie maal raden wie er is: Collin. Dat geloof je toch niet? En weet je… volgens mij staat hij met me te flirten.’

‘Wat? Kun je iets harder praten. Ik versta er niets van. Hoe ziet Anton eruit? Is hij leuk? Ik ben zo benieuwd.’

‘Anton is getrouwd en…’

‘Ik versta je echt niet.’

‘Vergeet Anton. Het is een getrouwde zak. Maar nu sta ik oog in oog met Collin en hij is met me aan het flirten. Wat moet ik doen?’ roep ik keihard in mijn iPhone. ‘Evie? Hallo?’ Slecht bereik. Zul je altijd zien.

Ik open de deur van het toilet. Geen advies van Evie dus, ik moet het vanavond zelf doen. En waarom ook niet? Het is mijn beslissing. Mijn leven. Ik ben bijna dertig, dus ik ben oud genoeg om mijn eigen keuzes te maken. Niet altijd zo onzeker doen.

‘Luister. Ik weet waar dit op uitdraait. Jij brengt me thuis. Ik vraag of je nog even naar binnen komt. We hebben seks. Ongetwijfeld goede seks. Maar ’s ochtends lig ik alleen in bed. Alweer. En dat wil ik dus niet. Hoe leuk ik je ook vind.’

‘Pardon?’ Collin kijkt me zwaar geamuseerd aan.

‘Ja, sorry. Beetje direct misschien…’

‘Een beetje maar hoor. Waar is dat lieve onschuldige meisje gebleven? Wat is er op de wc met jou gebeurd?’

‘Ik dacht, ik kan maar beter duidelijk zijn…’

‘Geen onenightstand dus?’

‘Geen onenightstand,’ zeg ik en ik heb al spijt van de woorden voordat ik ze daadwerkelijk heb uitgesproken.

‘Ik kan je morgen naar je auto brengen als je wilt?’ Collin start zijn auto en ik nestel me ietwat soezerig op de bijrijderstoel.

‘Nee joh, dat hoeft niet, ik vraag wel aan mijn zus of ze meegaat. Drinken we nog wat op het strand, ze is gek op de zee. Ze wil later een huisje aan het strand kopen in Zuid-Frankrijk. Maar wel heel lief dat je het aanbiedt en ook dat je me nu naar huis rijdt. Het was een leuk feestje, hè? Echt gezellig. De leukste feestjes zijn vaak de meest spontane feestjes. Of eigenlijk bedoel ik: spontane feestjes zijn vaak de leukste feestjes.’

‘Ratel jij altijd zo als je drank op hebt?’

Ik schiet in de lach. ‘Ratel ik? Oh sorry, ik zal mijn mond houden.’

‘Ik luister graag naar je.’

Weer dat innemende lachje. Hij is echt zo leuk. Te leuk. Hij gaat je kwetsen, dat weet je. Hij heeft de vrouwen voor het oprapen. Nu zit jij bij hem in de auto, morgen is het een ander. Afstand houden, je moet afstand houden. Je vraagt hem niet mee naar binnen. Niet. Ik herhaal: niet.

‘Kom je nog even naar binnen?’

‘Weet je het zeker?’

‘Nee, maar ik weet wel zeker dat ik niet wil dat je nu naar huis gaat.’

‘We kunnen ook gewoon een kopje koffie drinken en nog wat praten.’ Hij loopt op me af en staat nu zo dicht bij me dat onze lichamen elkaar bijna raken.

‘Ik heb geen koffie in huis…’ Mijn ogen zoeken die van hem.

‘Ik heb ook helemaal geen trek in koffie…’ Ik sluit mijn ogen en geef het op. Het is onmogelijk om deze man buiten te laten staan. Hij is te knap, hij is te sexy… hij… hij zoent verrukkelijk.

We struikelen half de gang in. Ik zoek het lichtknopje, maar het lijkt Collin totaal niet uit te maken dat het aardedonker is in mijn huis.

Hij is ervaren, dat wist ik al, maar nu ik het aan den lijve ondervind, ben ik me er nog meer van bewust. Hij straalt een en al zelfvertrouwen uit, alsof hij dit ieder weekend doet. Misschien doet hij dit ook wel ieder weekend.

Hij zoent me zachtjes in mijn nek en voor ik het goed en wel door heb, valt mijn jurkje op de grond. Ik sta in mijn lingerie voor hem. Nog even en ik ben naakt…

‘Het spijt me,’ zeg ik en ik maak me los uit zijn armen. ‘Je zult denken dat ik gek ben, ik heb je tenslotte zelf naar binnen gevraagd, maar ik… ik wil dit niet.’ Opgelaten trek ik mijn jurkje weer omhoog.

‘Het gaat te snel voor je.’ Zijn stem klinkt ietwat schor.

‘Ik ken mezelf. Ik ben bijna twee jaar verliefd op je geweest. Als ik nu de nacht met je doorbreng, komen al die gevoelens weer terug.’

‘Maar dat geeft toch niet?’

‘Dat geeft wel, want ik wil me niet meer zo verdrietig voelen als toen… als na de…’

‘De vrijdagmiddagborrel,’ vult Collin aan.

‘Het spijt me echt. Ik hoop dat je het begrijpt.’ Ik kijk hem wat ongemakkelijk aan.

‘Ik begrijp het zeker. Je wilt vastigheid. Samen wakker worden. Samen ontbijten. Een echte relatie.’

‘Ja,’ zeg ik en ik voel me op slag verdrietig want dat wat ik zo graag wil in mijn leven, kan hij me niet geven.

‘En wat als ik dat nou ook wil?’

‘Jij?’ zeg ik verbaasd.

‘Ja, jij gaat er maar steeds vanuit dat ik een of andere rokkenjager ben die elke week een andere blondine mee naar huis neemt, maar misschien… misschien wil ik ook wel wat jij wilt.’ Opeens kijkt hij wat verlegen.

‘Met mij?’

‘Zie jij hier een andere vrouw?’

‘En dat zeg je niet om me het bed in te praten?’ vraag ik voorzichtig.

Collin schiet keihard in de lach. ‘Man o man, je hebt wel een lekker beeld van me, hè.’ Hij geeft me een zoen op mijn voorhoofd. ‘Je bent nog even schattig als tijdens de vrijdagmiddagborrel.’

Ik word wakker en durf niet naast me te kijken. Heel voorzichtig open ik mijn ogen. Mijn nacht met Collin was geweldig. Toen hij me voor de tweede keer zoende, was al mijn weerstand verdwenen. Het maakte me niet meer uit of hij me nu wel of niet gebruikte voor een avondje seks. Ik heb hem er zelfs nog van moeten overtuigen dat ik echt de nacht met hem wilde doorbrengen. Hij was als de dood dat ik er toch niet helemaal achterstond. Maar eenmaal in de slaapkamer verdwenen ook bij hem alle remmingen.

Ik heb vaak gefantaseerd over deze nacht, maar in werkelijkheid was het nog beter dan ik me had voorgesteld. Niet alleen de seks, maar ook het moment dat ik in zijn armen in slaap viel. Ik voelde me veilig, beschermd, maar bovenal gelukkig. Heel gelukkig. Misschien wel te gelukkig. Want zou hij er de volgende ochtend nog zijn? Meende hij wat hij tegen me heeft gezegd in de gang? Dat ook hij op zoek is naar vastigheid. Of waren het praatjes van een player die koste wat kost wil scoren?

Heel voorzichtig draai ik mijn gezicht naar rechts. Mijn bange vermoeden wordt werkelijkheid. Er ligt niemand naast me, mijn bed is akelig leeg. Misschien staat hij onder de douche. Tegen beter weten in sla ik de dekens van me af. Ik loop mijn slaapkamer uit en zie vrijwel meteen dat de badkamer leeg is.

Met een rotgevoel loop ik terug naar mijn slaapkamer. Ik tuur uit het raam naar beneden. Zijn zilvergrijze golf is weg. Collin is weg, hij is in alle stilte vertrokken terwijl ik nog lag te slapen. Op zich totaal niet verrassend, want hij is de eerste niet die met de stille trom vertrekt. Maar ik dacht dat hij anders was. Hij leek zo oprecht gisteren…

Opeens word ik boos. Als je alleen maar uit bent op een onenightstand moet je ook niet doen alsof je op zoek bent naar meer in je leven. Hij heeft me gewoon het bed ingepraat met zijn mooie praatjes. Wat een eikel. Ik gris mijn mobieltje uit mijn tas. Geen idee of hij nog steeds hetzelfde nummer heeft, maar ik waag het erop.

Wat is dat voor geluid? Ik hoor een zoemend geluid, het klinkt als een mobiele telefoon die op trilstand staat. En dat vibrerende geluid komt van mijn… van mijn nachtkastje? Stomverbaasd loop ik naar de hoek van mijn kamer. Het mobieltje van Collin ligt op mijn steigerhouten kastje pal naast een klein afgescheurd velletje papier waarop iets geschreven staat.

Ben zo terug, samen ontbijten kan alleen als je brood in huis hebt… x Collin

Opgelucht laat ik me achterover vallen op mijn matras. Hij komt zo terug, hij vindt me leuk, in ieder geval leuk genoeg om te blijven.

Ik stuur Evie een WhatsApp:

Ik heb de nacht doorgebracht met Collin. Het was geweldig. We gaan zo samen ontbijten. Bel je daarna.

Meteen krijg ik een reactie terug:

Wat??? Wanneer hebben jullie elkaar dan ontmoet? Wat super leuk!

Op een of ander jubileumfeest van Chicklit.nl

O, dat ken ik wel. Maar wat, hoe, wie, wanneer?!? En Anton dan??

Ik bel je later, ik hoor zijn auto… Voel me zo happy!

Gillian King woont samen met haar gezin in Den Haag. Ze heeft pedagogische wetenschappen gestudeerd in Leiden en is eigenaar van Het Leerhuis, een praktijk voor kinderen met leerproblemen, leerstoornissen en faalangst.

In oktober 2010 verscheen haar debuut Geloof me maar bij uitgeverij Zomer & Keuning. Haar derde roman 60 dagen verschijnt in april 2013.

Volg Gillian op Twitter via @gilliankingNL en bezoek haar website op www.gillianking.com.

Oud & Nieuw
Astrid Harrewijn

We tikken onze glazen zachtjes tegen elkaar aan en ik kijk lachend naar mijn vriendin.

‘Ik ben trots op je,’ zegt ze.

‘Nu jij nog. Misschien komen we wel in dezelfde stad terecht,’ zeg ik hoopvol.

‘Dat zou mooi zijn.’ Ze neemt een slok en staart naar een punt in de verte alsof ze op een plan broedt om mijn woorden zo snel mogelijk werkelijkheid te laten worden.

Mijn gedachten gaan terug en ik zie mezelf weer staan tijdens de introductiedagen in Groningen, vijf jaar geleden. Ik was enigszins hulpeloos, zij was tamelijk onzeker. Onze blikken kruisten elkaar en vanaf dat moment waren we vrienden voor het leven. Ik worstelde me door een studie geschiedenis, zij deed wiskunde en filosofie. Ik vond haar briljant, zij mij grappig. We deelden een woning, sloegen ons door katers en onbeantwoorde liefdes en waren vastbesloten om elkaar te steunen in het bereiken van onze doelen, de drie V’s.

Een villa, een veelverdienende functie en een vrolijke vent.

‘Het is trouwens niet bepaald een veelverdienende functie,’ zeg ik tegen Sanne.

‘Kom op, we zijn net een maand afgestudeerd! Het is geweldig dat je nu al een baan hebt. We moeten érgens beginnen met de drie V’s.

Die villa kan je tenslotte ook wel vergeten als je in het centrum van Amsterdam wilt wonen.’

‘Begrijp me niet verkeerd,’ zeg ik gehaast. ‘Ik ben hartstikke blij, maar ergens is er die angst dat ik terechtkom in een flatje met een flutbaan en een verschrikkelijke flierefluiter.’

De vrolijke lach van Sanne klinkt door het café. ‘Dat zal jou niet snel overkomen, maar het is altijd moeilijk om het oude achter je te laten en het nieuwe te omarmen.’

Mijn vriendin heeft een punt. Ik zie ertegen op om mijn on-bezorgde studententijd vaarwel te zeggen en in te wisselen voor de verantwoordelijkheden van een betaalde baan.

‘Wat ga je precies doen?’ vraagt ze belangstellend.

‘Ik begin als manusje-van-alles. Ik ga eerst een halfjaar meelopen met de dame van non-fictie, daarna stap ik over naar de thrillers en vervolgens kom ik bij Feelgood terecht. In die anderhalf jaar tijd moet ik mijn stinkende best doen en mezelf zien te bewijzen, zoals de grote uitgever tijdens het sollicitatiegesprek liet weten. Ik heb met mijn geschiedenisstudie niet echt het meest fantastische profiel, maar mijn liefde voor het boek maakt een hoop goed.’

Er verschijnt een glimlach op het gezicht van Sanne. ‘Feelgood?’

‘Het is maar een term, maar laten we hopen dat ik er uiteindelijk over een jaar terechtkom, anders is er serieus sprake van een feelbad-situatie.’

‘Welkom,’ zegt Marjoke Molenkamp opgewekt. ‘Spannend hoor, zo’n eerste dag.’

‘Ik heb er echt zin in,’ zeg ik, en ik bekijk de dame van non-fictie eens goed. Ze ziet er aardig en moederlijk uit. Typisch iemand die wegens gebleken geschiktheid zich als eerste over een nieuwe medewerker ontfermt. Ik krijg een bureau met een versleten bureaustoel, een inlogcode en een mailadres. Heel collegiaal komen alle medewerkers van Drukpunt zich even aan mij voorstellen en voor ik het in de gaten heb, is het lunchtijd en kan ik een broodje gaan halen voor Marjoke. De rest van de week breng ik voornamelijk kopiërend door.

In week twee geeft Marjoke mij een manuscript met het verzoek om dit door te lezen. Het is een vierhonderd bladzijden tellend werkje met een stuk of tweeduizend voetnoten van Stefanie de Wilde, voorheen Stefan, en het beschrijft de periode voor, tijdens en na zijn geslachtsverandering.

‘En wat vond je ervan?’ vraagt Marjoke als ik het na een paar dagen met een klap op haar bureau laat vallen.

‘Eerlijke mening?’

‘Ja, uiteraard.’

‘Jankverhaal en nog kinderachtig geschreven ook.’

Een glimlach verschijnt op het gezicht van Marjoke. ‘Helemaal waar! Je hebt talent, Kiki. Jij gaat het nog ver schoppen in het boekenvak.’

Ik weet niet waar ik moet kijken. Marjoke Molenkamp, de dame die in de uitgeverswereld bekendstaat als de neus voor non-fictie. De dame die weet hoe je van een levensverhaal een bestseller kan maken.

Die dame vertelt mij dat ik talent heb! Misschien heb ik inderdaad over vijf jaar wel die veelverdienende functie en een te gekke etage in het centrum van Amsterdam.

‘Zeg, als je nog een leuke woonruimte in Amsterdam weet,’ zeg ik hoopvol. ‘Ik zit nu nog bij mijn oude tante in Amstelveen en daar word ik niet echt vrolijk van.’

‘Geduld, Kiki. Zelf heb ik tien jaar bij mijn oma in Diemen gewoond toen ik bij Drukpunt begon. Uiteindelijk heb ik na jaren een leuk huisje in Purmerend gevonden en daar woon ik nog steeds. We praten dan over heel lang geleden, vermoedelijk zat jij nog in de luiers. Almere schijnt overigens ook best leuk te zijn en ook nog een beetje betaalbaar.’

Ik kijk haar geschokt aan, maar ze is alweer verdiept in een of andere spirituele pennenvrucht van een non-fictieauteur, waardoor het haar niet opvalt dat ik lijkbleek wegtrek. Purmerend? Almere?

De derde week neemt ze me even apart. Ze vraagt of ik het naar mijn zin heb, waar ik bevestigend op kan antwoorden, en maakt me zuchtend deelgenoot van haar probleem.

‘Ik tob al jaren met mijn gewicht.’ Ze kijkt me aan of ze een groot geheim onthult, maar de vetrollen die zich aftekenen in haar gedateerde jurkjes zijn echt voor iedereen zichtbaar.

‘Ik heb werkelijk alles geprobeerd, van het sherrydieet tot de meloenkuur, van geen koolhydraten tot alleen maar koolhydraten en ik ben geëindigd met het simpele twee vingers in mijn keel, maar niets helpt. Nou heeft een nichtje van mij veel baat bij het calorieëntellenboekje. Dus dat heb ik aangeschaft. In een schema staat hoeveel calorieën je mag hebben per dag. Maar ja, dan staat er één blokje kaas en dan vraag ik me af hoe groot dat blokje kaas moet zijn. Drie bij drie, vijf bij vijf? Het ene blokje kaas is tenslotte het andere niet. Begrijp je?’

Er verschijnt weer een licht hysterische en paniekerige blik in haar ogen en ik besluit geruststellend te knikken ten teken dat ik haar helemaal begrijp, maar ik ben de draad inmiddels allang kwijt.

‘Eén glas verse sinaasappelsap. Dat mag ik ’s ochtends hebben. Maar hoe groot moet dat glas dan zijn? Van dat soort dingen en dan heb ik het nog niet eens over de taarten.’

‘Taarten?’

‘Ik mag af en toe een stukje taart. Dat stond in het voorwoord van het calorieëntellenboekje en dat is heel prettig, want hier bij Drukpunt houden we wel van een gebakje. Maar ja, waar hebben we het over bij een stukje taart? Chocoladetaart is geen kwarktaart. En een aardbeienpunt is heel iets anders dan een hazelnootgebakje. Maar jij kunt me hierbij helpen.’

‘Hoe?’ vraag ik, en ik frons mijn voorhoofd.

‘Ik neem gewoon het hele stuk en dan schuif ik de helft naar jou door. Is dat goed?’

‘Geen probleem, maar je kunt toch ook gewoon nee zeggen?’

‘Nee, nee, nee,’ roept ze uit, en ze slaat met haar dikke handjes op de rand van de tafel waarna ze zich naar me toebuigt en fluisterend zegt: ‘Ik kan heel slecht nee zeggen.’

Twee weken later heb ik al spijt dat ik haar voorstel niet domweg heb geweigerd, maar ik kon natuurlijk ook niet weten dat ze bij Drukpunt om echt alles naar de bakker hollen. Veertig jaar in dienst, oké, maar bij zeven jaar, vier maanden en drie dagen komt er ook al een slagroomtaart op tafel. Een eerste druk wordt gevierd, maar dat geldt ook voor de tweede en derde druk. En als een auteur een van de zestig plekjes op de Bestsellerlijst inneemt, dan komt er een huisgemaakte taart met veel kleuren marsepein. Kortom, na drie weken kan ik geen taart meer zien.

In week vier mag ik bij een werkvergadering aanschuiven. Er is koffie, er is thee, er is taart en er zijn wat ingebrachte agenda-punten. De deadline voor de zomerbrochure wordt vastgesteld, er worden wat lopende zaken afgehandeld en Het Project komt aan de orde.

‘Het is inmiddels half oktober en aan het eind van de maand is de deadline, dus hoe staat het met Het Project?’ vraagt Mathilde, directeur en uitgever van Drukpunt.

Er valt een akelige stilte en iedereen stort zich op de worteltjes-taart, die door Annemien geheel zelfstandig en biologisch in elkaar is geknutseld.

Met ijzige stem laat Mathilde weten dat Het Project vanaf nu in handen van Marjoke Molenkamp ligt, die iets wil zeggen, maar op dat moment wordt de vergadering afgehamerd en maakt iedereen zich zo snel mogelijk uit de voeten.

Ik heb daadwerkelijk te doen met Marjoke. Met een gezicht waar de wanhoop van afstraalt, ploft ze neer achter haar bureau en ik hoor haar stoel vervaarlijk doorzakken.

‘Kiki, je moet me helpen. Ik word soms wakker en dan hoor ik mezelf schreeuwen non-fictie, non-fictie, non-fictie. Het wordt me soms gewoon te veel met al die spirituele ellendeboeken, deel 1 t/m 10 van de serie Coach jezelf naar succes. En dan komt de zomerbrochure er alweer aan terwijl het nog ruim twee maanden duurt voor we de kerstboom moeten optuigen.’

‘Waarom moeten die brochures eigenlijk zo idioot vroeg klaar zijn?’ vraag ik.

‘Geen idee.’ Met een hopeloos gebaar gooit Marjoke haar armen in de lucht. ‘Dat is nu eenmaal de loop der dingen.’

Ik kijk mijn begeleidster, mentor en allesweter op het gebied van het boek nadenkend aan. Als ik iets heb geleerd van mijn studie geschiedenis dan is het wel dat de loop der dingen maar een relatief gegeven is. Als de kogel Frans Ferdinand net niet had geraakt dan was de loop van de geschiedenis heel anders geweest. Een fractie van een seconde kan voldoende zijn om de loop der dingen een andere wending te geven en dat geldt wat mij betreft ook voor een zomerbrochure.

‘De meeste titels heb ik gelukkig al rond voor de aanbieding. Er zit er eentje bij waar iedereen heel veel verwachtingen van heeft. Wil je de titel weten?’

Ik knik.

‘Mijn huwelijk met een kannibaal. Met als ondertitel En ik ben nog wel een vegetariër.’

Ze kijkt me aan en friemelt wat met de pen die op haar bureau ligt alsof ze behoorlijk wat twijfels heeft bij het boek. ‘Er moet nog heel veel aan gebeuren. We hebben nog niet de juiste cover en er moeten nog wat redactieslagen gemaakt worden. En dan krijg ik ook nog eens Het Project op mijn bordje geschoven,’ zegt ze, en er verschijnen rode vlekken in haar nek.

‘Wat is dat eigenlijk voor een project?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Het Project hoort thuis bij Feelgood, maar daar ging het mis. Toen werd het doorgeschoven naar Thrillers, maar daar werd het weggehaald omdat Fenneke moordneigingen kreeg en nu ligt het dus bij mij.’

‘Ja, maar wat is het?’ vraag ik nogmaals, maar nu op ongeduldige toon.

‘Het is het geschenkboekje van Drukpunt voor de feestdagen. Iemand is op het onzalige idee gekomen om een leuk romantisch verhaal te laten schrijven door Lidewiene Treurniet. Mooi ingebonden en met een gezellig voorwoord. En dat wordt dan naar alle relaties van Drukpunt gestuurd.’

‘Nou, dat klinkt…’

‘Dat klinkt niet leuk!’ Een woeste uitdrukking verschijnt op het gezicht van Marjoke. ‘Het stikt hier van de lieve, gezellige en aardige auteurs, maar uitgerekend Lidewiene, de nachtmerrie van elke redacteur, gaat dit boekje schrijven. Het is een feelgoodbitch, die zanikt over lettertype, kleur van de cover, royalty’s en minstens tien keer per dag aan de telefoon hangt.’

Ik deins een beetje terug. Marjoke wordt er niet mooier op als ze boos is en ik probeer een opbeurende tekst te verzinnen.

‘Over twee weken is de deadline, dan moet ze haar verhaal inleveren, dus die twee weken zijn nog wel te overzien. Toch?’ En ik vraag me zo langzamerhand af wie nou eigenlijk wie begeleidt.

‘Dat kan wel zo zijn, maar de komende week moet ik mij optimaal concentreren op het debuut van Kea de Korte, begin januari komt haar boek Communiceren met chrysanten uit. Ik kan die Lidewiene er niet bij gebruiken.’

‘Zal ik anders…’ zeg ik voorzichtig.

De harde trekken op het gezicht van Marjoke verdwijnen als sneeuw voor de zon. ‘Nou, als je dat wilt doen. Je kunt uiteraard op mijn steun en hulp rekenen. Nee, dat zou echt een pak van mijn hart zijn. Ik geef je haar telefoonnummer, dan kun je haar bellen en een afspraak met haar maken. Gewoon eens kijken hoe de zaken ervoor staan. Ik denk dat dit ook echt een leuke stap is in jouw boekcarrière. Volgens mij ben je daar wel aan toe.’

‘Fantastisch! Ik ben zo blij voor je,’ gil ik enthousiast door de telefoon.

‘Anders ik wel,’ roept Sanne, en ik krijg sterk de indruk dat ze een vreugdedansje maakt.

‘Wanneer begin je?’

‘Zo snel mogelijk, maar ik moet eerst woonruimte zien te krijgen. Ik heb er trouwens vannacht wel een nachtmerrie van gehad. Ik zag mezelf opeens voor me, veertig jaar verbonden aan de universiteit. Een stoffige docente met een knotje die het vak Filosofie van de wiskunde geeft. Zo’n faculteit wiskunde is natuurlijk niet zo bruisend als het boekenvak.’

‘Nou, daar ben je nog altijd zelf bij,’ zeg ik, en ik vraag me af of ik haar uit de droom moet helpen over het bruisende boekenvak.

‘Is het trouwens goed als ik morgen naar jou toekom? Een vriend van een vriend heeft een etage in Leiden en die wil hij verhuren. Ik ga morgenmiddag kijken, maar kan ik dan bij jou logeren? Of denk je dat je tante daar geen zin in heeft?’

‘Nee joh, er is nog wel een logeerkamer over. Je bent van harte welkom.’

Als ik ophang, bedenk ik dat ik morgenmiddag ga lunchen met Lidewiene Treurniet. Mocht het een dramatisch gesprek worden dan kan ik morgenavond met Sanne in een Amsterdamse kroeg mijn verdriet wegdrinken.

Precies twintig minuten voor het afgesproken tijdstip zit ik in Brasserie Keizerlijk. Ik heb de auteursfoto van Lidewiene bestudeerd alsof mijn leven ervan afhangt. En feitelijk is dat ook zo’n beetje het geval. Ik moet er namelijk niet aan denken dat ik haar niet herken. Ik heb een strategische plek gekozen zodat ik alle bezoekers binnen zie komen. Het enige wat ik hoef te doen, is opstaan en Lidewiene vrolijk verwelkomen alsof ze de status van het prinsessendom heeft bereikt, wat haar vermoedelijk mild zal stemmen waardoor de rest van de lunch net zo soepel zal verglijden als een oester door het keeltje van de visliefhebber.

Om één uur heb ik nog niemand binnen zien komen die ook maar in de verste verte lijkt op Lidewiene. Om kwart over één word ik onrustig en om halftwee bel ik haar 06. Aan een tafeltje naast mij zie ik een vrouw wild door haar shopper graaien en woest opnemen. ‘Met Treurniet!’

Het is alsof er een kilo kleverige marshmallows in mijn keel blijft steken. Ik wil verdwijnen, oplossen, wegzinken in het grote niets. Maar ik zit hier, in Brasserie Keizerlijk met aan het tafeltje naast mij een woedende Lidewiene, die een foeilelijke gezichtsbedekkende bril draagt, geen blond maar rood haar heeft en een hoofd vol rimpels.

Ik had het kunnen weten. Zo’n auteursfoto, daar zit over het algemeen uren werk in.

Er is een broodje carpaccio, een dubbele jus en een cappuccino voor nodig om haar razernij tot bedaren te brengen, waarna ze vraagt: ‘En wat doen we hier eigenlijk?’

‘Het leek me leuk om kennis met u te maken,’ zeg ik bedeesd.

‘Oké, dat heb je dan nu gedaan. En verder?’

‘En verder vroeg ik me af hoe het staat met de voortgang van het verhaal Oud & Nieuw.’ Ik spreek de woorden voorzichtig uit, alhoewel ik het vermoeden heb dat een mens niet veel kwader kan worden dan het staaltje drift dat Lidewiene zojuist liet zien.

‘Lieve schat, ben jij nieuw?’

Ik wil antwoord geven, maar dat is niet helemaal de bedoeling want ze praat onverstoorbaar door.

‘Ik heb meer dan tien boeken geschreven, menig uitgever wil mij in zijn fonds, ik ben een gerespecteerd spreker voor boekhandel en bibliotheek, dus ik heb jou niet nodig om mij te vertellen hoe ik een verhaaltje moet schrijven.’

‘Dat is ook niet mijn bedoeling,’ haast ik mij te zeggen.

‘De deadline is volgende week vrijdag. Tot die tijd adviseer ik jou om mij lekker te laten schrijven. Is dat duidelijk?’

Ik knik en betaal de rekening.

Het weekend breng ik in Leiden door. Sanne heeft via een vriend van een vriend de droometage in haar schoot geworpen gekregen en met enige jaloezie sta ik op mijn twee vrije dagen haar slaapkamer Saharazandgeel te schilderen.

‘Wat denk je van deze kleur?’ Sanne kijkt me enthousiast aan. ‘Ik zit eraan te denken om die ene lange muur in deze kleur te verven. Denk je dat deze pot genoeg is?’ Ze houdt een kleine pot muurverf voor mijn neus waarop met vrolijke letters Fris-geasfalteerd-grijs staat.

Ik knik instemmend. ‘Moet je doen, lijkt me helemaal goed.’ En vraag me af of er iemand een gezin onderhoudt met het bedenken van vlotte titels voor niet al te vrolijke kleuren verf.

‘Ik denk dat ik hier heel erg gelukkig ga worden,’ zegt Sanne opgewekt. ‘Volgende week vrijdag komt mijn neef met een gehuurde bak mijn spullen brengen. O, en over twee weken geef ik een housewarmingparty. Je komt toch wel, hè?’

Ik knik en laat per ongeluk een klodder geel Saharazand van mijn kwast druipen. Het vormt een grote gele plek op de wit geschilderde houten vloer. Ik vloek stevig.

Sanne kijkt mij even verbaasd aan, terwijl ik nijdig de vlek probeer weg te poetsen.

‘Hé, luister, als je niet zo’n zin hebt om muren te verven, dan hoeft het niet hoor. Je hebt tenslotte ook de hele week gewerkt.’

‘Nee, dat is het niet. Ik ben een beetje uit mijn hum.’ Ik vertel haar over mijn dramatisch verlopen lunch met Lidewiene Treurniet afgelopen woensdag. ‘Het is echt een kreng en ik hoop maar dat ze niet vlak voor de deadline ingewikkeld gaat doen. Dit is een dame waar een door de wol geverfde redactrice op losgelaten moet worden. Ik ben nog zo groen als gras, ze walst gewoon over me heen.’

‘Weet je wat wij gaan doen? We gaan gewoon even lekker ergens een hapje eten. Het is wel genoeg geweest voor vandaag.’

Geroezemoes stroomt ons tegemoet als we eetcafé De Vrolijke Gijs binnen stappen. Het is er gezellig druk en we vinden nog precies één tafeltje voor twee in een hoekje van het café, waardoor we een goed uitzicht hebben. Ik zie een aantal mensen verstoord opkijken als we aan het tafeltje gaan zitten, maar ik besteed er verder geen aandacht aan.

‘Dus dit wordt je nieuwe stamkroeg,’ zeg ik grijnzend.

‘Het kan erger.’ Sanne kijkt me glimlachend aan. ‘We zijn aardig op weg, Kiki. We hebben dan nog niet die villa, maar…’

‘Nee, houd op, ik zit nog bij mijn saaie oude tante,’ val ik haar in de rede.

‘We hebben nog niet echt een veelverdienende functie, maar…’

‘Dat kun je wel stellen! Ik ben manusje-van-alles met een bijbehorend loonstrookje.’ En weer laat ik haar niet uitspreken.

‘Maar de mogelijkheid van een vrolijke vent staat nog steeds open.’

‘Weet je wat ik nou zo goed van je vind?’ zeg ik. ‘Bij jou is het glas altijd halfvol.’

‘Inderdaad. Wil je ook een glaasje wit?’ Ze wuift naar de ober, die er onmiddellijk aan komt rennen en ons vervolgens bedenkelijk aankijkt en vraagt of we niet liever ergens anders willen zitten.

Ik schud mijn hoofd en vier uur lang brengen we door in het hoekje van het café, mijmerend over het leven dat we tegemoet gaan en of die laatste V. zich ooit zal aandienen. Om elf uur slenteren we naar huis. We willen wel Leiden gaan verkennen, maar zijn doodop van een middagje stoeien met trendy verfkleuren. Om halftwaalf ploffen we vermoeid neer op het self-inflating tweepersoonsluchtbed, dat halverwege de nacht zo lek als een mandje blijkt te zijn.

De maandagochtend begint met een werkvergadering. Deadlines worden doorgenomen, de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van e-book en e-reader worden besproken, de stage van Pieter, die een halfjaar naar New York wil, blijkt door te gaan, waarop de knul helemaal uit zijn dak gaat en het langzaam tot me doordringt dat ik met een beetje mazzel over twee jaar ook die kant op mag.

Bij de gedachte alleen al verschijnt er een brede glimlach op mijn gezicht, die overigens onmiddellijk verdwijnt als ik Mathilde op barse toon hoor vragen hoe het staat met Het Project.

‘Het gaat uitstekend. Alles loopt naar wens en het gaat helemaal goed komen,’ hoor ik Marjoke zeggen, en ik voel dat mijn keel langzaam dichtgesnoerd wordt.

‘Mooi,’ zegt Mathilde. ‘Want ik wil dat dit echt een succes wordt. Het geschenkboekje is voor de uitgever wat de cover is voor een boek. Belangrijk dus.’

Als ik met de helft van de taart van Marjoke even later achter mijn bureau zit, vraag ik me af of ik haar op de hoogte moet stellen van mijn gesprek met Lidewiene, maar één blik op Marjoke zegt me genoeg. Haar bureau ligt vol papieren, op de grond ligt een stapel manuscripten te wachten en haar telefoon rinkelt aan één stuk.

‘Kan ik iets voor je doen?’ vraag ik tussen twee telefoontjes door.

Ze knikt en stuurt me onmiddellijk tweehonderd mailtjes door die ik namens haar mag beantwoorden. Wat ik zelf kan afhandelen, beantwoord ik. Topprioriteit en met spoed stuur ik weer aan haar terug en zo werk ik me door honderdnegenennegentig mailtjes heen. Bij de tweehonderdste stokt de adem me even in de keel. Hij is van Lidewiene Treurniet.

Beste Marjoke Molenkamp,

Je hebt me per mail laten weten dat jij nu verantwoordelijk bent voor het geschenkboekje. Ik was dus in de veronderstelling dat mijn werk in goede handen zou zijn. Nou, mooi niet dus. Afgelopen woensdag werd ik met zo’n enorme letterkip, vers van de pers, opgezadeld. Het schaap wist me niet eens te herkennen! Veel verstand van het metier heeft ze volgens mij niet. Ik weet niet waar jullie deze muts hebben opgeduikeld, maar ik wens er niet mee opgezadeld te worden.

Met een wat minder vriendelijke groet, Lidewiene.

Een akelige kou trekt door mijn lichaam, alsof ik vierentwintig uur opgevouwen in een diepvrieskist heb gelegen. Wat een bitch. Ik sta op het punt om de mail naar Marjoke terug te sturen met het rode uitroepteken om aan te geven dat de mail prioriteit heeft, maar ik bedenk me. Mijn hart begint zenuwachtig te kloppen en ik sta op om een kop koffie te halen. Ik heb bedenktijd nodig, en om het proces van reflectie nog iets langer te rekken, besluit ik ook nog even te gaan plassen. Ook al hoef ik niet.

‘Letterkip, schaap, muts, hoe haalt ze het in haar hoofd,’ mompel ik als ik met een kop koffie in mijn hand op de koude bril zit. En wat voor indruk krijgt Marjoke van mij als ze deze mail leest? Ze moet wel tot de conclusie komen dat ik het heb verprutst, wat feitelijk ook het geval is.

Als ik terugloop naar mijn bureau staat mijn besluit vast. Zonder er verder bij na te denken, typ ik de letters, rijg ze aaneen tot woorden en lardeer ze met punten en komma’s tot zinnen. En druk vervolgens heel hard op Verzenden.

Gewaardeerde Lidewiene,

Met verbazing heb ik je mailtje gelezen. Kiki van den Broeksteeg is inderdaad een nieuwe medewerker, maar niet de eerste de beste. Zij komt uit een select groepje briljante en talentvolle afgestudeerden dat het nog ver gaat schoppen binnen de boekenwereld. Wij willen juist dat ze kennismaakt met onze meest gewaardeerde auteurs. Je kunt met een gerust hart alles met haar delen over jouw bijdrage aan het geschenkboekje. Echt, ze weet waar ze over praat. Dit is niet alleen mijn mening, maar ook die van Mathilde. Mocht er toch een probleem zijn, en ik kan me die situatie absoluut niet indenken, dan kun je mij natuurlijk altijd bellen.

Met vriendelijke groet, Marjoke

Ps: ik stuur dit mailtje even via het mailadres van Kiki. Er is iets mis met mijn pc. Dat je niet denkt!

Binnen vijf minuten krijg ik een mailtje terug.

Marjoke,

Nou, als jij denkt dat dit het beste is, dan leg ik me daarbij neer. Succes met je computer.

Gr. Lidewiene

Ik kijk even opzij naar Marjoke, die met een verbeten blik op een aantal manuscripten zit te zwoegen. Ik zucht, maar het is niet van opluchting.

De rest van de week vliegt voorbij. Het is Marjoke prima bevallen om mij haar mailtjes te laten afhandelen en zo langzamerhand begin ik al aardig op een ingewerkte medewerker boekenvak te lijken. Er sluipt zelfs al iets van routine in mijn werkdagen. Aan het eind van de dag neem ik meestal een boek uit de goedgevulde boekenkast van Drukpunt mee om de avonden mee te vullen, die bestaan uit een verstikkend ritme van Hollandse pot, gevolgd door Lingo en koffie met een bitterkoekje bij tante Trees. Maar komende vrijdag trekt Sanne in haar bovenetage in Leiden en dan is het eindelijk tijd voor feest. Of niet, bedenk ik opeens, want vrijdag is de deadline voor het geschenkboekje.

Naarmate de vrijdag dichterbij komt, begin ik me steeds ongemakkelijker te voelen. Ik weet dat het onzin is. Alles komt goed, dat heeft Lidewiene zelf gezegd. Klokslag vijf uur zit er ongetwijfeld een kort verhaal in mijn mailbox. Tienduizend woorden met kop en staart. Typisch Lidewiene.

De wijzers van de klok kruipen langzaam voorbij. Van drie uur wordt het vier uur en om halfvijf neemt de stress buitengewone proporties aan. Ik ren naar de keuken en werk binnen tien minuten een half pond kaas, vier gerimpelde tomaatjes en een half blikje tonijn weg, restanten van een avondje overwerken van een van mijn collega’s. Nog twintig minuten.

Om kwart voor vijf staat Marjoke abrupt op. ‘Ik ben er wel klaar mee voor deze week. Fijn weekend, ga je nog wat leuks doen?’

‘Ik ga zo met de trein naar een vriendinnetje in Leiden.’ En ik wijs achteloos naar de weekendtas die naast mijn bureau staat.

‘Veel plezier. Ik zie je maandag.’

Klokslag vijf uur staar ik als een junk die dagenlang niet heeft kunnen scoren naar mijn pc. Er flikkert nog niets in mijn Inbox. Hoe serieus neemt die Lidewiene eigenlijk een deadline?

En dan hoor ik uiteindelijk de verlossende pling die aangeeft dat ik een nieuw bericht heb. Ik ben blij dat Marjoke al weg is. Zo fijn is het niet om naar de overdreven tevreden grijns te kijken die op mijn gezicht verschijnt als ik de naam Lidewiene Treurniet in mijn Inbox zie. Laat mij maar schuiven. Briljant en getalenteerd als ik ben, laat ik zelfs de lastigste auteur naar mijn pijpen dansen, en ik open het mailtje.

Kiki,

Ben over een halfuur in de brasserie waar we elkaar de vorige keer hebben ontmoet. Ik moet je even spreken.

Lidewiene.

Het is een ingehouden vloek, meer een diepe grom, die uit mijn mond komt. Om halfzes gaat mijn trein naar Leiden. Het begin van een bruisend weekend met Sanne, wijntjes, lekker eten en wellicht een optie op de invulling van de laatste V. Je weet het tenslotte maar nooit. Snel sms ik Sanne dat er iets tussen is gekomen en dat ik een trein later moet nemen.

Halfzes ben ik bij Brasserie Keizerlijk en het kost me deze keer geen enkele moeite om Lidewiene te herkennen, ook al hangt het rode haar slap en futloos rond haar vermoeide gezicht en is de enorme bril ingewisseld voor een zonnebril met extra donkere glazen. Ik geef haar een hand en vraag hoe het met haar gaat.

‘Slecht. Ik heb een writer’s block. Ik zit al weken te broeden op een leuk verhaal voor dat stomme geschenkboekje, maar er komt helemaal niets uit. Niets, niets, niets.’

Bij elke ‘niets’ gaat ze luider praten en ik zie al wat hoofden verstoord onze kant op draaien.

‘Ik had een fantastische eerste zin: “Een kerstboom met Swarovski-ballen fonkelde in een hoek van de kamer”, maar daarna kwam er niets meer. Helemaal niets.’

‘En nu?’ vraag ik.

‘Gelukkig ben jij briljant en buitengewoon talentvol. Althans dat heb ik begrepen van Marjoke.’

‘Nou, eh, Marjoke wil nog wel eens overdrijven.’ Mijn stem klinkt akelig hoog, ademhalen gaat moeizaam en het zweet breekt me uit. Ik heb het gevoel dat de inhoud van mijn hoofd elk moment kan exploderen. Kortom, het zou me niets verbazen als ik hier ter plekke van ellende dood neerval. En mocht ik dat niet vrijwillig doen, dan word ik vermoedelijk maandag uit de ramen van Drukpunt gegooid en zo de gracht in gesodemieterd. Dit is verschrikkelijk. Ik heb geen verhaal voor het geschenkboekje.

‘Lidewiene,’ zeg ik. ‘Anderhalve week geleden zaten we hier ook. Ik vroeg toen naar de voortgang van het verhaal en je liet me weten dat ik me nergens mee moest bemoeien en dat het helemaal goed zou komen. Vandaag is de deadline.’ Ik kijk de bestsellerauteur, die eruitziet alsof ze net door de ergste vorm van rampspoed is getroffen, streng aan.

Door de idioot grote zonnebril die ze draagt kan ik niet zien of ze me aankijkt, maar ik schrik van de kracht van haar stem als ze opeens zegt: ‘Wat is een deadline in het brede perspectief dat leven heet?’

Ik heb werkelijk waar geen idee wat ze met deze onzin bedoelt, maar ik snap inmiddels dat ik een probleem heb en dat zij dat niet gaat oplossen. Ze staat op, schudt me de hand en loopt weg.

‘Hé wacht even. Hoe moet dat nou verder?’ roep ik wanhopig, waarop iedereen naar me kijkt.

‘Geen idee, schrijf het zelf maar.’ Ze steekt haar middelvinger omhoog, wat ik echt vreselijk ordinair vind, en loopt vervolgens zo de deur uit.

‘Dat meen je niet!’ zegt Sanne, als ik tegen zeven uur als een verslagen mens haar bovenwoning betreedt. ‘En hoe ga je dit nou oplossen?’

‘Dat weet ik niet. Ik had gehoopt dat jij misschien nog een idee had.’

‘Ik houd me bezig met de filosofie van de hogere getallen, ik zou niet weten hoe je een vastgelopen creatief proces weer vlot moet trekken.’

‘Ik hoef niets vlot te trekken, ik moet het gewoon schrijven.’ Ik begin bijna te janken.

‘Kom, we gaan naar onze stamkroeg. Die ene, waar we de vorige keer ook waren. In het ergste geval worden we gewoon stomdronken.’

Het eetcafé is stampend vol, benauwd en niet bepaald de plek om een verhaal te bedenken voor een geschenkboekje, maar we nemen weer plaats aan het tafeltje in het hoekje, waarbij ik me heel kort afvraag waarom dit tafeltje eigenlijk nooit bezet is.

‘Zo, jullie durven,’ zegt een jongen, die overduidelijk een biertje te veel op heeft.

‘Hoezo?’

‘Dat je aan dat tafeltje gaat zitten.’

Ik kijk hem vragend aan.

‘Het verhaal gaat dat hier ooit een meisje zat, op zoek naar een echtgenoot. Ze moest voor een bepaalde datum trouwen, anders zou ze haar erfenis niet krijgen. De hele avond zat ze hier. Uiteindelijk zag ze een jongen die haar wel geschikt leek. Net toen ze op het punt stond te vragen of hij met haar wilde trouwen, kwam zijn vriendin binnen. Uit pure wanhoop heeft ze zichzelf verzopen in de gracht hiertegenover.’

‘En dat geloof jij?’

‘Nee, maar dit tafeltje schijnt wel ongeluk te brengen.’ En wankelend op zijn benen loopt hij naar de bar.

‘Wat een flauwekul! Geloof jij daarin?’ Ik kijk Sanne aan, maar schuifel wat ongemakkelijk op mijn stoel nu ik aan een taboetafeltje zit.

De mond van Sanne staat een beetje open, dat doet ze vaker als ze diep nadenkt en opeens grijpt ze me met glinsterende ogen bij de arm. ‘Maar dat is een geweldig verhaal. Dat kun jij zo gebruiken voor het geschenkboekje. Een meisje moet voor Oud & Nieuw trouwen anders krijgt ze haar erfenis niet!’

Ik graai in mijn tas naar papier en pen en begin vervolgens in rap tempo te schrijven. Elke zin lees ik voor en als Sanne bemoedigend knikt, ga ik onmiddellijk door met de volgende zin.

Plotseling ziet ze een man van rond de dertig bij de bar staan. Zijn ferme billen zijn gehuld in een licht verklaard spijkerbroek.

‘Stevige kont, dat is beter,’ zegt Sanne.

Merkwaardig genoeg overviel haar een opgewondenheid die voor haar ongekend was. Ze wilde maar één ding. Haar handen over die harde billen laten glijden, zijn lichaam aanraken. Ze had geen behoefte om met hem te praten, ze wilde zijn lichaam. Dit lichaam wilde ze naast zich voor de rest van haar leven. Dit was de man met wie ze wilde trouwen.

‘Dat is goed, Kiki. Je hebt talent. Ga door. Ik vind het super-spannend.’

‘Ja, en nu?’

‘Ze gaat naar hem toe en ze zegt, ik wil met jou… Tja, hoe zeg je dat. Van bil?’

‘Nee, dat zegt mijn tante.’

‘Seks?’

‘Ja, dat zou kunnen. Maar moet ik de daad dan helemaal gaan beschrijven?’

‘Weet ik veel. Ik lees nooit feelwell…’

‘Feelgood!’

‘Ook goed. Maar ik denk wel dat het beschrijven van een licht erotische scène bij een romantisch verhaal hoort.’

‘Hè gatverdamme, dat kan ik niet,’ jammer ik. ‘Sorry, hoor, maar dat vind ik zo gênant en zoveel fantasie heb ik trouwens niet. Dit wordt helemaal niets. Ik ga gewoon maandag naar mijn werk en dan zeg ik heel eerlijk op de maandagochtendvergadering wat er is gebeurd.’

‘Dan word je ontslagen!’

‘Jammer dan.’

‘En als je je nou eens gaat inleven in de situatie van je hoofdpersoon. Stel dat je nou vanavond met die man mee naar huis gaat?’ Ze wijst op een boom van een vent, die nonchalant met zijn handen in zijn zakken tegen de bar staat geleund. ‘Beleef het avontuur van je hoofdpersoon en schrijf het morgen op. Van ontslag word je ook niet vrolijk.’

‘Je bedoelt…’

‘Seks voor een goed verhaal, seks ter voorkoming van ontslag, verzin maar wat.’ Ze haalt haar schouders op alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ik kijk nog eens naar de vent die bij de bar staat. Heel beroerd ziet hij er niet uit. Sterker nog, het is best een lekker ding en uitermate geschikt voor Het Project. En het is tenslotte alweer een tijdje geleden dat ik een wilde nacht met een man heb beleefd.

‘Ik weet het niet, Sanne.’ Er klinkt twijfel door in mijn stem. ‘Aan de andere kant heb ik weinig keus. Als het mij niet lukt om vanavond een inspiratiebron te scoren dan kan ik net zo goed in de gracht springen.’

‘Volgens mij is hij in z’n eentje, dus ik zou er maar snel op afgaan als ik jou was,’ zegt Sanne, die zichtbaar geniet van de onverwachte wending die deze avond heeft gekregen.

Ik zucht een paar keer en spreek mezelf moed in, waarna ik zelfverzekerd op hem afstap. Appeltje, eitje, hoe moeilijk kan dit zijn?

‘Hoi,’ zeg ik.

‘Hoi.’ Hij neemt me van top tot teen op en wendt vervolgens zijn blik van me af. Nog net niet afkeurend, maar veel scheelt het niet.

‘Mag ik twee witte wijn?’ roep ik naar de man achter de bar. ‘Wil jij ook wat?’ vraag ik voorzichtig aan de knul naast mij, maar die schudt slechts zijn hoofd.

Met een dieprode blos van schaamte loop ik terug naar het taboetafeltje waar Sanne gespannen op me zit te wachten.

‘En?’ vraagt ze.

‘Ik geloof niet dat hij me erg interessant vindt,’ zeg ik, en ik grijns er een beetje bij alsof het me helemaal niets uitmaakt.

Plotseling geeft ze me een por onder de tafel. ‘Zwaaien,’ sist ze. ‘Hij kijkt naar jou!’

Ik steek mijn arm omhoog en laat mijn hand wat merkwaardig in de lucht wapperen.

‘Hij komt hiernaartoe,’ sist Sanne weer tussen haar tanden door, en ik vraag me af waarom ze zo ingewikkeld doet, want door de herrie in het café acht ik de kans wel erg klein dat hij haar hoort.

‘Ben jij niet het zusje van Kees de Klerck, die aan de korte Dreef woont?’ vraagt hij als hij bij ons tafeltje aankomt. Hij kijkt Sanne doordringend aan.

Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, ik ben Sanne Merelmans en ik woon nog maar net in Leiden.’

‘O, vandaar dat je aan dit tafeltje zit,’ zegt hij lachend. ‘Dit tafeltje brengt echt ongeluk, je kunt maar beter bij mij aan de bar komen staan.’

Stomverbaasd kijk ik van de een naar de ander. Nou ja, zo kan het ook, bedenk ik. Als ik nou morgen gewoon Sanne uithoor, dan heb ik ook een goed verhaal.

Als een vijfde wiel aan de wagen hang ik aan de bar, terwijl Sanne totaal opgaat in de man die eigenlijk voor mij bedoeld was. Ik hoor hem zeggen dat hij op zijn neef wacht die maandag voor een jaar op reis gaat in een oude VW-bus. Afscheid in de stamkroeg, zoals het hoort. Hij heeft de woorden nog niet uitgesproken of een vrolijke knul van rond de vijfentwintig slaat hem joviaal op de schouders. Als laatste stelt zijn neef zich aan mij voor. Het is een warme hand, die de mijne omvat.

‘Berend,’ zegt hij, en hij kijkt me een seconde te lang aan.

Met schorre stem zeg ik dat ik Kiki heet en al die tijd laat hij mijn hand niet los. Ik zie Sanne kijken en ook de boomlange vent met wie ik een wilde nacht wilde beleven, kijkt verbaasd naar ons.

Gelukkig begint Sanne onmiddellijk vragen te stellen over zijn reis waardoor ik me enigszins kan hervinden. Ik luister naar wat er gezegd wordt, maar slechts de helft dringt tot me door. Het is uiteindelijk Sanne die me meesleept naar het damestoilet en me er fijntjes op wijst dat Het Project voor mijn neus staat en dat ik mijn kansen moet grijpen.

En dat is precies wat ik doe.

Ik word wakker in een lege kamer. We liggen dicht tegen elkaar aan op een matras dat op de grond ligt. Door de kamer verspreid liggen kledingstukken. Een sok van hem, een string van mij. Ik voel de warmte van zijn lichaam en met een glimlach op mijn gezicht denk ik terug aan afgelopen nacht. Langzaam gaan zijn ogen open. Ze twinkelen als hij me aankijkt.

‘Dag schoonheid.’

‘Dag wereldreiziger.’ Ik wil opstaan, maar hij houdt me tegen.

‘Waar ga je heen?’

‘Mijn kleren verzamelen en naar huis.’ Een wilde nacht beschrijven en mijn baantje zien te redden, maar dat laatste zeg ik er niet bij.

Hij pakt mijn hand vast en kijkt me diep in mijn ogen. Ik wil me wel verroeren, maar het lukt me niet meer. ‘Ga met me mee,’ zegt hij.

‘Waar naartoe?’

‘Op reis.’

Ik begin te lachen en laat me van het matras rollen. Zijn hand wil mijn arm grijpen, maar ik ben net iets sneller.

‘Ik meen het, Kiki. Dit was niet zomaar een nacht.’

Snel kleed ik me aan en op de drempel werp ik hem een kushand toe. Ik ben hem eeuwig dankbaar.

‘Maandag vertrek ik om drie uur. Je hebt nog de tijd erover na te denken,’ roept hij, maar ik sluit de deur.

Als ik op Amsterdam Centraal zit te wachten op de bus naar Amstelveen krijg ik een sms’je van Sanne.

Ik ben verliefd! Serieus, het zou me niets verbazen als ik de laatste V. heb ingevuld. Vanavond ga ik met hem eten. Ik ben zo blij!

Vluchtig lees ik het mailtje, maar de woorden dringen amper tot me door. In gedachten laat ik de afgelopen nacht nogmaals de revue passeren en ik vraag me af hoe ik mijn woorden ga formuleren, zodat mijn nacht met Berend het stempel van porna gaat verdienen.

Een uurtje later zit ik op het naargeestige logeerkamertje van mijn tante een verhaal te schrijven waar de hitte vanaf dampt. Ik ben de schaamte voorbij. Om tien uur ’s avonds druk ik op Verzenden.

Hé Marjoke,

Dit is het verhaal van Lidewiene Treurniet. Ik heb het nog even nagekeken, maar volgens mij is het prima. Ik vond het eigenlijk best wel een aardig mens en ze gaf me nog een compliment. Volgens haar wachtte mij een mooie toekomst in het boekenvak. Gelukkig maar….

Groet Kiki

Maandagochtend zit ik om acht uur achter mijn bureau. Marjoke is er al en vol trots laat ze me het mailtje lezen.

‘Goed van je! Ik wist het, jij bent echt goed en je voelt precies aan waar het om draait. En het verhaal dat Lidewiene heeft geschreven voor het geschenkboekje is echt fantastisch. Ik moet eerlijk zeggen dat ze zichzelf heeft overtroffen, het is zo’n bijzonder verhaal. Ik kreeg het er gewoon warm van. Ik heb het aan iedereen toegestuurd. Ben benieuwd wat de reacties zullen zijn bij de vergadering, maar Mathilde zal wel hartstikke tevreden zijn.’

Ik glimlach en neem alle complimenten stilletjes in ontvangst, rond wat taken af die nog waren blijven liggen en loop rond tien uur naar de vergaderzaal voor de wekelijkse maandag-ochtendvergadering. Er is koffie, er is thee en er is taart.

‘Hebben jullie het allemaal gelezen?’ vraagt Mathilde enthousiast.

Alle hoofden knikken.

‘Het is zelfs voor Lidewiene van zeldzaam bijzondere kwaliteit. Ik vond het eh…’

‘Opwindend, dat is het,’ valt Fenneke haar collega in de rede.

‘Vooral die ene passage.’ Maureen van Feelgood bladert door de kopieën. ‘Hier, deze. Met zijn vinger trekt hij kleine cirkeltjes over mijn buik, heel langzaam, alsof hij elk stukje huid wil bezitten, wil aanraken om het nooit meer te vergeten. Plotseling stopt hij en kijkt me lachend aan. Hetzelfde ritueel herhaalt zich, maar nu is het zijn mond die stukje bij beetje mijn huid beroert. Ik voel een siddering langs mijn ruggengraat gaan, alsof alle zenuwen in mijn lichaam wakker zijn geworden en niets willen missen van wat deze man met mij doet. Weer stopt hij en ik kijk hem smekend aan. Ik zie een glinstering in zijn ogen, een versmelting van lust en liefde. Langzaam glijdt zijn tong langs mijn navel over mijn buik naar beneden, pesterig en tegelijkertijd de voorbode van veel meer…’

‘En wat dacht je van deze?’ vraagt Annemien met rode blossen op haar wangen.

‘Zachtjes bijt hij in mijn tepel terwijl zijn hand tergend langzaam over mijn billen glijdt. Ik wil hem nu, maar hij neemt de tijd alsof hij weet dat dit de enige en laatste keer is. Alsof zijn handen een afdruk moeten maken van mijn lichaam zodat hij mij op elk moment van de dag weer kan voelen, kronkelend van lust onder zijn zachte handen. Zelden heb ik me mooier en meer begeerd gevoeld dan nu op dit moment…’

‘Dit is liefde, man. Dit is nou echte liefde!’ roept Jonas van de verkoop, een ruwe bolster, blanke pit-type met een voorliefde voor sciencefiction.

Vaag hoor ik Annemien wat zeggen, maar haar woorden dringen niet tot mij door, want opeens realiseer ik me dat ik gisteravond alleen maar het verhaal heb opgeschreven en mezelf niet heb toegestaan om tussen de regels door te lezen. Ik heb de handelingen beschreven, mijn collega’s lezen mijn gevoel. Een allesverzengende hitte trekt door mijn lichaam.

‘Kijk, Kiki krijgt er een rood hoofd van,’ grinnikt Maureen.

‘Wacht maar tot je bij Feelgood terechtkomt,’ grapt Jonas. ‘Daar lezen ze dit de hele dag.’

‘Iemand nog een punt voor de rondvraag?’ hoor ik Mathilde zeggen.

Ik hoor mijn stem op een rare manier door de ruimte echoën en ik zie de verbaasde blikken.

‘Wat zeg je nou?’ vraagt Mathilde verbaasd.

‘Ik hou ermee op, ik ga iets anders doen,’ herhaal ik mijn woorden.

‘Hoezo je houdt ermee op? Je bent nog maar net begonnen!’ De verbazing van Mathilde heeft plaatsgemaakt voor ergernis.

Ik zie een paniekerige blik verschijnen in de ogen van Marjoke. ‘Wat is dit nou opeens, Kiki. Je bent buitengewoon talentvol, dan ga je toch niet zomaar opeens weg?’

Ik sta op en kijk op mijn horloge. Voor drie uur moet ik in Leiden zijn; als ik nu wegga, ga ik het redden. Van alles gaat er door me heen. Dat ik mijn spulletjes nog moet ophalen bij mijn tante, dat ik Sanne nog moet sms’en, dat ik net afstand heb gedaan van de villa en de veelverdienende functie…

‘Je kunt helemaal niet weg,’ roept Marjoke vertwijfeld. ‘De zomerbrochure komt eraan, je weet toch hoe die dingen gaan, ik heb je nodig.’

Ik zie de glinstering in de ogen van Berend weer voor me, ik voel zijn handen weer over mijn lichaam glijden en het besef dringt tot me door dat je slechts een fractie van een seconde nodig hebt om de loop der dingen te veranderen.

‘Hier krijg je spijt van, Kiki. Dit soort banen ligt niet voor het oprapen. En ik had je nog wel de cover van het geschenkboekje willen laten uitzoeken. Iets met een kerstboom!’ Een boze blik verschijnt in de ogen van Marjoke.

Ik kijk de kring rond en zeg: ‘Ach, wat is een geschenkboekje in het brede perspectief dat liefde heet?’

Astrid Harrewijn is één van de grootste chicklit-auteurs van Nederland. Haar romans zitten vol humor en vaart. Astrid schrijft over Nederlandse vrouwen en vooral over hoe ze alle bordjes in de lucht houden. Miss Match is haar zesde roman, en de tweede in een serie over de drie vriendinnen Didi, Lein en Iris.

Volg Astrid op Twitter via @astridharrewijn en bezoek haar website op www.astridharrewijn.nl.

Foto: © Bonnita Postma

Roxy’s Roadtrip
Chantal van Gastel

Goed, dit is gewoon een kleine tegenslag. Niet meer en niet minder. Ik wist dat dit zou kunnen gebeuren. Ik ben erop voorbereid. Er ligt zelfs een boek in mijn dashboardkastje dat ik gekocht heb voor het geval er zoiets voor zou vallen. Eerste hulp bij autopech voor vrouwen. Ik vond de titel nogal neerbuigend, maar nu ben ik blij dat ik me daardoor niet heb laten tegenhouden. Ik haal het boek achter een zak drop en een pakje vochtige verfrissingsdoekjes vandaan en zwaai het portier van mijn auto open. Er staat geen zuchtje wind en de hitte is buiten net zo meedogenloos als in de auto.

Met het boek en de handleiding van de auto binnen handbereik open ik de motorkap. ‘Je kunt het, Roxy,’ zeg ik tegen mezelf. ‘Appeltje eitje.’

Een half uur later ben ik door en door bezweet en hoewel ik geconstateerd heb dat mijn oliepeil én ruitenwisservloeistof op het juiste niveau is, heb ik nog steeds geen idee waarom mijn auto niet meer start.

Ik overweeg mijn opties. Ik kan teruglopen naar het dichtstbijzijnde tankstation en daar om hulp vragen. Al geloof ik niet dat er veel behulpzaamheid te verwachten valt. De jongen achter de kassa presteerde het om mijn benzine, flesje water en pakje kauwgum af te rekenen zonder een lettergreep uit te brengen. En op passanten hoef ik ook niet te rekenen, heb ik al gemerkt. Terwijl ik het afgelopen halfuur klungelend over mijn geopende motorkap gebogen stond op deze troosteloze parkeerplaats, is het bij niemand opgekomen om de helpende hand te bieden.

Ik denk aan het wegenwachtabonnement dat ik afgesloten heb, speciaal voor deze roadtrip. Hopelijk kunnen zij fiksen wat er aan mijn auto mankeert. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn reis al moet afbreken, terwijl ik nog niet eens halverwege Frankrijk ben. Ik heb wat te bewijzen nadat mijn vriendinnen me voor gek verklaard hebben omdat ik dit in mijn eentje ging ondernemen. Het laatste wat ik wil is aantonen dat ze gelijk hadden. Ik stap weer in de auto en ga op zoek naar mijn lidmaatschapspasje.

Nog een halfuur later haat ik mezelf. Ik kan dat kaartje niet vinden. Ik heb alles binnenstebuiten gekeerd. Mijn tas. Mijn koffer. Mijn hele auto. Waar heb ik dat ding gelaten? Mijn tanktop plakt aan mijn rug. Het is bloedheet in mijn auto en mijn flesje water is leeg. Ik zie het niet meer zitten.

‘Problemen?’ hoor ik dan naast me. Ik heb niet gemerkt dat er een auto achter me is gestopt, aangezien ik mijn gezicht moedeloos in mijn handen verborgen had. Door mijn vingers zie ik mannenbenen in spijkerbroek. Terwijl ik langzaam en hoopvol opkijk, leunt de man over het openstaande portier naar me toe. ‘Hulp nodig?’

Ik wil ja roepen, juichen en een vreugdedansje doen. Hij spreekt Nederlands! Dit lijkt haast wel een goddelijke interventie. Maar opeens bedenk ik iets. Ik heb hiervan gehoord. Dit is precies hoe achteloze toeristen in de val gelokt worden. Je gaat tanken en terwijl je aan het afrekenen bent aan de kassa, wordt je auto door geroutineerde criminelen onklaar gemaakt. Ze volgen je tot je panne krijgt en bieden dan de helpende hand. Terwijl de een je afleidt door zich over je auto te buigen, berooft de ander je van al je bezittingen.

Ik denk aan de dure fotoapparatuur die ik onder een dekentje in de kofferbak heb liggen en mijn koffer ligt nog geopend en wel naast de auto. Ik ben de makkelijkste prooi ooit, besef ik terwijl ik in mijn achteruitkijkspiegel zie hoe een tweede man uitstapt. Ik spring uit de auto, duw mijn zogenaamde redder daarbij bijna omver en met een klap smijt ik de achterklep dicht.

‘Ik red me wel,’ zeg ik en ik klap mijn koffer dicht. Ik sjor aan de rits, die natuurlijk alleen sluit als ik met mijn hele gewicht op de deksel leun.

‘Weet je dat zeker?’ vraagt de man verbaasd.

Ik duw mijn koffer met de rits nog halfopen, op de achterbank.

‘Heel zeker.’ Ik probeer zelfverzekerd te kijken, wat beter lukt nu mijn bezittingen niet meer voor het grijpen liggen. Behalve mijn handtas, die op de zitting van de passagiersstoel staat. Zie ik hem daar nu naar kijken?

‘Je moet het zelf weten,’ antwoordt hij. De tweede man steekt rustig een sigaret op terwijl hij tegen zijn auto leunt. Hij lijkt zich helemaal niet zo met mij bezig te houden, maar misschien is dat juist de truc.

Ik neem positie in tussen mijn belager en mijn handtas. Ik sla mijn armen over elkaar en recht mijn rug. Schouders naar achteren. Met mij valt niet te spotten. O… nu kijkt hij naar mijn borsten. Schouders iets minder naar achteren, dus. ‘Ik kan het wel alleen af. Het is vast een kleinigheid dat ik zo verholpen heb. Ik ben behoorlijk handig met motoren.’

‘Dan ga ik maar weer,’ zegt de man. Hij gedraagt zich eigenlijk helemaal niet opdringerig of bedreigend. Zien criminelen er zo uit als ze bij je vandaan lopen?

‘Wacht even,’ roep ik vlug. Misschien maak ik nu de grootste fout van mijn leven, maar er is ook zoiets als intuïtie en die vertelt me nu dat ik niet de nacht alleen wil doorbrengen op een verlaten parkeerterrein, wensend dat ik de hulp van twee aardige jongens had geaccepteerd. ‘Misschien kun je toch even meekijken? Twee weten meer dan één, toch?’

Hij glimlacht en draait zich op zijn hielen om. ‘Vrouwen willen tegenwoordig alles zelf doen.’ Hij werpt een blik onder mijn motorkap. ‘Vertel maar eens, hoe ver ben je?’

‘Nou, ik heb natuurlijk de voor de hand liggende dingen wel gecontroleerd…’ Ik moffel het eerste hulp boek weg.

‘Oké,’ zegt hij. ‘Laat mij maar even.’ Hij kraakt zijn vingers en gaat aan de slag. Ik raak er steeds minder van overtuigd dat hij een crimineel is. Hij lijkt een beetje op Jesse Metcalfe, de knappe tuinman uit het eerste seizoen van Desperate Housewives. De serie is wat mij betreft na zijn vertrek nooit meer hetzelfde geworden.

‘Heb je iets om mee schoon te maken? Een lap of zo?’ vraagt hij.

Ik denk na, maar alleen de vochtige doekjes uit het handschoenencompartiment komen in me op. Ik loop om de auto heen en laat ze zien. ‘Werkt dit ook?’

Hij rolt met zijn ogen en trekt zijn witte shirt uit, wat mijn ideeën over de tuinman bevestigt. Geef hem een grasmaaier en het plaatje is af. Al werkt in dit geval een falende automotor ook.

Hij gebruikt zijn shirt om wat onderdelen schoon te maken. Binnen een mum van tijd is het zwart van het smeer, net als hij zelf. Af en toe geeft hij uitleg bij wat hij doet, maar ik let eigenlijk meer op zijn gespierde armen en rug dan op wat hij zegt. Ik snap er toch niet zoveel van. ‘Probeer het nu eens,’ zegt hij terwijl hij zijn handen aan zijn totaal geruïneerde T-shirt afveegt.

Ik neem plaats achter het stuur. Het zal mij benieuwen, want zoveel kan een beetje poetsen toch niet uithalen? Ik draai de sleutel om in het contact en hoor het inmiddels bekende gesputter. ‘Niks.’

‘Mag ik even?’ Hij komt naast me staan en ik aarzel voor ik hem mijn plek laat innemen. Stel je voor dat hij een geheime manier kent om het ding aan de praat te krijgen en hij gaat ervandoor met alles dat ik heb? Voor de zekerheid stap ik niet uit, maar schuif ik door naar de passagiersstoel.

Hij gaat zitten en met de gaspedaal diep ingetrapt, doet hij een paar startpogingen achter elkaar. Mijn autootje brult het uit en na twee, drie keer slaat opeens de motor aan. ‘Alsjeblieft.’

Ik slaak een kreet van opluchting en blijdschap. ‘Hoe kan dat nou? Wat heb je gedaan?’

‘Je motor kon wel een schoonmaakbeurt gebruiken. Het is nog niet perfect, maar je zou er nu wel weer een poosje mee vooruit moeten kunnen. En verder denk ik dat het een kwestie van oververhitting was. Nu je even hebt stilgestaan doet hij het weer. Moet je nog ver?’

‘Naar Spanje,’ antwoord ik. ‘Ik hoop niet dat dit vaker gaat gebeuren.’

‘Ik zou er even naar laten kijken, als je de kans hebt,’ zegt hij terwijl hij uitstapt. ‘Voor je echt strandt.’

Ik knik en stap ook uit. Terwijl hij de motorkap sluit en probeert de restanten smeer van zijn handen te vegen, probeer ik te bedenken hoe ik hier een betrouwbare garage kan vinden. ‘Bedankt voor je hulp,’ zeg ik. ‘Ik hoop dat je geen duur shirt aanhad. Ik wil het wel vergoeden.’ Ik buig me naar mijn tas.

Hij legt zijn hand op mijn bovenarm. ‘Niet nodig, het was een oud ding.’

‘O, oké.’ Even kijken we elkaar glimlachend aan. ‘Ik moet maar gauw gaan rijden, nu de motor nog loopt.’

‘Ja, ga maar snel.’ Hij trekt zijn hand terug, wat een vreemd koud gevoel oplevert op mijn warme huid. ‘Succes verder.’

Ik sta op het punt in te stappen. Toch doe ik het niet.

‘Zeg, ga je helemaal alleen naar Spanje?’ vraagt hij.

Misschien is het niet zo slim die vraag eerlijk te beantwoorden. Ik kan iets bedenken. Dat mijn vriend een uurtje hiervandaan zit en dat ik hem zo oppik. Maar ik aarzel te lang. Ik haal mijn schouders op en knik.

Ik kan hem haast zien denken dat ik volslagen geschift ben. Als hij het waagt om nog een keer de kwetsbare vrouwen preek af te steken die ik van iedereen in mijn omgeving al drie keer gehoord heb, dan flip ik echt.

‘Mocht je ergens willen overnachten. Wij zijn zelf onderweg naar Beaune. Dat is een leuk plaatsje om even te rusten en een hotelletje te zoeken. Ik weet ook iemand die daar even naar je auto kan kijken.’

‘Ik weet niet of ik… ik heb mijn route al helemaal uitgestippeld.’

‘Dat snap ik.’

‘Maar ik zal toch de motor moeten laten checken, nietwaar? Hoe heet dat plaatsje?’ Ik pak mijn map met aantekeningen en een pen.

‘Ik schrijf het wel even voor je op.’ Hij gaat naast me staan en neemt het door mij geprinte plattegrondje van me aan. Hij tekent er iets op aan en schrijft er wat naast. ‘Dit is de naam van die monteur en het adres. Misschien komt het nog van pas. Zeg dat Raf je gestuurd heeft, dan zet hij je niet af.’

‘Raf?’

‘Raphael. Iedereen noemt me Raf. En jij bent?’

‘Roxy.’

‘Aangenaam Roxy,’ zegt hij en hij steekt zijn hand naar me uit. Ik leg mijn hand in de zijne en hij kijkt me aan zoals weinig mensen dat durven bij een relatief onbekende. ‘Nogmaals succes met alles.’ Hij kijkt me aan alsof hij wil weten wat ik in Spanje te zoeken heb. Ik ga het hem niet vertellen.

‘Dankjewel.’ Ik trek mijn hand langzaam terug, wat bijna als een streling voelt. Dan stap ik in, sla het portier dicht, haal de handrem eraf en rijd weg.

Over een paar honderd meter moet ik de knoop toch echt doorhakken. Ik kies de weg van het grijze asfalt richting het motel dat ik in gedachten heb voor de overnachting. Of ik kies de nu volgende afslag en maak een niet geplande tussenstop in het stadje Beaune. Ik maak dan beduidend minder kilometers op mijn eerste reisdag dan ik gepland had. Het zou zelfs kunnen dat mijn hele reisschema overhoop gehaald wordt en ik een hele dag later op de plaats van bestemming arriveer.

Aan de andere kant is het een kans om te fotograferen. De autoroute du soleil is niet bepaald inspirerend, maar een Frans stadje daarentegen, daar kan ik naar hartenlust experimenteren. En is dat niet juist de hele bedoeling van deze trip? Om te oefenen en mijn talent te ontwikkelen, zoals mijn cursusleider me aangeraden heeft. Daar draait juist alles om. Voor het overgrote deel in ieder geval. Dat andere plannetje van me, is maar een heel klein radertje in het geheel. Haast niet noemenswaardig. Het is niet alsof deze hele reis enkel en alleen draait om een man. Maar wel een klein beetje. Vorig jaar was ik op vakantie in St. Feliu in Spanje en daar ben ik een beetje verliefd geworden op een ober van de plaatselijke pizzeria. Het was leuk voor zolang het duurde en ik ben niet het type dat zich illusies maakt over dat soort dingen, dus het eindigde na die twee weken. We hebben nog wat gemaild en dat was het.

Maar we zijn nu een jaar verder en hoewel ik echt mijn best heb gedaan en me door zo’n beetje alle databases in de wereld van internetdating heb gewerkt, ben ik nog steeds niemand tegengekomen die me een beetje het gevoel gaf dat ik toen had. Behalve misschien een uurtje of twee geleden, toen ik met autopech op de parking stond.

Ik twijfel net te lang en met een verkeersmanoeuvre die bepaald geen schoonheidsprijs verdient, haal ik nog net de afslag. Het is niet alleen de bestemming die telt, maar ook de weg ernaartoe. Waarom zou ik er niet het beste van maken?

Mijn TomTom leidt me zonder moeite naar het adres dat Raf opgeschreven heeft. Een jongen die Philippe heet, heeft beloofd mijn auto morgenochtend weer in topconditie bij mijn hotel af te leveren. Ergens in mijn brein dwaalt nog steeds het woordje ‘zwendel’, maar ik probeer er niet op te letten. Soms moet je mensen ook kunnen vertrouwen. Goed, misschien zie ik mijn auto nooit meer terug en wordt mijn hotelkamer leeggeroofd zodra ik een voet buiten de deur zet, maar als ik me continu met dat soort rampscenario’s moet bezighouden, wordt deze zomer de grootste flop ooit. En dat sta ik niet toe. Dus neem ik een korte, verkwikkende douche en gekleed in een lange, fleurige fladderjurk verlaat ik het hotel. Ik heb alleen mijn camera en wat geld bij me en in een opwelling van vakantiefrivoliteit heb ik nog een bloemcorsage in mijn haar geklemd voor ik wegging.

Ik slenter door het centrum van het stadje en maak wat sfeerfoto’s. De smalle straten buigen zich om elkaar heen in steeds kleiner wordende cirkels. Er bestaat geen twijfel over dat ik in Bourgondië ben. Charcuterie, boulangerie, chocolaterie, bar du vin. Eten en drinken overal waar ik kijk. Er is een gezellige bedrijvigheid, die ik in beeld probeer te vangen. Ik strijk neer op een muurtje midden op het plein en maak foto’s van voorbijgangers. Ik ga er zo in op, dat ik de tijd vergeet, maar de verandering van het licht herinnert me eraan dat het tijd wordt om een hapje te eten. Ik loop langs verschillende bistro’s en kies er eentje waar het terras nog baadt in de laatste zonnestralen van de dag. Omdat ik nog wat tijd nodig heb om de menukaart te ontcijferen en het laatste dat ik gegeten heb een zakje M&M’s uit het automaat bij het tankstation is, bestel ik alvast een kaasplankje en een mandje brood. Met een glas rode wijn erbij leun ik achterover op mijn stoel. Ik mag trots op mezelf zijn. En dan te bedenken dat ik me er bijna van had laten weerhouden om te gaan. Als ze dit thuis eens konden zien.

‘Hé, je hebt het gevonden!’ hoor ik achter me, net als ik een stukje brood met een overheerlijk zacht kaasje heb besmeerd en er een grote hap van neem. Ik kijk om. De laagstaande zon schijnt fel tussen twee daken door en verblindt me. Met samengeknepen ogen probeer ik de man achter me te herkennen, maar hij is een en al gouden licht. Hij lijkt wel een engel, helemaal gekleed in wit.

Hij zet een pas naar voren en ik zie nu dat het Raphael is. Hij heeft een wit schort om zijn heupen geknoopt. Een ober. Natuurlijk. Net iets voor mij.

Ik heb zo’n grote hap genomen dat ik behoorlijk moet doorkauwen voor ik antwoord kan geven.

‘Hoe is het met je auto?’ vraagt hij terwijl hij met een zwierig gebaar de stoel naast me naar achteren trekt en gaat zitten.

‘Goed,’ zeg ik met mijn hand voor mijn mond. ‘Althans, dat neem ik aan. Je vriend heeft beloofd er goed voor te zorgen.’

‘Philippe weet wat hij doet. Heeft hij je verteld waar je me kon vinden?’

‘Ik… nee, dit is toeval.’ Ik neem een slokje wijn om het laatste stukje brood weg te spoelen, zodat ik een fatsoenlijk gesprek kan voeren. ‘Werk je hier?’

‘Ik zie het niet echt als werk.’

‘Je obert voor de lol?’

‘Nou, eigenlijk ben ik kok. Ik heb een restaurant in Nederland, maar in de zomer probeer ik wat culinaire inspiratie op te doen waar ik de rest van het jaar op kan teren. Mijn oom en tante hebben hier een hotel, dus ik kom hier al sinds mijn kindertijd. Dit is waar ik elk jaar mijn rondreis begin.’

‘O.’ Ik voel me stom. Ik heb hem vast beledigd. ‘Sorry dat ik dacht dat je een ober was.’

‘Geen punt. En jij? Ben je fotograaf?’

‘Alleen als hobby. Ik ben net begonnen. Ik heb wat cursussen gevolgd en volgens mijn leraar heb ik aanleg, dus dat probeer ik nu een beetje te ontwikkelen.’

‘En daar ga je helemaal voor naar Spanje? In je eentje?’

‘Ik zou met een vriendin gaan, maar ze haakte plotseling af. Ze werd verliefd.’

Hij knikt begrijpend. ‘Aha.’

‘Ze wilde natuurlijk liever met hem op vakantie, dus nu zit zij in Griekenland en ben ik hier.’

‘Dat noem ik nog eens lef hebben,’ zegt hij. ‘Je kunt ook prachtige foto’s van Hollandse duinpannen en tulpenvelden maken. Wel zo gemakkelijk.’

Ik knik. ‘Maar ik wilde naar Spanje.’

‘En nu ben je hier. Gestrand in Beaune.’

‘Volgens Philippe kan ik morgenochtend weer verder. En er zijn ergere plekken om te stranden.’

‘Dat klopt helemaal. Maar je moet wel een beetje opschieten met bestellen. Als je hier maar één avond bent, moeten we dat wel benutten.’

‘We?’

‘Ik ben een uitstekende kok, automonteur én gids.’ Hij staat op en schuift de stoel weer aan. ‘Ik zou voor de kreeft gaan,’ fluistert hij in mijn oor voor hij weer naar binnen gaat.

Ik had me voorgenomen om rustig na te tafelen, nog een wijntje te nemen, vanaf het terras de andere mensen gade te slaan en dan terug naar mijn hotel te gaan voor acht uur weldadige slaap, zodat ik morgen zo vroeg mogelijk weer kan vertrekken. Maar Raf heeft me geholpen met mijn auto. Hij had gelijk over de kreeft, die inderdaad voortreffelijk was. Dus ik ben geneigd hem ook als gids te vertrouwen.

Zodra ik klaar ben met eten en mijn glas leeg heb, staat hij weer naast me. Dit keer zonder schort. ‘Sorry, maar een toetje zit er niet meer in,’ zegt hij terwijl hij mijn stoel naar achteren schuift.

‘Wat?’ vraag ik verbaasd. ‘Wat is een diner zonder toetje?’

‘Ik maak het nog wel goed met je, dat beloof ik. Kom mee.’

‘Wacht, ik moet nog betalen,’ protesteer ik, terwijl hij me omhoog sleurt.

‘We zetten het wel op je kamernummer.’

‘Hoe weet je…’

‘Philippe stuurt iedereen naar het hotel van mijn tante. Kom nou!’

Ik gris mijn camera van tafel en volg hem.

We wandelen ongeveer dezelfde route die ik eerder op de dag ook alleen gelopen heb, maar het verschil is dat Raphael me nu uitleg geeft over alles wat ik zie. Hij is inderdaad een goede gids, wat heel fijn is. Maar nog beter is dat hij het toetje niet vergeten is. We gaan naar een ijssalon en ik bestel frambozen-, mango en op aanraden van zowel Raf als de man achter de counter het huisgemaakte citroensorbetijs.

De zon is inmiddels onder, maar de warmte van de dag is nog blijven hangen in de smalle steegjes. Hoe dichter bij het centrum, hoe drukker het wordt en hoe feestelijker de gevels verlicht zijn met lampionnen en lichtsnoeren.

‘Waar gaat iedereen heen?’ vraag ik, blij met de verkoeling die het ijs brengt.

‘Beaune by night,’ antwoordt hij. ‘Je hebt een goed weekend uitgekozen om te stranden. Er is een zomerfestival gaande. Dat betekent de hele nacht live muziek in de straten en veel mensen van buiten de stad die erop af komen. Laten we even gaan zitten.’

‘Oké.’ We strijken neer op een bankje onder een rij Platanen.

‘Lekker?’ vraagt hij.

‘Erg lekker,’ zeg ik. ‘Je had gelijk over het citroenijs. Ik had het niet willen missen.’

Hij draait zich naar me toe op het bankje. Zijn arm rust op de rugleuning en hij legt zijn knie plat op de zitting. Ik voel dat hij naar me kijkt en af en toe kijk ik vluchtig terug, waardoor het eventjes, een momentlang, lijkt alsof er ijs door mijn bloedvaten stroomt.

‘Ik wist dat we elkaar nog zouden zien,’ zegt hij na een tijdje. Hij is verder met zijn ijs dan ik.

‘O ja? Hoe wist je dat?’

‘Geen idee. Ik wist het gewoon.’ Hij glimlacht. ‘Wat zijn je plannen voor als je eenmaal in Spanje bent? Behalve fotograferen?’

‘Tapas eten,’ antwoord ik. ‘Aan het strand liggen, de boeken lezen die ik bij me heb.’ Ik zwijg over wat ik verder van plan ben, maar ik voel me plots zo leugenachtig dat ik geen hap meer van mijn ijs kan eten. ‘En ik wil iemand bezoeken die ik vorig jaar tijdens mijn vakantie heb leren kennen.’

Raf zet zijn tanden in het ijshoorntje. Met veel gekraak bijt hij er een groot stuk af. ‘Een vakantieliefde?’

‘Hmm,’ zeg ik bedenkelijk. ‘Eerder een flirt.’

‘Een flirt waar je een jaar lang aan bent blijven denken,’ benadrukt hij.

‘Ik ben gewoon niemand anders tegengekomen. En omdat ik af en toe nog contact met hem had via Facebook en mail en geen andere vakantieplannen had, dacht ik opeens: waarom niet?’

Hij neemt nog een mondvol koek en ijs en kijkt me aan op een manier die maakt dat ik blijf praten.

‘Ik heb geen grootse verwachtingen. Maar waarom zou ik niet kijken of het meer kan worden?’

‘Tja, waarom niet?’

‘Ik weet dat het stom klinkt,’ zeg ik en ik begin voorzichtig aan het randje van mijn koek te knabbelen.

‘Nou, dat valt wel mee. Waarom zou je het niet proberen?’

‘Precies. Dat dacht ik dus ook. Waarom begrijp jij het nu wel en kan ik mijn vriendinnen niet duidelijk maken dat dit geen vluchtgedrag is?’

‘Is dat wat ze zeggen?’

‘Ze denken dat ik nog niet over mijn vorige relatie heen ben. Die is niet zo leuk geëindigd, maar daar hoeven we het niet over te hebben.’

‘Vertel maar,’ antwoordt hij. ‘Ik ben er nu toch.’

Ik glimlach. ‘We zouden gaan samenwonen als hij zijn promotie gemaakt had, maar toen dat moment eenmaal aangebroken was, wilde hij het uitstellen. Hij zei dat hij al zijn aandacht en energie nodig had om in zijn nieuwe functie te groeien. Ik was natuurlijk teleurgesteld, maar probeerde begripvol te zijn. Maar de weken erna werd hij steeds onbereikbaarder. Uiteindelijk vertelde hij dat hij me “moest laten gaan” omdat hij door zijn gevoelens voor mij teveel werd afgeleid van zijn werk. Hij maakte het uit om zich te richten op zijn carrière.’

‘Wat een onbenul,’ antwoordt Raf terwijl hij de laatste happen van zijn ijsje wegwerkt.

‘Het wordt nog erger,’ zeg ik. ‘Twee maanden later hoorde ik via via dat hij iets had met een collega en dat ze bij hem ingetrokken was. Ik kon me niet inhouden en confronteerde hem ermee. Hij bleef volhouden dat ik nog steeds zijn grote liefde was, maar dat het juist daarom teveel voor hem was op dat moment. Kun je dat geloven? Het leek wel een dumpmethode uit “Relaties beëindigen voor dummy’s”.’

Hij moet hardop lachen. ‘Volgens mij staat deze werkwijze daar inderdaad in.’

‘Dacht hij nu dat ik daar intrapte? Hoe komen mannen aan zoveel kletspraat? Denken jullie dat wij niet doorhebben dat het absolute bullshit is?’

Hij steekt zijn handen verdedigend in de lucht. ‘Laat mij erbuiten. Ik heb het niet verzonnen.’

‘Ik dacht dat er misschien een memo uit was gegaan onder alle mannen.’

‘Die was niet voor alle mannen, heb ik gehoord. Alleen voor losers die denken dat ze door slap geouwehoer de deur op een kiertje kunnen houden, voor het geval ze spijt krijgen.’ Hij kijkt me grijnzend aan en ik moet ook lachen. Ondertussen druipt er wat gesmolten ijs op mijn hand. ‘Je moet door eten,’ zegt Raf. ‘Hij verdient het niet dat je zulk lekker ijs laat smelten vanwege hem.’

‘Je hebt gelijk,’ antwoord ik, terwijl ik het smeltende ijs oplik. ‘Ik weet eigenlijk niet waarom ik dit allemaal aan jou vertel.’

‘Ik vroeg er naar,’ verklaart hij.

‘O, is dat het?’ Ik kijk hem aan. ‘En waarom besteed jij zoveel tijd aan geklaag van vreemde vrouwen? Vind je dat leuk?’

‘Niet bepaald.’

‘Dan ga ik maar,’ zeg ik en ik doe alsof ik opsta.

Raf legt zijn hand op mijn been om me tegen te houden. ‘Wat ik wel leuk vind, is ontdekken wat er in het hoofd omgaat van aantrekkelijke vrouwen die het lef hebben om solo naar Spanje te rijden in zo’n Peugeotje als waar jij in rijdt.’ Zijn vingertoppen drukken zachtjes in mijn bovenbeen. Hij maakt geen aanstalten om zijn hand terug te trekken.

‘Je bent aardig op weg om daar achter te komen,’ antwoord ik.

Midden op het plein waar ik vanmiddag zo lang gezeten heb, staan nu live muzikanten te spelen. Allerlei bekende hits zijn in een Jazz jasje gestoken, wat het tegelijk opzwepend en zwoel maakt. De mensen stromen naar het plein toe, als een continu in beweging zijnde mierenkolonie. Niemand staat stil. Er wordt gedanst, in kringen en slierten, met iedereen en tegelijk met niemand in het bijzonder. De mensen klappen en stampen en ze doen dat precies op hetzelfde moment. Het is haast bizar om te zien. Al die individuen die samen, als één entiteit, bewegen. Ik sta er middenin met Raphael. Mensen krioelen om ons heen en tussen ons door.

‘Heb je het naar je zin?’ schreeuwt Raf boven de muziek uit. Hij heeft zijn witte overhemd open geknoopt tot halverwege zijn borst.

‘Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt!’ gil ik terug, terwijl ik meegedreven word in een soort zijwaartse polonaise. Raf steekt zijn arm naar me uit en ik kan net zijn pols vastgrijpen. Mijn grip wordt op de proef gesteld door de tegenwerkende kracht van al die mensen die me meesleuren, maar opeens raak ik los van hen. Ik word teruggezogen naar Raphael. Zijn vingers glijden door de mijne en ik voel zijn andere hand op mijn heup. Hij kijkt me aan. Om zijn lippen speelt een verleidelijke lach. Zijn blik is donker en uitnodigend.

Dezelfde sliert mensen haalt ons weer uit elkaar. Ze bewegen tussen ons door. Spring, klap, spring, klap. Raf doet het precies synchroon met de rest van de menigte. Ik staar naar hem en voel het ritme door mijn voeten mijn lichaam in stromen. Plotseling heb ik het te pakken. Alles valt van me af. Ik ga op in het moment. Ik volg zijn bewegingen, ze zijn ook van mij. Ik denk niet meer na.

Plotseling sta ik weer tegen hem aan gedrukt. Om ons heen gaat het ritme nog steeds door. Spring, klap, spring, klap. Maar wij staan stil. Ik leg mijn hand tegen zijn borst. Zijn hartslag bonst onder mijn vingers. Ik laat mijn hand naar zijn nek glijden. Ik kijk naar hem op. Hij buigt naar me toe. Dan kus ik hem.

Hij kust zoals hij ijs eet. Gulzig, ongegeneerd, zonder terughoudendheid. Zijn lippen openen zich onder de mijne en zijn tong drukt zacht en vochtig mijn lippen van elkaar. Zijn handen omvatten mijn gezicht en strelen beurtelings plukken van mijn haar weg die de warme wind in onze gezichten blaast. Het voelt alsof we samen op een klein plateau staan dat draait en draait en draait. Ik wil er niet vanaf stappen.

Dit is echt weer iets voor mij. Op weg naar mijn vakantieliefde van vorig jaar, laat ik me het hoofd op hol brengen door de eerste man die ik tegenkom. Ik moet gewoon als de bliksem weg hier. De avond is voorbij, een nieuwe dag is aangebroken en ik moet verder. Terwijl ik met één knie mijn koffer dichtdruk, probeer ik de rits te sluiten. Uitchecken en wegwezen.

Bepakt met bagage loop ik de krakende traptreden af naar de lobby. Daar staat Raf, leunend tegen de receptiebalie. Hij veert op.

‘Hé, ik was net roomservice voor je aan het regelen.’

‘Wat aardig van je. Maar ik moet gaan.’

‘Nu meteen?’

Ik knik en zet mijn tas op de balie. ‘Ik loop achter op schema.’

‘O jee.’ Hij kijkt me aan met een opgetrokken wenkbrauw en een schuin lachje. ‘Dat moeten we niet hebben.’

Ik glimlach. Hij mag dan gewoon de eerste man zijn die ik onderweg tegengekomen ben, maar charmanter worden ze niet gemaakt. ‘Gisterenavond was geweldig, maar ik kan niet zomaar…’

‘Nee, snap ik.’ Hij maakt een nonchalant gebaar. ‘Ik verwacht niet dat je al je plannen omgooit vanwege één kusje.’

‘Inderdaad,’ antwoord ik, maar ik voel me een beetje beledigd. Dat was niet zomaar een kusje. In mijn top tien staat hij ver bovenaan en ik ben heus wel wat gewend. Zeker na mijn vakantie van vorig jaar. ‘Niet dat het niet leuk was. De avond bedoel ik. Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad.’

‘Ik ook,’ zegt hij met een glimlach. Ondertussen komt er een meisje naar de balie. Ik lever mijn sleutel in en zeg dat ik uit wil checken. ‘Kom je eigenlijk nog in de buurt van Barcelona?’

‘Vlakbij, ja.’ Ik krijg een rekening die ik vluchtig naloop. Ik zie nergens kosten voor het diner in de bistro. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Er zijn wat restaurants die ik daar wil bezoeken. Het is een mooie stad om even te verblijven en van daaruit verder te vliegen. Naar Rome of zo. Ik denk dat ik ook nog een paar dagen in Italië ga doorbrengen.’

Ik kijk op van mijn papier. ‘Jij gaat naar Barcelona?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Dat ligt eraan… of ik een lift kan krijgen.’

‘Je wil een lift naar Barcelona? Van mij?’

Hij knikt. ‘Daar komt het op neer.’

Ik staar hem een paar tellen sprakeloos aan, waardoor hij weer begint te praten.

‘We weten dat we het gezellig kunnen hebben samen, het is nog maar een uurtje of tien rijden, als we er zijn, ga ik mijn eigen gang en ben je van me verlost. Je hebt gratis hulp als er nog iets mis mocht gaan met je auto. Ik kan je aflossen achter het stuur en de benzinekosten met je delen…’ Hij lijkt niet te kunnen geloven dat hij me nog niet overtuigd heeft. ‘O ja, en ik zal ook mijn handen thuishouden.’

Het meisje kijkt me wat ongeduldig aan en ik geef haar mijn creditcard. ‘Wat als we ruzie krijgen onderweg?’

‘Nou dan vervelen we ons tenminste niet.’ Hij neemt mijn koffer van me over. ‘En laten we nu eerst maar eens ontbijten want op lege maag vertrekken, kan echt niet.’

Op het terras van een brasserie ontbijten we met versgeperste jus d’orange en stokbrood dat net uit de oven komt. De zon schijnt fel en het is nu al warm. Als we gegeten hebben kan ik de verleiding van de vele winkeltjes niet weerstaan en ik koop een nieuwe zonnebril, flipflops, een bloemig zomerjurkje, een grote flaphoed en allerlei soorten chocolaatjes die al naar me lonkten toen ik de chocolaterie voor het eerst passeerde. Het is uiteindelijk al bijna middag als we Beaune verlaten. Het voelt nog een beetje vreemd, samen met een zo goed als onbekende man in de auto, wetende dat we de komende uren op elkaar aangewezen zijn.

‘Oké,’ zeg ik als ik de weg naar de autoroute du soleil weer teruggevonden heb en we vol gas over de snelweg denderen. ‘Ik heb jou van alles verteld, meer dan me lief is, eigenlijk. Kom jij nu maar eens met jouw verhaal.’

‘Mijn verhaal? Wie zegt dat ik dat heb?’

‘Iedereen heeft wel een verhaal. Wie was die jongen met wie je onderweg was?’

‘Dat was mijn neef, Bruno. Hij heeft me in Parijs opgepikt. Hij woont in Beaune, hij is getrouwd en heeft een kindje. De bistro waar je gisteren at, is van hem.’

‘De bistro waar ik gratis mocht eten, bedoel je?’

‘Cadeautje van ons,’ antwoordt hij.

‘Goed,’ zeg ik. ‘Dat was dus het verhaal van je neef. En jij? Wat doe je behalve koken?’

‘Hardlopen, voetballen, auto’s repareren… niet veel bijzonders eigenlijk.’

‘Geen vriendin?’

‘Nee…’ antwoordt hij.

‘Een gekke ex dan?’ Hij geeft geen antwoord en het blijft iets te lang stil. ‘O… verkeerde vraag,’ constateer ik.

‘Ik probeerde alleen te bedenken of het te ver gaat om daar ‘ja’ op te antwoorden,’ zegt hij dan op dezelfde luchtige toon die ik van hem gewend ben. ‘Laten we het er maar op houden dat we andere dingen wilden in het leven. Zo gaat dat soms.’

‘Ja. Zo gaat dat.’ Ik heb sterk het gevoel dat hier meer verhaal achter zit dan hij toe wil geven, maar ik wil niet bemoeizuchtig overkomen. De stilte is plotseling erg beladen en ik probeer iets te bedenken om de lucht te klaren. ‘Wat ga je allemaal in Barcelona doen?’ vraag ik, maar tegelijkertijd begint hij te praten.

‘Ze raakte zwanger.’ Ik kijk even naar hem. Hij staart voor zich uit. ‘We waren nog niet zo lang samen. Het kwam niet echt uit.’

Ik wil iets zeggen, maar ik kan even niets uitbrengen. Hij heeft zijn zwangere vriendin in de steek gelaten en alsof er niets aan de hand is, viert hij hier vakantie met mij. Waarom ben ik ook zo’n idioot die zich door zo’n type laat inpakken? Hij lacht zich vast kapot!

‘Is er iets?’ vraagt hij.

Ik schud mijn hoofd. Ik ga hem dumpen bij het eerste tankstation dat ik tegenkom. Hij zoekt het maar uit. ‘Het kwam niet uit?’ herhaal ik.

‘Niet echt…’ Ik voel dat hij me aankijkt, maar ik focus me op de weg. ‘Dus toen heeft ze het weg laten halen, voor ik zelfs maar wist dat ze in verwachting was.’

‘Ze vertelde het je niet?’ Oké, ik ben een idioot omdat ik te snel conclusies trek. Verkeerde conclusies.

‘Nee,’ antwoordt hij. ‘Maar nadat het gebeurd was, merkte ik aan haar dat er iets aan de hand was. Ze gedroeg zich zo anders. Ik dacht dat ze het uit wilde maken. Dat ze een ander had of zoiets. Ik bleef doorvragen en uiteindelijk raakte ze verstrikt in haar eigen leugens. Toen kwam de waarheid eruit.’

Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik had een makkelijker verhaal verwacht. Veel vriendinnen, maar niet één speciale, ik wil me nog niet binden. Zoiets.

‘Ze had zich voorgenomen het nooit aan me te vertellen. Maar blijkbaar kon ze niet zo goed liegen als ze dacht,’ gaat hij verder.

‘Op een bepaalde manier zegt dat nog iets positiefs over haar, toch? Ze had het kunnen achterhouden, maar ze deed het niet.’

‘Ik heb wel eens gewenst dat ze dat wel gedaan had. Dat was makkelijker geweest. Toen ik het wist, moest ik er iets mee, dus ben ik eerst bij haar weggegaan en daarna weer teruggekomen…’

‘En nu?’ vraag ik.

‘Het ging niet meer. Ik zag haar niet meer als dezelfde vrouw op wie ik verliefd geworden was.’

‘Soms is het goed een adempauze in te lassen. Je weet nooit hoe het loopt.’

‘Het waren taaie maanden,’ zegt hij, ‘als het anders was gelopen, was ik nu vader geweest. Dat is een raar idee, maar hoe dan ook. Nu ben ik hier. Ik heb het achter me gelaten.’

‘En? Hoe bevalt dat?’

‘In het begin was het makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik richt me nu op mijn werk. Ik heb weer allerlei ideeën om het restaurant te verbeteren en ik heb de hele zomer voor mezelf. En weet je? Toen ik jou op de parkeerplaats tegenkwam, had ik voor het eerst weer het gevoel dat de dingen zijn zoals ze horen te zijn. Ik hoopte heel hard dat je die tussenstop zou maken.’

Ik kijk hem even zijlings aan. ‘Ik had natuurlijk weinig keus, met een haperende auto. Het zou onverantwoord geweest zijn om door te rijden.’

‘En dat was de enige reden?’

‘Nee,’ antwoord ik. ‘Ik bedacht ook dat een stadje als Beaune betere foto’s oplevert dan een wegmotel.’

‘Oké, ik begrijp het al,’ zegt hij. ‘Als je maar weet dat ik pas volgende week naar Barcelona zou gaan en dat ik deze lift alleen geregeld heb zodat ik genoeg tijd heb om jou die vakantieliefde te laten vergeten.’

‘Nou,’ zeg ik, terwijl ik blij ben dat ik op de weg moet letten, zodat ik een excuus heb om hem niet aan te kijken. ‘Succes daarmee.’

Vroeger ben ik weleens met mijn ouders naar Spanje gereden en ik herinner me daarvan dat het altijd leek alsof Frankrijk oneindig was. Het duurde zo lang. Te lang. Het voelde alsof we nooit in Spanje aan zouden komen. Daar heb ik nu helemaal geen last van. Spanje komt razendsnel dichterbij. De uren vliegen om, kilometers flitsen aan me voorbij, lachend, pratend en flirtend met Raphael.

In het Zuiden van Frankrijk wisselen we van plaats en heb ik alle gelegenheid om juist wel naar hem te kijken. Hij heeft de stoel helemaal naar achteren moeten zetten, om achter het stuur te passen. Hij ziet er grappig uit. Te groot voor mijn kleine autootje.

Als de avond valt, stoppen we om te tanken en ik staar naar de voorverpakte sandwiches, die er niet heel erg aantrekkelijk uitzien. Misschien moet ik maar voor een zak chips gaan.

Raf sluit zijn vingers om mijn bovenarm. ‘We zoeken wel iets anders.’ We rekenen de benzine en wat flesjes drinken af en vlak daarna verlaten we de snelweg. Raf rijdt een stukje binnendoor. Overal om ons heen zijn velden.

‘Denk je dat we hier iets vinden waar we kunnen eten?’ vraag ik.

‘Geen idee,’ antwoordt hij.

Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Je zei dat je iets anders wist.’

‘Ik zei dat ik iets anders ging zoeken. Denk je dat ik overal de weg weet?’

‘Wat als we verdwalen?’ vraag ik.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Dan doen we er iets langer over.’

Hij zet zijn zonnebril af en kijkt me aan. Ik voel iets overspringen en hij strekt zijn arm uit naar het dashboardkastje. ‘Mag ik?’

Ik open het deurtje en hij legt zijn bril erin. Terwijl hij zijn hand terugtrekt, bewegen zijn vingertoppen langs de huid van mijn knie. Mijn adem stokt en een moment lang zie ik levendig voor me, waar ik zijn hand allemaal nog meer zou willen voelen. Dan rijdt hij een parkeerplaats op.

‘Hier kunnen we eten.’

De parkeerplaats wordt omringd door een vervallen uitziend houten kot annex cafetaria, een truckerscafé en een kraampje waar je baguettes uit de oven en friet kan krijgen. Na een blik op de frituurpan, besluiten we allebei voor een baguette te gaan en omdat de picknickbanken op de parkeerplaats niet het meest gezellige beeld scheppen, stappen we weer in de auto. Na een paar minuten zitten we weer op het landelijke weggetje tussen de velden en Raf parkeert mijn auto in de berm.

‘Dit mag niet, denk ik,’ zeg ik als we over een laag gespannen draadje prikkeldraad stappen en door het gras lopen. ‘Straks komt er een woedende boer op ons af.’

‘Dan rennen we heel hard weg.’

‘Of een briesende stier.’

‘Dan rennen we nog harder.’ Raphael gaat in het gras zitten. Ik geef hem zijn broodje aan en kniel naast hem neer. Lange, pluizige grassprieten kriebelen in mijn knieholtes. De zon gaat onder, maar het is nog steeds drukkend warm.

‘Hoe ver is het nog rijden?’ vraag ik terwijl ik een hap neem. Het smaakt rokerig en spekkig en de kaas is nog te heet.

‘Een uurtje of vier.’

‘We zijn te laat uit Beaune vertrokken, nu komen ’s avond laat aan en dan moet jij nog in Barcelona zien te komen.’

‘Maak je om mij maar geen zorgen,’ zegt hij.

‘Ik maak me ook geen zorgen. Ik probeer alleen te bedenken wat handig is.’ Bij mijn volgende hap proef ik een misselijkmakende champignonragout. Het smaakt naar aarde.

‘Smaakt het?’ vraagt Raf lachend.

Ik leg de baguette terug op de opengescheurde papieren zak. ‘Dit is erger dan een voorverpakte sandwich.’

‘Veel erger.’ Hij staat op. ‘Ik haal wel iets om het weg te spoelen.’ Hij loopt naar de auto en ik kijk hem na. Een onrustig gefladder speelt op.

Hoe kan dit? En wat is het eigenlijk? Het is niet eens te vergelijken met iets wat ik eerder gevoeld heb, want het is totaal anders. Dit is iets geks. Het is borrelend, onbekend, eng en geweldig. En ik wil het blijven voelen, maar tegelijkertijd krijg ik er de zenuwen van.

Raphael komt terug. ‘Bijna hetzelfde als wijn,’ zegt hij. Hij zet een fles druivensap en twee plastic bekertjes neer. ‘En ik heb nog iets.’ Hij laat een doorzichtig zakje op mijn schoot vallen. Geen idee wat het is.

‘Dat zijn luxe chocolaatjes. Of wat ervan over is, in ieder geval. Je had ze in een plastic tasje op de achterbank laten liggen.’

Blij pak ik het zakje op. Het mag dan gesmolten zijn, maar het blijft chocola en ik stik van de honger. ‘Je bent geweldig.’

‘Weet ik. Hier, hou dit vast.’ Hij geeft me de bekertjes aan en schenkt ze vol, daarna pakt hij er eentje over. ‘Waar drinken we op?’

‘Op autopech en vieze broodjes?’ stel ik voor.

Hij tikt zijn bekertje tegen die van mij. ‘En een zwoele zomeravond in Beaune.’

Ik drink met een paar grote slokken het hele bekertje leeg, dankbaar dat de smaak van de baguette verdwijnt. ‘We hebben nog een avond, hoor. In een gehucht nabij Montpellier.’ Ik maak het zakje van de chocolaatjes open.

‘En we hebben Barcelona.’ Hij zet zijn bekertje neer en leunt naar me toe. Zijn hand steunt vlak achter me in het gras. ‘Je mag gerust met me mee. Ik weet daar fantastische restaurants te vinden.’

‘Dat is gemeen… ik zou nu bijna alles doen voor een goed bord eten. Chocolaatje?’ Ik hou hem het zakje voor.

‘Uhm…’ Hij werpt een blik in het zakje. ‘Heb je een rietje?’

‘Probeer nou maar,’ zeg ik lachend.

‘Ik weet serieus niet hoe ik dat aan moet pakken,’ zegt hij terwijl hij zijn grote hand in het smalle zakje steekt. Met veel moeite weet hij een glibberig stukje chocolade te pakken te krijgen. ‘Voor jou, doe je mond open,’ zegt hij.

‘Na al dat werk geef je het weg?’ vraag ik verbaasd.

Hij knikt en brengt het naar mijn lippen. Ik open mijn mond en dat is net op tijd, want de chocolade glijdt zo tussen zijn vingers door. Ik kan het net opvangen. ‘Goede redding,’ zegt hij.

‘Bedankt. Wil je ook?’ Ik haal voor hem een chocolaatje uit het zakje.

‘Je hebt hier wat zitten.’ Hij strijkt met zijn wijsvinger, die nog helemaal onder de chocola zit langs mijn wang. ‘En hier. En hier ook.’ Hij raakt mijn schouder aan. Mijn arm. Hij laat een spoor van chocolade op mijn huid achter. Dan buigt hij zich naar me toe en zijn lippen raken mijn wang. Hij kust mijn schouder en likt de chocolade van mijn huid. Ik kan alleen maar bewegingsloos toekijken, terwijl de chocolade smelt in mijn hand.

Hij vouwt mijn vingers open en hapt het chocolaatje van mijn handpalm. ‘Eigenlijk is de structuur precies goed zo, vind je niet?’ zegt hij. ‘Wil je meer?’

Ik weet niet of hij op de chocolade of op zichzelf doelt, maar in beide gevallen is het antwoord ja. Ja. Ja! Ik schuif dichter naar hem toe en ik voel zijn lippen in mijn hals. Hij legt zijn hand op mijn knie en streelt langs de binnenkant van mijn been omhoog.

‘Ik wil meer van jou, Roxy, mag dat?’ vraagt hij, maar je kunt niet antwoorden als je ademloos bent, dus in plaats daarvan laat ik me achterover zakken en trek ik hem aan zijn shirt naar me toe. Ondertussen gaat zijn hand hoger en hoger. Hij raakt me aan, door mijn korte spijkerbroekje heen. Ik ben blij dat het een stevige stof is, want eerlijk gezegd schaam ik me een beetje voor mijn eigen reactie op hem. ‘Wat ben je warm. En zacht,’ fluistert hij en hij kijkt me aan. Ik kan de intensiteit van die blik niet verdragen en ik sluit mijn ogen, terwijl zijn hand langzaam en met precies genoeg druk tussen mijn benen op en neer gaat.

Zijn gezicht is vlakbij het mijne. Ik voel zijn adem. Mijn lippen verwachten zijn kus en ik hef mijn gezicht op. Als hij mij niet kust, kus ik hem wel. Maar vlak voor mijn lippen de zijne raken, voel ik overal kleine, prikkelende spatjes. Op mijn armen, op mijn benen. Ik open mijn ogen. De lucht is plotseling helemaal betrokken en de spatjes veranderen in dikke regendruppels, die sneller en sneller naar beneden vallen. Er schiet een lichtflits horizontaal door de lucht.

Raphael trekt me overeind. ‘Kom vlug.’ Een onheilspellende donder rolt door de lucht en dan begint het te regenen, zoals ik nog nooit meegemaakt heb. Zo hard, dat het letterlijk lijkt alsof er emmers water boven ons leeggegooid worden.

Raphael pakt mijn hand vast en sleurt me achter zich aan, terwijl we door het veld rennen. Gillend morrel ik aan het portier van de auto, tot Raf hem van binnenuit heeft geopend. We duiken naar binnen. ‘Dat is niet normaal,’ zeg ik, terwijl ik ineenkrimp van de regen die keihard op de auto klettert. Het is opeens aardedonker buiten.

‘Lekkere timing, ook,’ antwoordt Raf. Hij ziet eruit alsof hij met zijn kleren aan in het water is gesprongen.

‘Inderdaad.’ De gedachte aan wat hij een minuut geleden bij me deed, maakt dat ik hem niet aan durf te kijken. Ik kijk in plaats daarvan uit het raampje, dat helemaal beslagen raakt. Ik ben buiten adem van het rennen en van de opwinding, die nog steeds door mijn lijf raast. Ik kan Raf nog op me voelen en hij is zo vlakbij. Ik hoor hem ademen, ik voel zijn warmte. Voorzichtig kijk ik weer naar hem. Er zit chocola op zijn kaak en in zijn nek.

‘Je hebt hier wat zitten,’ zeg ik met bonzend hart, terwijl ik mijn vingers naar hem uitsteek.

Zijn borstkas gaat snel op en neer. ‘Jij ook.’ Zijn vingers omvatten mijn pols en hij trekt me naar zich toe. Ik druk mijn lippen op de zijne en hij grijpt zich vast in mijn haar dat druipt van de regen. Ik trek aan zijn shirt, sleur het omhoog. Regenspetters vliegen in het rond, als ik het over zijn hoofd uittrek en achter me neersmijt. Hij stroopt mijn kletsnatte shirtje langs mijn bovenlichaam omhoog. Zijn handen omvatten mijn billen en ik maak de knoop van zijn spijkerbroek los. We zoenen elkaar wild. Hij smaakt naar regen en chocolade.

Ik richt me op, duw mijn spijkerbroekje naar beneden en wurm daarna eerst mijn ene en dan mijn andere been eruit. Raf kijkt me met open mond aan, terwijl hij met wanhopige, houterige bewegingen probeert zijn eigen spijkerbroek uit te trekken. Hij heeft niet genoeg ruimte om zijn benen los te krijgen. ‘Naar de achterbank,’ zeg ik.

‘Verdomme, Roxy. Dit is toch geen auto, dit is een koekblik,’ moppert hij terwijl hij zich tussen de stoelen door naar de achterbank dringt. Zijn lange benen liggen nog voorin en ik help hem met het uitsleuren van zijn broek.

Ik moet lachen als ik hem zie worstelen om zijn plekje achterin te vinden. Eindelijk winnen we het gevecht met de broek en ik wring me ook tussen de stoelen door.

‘Niet lachen,’ zegt hij, terwijl hij me omarmt, maar ik kan er niets aan doen. Hij smoort mijn lach met een kus. Op de tast vind ik mijn handtas en het condoom dat ik het aparte vakje zit. Ik hang een beetje boven Raf, terwijl ik het in zijn hand duw. Ook dat nog, zie ik hem denken, maar hij maakt handig gebruik van de ruimte die we hebben. ‘Stop alsjeblieft met lachen, Roxy,’ zegt hij weer. Ik ben hem blijven zoenen in de hoop dat hij het niet zou merken.

‘Sorry,’ zeg ik als ik zijn serieuze gezicht zie. ‘Maar dit is de leukste seks die ik ooit gehad heb.’

‘Leuk?’ herhaalt hij.

‘En opwindend.’

‘Jij bent opwindend, kom hier,’ zegt hij. Hij legt zijn hand tegen mijn wang en trekt me langzaam naar zich toe. Ik laat me op hem zakken, steunend op de leuning van de stoel. We bewegen tegen elkaar, op zoek naar de beste positie. Zijn handen strelen langs mijn rug omhoog en weer omlaag. Hij omvat mijn heupen en opeens past alles precies. Ik heb het nog nooit op deze manier gedaan, zo onhandig en ongeremd. Gisteren kende ik hem niet eens en nu vouw ik mijn naakte lichaam om het zijne. Samengeperst in deze kleine ruimte, voelt elke beweging, elke aanraking onverdraaglijk intens. Ik heb houvast nodig en mijn handen glijden zoekend over zijn sterke borstkas.

Een bliksemschicht verlicht een paar tellen de hele omgeving. Hij kijkt me recht in mijn ogen. Zijn gezicht is vlakbij. Ik voel zijn adem snel en ongecontroleerd langs mijn huid strijken. Ik laat mijn lippen neerdalen op de zijne, sluit mijn ogen, laat me meevoeren.

Het gaat te snel. Een paar uur geleden leek het alsof er buiten deze auto geen wereld meer bestond en nu sta ik stil aan de kant van de weg. Links is het hotel waar ik een jaar geleden logeerde, aan het eind van de straat aan de rechterkant is het Italiaanse restaurant waar Mariano werkt. Degene voor wie ik deze reis begonnen ben, maar die nu zo ver van me af lijkt te staan. Ik wil terug naar een paar uur geleden, toen Raf en ik als sardientjes in een blik op de achterbank lagen te wachten tot de bui over was. Van mij had het mogen blijven regenen als het betekende dat we daar hadden kunnen blijven.

Nu zit ik hier, met twee handen aan het stuur geklemd en een knoop in mijn maag, want ik heb twee opties. Ik laat Raf nu uitstappen en weglopen, of ik gooi in een impuls al mijn plannen om met het risico dat het weer misgaat. Ik moet mezelf beschermen.

‘Zal ik je anders even op het station afzetten?’ vraag ik. ‘Je hoeft niet te lopen.’

‘Ik wacht liever tot je ingecheckt bent en dan vind ik het wel. Het is vlakbij. Je hoeft niet over mij in te zitten.’

‘Ik snap niet waarom je hier geen kamer huurt voor vannacht.’

‘Gaat er voor ons iets veranderen tussen nu en morgenochtend?’ vraagt hij.

‘Nee…’

‘Ik ga je niet ompraten, Roxy. Als je het niet voelt, dan voel je het niet.’

‘Wat als er geen treinen meer rijden?’ Ik heb meer tijd nodig. Als ik gewoon iets meer tijd zou hebben…

‘Roxy, de uitkomst blijft hetzelfde. Jij wil hier blijven en doen wat je moet doen en ik pas niet bepaald in dat plaatje. Laten we het dan niet moeilijker maken.’

‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan was dit het.’

‘Hopelijk vind je wat je zoekt.’ Hij glimlacht zwakjes en zijn hand strijkt heel even langs de mijne. Dan draait hij zich om en ik grijp zijn hand vast voor hij het portier kan openen.

‘Wacht nog heel even.’ Ik schuif naar hem toe en ik kus hem. Ik mis zijn mond, omdat hij van me afgewend zit, maar hij draait zich naar me toe en zijn lippen vinden de mijne. Zijn kus is perfect: zacht en lief met een heel klein beetje tong. Ik wil niet dat dit ophoudt. Ik trek me net genoeg terug om hem aan te kunnen kijken. Ik heb het gevonden, wil ik zeggen, maar mijn stem laat het afweten en zijn blik dwaalt af.

‘Is dat hem?’

Ik volg zijn blik en zie Mariano op het terras van de pizzeria lopen. Hij brengt de rekening naar een tafeltje met vier jonge vrouwen. Ik zie aan zijn gebaren, aan zijn manier van bewegen dat hij met hen flirt zoals hij vorig jaar met mij deed. Een van de vrouwen raakt zijn arm aan. Hij bukt zich en kust haar wang, terwijl haar vriendin een foto maakt.

Ik kijk naar Raf en knik. ‘Dat is hem.’

‘Hij doet gewoon zijn werk,’ zegt Raphael. Ik zit nog steeds dicht tegen hem aan. ‘Het betekent niets.’

‘Dat weet ik,’ antwoord ik.

Hij streelt mijn haar. ‘Het is jouw reis, Roxy. Jij bepaalt de bestemming.’

‘Ik ben nog nooit in Barcelona geweest.’

Er breekt een lach op zijn gezicht door. ‘Je kunt er heel mooie foto’s maken.’

‘Oké,’ zeg ik.

‘Wat oké?’

‘Oké, ik ga met je mee.’ Ik laat me terug op mijn stoel zakken, zet de auto in de versnelling en trap het gaspedaal in.

‘Serieus?’ vraagt Raf verbaasd terwijl we het hotel en daarna de pizzeria voorbij rijden en ik Mariano steeds kleiner zie worden in mijn achteruitkijkspiegel.

‘Nou,’ antwoord ik. ‘Alleen voor de foto’s natuurlijk.’ Ik kijk opzij en lach naar hem. Hij lacht terug en ik zou het liefst heel lang zo naar hem blijven kijken, maar de weg vraagt mijn aandacht. Ik voel zijn hand over de mijne. Voorzichtig brengt hij mijn vingers naar zijn mond. Hij kust me en ik streel zijn wang. Dit wordt een mooie reis. Noem het intuïtie.

Chantal van Gastel debuteerde in 2008 met Zwaar verliefd!, gevolgd door Zwaar beproefd! in 2009. In 2010 verscheen Geknipt voor jou, dat door bezoekers van Chicklit.nl werd verkozen tot Boek van het Jaar. En ook haar vierde boek Zoek het maar uit (2011) werd verkozen tot Boek van het Jaar! In haar nieuwste boek Zwaar verguld! kunnen we eindelijk lezen hoe het verder gaat met Isa en haar grote liefde Ruben. Chantal heeft in 2012 de Viva 400 Award in de categorie Creative gewonnen.

Volg Chantal op Twitter via @chantalvgastel en bezoek haar website op www.chantalvangastel.nl.

Foto: © Wim van de Hulst

Pink Panda
Ilse Spall

Daar zit ik dan… Ik ben zojuist cum laude gepromoveerd tot Grootste Sukkel van Nederland. Het is gewoon niet mijn dag. Ellendig laat ik mijn hoofd op mijn opgetrokken knieën zakken. Waarom overkomt mij dit toch altijd? Ik had me nog zó voorgenomen om dit jaar nu eens niet de kluns van de eeuw uit te hangen. Helaas is dat al na een paar dagen in het nieuwe jaar volledig mislukt. Mijn blik valt op mijn natte, fluffy benen en ik probeer de stof maar een beetje uit te wringen voor mijn voeten definitief bevriezen. Het roze pluche steekt schril af tegen het zwart-metallic van het autodak onder mijn voeten.

KWAAK!

Een dikke eend plonst naast me in het water en ik schrik zo erg van hem dat ik de grootste moeite moet doen om niet alsnog achterover in de vijver te vallen. De grote woerd met zijn grijsbruine veren en glimmende groene kop dobbert een moment lang naast de Golf, die nog net boven het water uitsteekt. Hij kijkt me onschuldig aan met zijn kleine kraaloogjes. O, dat deed hij expres. Roteend! Nijdig zie ik hoe het mormel vrolijk een rondje zwemt in het wak rond de auto, om vervolgens met een handige beweging het dunne ijs op te hoppen. Hij platvoet luid kwakend naar zijn vriendjes verderop.

‘Ja, peper het me maar in.’

Jaloers zie ik hoe hij met zijn soortgenootjes op zijn gemak naar de kant waggelt, maar dat ijs zal mij echt niet houden. Ik zit heel erg gevangen op het enige droge stukje in de grote vijver van ons dorp. Echt, de eerstvolgende keer dat ik Chinees haal, bestel ik pekingeend. En die schattige badeendjes gaan ook gelijk door de blender als ik weer thuis ben. Ik krijg de neiging iets naar zijn verenkont te gooien, maar het enige wat ik tot mijn beschikking heb zijn mijn nieuwste laarzen van Sacha en die ga ik echt niet opofferen voor een bijdehante eend.

Alsof ik hier soms voor de lol midden in die vijver zit! Ik kan er toch niets aan doen dat die auto ineens een eigen leven ging leiden? Ik had ook liever op een onbewoond eiland in de Stille Zuidzee gezeten dan hier boven op de auto. Daar zou de temperatuur tenminste een stuk aangenamer zijn geweest, hier is het min twee of zoiets. Het voelt eerder als min twintig. Ik huiver. Mijn handen trillen van de kou ondanks de roze wanten die ik aanheb. Mijn adem vormt wolkjes in de ijzige lucht.

Ineens beginnen de ruitenwissers onder me te bewegen en de radio kraakt onheilspellend. Holy shit! Wat is dat? Kortsluiting? Met een kreet trek ik mijn voeten weg en ik kijk angstvallig naar beneden. Het is alsof de auto bezeten is. De ruitenwissers gaan als een idioot tekeer. De radio blijft maar van zender wisselen, totdat hij net zo plotseling weer zwijgt. Het is doodstil rond de vijver. De linker ruitenwisser schokt nog één keer en stopt dan halverwege de ruit. Mijn blik volgt de rechter wisser tot het ventilatierooster en verder. Ik slik wanneer ik de verkreukelde motorkap ontdek. Het hele motorblok bevindt zich onder water.

O, Eric vermoordt me. Hij weet niet eens dat ik zijn auto heb meegenomen! Ik krimp ineen als ik alleen al denk aan wat zijn reactie zal zijn. Zijn auto is heilig. Dit vergeeft hij me nooit. Maar ik kon er echt niets aan doen. Toch? Zo hard reed ik niet eens. Dat ijs op de weg was gewoon niet te zien. Zwart ijs, zo noemen ze dat toch? Voor ik het wist, spinde de auto alle kanten op en kwam er ineens een muur van water op me af. Mijn neus doet nog zeer van de airbag. Er begon meteen van onderaf water in de auto te lopen. Ik heb geen moment gewacht. In blinde paniek heb ik mijn gordel losgemaakt, ben op de stoel gekrabbeld en heb het raampje ingeslagen met dat oranje hamertje. Ik was zo bang dat ik zou verdrinken in dat ijskoude water. Daarna ben ik vliegensvlug via het kapotte raam op het dak van de auto geklommen. Een rilling van afschuw loopt opnieuw over mijn rug.

Gelukkig was daarmee het ergste voorbij. De vijver bleek gelukkig niet al te diep, waardoor de auto maar tot halverwege de ramen onder water kwam te staan. De rest vormt daardoor mijn veilige, zij het heel koude eilandje. Ik ben niet eens heel erg nat geworden. Alleen mijn gympen en een stukje van mijn benen zijn onder water geweest. Bezorgd klem ik mijn laarzen nog wat steviger tegen me aan. Tja, die moest ik natuurlijk wel redden. Ik hoop echt dat mijn tenen niet bevriezen. Ik wiebel voorzichtig met mijn tenen en haal opgelucht adem als ze nog bewegen. Ze mogen er echt niet afvallen voor ik die laarzen een keer heb kunnen dragen, hoor. Die dingen kostten een fortuin. Ik doe ze straks meteen aan. Maar daarvoor moet ik wel eerst gered worden natuurlijk…

In de wijde omtrek is nog geen mens te bekennen. Iedereen slaapt natuurlijk uit op zondag, zeker op zo’n ijzige ochtend. Ik neem het ze niet kwalijk. Ik zou zelf ook nog liever in mijn warme bedje liggen op dit moment, dan had ik mijn koude voeten stiekem even aan Eric kunnen opwarmen. Maar ik had Sylvie beloofd op Emma’s kinderfeestje te komen helpen en daardoor zit ik nu hier.

Ik en mijn grote mond altijd. Tuurlijk Syl, ik kom meteen. Nee hoor, het maakt helemaal niet uit dat het zo vroeg is. Ik heb toch niets te doen op zondag. Dan kunnen we toch gezellig samen de voorbereidingen treffen? Cupcakejes bakken en dat soort dingen. Emma wordt maar één keer vijf! Wist ik veel dat me dit zou overkomen. Of dat er in ons dorp op dit tijdstip blijkbaar niemand zijn hoofd buiten de deur steekt die me kan komen redden…

Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo alleen gevoeld.

Een bleek ochtendzonnetje begint voorzichtig door de ijle wolkensluier heen te breken en dat verdrijft mijn sombere stemming een beetje. O, wat zalig! Gretig draai ik mijn gezicht naar de warme stralen. Heerlijk. Een kop warme chocolademelk met slagroom was beter geweest, mijn wangen beginnen inmiddels ijsblokjes in de vorm van een gezicht te worden, maar misschien word ik zo nog een beetje bruin? Zoveel zon hebben we niet gehad de afgelopen maanden en er mag verdorie toch wel íéts meezitten vanmorgen? Genietend sluit ik mijn ogen en probeer zo veel mogelijk van de warmte in me op te nemen. Jeetje, wat is het koud vandaag. Wanhopig probeer ik me in te beelden dat ik op een parelwit zandstrand lig, gewoon om wat warmer te worden. Ik vrees echter dat ik eerst volledig onder hypnose zal moeten worden gebracht voordat het zal gaan werken.

Ik zucht diep en sla mijn armen nog wat steviger rond mijn knieën om maar zo warm mogelijk te blijven. Het is een geluk bij een ongeluk dat ik zo lekker zacht zit dankzij mijn gekke outfit. Ik trek een gezicht. Eigenlijk was mijn klim uit dat raampje nog wonderlijk eenvoudig gezien die dikke gevulde kont. Ik heb nog niet kunnen besluiten of het heel erg gelukkig of juist extreem ongelukkig was dat ik eerder het lumineuze idee kreeg om Emma eens flink te verrassen voor haar verjaardag. Mijn nichtje is namelijk fan van Purk uit Sesamstraat. Héél erg fan: haar hele kamertje hangt vol met plaatjes van het peutervarkentje. Zo schattig! En toen ik niet zo lang geleden zwartepietenschmink moest hebben en dat kostuum zag hangen in de feestwinkel, moest ik meteen aan Emma denken. Ik kreun. Ik had kunnen weten dat dit hele verrassingsplan bij voorbaat al gedoemd was te mislukken. Met mijn geluk… Het is nog maar de vraag of mijn nichtje het pak überhaupt ooit te zien zal krijgen. Het is gewoon niet eerlijk. Hopelijk komt iemand me snel verlossen, voor zo direct het hele dorp kan aanschouwen hoe belachelijk ik eruitzie. Dat overleef ik niet. Het enige fijne is dat het geïsoleerde pak me in ieder geval wat bescherming biedt tegen de vrieskou.

Triest staar ik een beetje voor me uit. Nooit gedacht dat ik het park nog eens vanuit deze hoek zou kunnen bekijken. Ik neem mijn nieuwe omgeving wat beter in me op. Het is eigenlijk best mooi.

Op de oevers rond de vijver liggen nog de overblijfselen van onze eerste witte Kerst in jaren. Er ligt sneeuw op de toppen van de bomen en de wandelpaden zijn omzoomd door glooiende witte struiken. Het zwart marmeren beeld van een of andere verzetsheld in het midden van het parkje rond de vijver, van wie ik steeds de naam vergeet, heeft een dikke witte hoed boven op zijn helm. Er hangen glimmende ijspegels aan zijn arm. Het ochtendzonnetje laat de sneeuw glinsteren alsof iemand er duizenden sterretjes overheen heeft geblazen. Het is magisch. Het ijs op de vijver glanst uitnodigend en ergens wilde ik dat het al dik genoeg zou zijn om te kunnen schaatsen. Ik ben dol op schaatsen. En het zou de eerste keer zijn dat ik samen met Eric over het ijs kan zwieren. Ik ben benieuwd of hij überhaupt kan schaatsen. Eric kennende kan hij vast als de beste ijshockeyen, hij is altijd zo handig in alles. Wat moet hij toch met zo’n ongelofelijke kluns als ik? De laatste keer dat ik ging schaatsen brak ik mijn arm! Mijn gezicht betrekt als ik aan dat pijnlijke moment terugdenk. Hmm, dat stomme ijs is me duidelijk al langer niet echt gunstig gezind. Misschien moet dat schaatsen toch maar even wachten?

Een zacht gebrom trekt mijn aandacht. Wat is dat? Mijn hoofd schiet met een ruk omhoog, terwijl ik probeer te peilen waar het snorrende geluid vandaan komt. Is dat een motor? Ja, volgens mij wel! Mijn wangen breken nog net niet in stukken als ik een grote grijns op mijn gezicht krijg. Yes! Eindelijk… Mijn redding is nabij. Het klinkt als een scooter. Dan zie ik wat het is.

Over het schoongeveegde fietspad tussen de autoweg en de vijver komt een oude vrouw op een scootmobiel aangereden. Ze is dik ingepakt, in een grote beige jas met daaroverheen een dikke donkergroene plaid en ze heeft enorme handschoenen aan alsof ze aan een tweede carrière als voetbalkeeper denkt. Een vrolijke, roodgeruite sjaal is stevig rond haar hoofd gewikkeld en een tweede rond haar hals. Alleen haar neus en ogen zijn nog zichtbaar tussen de wirwar van kleuren. Door haar beige oorwarmers moet ik een beetje denken aan Princess Leia uit Star Wars, en ik moet een giechel onderdrukken. Voor zover ik het kan zien heeft ze namelijk niet echt de looks van Carrie Fisher, maar al was ze zo lelijk als de nacht, ze gaat me redden en dat maakt haar in mijn ogen tot de liefste en knapste vrouw op de planeet. Ik spot de handtas in het mandje voor op haar scootmobiel. O, godzijdank, daarin zit vast een telefoon!

‘Joehoe! Mevrouw? Kunt u me misschien helpen? Euh… mevrouw?’

De dame blijft stoïcijns voor zich uit kijken, haar handen stevig rond het stuur geklemd. Een naar gevoel nestelt zich in mijn buik.

Misschien hoort ze gewoon wat minder door die oorwarmers?

‘Mevrouw!’ Mijn oerkreet galmt werkelijk over de vijver. Ergens verderop piept een geschrokken vogel verontwaardigd naar me.

Maar het vrouwtje tuft langzaam verder over het pad langs de vijver en kijkt niet op of om. Getergd moet ik toezien hoe ze met één kilometer per uur voorbijrijdt. Nou ja, zeg! Is dat mens doof of zo? Én blind? Er zit verdorie een knalroze varken te zwaaien op een auto in een vijver, dat zie je toch wel?

Ik krabbel haastig overeind voor ze helemaal verdwijnt.

‘Mevrouw! Hallo… Ik zit hier vast. Alstublieft, mevrouw? Ik heb echt hulp nodig.’

Ik probeer wanhopig haar aandacht te trekken, ik wuif als een bezetene met mijn armen en stamp zo hard met mijn voeten op het autodak dat ik bijna uitglijd. Maar ze reageert totaal niet op mijn geroep of gezwaai, compleet doof voor haar omgeving. Zal je net zien dat juist ik weer een oma tref die stiekem met een hypermoderne iPod onder die oorwarmers op haar scootmobiel rondrijdt of zo.

Kwaak.

Naast me duikt die stomme eend weer op. Hij kijkt me meewarig aan. Ik krijg eendenwurgneigingen.

‘Ja, bemoei jij je er ook nog eens even lekker mee,’ mopper ik chagrijnig. ‘Roep jij haar dan!’

Hij reageert met een beledigde kwak als hij mijn toon hoort en zwemt vervolgens doodleuk weg.

Pekingeend… ik ga die Chinese chef persoonlijk naar deze vijver sturen!

Wanhopig vestig ik mijn blik op de vrouw die al bijna voorbij is. Ik schreeuw mijn longen uit mijn lijf, maar ze verdwijnt zacht zoemend aan de horizon en diep teleurgesteld zak ik weer terug op de auto. Ik stem nooit meer op de ouderenpartij, als ze dat maar weet!

Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik veeg mijn neus af aan de pluchen mouw van het Purk-pak.

Het is mijn eigen schuld. Als ik er in mijn paniek maar aan had gedacht eerst mijn handtas te pakken in plaats van die stomme laarzen, dan had ik hier nu niet zo hulpeloos gezeten. Ik had het eerst niet eens in de gaten, ik zat nog helemaal bij te komen van mijn klim, tot ik de politie wilde gaan bellen… Ik dacht dat ik gek werd. Hysterisch ontdekte ik het onding echter al snel: door de klap lag mijn tas namelijk op het dashboard net onder de ruitenwissers, als een tantaluskwelling.

Beteuterd kijk ik naar het open raampje onder me; het is alsof er ijspegels aan de auto hangen, maar ik weet dat het glasresten zijn. Het raampje is wel open. Dat schept mogelijkheden. Misschien kan ik er nét bij als ik me goed plat maak? Zo breed is een Golf tenslotte niet en het hengsel ligt een beetje over het stuur aan de kant van het open raam.

Met hernieuwde moed kniel ik op de auto en probeer mijn arm door het kapotte raampje naar binnen te steken. Dat is alleen niet zo gemakkelijk met die dikke gevulde buik van dat stomme pak. Het is alsof ik op een yogabal oefeningen aan het doen ben en ik ben doodsbang om van de auto te rollen. Uiteindelijk ga ik maar op mijn rug liggen, half naast de auto, en wurm mijn arm zo ver mogelijk naar binnen. Ik houd me angstvallig vast aan de antenne, die onder mijn gewicht steeds krommer wordt. Mijn vingers tasten zoekend onder me. Ik voel het stuur en de ingezakte airbag maar niet het hengsel van mijn tas. Shit, waar is dat ding nou?

Een scheve blik over mijn schouder door de voorruit vertelt me dat ik hem bíjna heb. Nog een klein stukje naar links. Ik murmel bemoedigend tegen mezelf terwijl ik naar links tast. Mijn oog-armcoördinatie laat echter behoorlijk te wensen over. Gefrustreerd zie ik door de ruit dat links blijkbaar rechts is in mijn hoofd, en boven beneden. Ik kan me verdorie ook helemaal niet concentreren in die kou. Maar dan ineens voel ik het hengsel. Mijn want sluit zich triomfantelijk om de band. Yes! Opgelucht geef ik er een flinke ruk aan.

Maar dat had ik beter niet kunnen doen.

Mijn grote gele enveloptas glipt uit mijn dikke pluizige vingers, zeilt door de lucht en landt met een plof aan de rand van de vijver op het ijs, ver buiten mijn bereik. Mét mijn mobieltje aan boord. Zonder een op afstand bestuurbare eend kan ik er never nooit niet meer bij. ‘Nee!’

Een zucht ontsnapt aan mijn lippen. Ik zit hier nog wel even.

Dan hoor ik geblaf. Ik krabbel weer overeind en zie een ouder mannetje aan komen fietsen. Een klein zwart hondje met korte pootjes dribbelt naast de fiets. De opluchting giert door mijn lijf.

‘Meneer!’ Mijn stem schiet schril uit. ‘Kunt u me alstublieft helpen?’

De man valt bijna van zijn fiets als hij me in het oog krijgt en stopt onmiddellijk. ‘Och, kindje, wat doe jij daar nou?’ Hij klinkt zo oprecht geschrokken dat ik bijna zowat in tranen uitbarst. ‘Is alles goed met je?’ Ik knik haastig.

Het mannetje stapt van zijn fiets en loopt naar de waterrand. Ik zie nu dat het hondje een Schotse terriër is. Hij blaft vanonder zijn donkere hangsnor naar me als hij me in het oog krijgt. Hij heeft een schattig roodgeruit jasje aan en hopt de laatste passen door de sneeuw.

Het mannetje bekijkt de situatie met zijn handen in zijn zij. ‘Hoe kom je daar nou zo verzeild, meid?’

Ik zucht diep. ‘De auto slipte in de bocht over wat ijs.’

Hij wrijft over zijn nek. ‘O jee. Wat een toestand. Nou, we moeten maar eens gauw zorgen dat je uit je benarde positie bevrijd wordt.’

O ja, alsjeblieft! Opgelucht haal ik adem.

Maar dan steekt hij onhandig zijn hand naar me uit. Niet-begrijpend staar ik naar de hand, die zeker vier meter van me vandaan is. Hoe moet ik daar in hemelsnaam ooit bij komen? Maar hij meent het serieus. ‘Als je nou probeert om mijn hand te pakken, dan trek ik je wel op de kant.’

Gechoqueerd kijk ik hem aan. Denkt hij nou echt dat ik met dit pak aan ga zwemmen? Wil hij dat ik verdrink? Ik ben net een sumoworstelaar in dat roze ding. Ik zink waarschijnlijk meteen naar de bodem!

‘Zwemmen in deze outfit.’

‘Gut, niet aan gedacht.’ Het mannetje kijkt me ten einde raad aan.

‘Kunt u anders misschien de politie bellen? Ik kan niet bij mijn telefoon, ziet u, dus ik heb nog niet kunnen bellen voor de auto.’

‘O ja, dat kan natuurlijk ook.’ De man ritst zijn jas open en zoekt een moment driftig in zijn binnenzak. Dan vist hij er tot mijn grote opluchting een mobieltje uit. Hij pakt zijn leesbril uit een koker uit een andere zak en bestudeert dan het ding alsof hij een Spaceshuttle moet gaan bedienen.

Ik kreun inwendig. Hij neemt me in de maling, toch? Hij weet toch wel hoe dat ding werkt? Zo moeilijk is het niet. Het enige wat hij hoeft te doen is 1-1-2 intoetsen en de groene knop. Dat is alles. Ik zie hoe hij gefrustreerd op het toestel drukt alsof hij een rekenmachine probeert te bedienen. Het beeldscherm licht fel op. Hij is dus in ieder geval opgeladen. Ik onderdruk een zucht van verlichting. Maar desondanks gebeurt er niet veel, behalve dat de man uiteindelijk verstoord opkijkt.

Ik besluit hem maar te hulp te schieten, voordat ik echt bevroren ben. Mijn voeten worden steeds kouder. ‘Is er iets waar ik u mee kan helpen, meneer?’

‘Er gebeurt niets als ik hierop druk. Er zijn ook helemaal geen knopjes.’ Hij laat me het beeldscherm zien. O, hemel, wie heeft bedacht hem een mobiel met touchscreen cadeau te doen? Ik tuur op het minuscule schermpje aan de andere kant van het ijs en kan vaag een klok ontwaren.

‘Ik denk dat de toetsenblokkering nog aanstaat. Waarschijnlijk moet u hem eerst even ontgrendelen voor u kunt bellen.’ Bij zijn glazige blik zucht ik diep. ‘Ik denk dat u iets heen en weer moet schuiven. Ziet u iets van een knopje?’ Hij blijft stil. ‘Een getekend knopje?’ voeg ik er wanhopig aan toe.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, ik zie alleen de tijd.’

‘Welk merk heeft u?’

Hij kijkt me vragend aan over de rand van zijn brilletje. Het is toch niet te geloven. Is hij digibeet? Ik zucht diep en onderdruk de neiging geërgerd met mijn gehandschoende hand over mijn gezicht te wrijven. Ik wil mijn irritatie niet laten blijken. Hij is me tenslotte wel meteen te hulp geschoten en in de wijde omtrek is nog steeds niemand anders te bekennen.

‘De telefoon, van welke fabrikant is die? Staat dat niet op de achterzijde?’ Jeetje, wat klink ik korzelig. Maar hij lijkt het niet te merken. Hij draait de telefoon om en bestudeert deze aandachtig.

‘Samsung, denk ik.’

Ik haal opgelucht adem. ‘Die heb ik ook. U moet gewoon uw vinger op de klok zetten en dan naar boven vegen. Zonder uw vinger op te tillen. Dan gaat de toetsenblokkering eraf en kunt u bellen.’

Het kost hem maar drie pogingen, dan glimlacht hij. Mission accomplished. ‘En dan?’

Ik leg hem snel uit hoe hij kan bellen. Maar blijkbaar is de touchscreen bediening toch te veel gevraagd. Binnen een minuut ziet de goede man eruit alsof hij kan gaan gillen.

‘Dat onding,’ bromt hij. Hij schudt het apparaat heen en weer alsof het daardoor op miraculeuze wijze ineens wel zou moeten gaan werken. Zijn hondje blaft fanatiek naar het mobieltje. Het mannetje kijkt hulpzoekend naar mij. ‘Wacht, misschien als ik hem naar je toegooi, dan kun je zelf…’

‘N-nee!’

Maar het is al te laat. De telefoon zeilt met een boog door de lucht, maar bereikt me nooit. Met een doffe plof landt hij midden op de dunne ijsvloer en glijdt nog een stukje naar de auto toe. Hij is zeker nog een meter of twee van mij verwijderd. Alle gedachten vloeien weg uit mijn hoofd en ik kan niet geloven dat dit zojuist is gebeurd.

Het mannetje kijkt me al even geschokt aan.

‘Wacht, ik zoek even een tak.’

‘M-maar…’ Ik krijg niet eens de kans uit te praten.

Het mannetje struint weg met zijn hondje in zijn kielzog naar de bosschages verderop en voor ik het weet ben ik weer moederziel alleen, zónder dat er hulp is geregeld. Ik uit een forse vloek. Ik ben verdoemd, dat moet wel. Als dit een voorbode is van de rest van het jaar, dan ga ik een winterslaap houden, want dan wordt het een absoluut rampjaar!

‘Jasmijn? Ja, je bent het echt.’

Mijn blik schiet naar rechts. Shit, dat is Patrick. Mijn ex… Hij loopt met een grijns van oor tot oor naar de waterkant. Van alle mensen die me zo níét hadden moeten zien…

‘Je lijkt wel een uit de kluiten gewassen roze pandabeer, De Vries.’

‘Ik ben een varken,’ reageer ik korzelig.

‘Whatever.’ Hij grinnikt. ‘Wat doe je daar?’

Mijn geduld is op. Ik stampvoet nijdig en kijk hem woest aan. ‘Wat denk je nou zelf?’ Mijn humeur wordt er niet beter op als hij hard begint te lachen.

‘Je lijkt Kung-Fu Panda wel! Hmm, Pink Panda on Ice. Ik zie er wel een film in,’ plaagt hij genadeloos. ‘Vond je het leven nog niet avontuurlijk genoeg?’ Knarsetandend zie ik hoe hij zijn handen in zijn zakken steekt en me van top tot teen opneemt, zoals ik daar boven op die auto sta te stomen.

‘Inderdaad, ik werd vanmorgen wakker en dacht: laat ik eens kijken hoe ik het beste de krant kan halen, nou goed?’

Geamuseerd wiebelt Patrick heen en weer op zijn voeten. Hij maakt een kadertje met zijn handen, alsof hij een foto van me neemt. ‘O, dit vergeet ik nooit meer. Geweldig!’

Arghh!

‘Kun je niet gewoon de politie bellen?’

Patrick doet alsof hij me niet gehoord heeft. Hij kijkt omzichtig om zich heen. ‘Waar is die lover van je eigenlijk? Ik had toch wel verwacht dat hij ergens in de buurt zou zijn om zijn Pink Panda te hulp te schieten. Hij was de vorige keer anders snel genoeg.’

Ik word ineens nerveus. Als Eric hoort dat ik hier met Patrick sta te praten, zijn de poppen aan het dansen. Hij háát Patrick en sinds hun laatste confrontatie is Patrick ook geen fan meer van hem. Hun vete is al heel lang geleden begonnen: Patrick heeft ooit een vriendinnetje van Eric afgepikt en dat heeft Eric hem nooit vergeven. Hij schept er een vreemd genoegen in om nu samen te zijn met het enige meisje dat Patrick ooit de bons heeft gegeven, maar is tegelijkertijd woest over het verdriet dat Patrick me gedaan heeft. Ik kijk Patrick tussen samengeknepen ogen aan. Ik kan me namelijk nog als de dag van gisteren herinneren dat ik hem met die roodharige caissière van de C1000 in bed aantrof. De ruzie die volgde was niet mals. Hij brak mijn hart. Gelukkig leerde ik daarna Eric kennen en sindsdien begrijp ik überhaupt niet wat ik ooit in Patrick heb gezien, maar helaas heeft Eric nogal een jaloerse kant, zeker waar het Patrick betreft. Alsof ik hem ooit zou verlaten voor een loser zoals hij. De laatste keer dat we Patrick tegenkwamen, daagde Patrick hem alleen uit, waarop Eric zijn zelfbeheersing verloor en hem neerhoekte. Het was een hele toestand en het is beter als Eric niet te weten komt dat Patrick hier is geweest.

Ik zucht diep en probeer mijn ergernis weg te slikken. ‘Patrick, alsjeblieft. Ik heb echt hulp nodig om hier af te komen. Kun je alsjeblieft de politie bellen?’

‘Jasmijn de Vries die smeekt.’ Hij trekt verrast een wenkbrauw op en grijnst dan satanisch. ‘Dat ik dat nog mag meemaken.’

O, die ongelofelijke kwal! ‘Pat, doe niet zo ongelofelijk vervelend en bel nou even!’

Op dat moment hoor ik geblaf. De Schotse terriër hopt vrolijk door de sneeuw gevolgd door zijn baasje die zeult met een lange tak. ‘Ik heb er een gevonden!’ Hij klinkt opgelucht. ‘Hiermee moet het wel lukken.’

Patrick gniffelt. ‘Ik zie dat je de hulptroepen al hebt laten aanrukken?’

Ik kijk hem nijdig aan.

‘O, hallo,’ groet het mannetje vriendelijk als hij Patrick in het oog krijgt. ‘Komt u ook helpen? Ik probeerde net al voor de jongedame te bellen, maar nu ligt mijn telefoon op het ijs.’

Patricks blik schiet naar de smartphone halverwege de dunne ijslaag en dan naar mij. Hij geniet hier echt van. ‘Och, wat vervelend,’ zegt hij zonder zijn blik van de mijne af te wenden. ‘Zal ik u even helpen hem te pakken?’ Hij doet het er gewoon om. Ik kan wel gillen.

Geërgerd zie ik hoe ze met de tak proberen de telefoon naar de kant te tikken. Waarom belt die ellendeling nou gewoon niet even? Hij doet dit echt om me te treiteren.

Ik hoor opnieuw verderop een motor en kijk op. Een jonge jongen op een scooter raast met halsbrekende snelheid richting het centrum en net als ik bedenk dat hij veel te hard gaat om ons te kunnen zien, gaat hij ongelofelijk onderuit in de bocht – precies in de bocht waar ook ik de macht over het stuur verloor. Hij valt met een klap op het asfalt en schuift als een idioot onze kant uit. Patrick en de man schrikken zich een ongeluk. Ze springen haastig aan de kant. Ik kan alleen maar met mijn hand voor mijn mond geslagen toekijken wat er zich voor mijn ogen afspeelt. De jongen en de scooter belanden hard in het besneeuwde gras naast de weg en glijden nog een eindje door, voordat ze doodstil blijven liggen.

‘Bij Toutatis,’ flapt de man met het hondje er geschrokken uit.

‘Is hij in orde?’ Mijn stem slaat over, zo geschrokken ben ik. En ik kan niet eens naar hem toe! ‘Heeft hij niets gebroken?’

Maar de scooterrijder gaat alweer overeind zitten en schudt verward zijn hoofd. Het lijkt erop dat de sneeuw zijn val gebroken heeft. Opgelucht zak ik op de auto ineen. Jeetje, daar had hij even geluk, zeg.

Patrick en de man rennen naar de jongen toe en helpen hem omhoog. Hij zet zijn helm af en stelt hen gerust: hij mankeert niets. Dan krijgt hij mij in het oog en zijn ogen worden kogelrond. Ja, ja, ik weet heus wel hoe debiel ik eruitzie… Deal with it!

‘Ik had hetzelfde als jij, hoor,’ zeg ik, als hij me met grote ogen zwijgend blijft aankijken. ‘Misschien kun je even 1-1-2 bellen? Kunnen ze meteen je scooter wegslepen.’

‘Tuurlijk,’ zegt de jongen en tot mijn verbijstering trekt hij zijn mobieltje uit zijn zak en begint te bellen. Zo gemakkelijk is dat dus. Een paar seconden later heeft hij de meldkamer aan de lijn en geeft hij onze locatie door. ‘Ze komen eraan,’ zegt hij, als hij heeft opgehangen.

Het zou eens tijd worden! Enigszins gerustgesteld ga ik weer in kleermakerszit op de auto zitten.

Terwijl we wachten op versterking proberen Patrick en de jongen de man te helpen zijn telefoon weer terug te krijgen. Ze hebben het erg gezellig samen. Met een half oog kijk ik naar hoe ze tevergeefs met de stok naar de telefoon hengelen. Ik hoop maar dat ze niet te hard slaan, want als dat ijs breekt, kan die man zijn mobieltje helemaal gedag zeggen. Ik rimpel geërgerd mijn neus. Misschien kan hij er dan eentje nemen die hij wél kan bedienen?

Het duurt even voor de politie arriveert en tot mijn grote ellende krijgen we steeds meer toeschouwers. Ik probeer mijn gezicht een beetje te verbergen door af en toe in mijn handen te blazen. Ik sta al genoeg voor gek zonder door iedereen herkend te worden. Ik zie Malle Marga, de bazin van het dorpscafé, tussen hen in staan. Ze is echt de grootste roddelkont die er bestaat. Als zij ziet wie ik ben, weet straks het hele dorp het!

Een politieauto komt met loeiende sirenes aanrijden. Mijn hart begint opgetogen te kloppen. Phew, het is bijna voorbij. De agenten parkeren de auto langs de weg, half op het fietspad, en zetten de sirene uit, al laten ze de zwaailichten draaien. Ze stappen uit. De bestuurder van de wagen is een wat oudere agent. Hij blijft even naast de auto staan en neemt hoofdschuddend de situatie in zich op. Hij heeft zijn wegtrekkende haarlijn gecamoufleerd door er flink met de tondeuse overheen te gaan en hij houdt blijkbaar van lekker eten, want de rits van zijn jas staat flink onder spanning: zijn buik past nog maar net in zijn uniformjas. Hij zet zijn pet op. De tweede agent is een jonge knul, ik denk dat hij zelfs nog jonger is dan ik. Hij heeft vrolijk lichtblond haar dat hij onder een dikke muts met een politielogo erop heeft weggewerkt. Hij slaat het portier dicht en loopt achter de auto langs op weg naar ons toe. Ineens schiet zijn voet weg, hij maakt een halve pirouette en belandt dan niet al te zachtzinnig op zijn achterwerk op het asfalt. Oei, dat deed vast pijn. Hij kijkt woest naar de weg en krabbelt chagrijnig op. Hij heeft echter de grootste moeite om niet opnieuw onderuit te gaan. Hij moet zich vastklemmen aan de bumper om zich op te trekken, het staal van de ophanging kreunt onder zijn gewicht en zijn voeten glibberen alle kanten op. Uiteindelijk kiest hij ervoor een zevenmijlsstap het besneeuwde gras op te doen, met een kwartspagaat lukt hem dat. Ik hoor Patrick gniffelen als de agent met een zuur gezicht over zijn achterwerk wrijft als hij naar de jongen met de scooter loopt.

De oudere agent heeft inmiddels de waterrand bereikt en zet zijn handen in zijn zij.

‘Nou, mevrouwtje, dat ziet er niet best uit.’ Je meent het…

‘Je reed zeker veel te hard, hè?’ Hij klakt afkeurend met zijn tong en schudt zijn hoofd tegen het mannetje met de hond. ‘Die jeugd ook altijd. Denken dat ze onsterfelijk zijn, kijken geen journaal. Gerrit heeft toch gewaarschuwd voor gladde wegen deze morgen? Heb je weer niet naar geluisterd zeker?’

Nou ja, zeg! Ik puf van verontwaardiging. ‘Ik reed helemaal niet hard.’ Ik slik boos. ‘Het is gewoon heel erg glad daar. Er had gestrooid moeten worden.’ Mijn toon impliceert dat ik hem daar indirect volledig voor verantwoordelijk houd. Wat denkt hij wel niet? Híj hoort hier voor de openbare veiligheid te zorgen, niet ik.

‘Tuttut, zijn we soms een beetje chagrijnig vanochtend?’

Patrick schatert het uit om de verontwaardiging op mijn gezicht. Maar wanneer ik mijn mond open om hem van repliek te dienen, begint mijn tas te pruttelen en een seconde later schalt er ‘Happy New Year, Happy New Year, may we all have a vision now and then of a world where every neighbour is a friend’ over het ijs. Ik bevries op mijn plek. Shit, ik had die ringtone even moeten wijzigen van de week. ABBA is niet echt toepasselijk hier. De Schotse terriër blaft vrolijk mee en nu begint zelfs het mannetje zachtjes te lachen.

Patrick is als eerste bij mijn tas. Hij vist hem van het ijs en tilt de flap op. ‘Het is je zus,’ roept hij als hij mijn telefoon in zijn handen heeft.

Ik word bleek. Sylvie en hij zijn als water en vuur sinds het gebeurde. Nee, hij gaat toch niet opnemen? Dat is míjn telefoon!

‘Waag het niet om…’

Maar hij heeft het toestel al aan zijn oor.

‘Met Patrick…’ Ik houd verschrikt mijn adem in. Patrick begint te lachen als hij de reactie aan de andere kant hoort. Mijn zus krijgt vast een beroerte. ‘Ook goedemorgen, Syl, en insgelijks. Nee, Jasmijn is even niet in staat aan de telefoon te komen. Je zult het voorlopig met deze “godvergeten klootzak” moeten doen.’ Hij luistert aandachtig naar het relaas aan de andere kant. ‘Nee, ik ben niet bij haar thuis. Dat zou ze wel willen…’ Hij geeft me een dikke knipoog. Hè, jasses! Wat denkt hij nou? Ik heb hem destijds héél duidelijk gemaakt wat hij wat mij betreft kon doen, ik hoef hem echt niet terug!

‘Ik kwam haar toevallig tegen onderweg, dus we hebben even bijgepraat.’ Bijgepraat? Uitgelachen bedoel je! Ik kan me hevig voorstellen wat mijn zus wel niet moet denken van zijn opmerking en kreun inwendig. Ze was waarschijnlijk al zo bezorgd, ze vroeg zich natuurlijk af waarom ik zo laat was. Ik heb geen idee hoe laat het inmiddels is en hoe lang ik er al had moeten zijn. Ik wil niet dat ze nog langer in spanning zit. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld en ik word boos.

‘Zeg haar gewoon wat er gebeurd is, eikel,’ snauw ik.

Patrick luistert weer even. ‘Ja, dat was Jasmijn. Ze kan je niet zelf te woord staan, ze heeft namelijk geprobeerd haar auto zwemles te geven, begrijp je.’ Tot mijn grote opluchting begint hij kort en bondig uit te leggen wat er gebeurd is.

‘Ze komt eraan,’ zegt hij als hij heeft opgehangen. ‘Ze wilde met eigen ogen zien hoe haar zusje gered zou worden.’ Hij laat de telefoon weer in de tas glijden.

Ik zucht diep. Dat is niet helemaal waar ik op zit te wachten.

‘Over reddingen gesproken, mag ik even?’ vraagt de jonge agent nu. Hij komt naast zijn collega aan de waterrand staan. ‘Ik heb een takelwagen gebeld, maar nu moeten we jou daar nog van af zien te krijgen. Aangezien het water niet zo diep is…’

Niet zo diep? De auto steekt nog maar net boven het water uit! Dat betekent dat ik zo ongeveer tot mijn borst onder water moet om naar de kant te kunnen waden of zwemmen. Wil hij me dood hebben?

‘Ik ga niet zwemmen.’ Ik schud heftig mijn hoofd. Als ik al niet verdrink, beland ik geheid met een fikse longontsteking in het ziekenhuis. Daar pas ik echt voor.

De agent kijkt geïrriteerd. ‘Maar we kunnen die auto er ook niet uitslepen met jou er nog op, hoor.’

‘Dat begrijp ik ook wel, maar zwemmen met dit pak aan is echt geen optie.’

‘Dat ben ik met haar eens, als ze ergens in verstrikt raakt halverwege zijn we nog verder van huis. Dan kunnen we er nooit bij. Het is te gevaarlijk.’

Verrast kijk ik naar Patrick na zijn bijval.

‘Kunt u de brandweer niet bellen voor een ladderwagen?’ vraag ik hoopvol. Dat was in ieder geval mijn eerste plan.

‘Dat zou inderdaad kunnen werken,’ geeft de agent toe. ‘Waarschijnlijk haalt die ladder dat wel.’ Morrend loopt hij weg om te gaan bellen.

Patrick en ik staren elkaar een ogenblik zwijgend aan.

‘Thanks,’ mompel ik schoorvoetend.

Hij glimlacht scheef. ‘Je had nog iets van me te goed.’

Binnen een paar minuten horen we de loeiende sirenes van een brandweerwagen. Mooi, dan komt er eindelijk wat schot in de zaak. Het kan me niet snel genoeg zijn. Ik begin het inmiddels écht koud te krijgen. De zon staat behoorlijk hoog, maar lijkt niet meer in warmte toe te nemen. De ladderwagen komt met gierende banden de hoek om. Maar tot mijn grote afgrijzen remt de wagen precies in de ijzige bocht en zien we de wielen van het gevaarte blokkeren. Hij glijdt met een enorme vaart door, stuitert omhoog tegen de stootbanden die het gras in bedwang moeten houden en belandt met een doffe bons in de berm naast de vijver. Een opgewonden ‘Oooh!’ gaat door de groep omstanders alsof ze naar het Sydney Harbour-vuurwerk staan te kijken. Door het gewicht zakt de truck scheef weg en schuift daardoor nog een stukje dichter naar het water toe, waar hij uiteindelijk tot stilstand komt. De ladder bungelt op halfzeven naar beneden. Het is toch verdorie niet te geloven!

De forse agent slaat zijn hand voor zijn ogen. Patrick heeft het niet meer. Hij slaat dubbel van het lachen en moet zich gewoon vastgrijpen aan het mannetje met de hond naast zich om overeind te blijven. Kwaad kijk ik hem aan.

De jonge agent pakt woedend zijn telefoon uit de zak van zijn jas en rukt zijn handschoen uit. Hij is er duidelijk net zo klaar mee als ik. ‘Die zal weg moeten worden getakeld.’ Al bellend loopt hij weer weg.

Twee verdwaasde brandweermannen klauteren inmiddels uit de scheefgezakte ladderwagen, die nu echt voor veel bekijks zorgt. Boos zak ik terug op het autodak en sla mijn armen om mezelf heen. Ik geef het op. Ik blijf hier wel gewoon wegkwijnen tot ik in een ijspegel veranderd ben. Misschien word ik zo nog beroemd ook, net als die ijsmummie die ze toen in de Alpen gevonden hebben. Ötzi heette hij toch?

‘Hé, daar is je zus al!’

Ik kijk op bij Patricks uitroep en zie inderdaad de Volvo van Richard, Sylvies man, langs de weg stoppen. Hij zit in het buitenland voor zijn werk dit weekend, de reden dat ik zou helpen met het feestje. Tot mijn grote ontzetting piept er één voor één een hele rits kinderen uit de auto, Emma voorop. Eén, twee, drie, vier, vijf, zes. Jeetje, hoeveel kinderen heeft Sylvie eigenlijk uitgenodigd voor dat feestje? Zoveel vriendinnetjes kan mijn nichtje toch nog niet hebben? Ze wordt pas vijf! Als ik klaar ben met tellen staan er twaalf uitgelaten kinderen langs de waterkant. Sylvie komt haastig achter hen aan gesneld.

‘Tante Jasmijn, jij ziet eruit als Purk!’ gilt Emma blij als ze me in het oog krijgt. Ze is zo hyper dat ze maar op en neer blijft springen. Sylvie legt haastig een hand op haar schouder om te verhinderen dat ze zich straks nog bij mij in de sloot voegt.

Na Emma’s uitroep gaat er een begrijpend geroezemoes door de menigte verderop. Blijkbaar had nog niet iedereen het Sesamstraat-figuur in me herkend. Als ik nog de illusie had gehad dat mijn outfit niemand was opgevallen, dan is die nu wel vervlogen. De kinderen wijzen allemaal naar me. Ik sta echt compleet voor lul. Ik krijg nog meer spijt van mijn kledingkeuze, maar ik slik dapper. Ik heb het mezelf aangedaan. Nu moet ik op de blaren zitten.

‘Speciaal voor jou, lieverd,’ zeg ik goedig tegen Emma.

‘Tante Jasmijn is Purk, mama!’ Ze trekt aan Sylvies hand en slingert hem uitgelaten heen en weer. Emma glundert van oor tot oor, maar mijn zus is minder happy.

‘Waarom heb je dat in vredesnaam aangetrokken?’ Ze klinkt zo geïrriteerd dat ik een beetje boos word. Wat is er nu weer mis met iets leuks te willen doen voor mijn nichtje? Ik schokschouder geërgerd.

‘Als haar favoriete tante wilde ik Emma gewoon verrassen, mag ik?’

‘Je bent haar énige tante, dus zoveel moeite hoef je echt niet te doen.’ Sylvie schudt ongelovig haar hoofd. ‘Jeetje, Jasmijn, je had toch ook gewoon een kleurboek kunnen kopen?’

‘Denk je dat ik dat inmiddels zelf nog niet had bedacht?’ Mijn stem schiet schril uit en Sylvies ogen worden groter. Het kijkt erop dat ze zich eindelijk begint te realiseren, dat ik hier ook niet vrijwillig voor heb gekozen. Ze zal ook wel behoorlijk geschrokken zijn van dat stomme telefoongesprek met Patrick. Ze kijkt gestrest naar de rits kinderen naast haar, die een herrie maakt als om de doden te wekken. Eén van de jongetjes heeft de eendjes verderop ontdekt en ze moet hem stevig vastgrijpen voor hij ze achternagaat. Wat mij betreft had ze hem mogen laten lopen, want ik heb nog een appeltje te schillen met die woerd van eerder, maar ik begin me nu ook te realiseren dat ik Emma’s feestje waarschijnlijk helemaal in de soep heb laten lopen. Ik zou niet voor niets komen helpen. Dat is allemaal mijn schuld. Ik voel me in één klap nog miserabeler.

Sylvie beent als een gekooide tijger heen en weer langs de rij kinderen. Ze doet me een beetje denken aan een oude generaal die zijn troepen inspecteert. Ze sleurt het jongetje zowat achter zich aan. ‘Kun je je niet even omkleden?’

Ik kijk mijn zus verbijsterd aan. Wat maakt het toch in vredesnaam uit wat ik aanheb? Ik ontplof bijna van verontwaardiging. En hoe zou ik dat in hemelsnaam moeten doen? Ik heb verdorie geen kleedhokje bij de hand.

‘Mijn normale kleren zitten in de kofferbak… die onder water staat… Het is dus niet alsof ik even iets anders aan kan trekken, Sylvie.’

‘Ja maar…’ Mijn zus weet een moment niets te zeggen en gooit dan haar handen in de lucht. ‘Van alle dagen die je had kunnen uitkiezen… Het is ook weer echt iets voor jou, Jasmijn.’

‘Ja hoor eens, ik wist ook niet dat ik in het water zou belanden.’ Woedend kijk ik haar aan, maar ze lijkt het niet eens te merken. Wat is er aan de hand?

‘Eric…’ hoor ik haar mompelen. Ze vist een mobieltje uit haar broekzak. ‘Ik moet hem bellen om hem te zeggen waar je bent.’

Mijn blik schiet naar Patrick en dan naar de vernielde auto. Ik word lijkbleek. ‘Nee! Sylvie, niet bellen.’

Mijn zus kijkt op met een boze rimpel op haar voorhoofd. ‘Hij moet het weten, Jasmijn.’

Machteloos moet ik toezien hoe ze zonder omwegen mijn vriend opbelt. O, ik haat dit! Ik wil van die verdomde auto af, zodat ik weer zelf alles kan regelen. Ik kan er helemaal niet tegen om zo afhankelijk te zijn. Ik speel chagrijnig met het lipje van de laarzen die ik nog altijd beschermend tegen me aangeklemd houd.

‘Eric, hai. Met Sylvie. Waar ben je? O, dat is jammer. Nou, je zal niet geloven wat er gebeurd is…’

‘Waarom zit jij op oom Erics auto, tante Jasmijn?’

Door Emma’s vraag hoor ik niet wat mijn zus verder tegen Eric zegt. Ik begrijp ook niets van de uitdrukking op haar gezicht. Ze kijkt schuldig en lijkt zelfs een beetje nerveus. Waarom is ze zo van streek? Het is niet dat ik echt in levensgevaar ben op dit moment. Ik zit alleen maar vast. Zo spannend is dat toch niet?

‘Tante Jasmijn?’

Ik zucht diep. ‘Dat is een lang verhaal, liefje.’ Emma begint weer te stuiteren. ‘Ah toe, vertel nou!’ Ze komt gevaarlijk dicht bij de waterrand en Sylvie staat nog altijd druk te bellen. Ze heeft het jongetje nog steeds stevig bij zijn arm omdat hij de eendjes nog altijd veel interessanter lijkt te vinden, en haar andere hand heeft ze nodig voor de telefoon. De schrik slaat me om het hart.

‘Pas je op, Emma? Je kunt niet op het ijs, hoor. Daarom zit tante Jasmijn nog op de auto, het is veel te koud om te zwemmen.’

Het mannetje met de hond schiet me te hulp. ‘Kom maar, kinderen. Kom maar even hier bij mij staan, het is daar veel te gevaarlijk.’ Gelukkig laten ze zich meetronen door hem. Dankbaar kijk ik hem aan.

Ik word afgeleid als er opnieuw een grote wagen aan komt rijden, maar helaas is het niet de takelwagen of een tweede brandweerwagen. Tot mijn grote afschuw is het een nieuwsploeg van het journaal. De bus stopt vlak achter de brandweerwagen. Het is natuurlijk een sappig verhaal dat de hulptroepen ook ‘gered’ moeten worden. Ik kreun als ik de reporter en de cameraman naar buiten zie laveren uit de bus. O, god, dit wordt natuurlijk weer zo’n grappig item van Jan de Hoop… Verstijfd zie ik hoe snel ze hun cameraspullen uit hebben gestald. Alsof het nog niet genoeg was om voortaan de lokale dorpsgek te zijn. Ik wil helemaal niet op de landelijke televisie!

De razende reporter zet zijn microfoon aan zijn mond en doet zijn oortje in. ‘Kunnen we? Ja? Oké… actie!’

‘Kijk, mama, tante Jasmijn komt op tv!’ Emma klapt opgetogen in haar handen en trekt aan Sylvies arm als die net ophangt.

Geschokt kijk ik naar mijn zus die al even overdonderd haar schouders ophaalt.

‘Hij komt er zo snel mogelijk aan.’

Net als ik denk dat het niet erger kan worden, wordt het toch nog een graadje erger. Terneergeslagen zak ik terug op het dak van de auto. O, waarom overkomt mij toch altijd zoiets? Eric zal me vermoorden als hij ziet wat een toestand ik veroorzaakt heb. Hij haat scènes en moet je nu eens kijken!

‘De vorst van afgelopen nacht heeft op meerdere plekken tot gevaarlijke situaties geleid, hier is de brandweerauto op weg naar een auto te water zelf in de problemen geraakt,’ meldt de reporter in de camera, waarna hij zich met een weids gebaar naar me omdraait. De camera zwenkt naar mij en de scheefgezakte brandweerwagen. ‘Het kan nog wel uren duren voor deze brandweerwagen is weggetakeld. Dat is geen goed nieuws voor dit, euh… meisje op deze auto.’ Hij staart verbluft naar me alsof hij me voor het eerst echt ziet.

Ik kreun alleen maar zachtjes. Uren? Dát had ik nou niet willen horen. Ik krijg steeds meer moeite niet te gaan klappertanden. Vermoeid laat ik mijn hoofd op mijn knieën zakken en sluit een moment mijn ogen.

De reporter is begonnen met het interviewen van de omstanders. Ik luister half en half naar het opgewonden gekakel op de oever. Natuurlijk heeft niemand gezien wat er precies gebeurd is, gelukkig maar, uiteraard heeft iedereen er echter wel uitgebreid iets over te zeggen. Shit, iemand noemt mijn naam. Kreunend verberg ik mijn gezicht in het roze pluche op mijn knieën. Daar gaat mijn reputatie… Niet dat ik die had.

‘Jasmijn? Jeetjemina…’ Mijn hoofd schiet omhoog als ik niet veel later Erics ontzette stem hoor in het lawaai.

‘Oom Eric,’ roept Emma uitgelaten. ‘Kijk eens wat tante Jasmijn heeft gedaan!’

Hij kijkt echter alleen maar gealarmeerd naar het gekkenhuis om ons heen. Hij is zo geschokt dat hij halverwege zijn klim uit zijn klussenbus is blijven steken, zijn voet bungelt vergeten boven de sneeuw. Terwijl hij wanhopig de situatie in zich op probeert te nemen, kan ik alleen maar naar hem staren. Hij ziet er zo knap uit dat hij me de adem beneemt. Voor het eerst die morgen word ik helemaal warm vanbinnen.

Hij heeft een donker pak aan en een licht overhemd. Het staat hem vreselijk goed. Eric heeft nooit een pak aan. Hij is klusjesman en heeft meestal alleen maar broeken met lijmresten en scheuren aan. Het is waar, hij draagt geen stropdas – hij heeft echt een broertje dood aan die dingen; zijn grootste voorbeeld is nog altijd prins Claus – maar ook met een open boord ziet hij er nog uit om op te eten. Ik zou liegen als ik hem in zijn kloffie al niet verschrikkelijk aantrekkelijk vond, maar zo… Ik krijg gewoon weer vlinders in mijn buik, net als de eerste keer dat ik hem zag op dat feestje van Annette. Mijn blik streelt het lichaam dat ik inmiddels zo goed ken. Hij heeft zelfs geprobeerd zijn donkere krullen in model te brengen. Mijn man… Die knapperd is van mij. Wat een ongelofelijke bofkont ben ik toch.

Het is heel gek, maar pas nu word ik me echt heel erg bewust van mijn eigen uiterlijk. Eric ziet er zo fantastisch uit vandaag en kijk mij nou… Ik lijk wel een debiel vergeleken met hem. Wat moet hij toch met een onverbeterlijke kluns als ik? Geluk bij een ongeluk: hij heeft nog helemaal geen aandacht voor mijn outfit. Zijn geschokte ogen zitten werkelijk aan de Golf vastgeplakt.

‘Mijn god, wat heb je gedaan?’ Zijn verontwaardiging echoot over de vijver en verschillende omstanders vallen stil als hij, ineens furieus, uit zijn bus springt en naar de waterrand beent. Met een paar passen staat hij naast Emma en zijn gezicht is bij iedere stap donkerder geworden. Zeker als hij ziet hoe de voorkant van zijn auto eruitziet.

Ik krimp ineen. ‘Eric, i-ik…’ Mijn gehakkelde verontschuldiging blijft in het luchtledige hangen als hij zijn blik eindelijk op mij vestigt. Oei… Hij kijkt niet blij. Ik vergeet te ademen. Ik heb hem nog nooit zo boos gezien.

‘Wat heb je in vredesnaam uitgespookt om helemaal dáár terecht te komen?’ vraagt hij boos. ‘Probeerde je te leren vliegen?’

Ik kijk beteuterd naar mijn voeten. ‘Er lag ijs op de weg,’ mompel ik. Ik geloof niet dat hij me gehoord heeft.

‘Niet te geloven,’ moppert hij verder. Hij is zo van streek dat hij niet eens stil kan blijven staan. Hij ijsbeert van links naar rechts, maar hoe meer hij van de auto ziet, hoe bozer hij wordt.

Om mijn dodelijke verlegenheid enigszins te verbloemen probeer ik maar van onderwerp te veranderen. Er is nu toch niets meer aan te doen.

‘Waarom heb je eigenlijk een pak aan?’

‘Waarom heb jij dát aan?’ kaatst hij terug. Hij kijkt verstoord van mijn Purk-pak naar Sylvie, die ongelukkig haar schouders optrekt. Ik begrijp dat niet. Hebben ze afgesproken om me samen af te zeiken vanmorgen of zo? Eric kan er niet over uit. ‘Jeetje, Jasmijn, wat dacht je nou?’

Dat doet pijn. Ik knipper verwoed. Ja, ja, ik weet nou wel hoe stom ik was. Hij hoeft toch niet zo lelijk te doen? Ik kijk naar mijn gehandschoende handen. Het enige wat ik vandaag nog wil doen en waar ik de hele ochtend over gefantaseerd heb, is voor een eeuwigheid verdwijnen in Erics warme beschermende armen. Even stevig geknuffeld worden door hem terwijl hij geruststellend in mijn oor fluistert dat het allemaal voorbij is. Maar nu hij zo boos is, zal dat er wel helemaal niet meer in zitten. Ik slik moeizaam mijn tranen weg en klem mijn kaken op elkaar om niet hardop te gaan klappertanden. Het is zo koud. Ik begin ook steeds meer honger te krijgen.

‘Ik vond haar als eerste samen met deze meneer hier, ik help graag roze panda’s in nood,’ horen we dan achter ons. Eric draait zich met een ruk om bij het horen van die stem.

Patrick staat bij de reporter en doet in geuren en kleuren verslag van mijn escapade van die ochtend. De man met de Schotse terriër staat driftig knikkend naast hem.

‘Wat doet híj hier?’ vraagt Eric nijdig aan mij.

‘Weet ik veel,’ snauw ik terug. ‘Ik heb hem niet uitgenodigd, hoor! Hij liep waarschijnlijk door het park naar huis toen het net gebeurd was. Ik heb geen idee waar hij vandaan kwam.’

Eric kijkt me een moment priemend aan, maar accepteert mijn uitleg. Gelukkig. Ik heb echt geen puf meer om met een jaloerse vriend te dealen.

Sylvie legt geruststellend een hand op zijn arm. ‘Geloof me, Jasmijn zat echt niet op iemand als Patrick te wachten om gered te worden.’

‘Nee, dank je feestelijk inderdaad,’ murmel ik. ‘Hij wilde niet eens 1-1-2 bellen, lekkere redder-in-nood dus.’

‘De hufter!’ Eric snuift kwaad en zijn moorddadige blik vestigt zich opnieuw op Patrick. Als blikken konden doden had mijn ex waarschijnlijk niet meer geleefd. Niet dat me dat iets kan schelen op het moment.

Voor de situatie kan escaleren komen er eindelijk een kraan en een tweede brandweerwagen aan. De tweede ladderwagen wordt zo geparkeerd dat de ladder boven de auto kan komen. Ik vergeet de menigte om ons heen compleet als ik eindelijk een uitweg uit mijn misère dichterbij zie komen en krabbel haastig overeind. Mijn knieën voelen slap. Ik klem de laarzen tegen mijn borst alsof ze mijn anker zijn.

De agenten en twee van de brandweermannen komen naast Eric staan.

‘Nou mevrouwtje, dan zullen we nu eens gaan proberen om u op het droge te krijgen.’ De dikke agent knipoogt vrolijk naar me. ‘De hoogste tijd lijkt me zo. U zult het inmiddels wel koud hebben gekregen.’

Had hij zich daar niet een paar uur eerder druk om kunnen maken? Ik knik kort. Ik voel Erics blik over mijn gezicht dwalen, maar ik negeer hem. Ik richt me volledig op het uiteinde van de ladder, die steeds dichterbij komt. O, als dat ding ook nog eens niet lang genoeg blijkt te zijn… dan sta ik niet voor mezelf in! Maar voor ik het weet heb ik de eerste sport in mijn handen. De stang voelt vreemd aan door mijn dikke want.

‘Zo,’ zegt de brandweerman die gebaart naar de ladder. ‘Als u er even op kunt klimmen…’

Ik kijk van de ladder naar de laarzen in mijn andere hand en dan naar mijn voeten die ik niet eens kan zien door de dikke schuimrubberen buik van het pak. O nee, dat gaat nooit goed! Ik wil echt niet in dat ijskoude water belanden. Hoe moet ik er nou op klimmen als ik mijn voeten niet eens kan zien? Dat gaat een mooie take worden voor die cameralui!

‘Mevrouw?’

Ik schud mijn hoofd en staar een moment paniekerig naar de ladder.

‘Mevrouwtje, we hebben niet de hele dag,’ zegt de agent nu geërgerd.

Ik voel me opgejaagd en kijk naar mijn laarzen. Die ga ik echt niet achterlaten hier op het autodak. Als die takel straks komt, liggen ze in de vijver! Ze naar de kant gooien is ook geen optie, dat bleek wel met die telefoon. Ik schud nog fanatieker mijn hoofd.

‘Jasmijn?’ vraagt Eric bezorgd. ‘Wat is er? Durf je niet? Zo hoog is het toch niet?’

‘Heb je wel gezien wat ik aanheb?’ barst ik uit.

‘Dacht je dat ik dat vergeten kon hebben? Je ziet eruit als een roze suikerspin.’

Dat is ook niet aardig… Ik kijk hem verontwaardigd aan.

‘Nou, dan zie je toch dat ik me nauwelijks kan bewegen in dat ding!’

‘Probeer het tenminste, alsjeblieft?’ vraagt hij overredend. ‘Probeer jezelf eens op die ladder te trekken. Als je er eenmaal op bent, zal je zien dat het best gaat. Tree voor tree. Dan ben je er zo.’

Maar mijn laarzen dan? Mijn vingers klemmen het soepele leer vast. Het is een wonder dat die camelkleurige laarzen nog zo mooi zijn na alles wat er gebeurd is. Dat is een teken, hoor! Die laarzen horen bij mij en ik bescherm wat van mij is.

‘Wat heb je daar?’ vraagt Eric ineens scherp. Ik houd de laarzen meteen uit zijn zicht. Dit is iets wat hij nooit zal begrijpen. Maar het is al te laat. ‘Zijn dat láárzen?’ Hij klinkt zo ongelovig dat ik ineenkrimp.

De jonge agent begint te lachen. ‘Vrouwen, zullen we ze ooit echt begrijpen?’

Zijn collega grinnikt. Ik kijk hem nijdig aan.

Eric is des duivels. ‘Wat doe je daar in vredesnaam met een paar laarzen op een autodak?’

‘Die laarzen zijn anders net nieuw!’ verdedig ik mezelf. ‘Ze waren hartstikke duur.’

Eric staat zowat te stomen.

Patrick duikt naast hem op. ‘Ze heeft niet eens haar handtas gepakt.’

Ik snak naar adem. Er schittert iets gevaarlijks in Erics ogen.

‘Bemoei je er niet mee!’ snauwen Eric en ik in koor tegen hem. Hij druipt onmiddellijk af.

‘Dat is echt waar, hè?’ schampert Eric dan. ‘Jij redt nog eerder die stomme laarzen dan je telefoon? Verdomme, Jasmijn!’

‘Alsof je helder kunt nadenken als je net een ongeluk hebt gehad.’

Zijn gezicht staat op tien dagen onweer.

‘Leg die laarzen neer en klim op die ladder… Nú!’

‘Klim zelf maar op die ladder.’ Ik ga echt nergens heen zonder mijn laarzen. Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt. Geen eend zal mijn mooie nieuwe laarzen ruïneren!

Eric wordt woest. Hij schopt en stampvoet door de sneeuw heen en weer en uit een getergde kreet.

Het wordt me allemaal te veel. Iedereen lacht me alleen maar uit of doet naar tegen me. Zelfs die stomme Patrick is nog vriendelijker tegen me dan Eric. Hij heeft nog niet eens gevraagd hoe het met me gaat! Mijn onderlip begint heftig te trillen als ik in zijn woedende gezicht kijk. ‘Als je alles wat ik doe duidelijk toch alleen maar stom vindt, waarom ben je dan eigenlijk nog gekomen?’ schreeuw ik naar hem. ‘Je doet alleen maar rot tegen me!’

‘Omdat ik je ten huwelijk had willen vragen vandaag, idioot, maar jouw stomme actie heeft alles in de soep laten lopen!’ schreeuwt hij net zo nijdig terug.

Het wordt doodstil rond de vijver. De cameraman draait zich verrast naar ons om. Eric krijgt een kleur als vuur als hij zich realiseert wat hij er en plein public uit heeft geflapt, hij ziet er adorable uit in zijn verwarring. ‘Het… ehm, was mijn goede voornemen,’ mompelt hij nog.

Sylvie giechelt.

‘Wat is “huwelijk”, mama?’ hoor ik Emma zachtjes vragen. ‘Waarom is oom Eric zo boos op tante Jasmijn?’

Sylvie trekt Emma in haar armen en drukt een kus op haar hoofd.

‘Omdat hij heel veel van haar houdt, liefje.’

Mijn hart bonst in mijn keel. Ik ben zo perplex dat ik niets uit kan brengen. Eric wil me ten huwelijk vragen. Mijn blik hecht zich vast aan de zijne. Verdorie. Het liefst zou ik me meteen om zijn hals willen storten, maar ik zit nog steeds vast op die stomme auto. Ik zucht gefrustreerd.

‘Nou, dan zullen we je maar gauw redden, hè?’ lacht een breedgeschouderde brandweerman. Hij klimt handig op de ladder en klautert naar me toe. De auto zucht als hij naast me op het dak landt en nerveus staar ik naar beneden. De brandweerman kijkt geamuseerd op me neer. ‘Ga je mee? Je toekomstige man wacht op je en volgens mij beschikt hij niet over al te veel geduld.’

Dat brengt voor het eerst vandaag een grijns op mijn gezicht. Nee, Eric heeft helemaal geen geduld. Hij kan niet eens zonder ongedurig te worden even wachten voor een rood stoplicht. Maar zonder dat zou hij mijn Eric niet zijn, en ik hou van hem.

De brandweerman steekt uitnodigend zijn hand uit naar de ladder.

‘Kunt u misschien toch eerst mijn laarzen redden?’ fluister ik zo zacht dat hij moet bukken om het te horen. Hij buldert van het lachen.

‘Geef maar hier, meid.’

Mijn held… Tevreden zie ik hoe hij eerst keurig mijn laarzen redt, die hij aan een beduusde Eric overhandigt, en dan komt hij terug en redt hij mij. Het gaat verrassend snel. Nadat hij me op de ladder heeft geholpen, zegt hij precies waar ik mijn voeten moet zetten en voor ik het weet ben ik aan de overkant van de vijver en sta ik weer op de oever. Eén van de agenten slaat gelijk een warmtedeken om me heen. O, dat voelt heerlijk. Ik duik diep weg in de goudkleurige aluminiumfolie. Ik heb het echt nog nooit zo koud gehad.

Ik kijk Eric aan over het randje van de isolatiedeken. Hij ziet er plotseling heel opgelucht uit, alsof hij enorm in de rats zat. Zijn blik verwarmt me van mijn kruin tot aan mijn tenen. Hij komt onmiddellijk naar me toe. Mijn hart springt als een gek op en neer in mijn borstkas. Want hij heeft gezegd dat hij met me wil trouwen! Mijn lichaam barst bijna uit zijn voegen van geluk. Het kan me niet schelen dat hij me nog niet echt gevraagd heeft. Dat komt een andere keer wel.

Hij duwt Sylvie mijn laarzen in haar handen en dan staat hij naast me. Hij trekt me zonder omwegen in zijn armen en kust me stevig, ten overstaan van alle aanwezigen. Het duurt een hele poos voor we weer oog hebben voor onze omgeving. Eric heeft mijn gezicht tussen zijn handen genomen en het regent kleine kusjes op mijn koude wangen. Het is heerlijk.

‘Gelukkig is alles goed met je,’ fluistert hij tegen mijn voorhoofd. ‘Je bent zo koud, gaat het wel?’

‘Ik heb het superwarm.’ Ik meen het. Ik heb nog nooit zo’n lekkere kus gehad, zo eentje waarvan je tenen gewoon een beetje omkrullen, dus ik glimlach vol vertrouwen naar hem. Hij moet wel van me houden.

Eric glimlacht teder en streelt mijn gezicht. Dan laat hij me ineens los en kijkt zoekend om zich heen. ‘Loop eens met me mee.’ Hij pakt mijn hand stevig in de zijne en we lopen een stukje weg van de anderen. Hij blijft staan vlak naast een besneeuwde treurwilg waarvan de onderste takken in het ijs gevangen zijn.

‘Aangezien mijn reputatie nu toch al naar de haaien is…’ Hij zakt op een knie.

Wat doet hij nu? Nee, niet nu! Ik zie er niet uit met mijn verkleumde gezicht en mijn roze pak, gewikkeld in die krakende deken. ‘Eric, dit kun je niet doen,’ zeg ik gealarmeerd. ‘Ik zie er belachelijk uit!’

Hij grinnikt. ‘Natuurlijk niet. Je ziet eruit als mijn Jasmijn.’

Ik kijk hulpzoekend om me heen en zie dat Sylvie een foto van ons neemt met haar telefoon. Geschokt zie ik hoe ze grijnzend haar duim naar me opsteekt en naar de gezonken Golf gebaart. Nee hè, die heeft ze er toch niet ook op gezet?

‘Jasmijn?’

Mijn ogen schieten terug en ontmoeten die van Eric. Ik word helemaal stil van wat ik erin lees en er trekt een heerlijke kriebel door mijn buik.

Hij wordt ineens nerveus en schraapt zijn keel. ‘Ik hou van je, Jasmijn. Zoveel. Ik wil de rest van mijn leven met je delen. Wil je me de eer gunnen mijn vrouw te worden?’

O, dit is het beste nieuwe jaar ooit! Ik schiet helemaal vol en stort me met pak en al op hem. ‘Ja! Ja, natuurlijk!’

Ik verdwijn opnieuw in zijn omhelzing en we vergeten de wereld.

‘Dit is het beste feestje met Purk dat ik ooit heb gehad, mama!’

Ilse Spall is marketeer, schrijver en filmgek. In 2009 won ze de Luitingh-Sijthoff Chicklit Schrijfwedstrijd met Hollywood. Met haar tweede boek Blind date vestigde ze zich definitief als Nederlandse chicklitauteur. Zomer 2012 verscheen haar derde roman, Villa Honeymoon.

Volg Ilse op Twitter via @IlseSpall en bezoek haar website op www.ilsespall.nl.

Foto: © Bonnita Postma

Foetsie
Lisette Jonkman

31 december 2012

09:17 uur

‘Roos, met Hilde,’ fluister ik indringend, terwijl ik als een havik om me heen blijf speuren. Mijn handen trillen.

‘Ha, Bille,’ reageert mijn vriendin enthousiast. We kennen elkaar al sinds we nog geen van beiden zindelijk waren. ‘Bille’ is een bijnaam die dankzij Roos en haar vroegere spraakgebrek al mijn hele leven als een extra kont aan me vastkleeft. Zelfs mijn moeder verspreekt zich af en toe.

‘Ik heb een probleem,’ zeg ik.

‘Vertel, schat.’ Ze klinkt vol vertrouwen. Waarschijnlijk verwacht ze dat ik niet weet wat ik aan moet trekken of dat ik mijn mascararoller in mijn oog heb gestoken. Was dat maar zo.

Ik haal diep adem en zeg dan heel snel: ‘Het is Lex. Ik ben hem kwijt.’

‘Wat? Kwijt?’ roept ze. Het vertrouwen is weg. ‘Dat is onmogelijk. Je zit de hele week al zo’n beetje boven op hem!’

‘Ik weet het,’ kreun ik ellendig in mijn mobiel. Ik haal een hand door mijn toch al verwarde haren. Mijn korte kapsel staat op compleet willekeurige plaatsen omhoog.

‘En uitgerekend op dit moment… Wat nu, Bille?’

‘Eigenlijk hoopte ik dat jij me dat kon vertellen.’

‘Hm,’ bromt ze. ‘We hebben een plan van aanpak nodig. Ik kom nu naar je toe en dan vertel je me alle details. En je begint bij het begin.’

Het begin. Wanneer was dat precies? Misschien al afgelopen zomer, op het moment dat mijn zus me vroeg om op haar zoontje Lex te passen. Of nou ja, Sara vráágt nooit echt dingen. Ze commandeerde me zo’n beetje om de laatste week van het jaar vrij te houden omdat zij dan op wintersport zou gaan met haar echtgenoot, Suffe Samir. (Eigenlijk heet hij gewoon Samir, maar hij kijkt net zo depressief uit zijn bloeddoorlopen ogen als een sint-bernard die te laat is om de bedolven mensen onder de sneeuw te redden.)

Of misschien begon het maandag, toen ik aanbelde bij hun vinexpaleis, waar ik een week lang in ben getrokken om op mijn superschattige driejarige neefje te passen. Sinds dat moment ben ik Lex geen nanoseconde uit het oog verloren. Behalve dan net, tijdens het Grote Badder-Incident. En zelfs toen ben ik, ondanks alle stress, slechts drie minuutjes afwezig geweest. Hoogstens.

09:39 uur

‘Drie minuten zijn voor een driejarige genoeg om het huis uit te lopen, op een vrachtwagen te klimmen en in een vliegtuig te worden geladen naar Calcutta,’ berispt Roos me streng.

‘Dat wéét ik, Roos,’ zeg ik wanhopig. De knoop in mijn maag trekt nog wat strakker. ‘Maar ik wil die baan zo graag dat ik even niet toerekeningsvatbaar was.’

Het zit zo: ik heb gesolliciteerd bij Nederlands grootste fashionmagazine. Eigenlijk trekken ze geen mensen van buiten aan; als je daar binnen wilt komen heb je geen kruiwagen nodig, maar een tractor. Je hebt nog meer kans om de Staatsloterij te winnen en van schrik een hartaanval te krijgen op het exacte moment dat George Clooney langsloopt, die net terugkomt van zijn EHBO-cursus en die spontaan smoorverliefd wordt op je als je happend naar adem weer bij kennis komt.

Toen ik vorige week op een vacature van bureauredacteur bij uitgerekend dat magazine stuitte, heb ik dus heel begrijpelijk eerst mijn toetsenbord rijkelijk besproeid met de slok gloeiend hete thee die ik in mijn mond had en heb ik daarna de beste sollicitatiemotivatie uit de geschiedenis van de mensheid geschreven. En vanochtend, toen ik Lex in bad stopte, sloeg het noodlot toe.

08:52 uur

Uitgerekend op het moment dat ik me over het bad heen buig om een kroon van sop op Lex’ hoofdje te maken, begint mijn mobiel ineens ‘Ring Ring’ van Abba te spelen. Ik wring hem uit mijn broekzak, kijk op het display en zie een 020-nummer. Opgewonden neem ik op. Een afgemeten vrouwenstem vertelt me dat ik uit honderden inzendingen ben geselecteerd om op gesprek te komen.

‘Heeft u pen en papier bij de hand?’ vraagt ze zakelijk.

‘Nee, ik zal het even pakken,’ zeg ik ademloos.

De vrouw antwoordt iets, maar Lex kiest precies dat moment uit om keihard te gaan spetteren en te roepen: ‘Ik ben de koooning, ik ben de koooning! De koooning van Bille!’

‘Sst,’ sis ik naar hem, maar hij gaat vrolijk door. ‘Bille, Bille, Bille! De koooning van Billehhh!’

‘Mevrouw? Hallo?’ galmt de vrouw.

‘Ja, ik ben er nog. Sorry hoor,’ roep ik over Lex’ waterlawaaiballet heen. Zelfs mijn geoefende ‘pas-op-of-er-zwaait-wat’-blik haalt niets uit. Misschien komt het doordat ik totaal geen overwicht heb. Zelfs een kamerplant heeft meer gezag dan ik. Mijn gevaarlijke blik heb ik een paar keer voor de spiegel geoefend en eerlijk gezegd kan ik het Lex niet kwalijk nemen dat hij vrolijk doorspettert. Ik zie er waarschijnlijk uit als een koala met constipatie. Ik was er zelf ook niet echt van onder de indruk.

‘Ik versta u heel slecht,’ klinkt het afkeurend aan de andere kant van de lijn.

Dit is niet de goede eerste indruk die ik in gedachten had. Ik kan alleen maar bidden dat ze tijdens het sollicitatiegesprek vergeten is welke sollicitant een lawaaikind had dat van alles schreeuwde over billen.

En dus loop ik héél even naar de slaapkamer, als de slechte, egoistische tante die ik ben. Ik vis mijn agenda uit mijn tas, schrijf er keurig in wanneer ik op sollicitatiegesprek mag komen en wens de chagrijnige taart aan de andere kant van de lijn zeer opgewekt een fijne jaarwisseling. De gelukzalige glimlach zit nog op mijn gezicht geplakt als ik de badkamer binnenkom. ‘Lexje, kleine draak,’ zing ik, maar ik houd abrupt mijn mond bij de aanblik van het lege bad.

10:02 uur

Lex is in de lucht opgelost. Of onzichtbaar geworden. Dat zijn de enige verklaringen die ik kan bedenken voor het feit dat we hem nog altijd niet gevonden hebben. Roos en ik hebben het hele huis doorzocht. We hebben elke kamer van boven tot onder uitgekamd, ieder kastje leeggehaald en onder ieder bed gekeken. En hij ligt ook niet op de bodem van het bad met zijn longen vol water, want dat heb ik al zestien keer gecontroleerd.

Ik ben inmiddels totaal hysterisch.

‘Hier is hij ook niet,’ roept Roos vanuit de kelder. Geen idee hoe hij dat zware luik überhaupt al open had moeten krijgen, maar je weet maar nooit. Ik wil eerst alles uitsluiten voordat ik nadenk over plan B. Want plan B is de politie bellen – en echt aantrekkelijk vind ik die optie niet, omdat mijn hoop om dit zelf op te lossen dan verkeken is. O, en ze bellen natuurlijk mijn zus, die nu op de terugweg is uit Oostenrijk. Reken maar dat Sara me dan eigenhandig vierendeelt.

10:09 uur

‘Hallo? Volk?’

Volgens mij begin ik me dingen in te beelden. Ik hoor een stem in de gang en het is niet Roos. Snel doorkruis ik de idioot ruime woonkamer. In mijn haast struikel ik over een autootje van Lex. Het Grote Badder-Incident is nu al een uur geleden. Hoe lang mag je legaal naar een kind van drie zoeken? Hoeveel tijd mag er verstrijken voordat je een Amber Alert moet rondsturen?

‘Hallo?’ klinkt het weer uit de hal.

‘Bille, er staat iemand beneden,’ roept Roos vanaf zolder. Daar moesten we toch nog maar even checken. Niet dat Lex de trap uit de vliering kan trekken, maar… Nou ja, je weet wel, gewoon voor de zekerheid.

Ik zwaai de kamerdeur open en wil de gang in lopen, maar als ik zie wie daar staat bevries ik spontaan op de drempel.

‘Hé Hilde,’ zegt Niels. Zijn bruine ogen glijden over me heen, van mijn verwarde zwarte haar dat in plukken omhoogstaat, langs mijn wijde, roze, kinderkotsvriendelijke shirt en afgedragen skinny jeans, tot aan mijn blote voeten. Zoals altijd wanneer ik hem zie krijg ik het gevoel dat hij dwars door mijn kleren heen kijkt.

‘Hoi. Niels,’ weet ik uit te brengen.

‘Sorry dat ik zomaar binnen kom vallen. Ik kom Chichi ophalen.’ Hij houdt de hondenriem omhoog.

‘Eh, ja. Dat snap ik.’ Het is heel koud in de gang, alsof het hier net zo hard vriest als buiten. Mijn blik dwaalt naar de voordeur, die op een kiertje staat.

Hij volgt mijn blik en zegt dan: ‘Ah, dat was ik bijna vergeten. De deur stond open.’

Mijn bloeddruk stijgt zo snel dat ik bang ben dat mijn ogen eruit zullen ploppen. ‘De voordeur?’

Niels knikt en neemt me bezorgd op. ‘Gaat het, Hilde? Je ziet er een beetje gestrest uit. Ik kan hem wel gewoon dichtdoen…’

‘Ja! Nee! Het gaat prima!’ roep ik paniekerig. Ik wil niet dat Niels erachter komt wat voor puinhoop ik van mijn oppastaak heb gemaakt. Hij lijkt niet echt overtuigd. Voorzichtig doet hij een stap in mijn richting, waardoor mijn hart nog sneller begint te slaan.

‘Bille! Wie is het?’ roept Roos van boven. ‘Het is Niels,’ antwoord ik zwakjes.

Hij trekt zijn donkere wenkbrauwen vragend naar me op. ‘Bille?’ Zijn mondhoek trilt heel even, alsof hij probeert niet te lachen. Dan kijkt hij weer serieus.

‘Roos, mijn beste vriendin,’ leg ik afwezig uit. Mijn gedachten zijn bij de deur. Ik moet zo snel mogelijk naar buiten en Lex opsporen. Als de deur al de hele tijd op een kier stond, zijn er ineens tienduizendzevenhonderdachtendertig extra plaatsen waar hij zich verstopt kan hebben. Verdomme, ik moet nú naar buiten en in de sneeuw zoeken naar een blote, natte peuter die waarschijnlijk inmiddels bevroren is.

Maar eerst moet ik Niels weg zien te werken. Mijn hersenen functioneren al niet normaal en zijn aanwezigheid komt de activiteit in mijn hoofd bepaald niet ten goede. Zodra hij in de buurt is, kan ik alleen nog maar denken aan hoe waanzinnig lang en aantrekkelijk hij is. Het helpt trouwens ook niet dat steeds als ik Niels zie er toevallig net een zonnetje op mijn wang is getekend of pannenkoekenbeslag in mijn haar zit. Of dat ik alleen nog maar kan praten in zinnen van maximaal vier woorden. Doei intelligente indruk! Ter verdediging: toen Sara zei: ‘O, en het buurjongetje komt de hond twee keer per dag uitlaten,’ verwachtte ik een slungelige puber, geen 26-jarige adonis van één meter vijfennegentig met weerbarstig krullend haar en schouders die zo breed zijn dat ik altijd de behoefte krijg om mijn hoofd ertegenaan te vlijen. Ik was dus totaal onvoorbereid en daardoor werd ik twee keer zo hard getroffen door zijn looks. En dat allemaal omdat mijn zus iemand die twee jaar jonger is dan zij ‘jongetje’ noemt.

‘Chichi zit in de garage,’ zeg ik ademloos. ‘Ik loop wel even mee.’

Hij kijkt me verbaasd aan (ik loop anders nooit mee), maar volgt me wel braaf. Ik trek mijn schouders defensief omhoog terwijl ik voor hem uit loop naar de keuken. Vanaf daar kun je via een deur in de garage komen. Iets wat ik al de hele week mijd als de pest, want ik heb een hekel aan honden. Of nee, ik zeg het verkeerd. Honden hebben een hekel aan mij. Altijd als ze me zien worden ze helemaal gek. Nu kan ik dat van een chihuahua nog wel hebben, maar in tegenstelling tot wat Chichi’s naam doet vermoeden is het geen klein schoothondje. Het is een Duitse herder met tanden als kromzwaarden. Normaal banjert het beest gewoon door het huis heen. Sara en Samir flippen als ik Lex een snoepje geef dat te veel E-nummers bevat, maar ze hebben er schijnbaar geen problemen mee om hun weerloze peuter onbewaakt in één kamer te laten met een potentiële moordmachine. Zodra ik mijn zus en haar man had uitgezwaaid, heb ik Roos gebeld. Zij heeft Chichi als een ware hondenfluisteraar in de garage geïnstalleerd. Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik me daar beter bij voel omdat Lex nu minder gevaar loopt, maar stiekem weet ik best dat ik het alleen maar doe omdat ik bang ben dat ik op een ochtend wakker word en besef dat die hond terwijl ik lag te slapen mijn hele gezicht eraf heeft gevreten.

10:15 uur

Chichi springt tegen Niels op en probeert zijn gezicht te likken. Ik wend mijn blik af wanneer die tanden zo dicht bij Niels’ ogen komen.

‘Hoi jongen,’ zegt hij. ‘Ben je zo blij om wat menselijk gezelschap te hebben?’

Hij maakt nu al de hele week dat soort opmerkingen. Ik word er een beetje kriegel van. Alsof ik er iets aan kan doen dat ik vroeger ben aangevallen door de hond van de buren. Ik weet niet meer wat voor ras het was, maar ik weet nog wel dat mijn vingertopje daarna in het ziekenhuis weer aan mijn vinger genaaid moest worden.

‘Is Lex bij je vriendin?’ vraagt Niels. Ik schrik op. In mijn buik balt zich direct een angstig paniekgevoel samen. Hij weet het!

Doe niet zo stom, zeg ik streng tegen mezelf. Hij is gewoon beleefd.

‘Ja,’ zeg ik dus maar.

Chichi verlegt zijn aandacht van Niels naar mij en doet een uitval naar me. Opgewonden blaffend probeert de hond zich de keuken in te wurmen, maar Niels steekt een sterke arm uit en houdt hem moeiteloos tegen. ‘Af,’ zegt hij. Wonder boven wonder gaat het beest braaf op zijn achterwerk zitten, maar ondertussen houdt hij me nauwlettend in de gaten.

Ik moet toch eens een cursus Respect Afdwingen volgen.

‘Hij heeft er zin in, dus ik denk dat we maar snel moeten gaan.’ Niels neemt me nog een laatste keer onderzoekend op met die bruine ogen. Mijn knieën knikken zachtjes, maar ik verman me. Hier heb ik helemaal geen tijd voor. Ik schraap vastberaden mijn keel. ‘Tot zo!’

Hij haalt zijn schouders op, alsof hij zich erbij neerlegt dat ik sociaal incompetent ben. ‘Tot zo.’

De deur van de garage sluit met een klik achter hem. Ik blaas mijn adem uit en zak tegen de deur aan. Dat scheelde maar een haartje. Als ik de garagedeur dicht hoor slaan, spring ik op en ren ik naar boven. ‘Roos! De voordeur stond open!’

10:20 uur

‘Dat meen je niet,’ piept Roos wanhopig. ‘Hoe kan dat nou? Ik ben vanmorgen nog…’ Haar mond vormt een O als ze het begrijpt.

‘Door de achterdeur gekomen,’ vul ik haar aan met vlakke stem. ‘Inderdaad.’

‘Fuck.’ Roos schopt van frustratie tegen een stapel stoelen. ‘Fuck!’

‘We verdoen onze tijd hier binnen. Lex is buiten.’

‘In z’n blootje?’

Mijn hart knijpt pijnlijk samen als ik bedenk wat er allemaal fout kan zijn gegaan in dat uur – correctie, die bijna anderhalf uur – dat we hem kwijt zijn. ‘Kom, we gaan hem zoeken.’

We trekken onze dikke jassen, handschoenen en sneeuwlaarzen aan.

‘Hoe lang stond de deur al open?’ vraagt Roos, als we buiten op Sara’s bevroren stoep staan. Ik duik wat dieper weg in mijn sjaal en denk diep na. Wanneer ben ik voor het laatst naar buiten geweest?

‘Gisteren heb ik boodschappen gedaan.’

‘Gisteren? Dus die deur heeft de hele tijd opengestaan?’

‘Normaal doe ik hem altijd op slot,’ verdedig ik mezelf. ‘Ik weet echt niet wat er fout is gegaan.’

In mijn hoofd ga ik mijn gangen van gisteravond na. Om onze laatste avond samen te vieren had ik Lex’ favoriete maaltijd van dit moment gemaakt: patatjes, zelfgedraaide gehaktballetjes en tot snot gekookte broccoli. Hij at met smaak en na het eten trok ik hem en mezelf een pyjama aan. Samen nestelden we ons met een Danoontje op de bank. Lex eiste dat ik een verhaaltje vertelde. Sara heeft hele kisten vol opvoedkundig verantwoorde, maar dodelijk saaie kinderboeken. Volgens mij zag ik er laatst zelfs eentje met de naam Sammy de Schildpad en het Grote Boze Aspartaammonster – oké, ik overdrijf, maar die titel zou niet misstaan in Sara’s educatieve boekencollectie. De eerste avond ging ik op zoek naar Rupsje Nooitgenoeg, maar dat boek was helaas niet aanwezig. Ook Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft, Mathilda en Max en de Maximonsters kon ik nergens vinden.

‘Hebben jullie iets van Nijntje?’ vroeg ik wanhopig aan Lex. Die knipperde verbaasd met zijn ogen en vroeg: ‘Wat is Nijntje?’

Na het verhaaltje heb ik hem in bed gestopt (waar hij me met zijn lieve blauwe ogen overhaalde om nog één keer ‘In de maneschijn’ met hem te zingen – hij vindt ‘dikke dikke dikke tante Kee’ zo leuk).

Daarna ben ik naar beneden gegaan, heb ik de gang nog een laatste keer gecheckt op verdwaalde post en heb ik de deur op slot gedaan.

Ik heb de deur op slot gedaan.

‘Ik heb de deur op slot gedaan!’ roep ik in paniek uit. Ik kijk Roos met grote, verwilderde ogen aan.

‘Maar hij stond open,’ helpt ze me herinneren.

‘Dat weet ik!’ fluisterschreeuw ik, want ik wil natuurlijk niet dat de hele buurt meeluistert. ‘Maar ik weet honderd procent zeker dat ik de deur gisteravond op slot heb gedaan.’

Roos kijkt me moeilijk aan. ‘Honderd procent?’

‘Duizend procent.’

‘Tja…’ Ze spiedt om zich heen, maar we zijn alleen in de besneeuwde straat. Ik denk dat iedereen zich binnen vol zit te proppen met oliebollen. Dan vangt ze serieus mijn blik op. Haar lichtbruine ogen staan doodernstig. ‘Er is iemand in dat huis geweest, Bille. Terwijl jij binnen was.’

10:30 uur

Het is alsof er iemand met een ijskoude vinger langs mijn ruggengraat strijkt. Ik huiver in mijn warme winterjas. ‘Waarom?’ fluister ik.

Roos schudt haar hoofd. ‘Geen idee…’

‘Dan moet diegene de sleutel hebben gehad.’

‘Ja.’

Dan bedenk ik iets waar ik het nog kouder van krijg. ‘Dat betekent dat diegene de hele nacht in huis kan zijn geweest,’ prevel ik. Een beklemmend gevoel nestelt zich in mijn borst. Snel probeer ik de gedachte die omhoog borrelt weg te duwen. Dacht ik vannacht niet dat ik iets hoorde? Ik huiver bij de gedachte aan een donkere schaduw die zich over Lex’ bedje heen buigt. Ik bijt op mijn lip.

‘Het kan niet.’ Vertwijfeld schud ik mijn hoofd.

‘Nee?’ Roos knijpt haar ogen samen. ‘Wat kan er dan gebeurd zijn, hm?’

‘Ik weet het niet… Er klopt gewoon iets niet. Iemand heeft de hele nacht gehad om door het huis heen te sluipen en ons te vermoorden. Maar dat heeft hij niet gedaan. Wat had hij dan binnen te zoeken? En waarom heeft hij de deur niet achter zich dichtgetrokken toen hij weer wegging?’

Roos is even stil en haar blik wordt donker. ‘Wat als hij niet weg is gegaan?’

Golven van afschuw slaan door me heen terwijl ik haar woorden op me in laat werken. ‘Dus hij zou nu nog steeds in huis kunnen zijn?’

‘Nee.’ Ze schudt haar hoofd. ‘We hebben ieder hoekje en gaatje doorzocht.’

Ik doe mijn mond open en weer dicht. Zacht fluister ik: ‘Het kan niet dat er zomaar iemand naar binnen wandelt.’

‘Hoezo? Dat kan toch? Als iemand de sl…’

Met een bliksemsnelle beweging klem ik mijn hand over Roos’ mond. Haar zin blijft onafgemaakt in de lucht hangen. Haar gealarmeerde blik negerend kijk ik over haar schouder en ik haal langzaam mijn hand weg. Ze snakt naar adem, maar voordat ze iets kan zeggen steek ik mijn hand op. ‘Hoi Niels.’

‘Dag dames.’ Hij komt op zijn dooie gemakje aanlopen. Hij houdt zijn hand stevig om de riem gevouwen, met daaraan een zwaar hijgende Chichi. Zodra de hond mij ziet, trekt hij zijn bovenlip op om zijn tanden te onthullen. Hij gromt laag en gevaarlijk. De haren op mijn arm gaan overeind staan. Ik zie dat Niels kracht moet zetten om de hond uit mijn buurt te houden. Snel schuifel ik een paar stapjes achteruit.

‘Waar is die kleine snotaap?’ vraagt Niels. Hij speurt nieuwsgierig om zich heen.

Mijn geest is blanco. Ik knipper met mijn ogen en probeer met een antwoord te komen dat niet verdacht is. Op dat moment ritselt er een bosje vlakbij me, waardoor er wat sneeuw van afvalt. ‘Daar,’ zeg ik snel.

Tot mijn afschuw begint Niels te roepen. ‘Lex! Kom eens bij me!’

Het bosje blijft stil. Verbaasd doet Niels er een stap naartoe. Nu hij even niet oplet, ziet Chichi zijn kans schoon en doet een uitval naar mij. Met een hoge gil spring ik opzij.

‘Kom op, muts,’ zegt Niels op verwijtende toon. Ik wil beledigd reageren, maar dan besef ik dat hij het tegen Chichi heeft. Hij leidt de grommende herder vastberaden mee naar de garage. Mijn reputatie is gered door een hond – wie had dat gedacht? Chichi loert achterom naar me. Als hij zijn poot dreigend langs zijn keel had kunnen halen, had hij dat ongetwijfeld gedaan. Pas als ik de garagedeur dicht hoor vallen, ontspan ik een beetje.

‘Wat een grafbeest, zeg.’ Roos haalt haar neus op van afkeer.

‘Tegen Sara doet hij alsof hij een schoothondje is.’

‘Misschien ruikt hij het wel, bij jou,’ oppert ze.

‘Wat ruikt hij?’

‘Dat je doodsbang bent.’

‘Ik ben niet dóódsbang. Hoogstens een beetje, eh…’ Ik zoek naar het juiste woord.

‘Schijtensbenauwd? Totaal in shock?’ oppert Roos behulpzaam.

Ik kijk haar waarschuwend aan. Ze houdt haar handen afwerend omhoog. ‘Oké, oké, ik houd al op.’

De deur gaat weer open en Niels komt naar buiten. Ik kijk hem een beetje dommig aan. Tot mijn schrik doet hij een paar passen in mijn richting. ‘Gaat het wel, Hilde?’ vraagt hij bezorgd. ‘Je ziet zo bleek.’

‘Nee, nee, ja. Het gaat prima,’ stamel ik. ‘Alles in orde.’

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Weet je het zeker? Ik heb voor mijn hele familie erwtensoep gemaakt volgens het recept van mijn oma. Ik kan je zo een pannetje brengen, daar knap je van op.’

O god, hij kan ook nog koken!

‘Nee, dank je,’ piep ik. ‘Het gaat helemaal geweldig. Echt super.’

‘Oké…’ Zijn intense blik glijdt onderzoekend over me heen. Zijn ogen twinkelen vervaarlijk, alsof hij zijn lachen inhoudt.

‘Als je je bedenkt hoor ik het wel.’ Hij steekt zijn hand op als afscheid en loopt naar zijn huis.

We kijken hem na. Als de voordeur achter hem dichtslaat, draait Roos zich naar me om en zegt resoluut: ‘Je vindt hem leuk.’

Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Waar komt deze bewering nou weer vandaan?’

‘De manier waarop jullie naar elkaar kijken!’

‘O, je bedoelt die “tering, zij is gek, ik moet echt uit haar buurt blijven”-blik? Ja, die bewaart hij speciaal voor mij. Romantisch, hé?’

‘Maak er maar grapjes over, Bille. Ik spreek je graag nog eens als jullie over vijf jaar getrouwd zijn en 1,7 kind hebben.’

Ik proest. ‘Ik spreek je toch graag wat eerder, want dat gaat dus echt nooit gebeuren.’

‘Waarom niet? Je ziet er toch hartstikke leuk uit?’ Roos gebaart naar me.

Ik trek laatdunkend mijn rechtermondhoek naar beneden.

‘Vergeleken met wat? Een zak maden? Nee Roos, je hebt veel mensenkennis, maar dit gaat echt niet gebeuren.’ Ik draai me met een ruk om. ‘En nu gaan we ons weer concentreren op belangrijke dingen. We moeten nog een kind van drie opsporen.’

11:02 uur

Het is hopeloos. We hebben het hele stratenblok uitgekamd, maar nergens een teken van Lex. Mijn neus en wangen zijn rood en mijn ogen branden – en niet alleen van de kou. Ik weet niet hoe lang ik nog kan vechten tegen de withete paniek en de stortvloed hysterische tranen die zich steeds verder opbouwen in mijn binnenste. Roos staat beneden een grote pot koffie te zetten, zodat we de volgende stappen kunnen plannen. Ineens begint mijn mobieltje te pingelen. Op de achtergrond slaat Chichi aan. Hij blaft zijn longen uit zijn lijf.

‘Stil maar, Chichi,’ hoor ik Roos kirren.

Ik herken Sara’s foto op het scherm van mijn telefoon. Ze had niet door dat ik een foto maakte. Volgens mij dacht ze zelfs dat er even niemand naar haar keek. Haar gezicht is zachter dan normaal, zonder de strenge uitdrukking. Ik geloof zelfs dat er een klein glimlachje rond haar lippen speelt, maar dat zou zo’n zeldzaamheid zijn dat ik niet durf te hopen dat ik die op een foto heb vastgelegd. In gedachten verzonken staart ze voor zich uit.

Dat is ongetwijfeld niet hoe ze nu in de auto zit. Ik voel een steek van zenuwen en dan neem ik snel op, voor ik me kan bedenken.

‘Met Hilde.’

‘Hilde, met Sara. Hoe gaat het daar?’ Ze klinkt kortaf.

‘O, gewoon, z’n gangetje,’ zeg ik met een vreemd geknepen stem.

‘Nog iets bijzonders gebeurd?’

‘Nee. Bij jou?’

‘Ook niet.’ Ik hoop dat ik door deze leugen niet ter plekke door de bliksem getroffen word. ‘Hoe laat ben je hier?’ vraag ik, hopelijk zonder verdacht te klinken.

‘We zitten nu in Duitsland. Ik denk dat we er rond een uur of elf vanavond zijn,’ antwoordt Sara, om direct daarna uit te vallen naar haar man: ‘Néé Samir, ik zei die ándere tas. Luister je óóit wel eens naar me?’ Ze zucht. ‘In ieder geval, we zien Lex dus nog net even in het oude jaar.’

‘Ja,’ piep ik. ‘Leuk.’

‘Ik heb hem wel gemist, hoor,’ vertrouwt mijn zus me toe.

‘Dat, eh, kan ik me voorstellen.’

‘Bille, wat is er aan de hand?’ Haar stem heeft ineens een scherpe klank.

‘Niks!’

‘Ben je met andere dingen bezig? Je bent toch niet aan het fietsen en bellen tegelijk?’

‘Nee, nee,’ zeg ik, een tikkeltje opgelucht dat ze alleen maar denkt dat ik bezig ben met een fietstocht over haar levensgevaarlijke woonerf waar niemand de hemeltergend hoge snelheid van 15 kilometer per uur overtreedt.

‘Je geeft hem toch wel normaal te eten, hé Bille?’ vraagt ze. ‘Geen zoetstof, geen kleurstoffen… Niet die troep die jij normaal eet.’

‘Ik eet geen troep,’ werp ik tegen. ‘En ik geef hem heel gezond te eten.’ Mooi dat ik niet ga vertellen dat ik hem iedere middag een zure mat geef uit mijn verzameling ‘verboden snoepjes’.

‘Hm,’ bromt ze. ‘Dat zal dan wel. Mag ik hem even aan de telefoon?’

Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

‘Eh, dat kan niet.’

‘Sorry?’

‘Ik kan Lex even niet aan de lijn geven,’ zeg ik.

‘En waarom dan wel niet?’

‘Ik, eh,’ stotter ik. Dan gooi ik er in een opwelling van eerlijkheid uit: ‘Omdat ik niet weet waar hij is.’

Het blijft een paar seconden angstaanjagend stil aan de andere kant van de lijn. Dan zegt Sara gevaarlijk rustig: ‘Je weet niet waar hij is.’

‘Ja,’ zeg ik met verstikte stem.

‘Je bent mijn zoon kwijtgeraakt,’ zegt ze afgemeten, nog steeds rustig. Ik zie voor me hoe ze haar neusvleugels woedend openspert. Op de achtergrond hoor ik Suffe Samir iets roepen.

O god, ik kan dit niet.

‘Niet kwijt, als in kwijt-kwijt,’ zeg ik snel.

‘Op hoeveel manieren kun je iemand kwijt zijn, Bille?’

‘Wat ik bedoelde is dat ik op dít moment niet weet waar hij is,’ bazel ik. ‘We doen verstoppertje. Hij is dus niet kwijt, alleen eh… tijdelijk gedislokaliseerd.’

Sara zucht diep en moet zo te horen heel veel moeite doen om haar kalmte te bewaren. ‘Nou, ga hem dan maar snel zoeken, hé zus? Ik zie je vanavond.’ De verbinding wordt abrupt verbroken. Ik bedenk ineens dat we het helemaal niet over haar vakantie hebben gehad.

11:15 uur

Ik heb me heel even in de badkamer teruggetrokken om te zwelgen in zelfmedelijden. Mijn situatie wordt met de minuut uitzichtlozer. Iedere seconde die verstrijkt, bevestigt dat ik een slechte tante ben. Een slechte zus. Een slechte oppas. Het enige wat ik hoefde te doen was een week van mijn leven opofferen voor dit lieve, kleine, geweldige mensje. Ik moest over hem waken en zorgen dat het goed met hem ging. Dat was mijn enige opdracht. En zelfs die kon ik niet volbrengen. Wat ben ik een enorme egoïst!

Ik sla mijn handen voor mijn gezicht. De tranen die ik al twee uur tegenhoud, stromen als een waterval over mijn wangen. ‘Maar je carrière hing ervan af,’ dringt een stemmetje in mijn achterhoofd aan. Ik snuif luidruchtig. Wat heb ik aan een carrière als ik de vermissing van mijn neefje op mijn geweten heb? Of misschien zelfs zijn… dood. Nee! Ik zak neer op de rand van het bad en tast naast me, op zoek naar Lex’ badjas. Alleen al de gedachte aan dat snoezige kledingstuk met autootjes zorgt voor een nieuwe stroom tranen.

Mijn vingers glijden langs de handdoeken die klaar hangen om gebruikt te worden, maar de zachte stof van de badjas voel ik niet. Verbaasd kijk ik op. Ik knipper de tranenwaas weg en kijk naar het rek. Daar liggen alleen maar bordeauxrode handdoeken. Geen badjasje te bekennen. Met een ongecontroleerde beweging trek ik de handdoeken van het rek. Mijn handen trillen. ‘Roos!’ gil ik. ‘Roos, kom snel!’

11:21 uur

‘Dus je weet zeker dat je zijn badjas klaar had gehangen?’ vraagt ze.

‘Ja, ja, ja, voor de zestiende keer.’

‘Gewoon voor de zekerheid.’

‘Ik heb zijn badjas over het handdoekenrek gehangen vanmorgen,’ herhaal ik. ‘Dat weet ik zeker, omdat ik op dat moment bedacht dat Sara nooit een badjas over een handdoekenrek zou hangen. Ze heeft er vast een speciaal plekje voor.’

‘Wat stom dat we hier de hele tijd overheen hebben gekeken!’ Roos grijpt naar haar haren. ‘We zouden vreselijk slechte detectives zijn.’

Ik frons. ‘Dus Lex heeft zelf zijn badjas aangetrokken en is ervandoor gegaan?’

‘Tja, of…’ Roos trekt haar mond scheef bij het idee. ‘Ik bedoel, de deur stond op een kier.’

‘O shit,’ kreun ik. Mijn ogen ploppen bijna naar buiten omdat de druk in mijn schedel plotseling zes keer zo hoog wordt. ‘Lex is ontvoerd.’

11:24 uur

Lex is ontvoerd.

Ik begraaf mijn vingers in mijn haar en staar nietsziend naar het tafelblad in de keuken. Mijn gedachten draaien in een kringetje rond. Wie zou Lex willen meenemen? En waarom? Ik bedoel, het is een heel lief jongetje, maar om hem nou te ontvoeren…? Kunnen we straks een telefoontje met een losgeldeis verwachten? Waar is hij nu? Hoe zou het met hem gaan?

Roos slaat haar laatste restje (veel te sterke) koffie achterover. Ze trekt een vies gezicht. Als de bittere smaak is weggetrokken, kijkt ze me serieus aan. ‘Bille, ik heb erover nagedacht, maar ik geloof niet dat er nog iets anders op zit. We moeten de politie bellen.’

Ik zucht. ‘Je hebt gelijk.’ Het lijkt erop dat ergens in de afgelopen minuten mijn hart per ongeluk vervangen is door een blok beton. Het ligt zwaar in mijn borstkas en dreigt de onderliggende organen te verpletteren.

‘Dat hadden we natuurlijk meteen moeten doen.’

‘Ze zullen het wel verdacht vinden, ja,’ antwoord ik dof. Het kan me geen moer schelen of ik verdacht ben of niet – zodra Sara thuiskomt, ben ik toch ten dode opgeschreven.

‘Wil je anders nog één keer het hele huis doorzoeken?’ vraagt mijn vriendin lief.

‘Nee, ik bel nu meteen wel. Dat zijn we Lex verschuldigd.’ Ik schuif mijn stoel naar achteren en loop naar het Riviéra Maison-bijzettafeltje waar Sara haar banaangele designtelefoon op heeft liggen. Net als ik hem wil oppakken, gaat de bel. Roos en ik kijken elkaar een moment lang versteend van schrik aan, maar daarna sprinten we allebei naar de voordeur. Ik heb geen idee wie het kan zijn, maar alles is beter dan de telefoon pakken en mijn eigen doodvonnis tekenen. Zelfs al is het een Jehova’s getuige, dan betekent dat toch zeker twee minuten uitstel.

Met een wilde beweging trek ik de deur open.

11:30 uur

O.

Verbaasd staar ik in een maar al te bekend gezicht. Ik weet niet zo goed wie ik verwacht had, maar deze persoon in ieder geval niet. Ik kan haar missen als kiespijn.

‘Héééé Hillie!’ kirt Demi. Ze springt naar binnen en slaat haar ranke armen om mijn nek in een wurgende omhelzing. Zoals altijd negeert ze Roos compleet. ‘Wat leuk om je weer eens te zien!’

Ik kijk haar wantrouwig aan, op zoek naar woorden. Het is helemaal niet leuk om Demi weer te zien. Het is nog nooit leuk geweest om de beste vriendin van mijn zus te zien. Nou ja, voor mij dan. Voor Sara is het geweldig, want ze schijnen evenveel afkeer voor mij te koesteren.

‘Wat kom je doen?’ weet ik uit te brengen.

‘Waar is die kleine Lex?’ vraagt Demi. Ze gluurt met een stralende lach langs me heen de gang in. ‘Lexiiii!’ roept ze.

Roos blokkeert snel haar uitzicht op de gang door er pontificaal voor te gaan staan. ‘Lex slaapt,’ sist ze.

‘Laat jij hem al voor de middag slapen?’ Haar scherpe toon ontgaat me niet. ‘Sara probeert juist om hem de hele dag wakker te houden.’

Ik rol met mijn ogen. ‘Demi, wat is het voor dag?’

‘Maandag.’

‘Ik bedoel: wat is het vanavond om twaalf uur?’

‘Nieuwjaar.’

‘Juist. En Sara en Suf… Sara en Samir komen vandaag terug,’ verbeter ik mezelf snel. ‘Dus Lex kan wel wat slaap gebruiken. Ik heb het idee dat Sara me dat niet kwalijk zal nemen.’

Demi lacht haar stralende lach, alsof ik haar net heb verteld dat haar kapsel zo mooi glimt. ‘Ja, dat is waar. Hé, trouwens, wil je dit alvast neerzetten voor Sara en Samir?’ stapt ze moeiteloos over haar nederlaag heen. Ze druk een groot pak in felgekleurd papier in mijn handen.

‘Wat is het?’ vraag ik.

‘Een lekkere set badschuim. Dan kunnen ze uitgebreid in bad, aangezien dat vreselijke hotel alleen een douche had.’ Demi rolt met haar ogen. ‘Wat vreselijk, nietwaar? In een hotelkamer hoort toch een bad te zitten?’

‘Eh, ja.’

Er valt een stilte, waarin ik als versteend met het gigantische pakket badschuim in mijn handen sta en Demi verwachtingsvol van mij naar Roos kijkt, terwijl Roos haar met een laserblik probeert te roosteren. Even lijkt het erop dat Demi gaat vragen of ze binnen mag komen, maar dan bedenkt ze zich. ‘Nou, ik zie je vanavond wel weer, Bille.’ Ze werpt een laatste ijskoude blik op Roos, gooit haar glanzende haar over haar schouder (zouden het extensions zijn?) en draait zich om. Ik kijk haar na, terwijl ze charmant het tuinpad af wandelt op haar Uggs. Demi bewijst als geen ander dat je voor heupwiegen helemaal geen heupen nodig hebt.

Als ze uit het zicht is, wend ik me tot Roos. ‘Wat is het toch een kreng.’ Ik wil de deur dichtsmijten, maar Roos houdt me tegen. Haar blik is gefixeerd op iets in de tuin. Ik knip met mijn vingers voor haar gezicht. ‘Hallo? Roos?’

Ze pakt mijn pols vast en sist: ‘Bille. Kijk nou.’

Ik volg haar blik. Het verse pak sneeuw in de tuin is onaangeroerd. Op het tuinpad lopen de voetafdrukken van Roos, Niels, Demi en mij door elkaar. Dan zie ik het. Naast het tuinpad.

In de verse laag sneeuw die de tuin bedekt, staan de afdrukken van grote laarzen. Daarnaast zie ik duidelijk de kleine afdrukken van kinderschoentjes.

11:45 uur

‘Nee, nee, nee,’ kreun ik. Demi’s pakket glipt uit mijn handen en landt met een bons op de grond. In één van de hoeken verspreidt zich een natte vlek.

Ik kan mijn ogen niet losscheuren van de voetafdrukken. In gedachten zie ik een grote, ongure kerel het kleine handje van Lex vastpakken. Dezelfde man die de hele nacht op de loer heeft gelegen.

‘Waarom?’ vraag ik me hardop af.

Roos legt een hand op mijn schouder en sluit de deur met een zachte klik. ‘Ik denk dat dit het juiste moment is om de politie te bellen,’ zegt ze.

Mijn onderlip trilt. ‘Ja,’ fluister ik. ‘Dat lijkt me het beste.’

12:02 uur

Ik kan het niet.

Al ruim een kwartier kijk ik naar de telefoon in mijn hand, maar ik kan geen 1-1-2 bellen. Roos komt de kamer in met mijn handtas, waar mijn paspoort in zit. We dachten dat ik dat wel nodig zou hebben als ze me straks komen meenemen naar het politiebureau.

‘Wat zeiden ze?’ vraagt ze. Haar ogen glanzen niet langer in haar ronde gezicht. Ik kauw vertwijfeld op mijn lip.

‘Bille?’ vraagt Roos streng. ‘Je hebt nog niet gebeld, hé?’

‘Nee,’ geef ik toe.

‘Waarom niet?’

‘Ik weet het niet… Er klopt iets niet.’ Ik weet dat ik in herhaling val, maar er blijft iets knagen in mijn achterhoofd. Eén van de puzzelstukjes ontbreekt. ‘Hoe kan er iemand binnen zijn gekomen?’

‘Stonden er ramen open?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, ik heb iedere avond alles netjes dichtgedaan.’

Roos tikt met haar wijsvinger tegen haar kin. ‘Dan moet het iemand zijn geweest met een sleutel.’

Ik ril bij de gedachte. ‘Maar wie?’

‘Die schoenen leken me geen vrouwenformaat. Hoeveel mannen hebben de sleutel van dit huis?’

Ik denk na. ‘Mijn vader, maar verder heb ik geen idee. Ik ken naast Demi eigenlijk geen vrienden van Sara. Laat staan van Suffe Samir.’

Ik probeer me te herinneren met wie Sara omgaat, maar ik weet het niet. Gefrustreerd tik ik met de telefoon op tafel. Tik – tik – tik – tik. Wie staat zo dicht bij Sara dat diegene de sleutel in handen heeft? Tik – tik – tik – tik. En waarom zou diegene zonder mij op de hoogte te stellen Lex meenemen? Tik – tik – tik – tik. Sterker nog, waarschijnlijk heeft hij moeite moeten doen om Lex precies mee te nemen in die paar minuten dat ik in de andere kamer was. Tik – tik – tik… De telefoon glijdt onverwachts uit mijn handen. Hij valt op de grond met een knal die door de grote huiskamer weergalmt.

Vanuit de garage hoor ik een grote herdershond gealarmeerd blaffen.

‘Dat is het!’ roep ik, terwijl het kwartje in mijn hoofd valt.

Roos trekt haar wenkbrauwen op. Ik gebaar naar de deur tussen de keuken en de garage en roep over het geblaf heen: ‘Chichi slaat aan bij ieder verdacht geluid. Weet je nog dat jij voor de tweede keer hier kwam?’

Roos huivert. ‘Ik dacht dat hij dwars door die deur heen zou breken.’

‘Precies,’ zeg ik. ‘En jij was nog wel degene die hem de dag daarvoor zo lief in de garage had opgesloten. Maar toen er vannacht – of vanmorgen, dat weet ik niet – iemand naar binnen sloop, gaf hij geen kik. Ik hoor hem af en toe ’s nachts blaffen als er een bromvlieg door de kamer zoemt, maar als er iemand onverwachts binnenkomt houdt hij ineens zijn bek.’

‘Dus waarschijnlijk is de ontvoerder een bekende van Sara,’ vult Roos me aan. Haar ogen worden steeds groter van ongeloof.

‘Dat verklaart ook waarom Lex gewoon met diegene is meegegaan. Hij kent hem ook.’ ‘Jezus, dit is te bizar.’

Ik knik. ‘Zeg dat wel.’

12:16 uur

‘Kent ze hem goed?’ Roos wijst naar een naam in Sara’s adressenboekje.

‘Geen idee,’ zucht ik.

‘Schrijf hem maar op, ik vind zijn naam verdacht.’

‘Wat is er verdacht aan Hans?’

‘Het is een veel te onopvallende naam. Dat is vast niet zijn echte naam.’

Ik sla het boekje dicht. ‘Dit was een slecht idee.’

‘Heb jij een beter idee, Sherlock?’ vraagt Roos.

Ik sta op en loop naar de gang, waar ik mijn rubberlaarzen aantrek. Mijn vriendin dribbelt achter me aan. ‘Wat ga je doen?’

Als antwoord doe ik de deur open en loop ik de tuin in. Ik hurk neer bij de grote laarsafdrukken. ‘Ik denk dat het maat 47 of 48 is.’

‘Kun je het merk ook zien?’

Ik bestudeer de afdruk. Het patroon dat de zool heeft achtergelaten komt me bekend voor. ‘Roos, kom eens,’ zeg ik. Twee seconden later staat ze naast me op haar sokken.

‘Is dit BW&M?’ vraag ik.

Roos knikt fanatiek. ‘Zeker weten. Ik herken het golfpatroon. En daar zie je het boompje van het merk, zie je?’

‘Dat verkleint onze doelgroep al behoorlijk,’ mompel ik. BW&M staat voor Boots, Woods & More. Het is een poepchic merk dat all weather boots verkoopt, die beginnen bij een bescheiden prijs van driehonderdtachtig euro per paar. Zo duur dat je er bijna niet op durft te lopen.

‘De kidnapper is een rijke stinkerd,’ verwoordt Roos mijn gedachten feilloos.

12:34 uur

We zijn nog geen vijf minuten binnen als de bel weer gaat. Roos loopt mopperend met me mee naar de gang. ‘Krijg je altijd zoveel bezoek?’

‘Nee, vandaag ben ik gewoon extreem populair.’

‘Leef je uit, Queen B. Ik ga schone sokken aantrekken.’ Ze begint de trap op te lopen, maar zodra ik de deur opendoe en Demi’s kirrende stem de gang binnendringt, verstijft ze.

‘Dag Bille, wás ik weer,’ zegt ze met een brede glimlach.

Ik laat de deur onwillig op een kiertje, want het zou vast heel onbeleefd zijn om hem dicht te doen. De koude wind waait langs haar heen naar binnen. ‘Waarom?’ vraag ik onomwonden.

Demi trekt één perfect geëpileerde wenkbrauw op en zegt dan langzaam: ‘Nou… Ik geloof dat ik iets voor je heb.’

Ik frons. ‘Wat voor iets?’

Demi’s gigantische poppenogen glanzen triomfantelijk. Ze draait zich om, waarbij ze ervoor zorgt dat wij een duidelijk beeld krijgen van hoe perfect haar kont is in vergelijking met onze exemplaren, terwijl zij al drie zwangerschappen achter de rug heeft en wij samen nog nul. Als Demi zich weer omdraait, hoor ik Roos naast me naar adem snakken. Een fractie van een seconde denk ik dat ze nog in de ban van Demi’s kont is. Dan zie ik wat Demi achter haar benen verborgen hield.

Of eigenlijk: wie.

‘Lex!’ piep ik. De tranen springen spontaan in mijn ogen. Een tsunami van emoties spoelt door me heen en ik zak bijna door mijn knieën van opluchting. Hij kijkt me blij aan en roept met zijn schrille stemmetje: ‘Wij deden verstoppertje!’

In twee passen ben ik bij hem. Vol ongeloof druk ik zijn kleine, warme lijfje tegen me aan. ‘Ik ben blij dat je er weer bent,’ zeg ik.

‘Ga jij je nu verstoppen?’ vraagt hij.

Ik glimlach naar hem en knijp in zijn wang, die rood ziet van de kou. ‘Eerst ga ik eens een kop warme chocomel voor je maken, wat vind je van dat plan?’

‘Jaaaa,’ gilt hij, waarna hij langs me heen de woonkamer in stormt. Roos gaat snel achter hem aan – waarschijnlijk om te voorkomen dat we hem weer kwijtraken. Ik kijk hen na. Pas als Lex uit het zicht is, realiseer ik me dat hij geen badjas draagt. En hoe komt hij bij Demi terecht, terwijl er duidelijk mannenvoetstappen in de tuin staan? Verward kijk ik haar aan. Ze tuit haar lippen afkeurend.

‘Vind je het niet koud, zo met de deur open?’

‘O, ja, sorry, kom binnen,’ mompel ik, mezelf inwendig vervloekend omdat ik mijn excuses aanbied. Aan de andere kant… ze heeft wel net min of meer mijn leven gered. Al ga ik dat natuurlijk niet aan haar perfect gevormde neusje hangen.

Ze stapt elegant langs me heen in een wolk van Moschino Pink Bouquet. Hoewel ik het parfum al op mijn verlanglijstje heb staan sinds het is verschenen, besluit ik op dit moment vastberaden om het nooit aan te schaffen. Ik voel me ineens extra slonzig, met mijn onopgemaakte hoofd en verwarde paniekkapsel. Dan geef ik mezelf inwendig een standje. Mijn uiterlijk is wel het laatste waar ik me vandaag zorgen over moest maken.

‘Wil je ook een kopje warme choco?’ vraag ik, terwijl ik achter Demi aan drentel.

Ze perst haar lippen samen. ‘Liever een skinny latte.’

O jee. Dat betekent dat ik in gevecht moet met Sara’s superchique koffiemachine. Het ding kan alles, volgens mij is het zelfs in staat om een ruimteschip te besturen als ik de juiste toetsencombinatie indruk. Alleen weet ik niet welke toets nu precies waarvoor is. Ik wenk Roos, die in de kamer naar een enthousiast babbelverhaal van Lex luistert. Ze komt direct naar me toe.

‘Aha, de duivelse koffiemachine,’ grijnst ze. Ze ziet er een stuk vrolijker uit nu Lex weer terecht is. Ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Voor de zekerheid werp ik nog even een blik in de kamer, maar hij is er nog. Inmiddels zet hij zijn verhaal voort tegen Demi.

‘Valt het jou ook op dat Lex er ineens bij loopt als een kind uit de Tommy Hilfiger-gids?’ mompelt Roos.

‘En dit zijn waarschijnlijk “gewoon” afdankertjes van Wolff, Bowie of Storm,’ brom ik. Demi’s man Piet is piloot en hij verdient zoveel dat hij iedere maand een JSF zou kunnen kopen. In plaats daarvan helpt Demi hem met het uitgeven van zijn fortuin door regelmatig de hele P.C. Hooftstraat leeg te kopen voor zichzelf en haar drie zoons.

Roos drukt op een willekeurige knop op de koffiemachine en verwoordt dan de vraag die al de hele tijd door mijn hoofd spookt:

‘En waar is zijn badjas eigenlijk?’

Nou ja, één van de zesduizend vragen die in mijn hersenpan over elkaar heen tuimelen.

‘Tja… Hoe vraag ik dat aan Demi zonder erbij te vertellen dat ik Lex per ongeluk ben kwijtgeraakt?’ sis ik.

Roos haalt haar schouders op.

Ik weet het ook niet, maar ik weet wel dat ik nog liever onverdoofd al mijn nagels laat uit trekken dan aan Demi te bekennen dat ik gefaald heb als oppastante. Ze maakt me het leven al zuur sinds de brugklas. Ik weiger haar dit prachtige schot voor open doel te verschaffen. Als puisterige beugelbek met een teveel aan babyvet op mijn gezicht wist ik niet zoveel terug te zeggen tegen het toen al gazelleachtige kindvrouwtje dat twee klassen hoger zat. Hoewel Sara me ook vaak dwarszat, kon ik haar dat op een of andere manier wel vergeven. Ze is per slot van rekening mijn zus; in de puberteit hoor je elkaar dan om de week het licht in de ogen niet te gunnen. Maar waar Demi’s haat precies vandaan kwam, heb ik nooit ontdekt. Ik heb haar nooit iets misdaan. Sterker nog, toen ze me voor het eerst publiekelijk voor schut zette, had ik geen idee wie dat knappe meisje was.

De koffieautomaat maakt een verontrustend rochelend geluid en braakt een bijna zwarte straal vloeistof in de koffiemok. Ik trek mijn wenkbrauwen op. ‘Niet echt een latte.’

‘Wel erg skinny, denk ik,’ antwoordt Roos. Ze ruikt even aan het koffieproduct en trekt een vies gezicht. ‘Oké, misschien moeten we het nog eens proberen.’

12:58 uur

Een kwartier en acht mislukte kopjes koffie later stap ik de huiskamer binnen met een koffiesoort die naar mijn smaak dicht genoeg in de buurt komt van een skinny latte. Naar Demi’s smaak niet, te oordelen naar haar oorwurmgezicht, maar goed: ik heb betere dingen te doen. Zoals mijn aartsvijandin onopvallend uithoren over hoe diep ik precies in de problemen zit. Roos is naar boven met Lex en een kop warme chocomel met slagroom, dus ik heb het rijk alleen.

‘Dus, eh… Leuke broek,’ begin ik. Wauw Hilde, fantastische start. Laten we het de hele dag gaan hebben over hoe leuk alles haar staat.

‘Dank je.’ Ze laat haar blik over mijn kleding heen gaan en complimenteert me nadrukkelijk niet terug. Oké, ze gaat het me duidelijk niet gemakkelijk maken. Ze leunt achterover in haar stoel en zegt dan op die verraderlijke toon van haar: ‘Weet je wat ik me afvraag? Hoe Lex in mijn voortuin terechtkomt in zijn badjas en Crocs.’ Ze trekt een wenkbrauw op en voegt eraan toe: ‘Terwijl het ver onder nul is. En hij er verder niets onder aan heeft.’

‘Ik, eh…’

‘En hij compleet doorweekt is.’

‘Nou, hij…’

‘En lag hij niet in bed voor zijn middagslaapje?’ Haar blik doorboort de mijne.

Shit, ik had gehoopt dat ik er zonder kruipen van af zou komen.

‘Tja… Dat is eh… Hij is ontsnapt,’ piep ik. ‘Ontsnapt?’

‘Ik lette niet op. Heel even maar. En toen was hij weg.’

‘Toen is hij ontsnapt?’ spot Demi.

Ik durf haar niet meer aan te kijken en trek met mijn nagel groeven in het tafelblad. ‘Ja, zo’n beetje.’

Ze geeft me een tik op mijn vingers. ‘Die tafel kost meer dan jij in een jaar verdient, dus houd hem alsjeblieft heel. Luister, Sara komt vanavond thuis en ik wil haar graag recht aan kunnen kijken.’

Ik laat haar woorden even op me inwerken, terwijl de afschuw omhoog borrelt.

‘Dus je gaat het haar vertellen?’

Fout. Het was niet mijn bedoeling om te klinken als een stout kind dat betrapt is op het pikken van een koekje.

Genietend van haar macht tikt Demi met een vinger tegen haar kin. ‘Daar moet ik nog even over nadenken.’

‘Ik heb de hele week echt ontzettend goed opgelet, ik was hem alleen heel even uit het oog verloren omdat ik iets belangrijks moest doen,’ pleit ik. De smekende klank in mijn stem bevalt me niet.

‘Wat kan er belangrijk genoeg zijn om een weerloos kind van drie alleen te laten?’ snauwt Demi.

Ik slik en mompel onwillig: ‘Een telefoontje.’ Als ik haar gezicht zie, voeg ik er snel aan toe: ‘Een belángrijk telefoontje.’

‘O, een belángrijk telefoontje! Nee, sorry, dan heb ik natuurlijk niets gezegd. Wat was er voor belangrijks? Is er ergens uitverkoop? Komt de witte driekwartlegging ineens in de mode? Mag je een hoed voor de koningin ontwerpen?’

Ik pers mijn lippen op elkaar. Demi vindt het alleen maar ontzettend grappig dat ik graag schrijf over mode – en dat ik zo nu en dan zelf iets in elkaar knutsel. Alleen al daarom gun ik haar dit pleziertje niet, maar daarnaast wil ik haar ook helemaal niet vertellen waar ik gesolliciteerd heb. Dan vindt ze vast een manier om het voor me te verpesten.

Ik doe mijn mond open om te antwoorden, maar dan gaat de voordeurbel. Dankbaar voor deze afleiding sta ik op en loop zonder pardon langs Demi heen, de gang in. Ik trek de voordeur open en…

‘O, hoi,’ hijg ik, spontaan buiten adem bij de aanblik van Niels in zijn suède winterjas en berenmuts, waaronder zijn bruine ogen me vriendelijk tegemoet twinkelen. In zijn handen houdt hij een pan erwtensoep.

‘Ik weet dat je zei dat het niet hoefde,’ begint hij verlegen, ‘maar ik heb veel te veel gemaakt en je zag er echt uit alsof je wel wat eetbaars kon gebruiken.’

Alsof het zo is afgesproken, begint mijn maag instemmend te rommelen. We kijken allebei naar mijn buik. Niels grijnst. ‘Zie je wel.’

‘Ik heb vandaag nog niet zoveel gegeten,’ geef ik toe. Nu ik erover nadenk: ik heb alleen nog maar koffie gedronken. Ik zou eerst Lex even in bad stoppen en daarna zouden we ons laatste ontbijtje samen nuttigen, maar dat is er dus niet van gekomen.

Dankbaar neem ik de pan soep over uit zijn handen. Mijn vingers strijken langs de zijne en ik voel dat ik spontaan begin te blozen. Zijn vingers zijn lang en slank, met eeltige toppen. Volgens mij speelt hij gitaar. Als ik mijn ogen opsla, blijven onze blikken in elkaar haken. Hij schijnt niet de intentie te hebben om weg te kijken. De hitte slaat me aan alle kanten uit. In zijn grote pupillen lees ik meer dan alleen genegenheid. Zijn irissen zijn diepbruin, met gouden vlekjes die dansen alsof de zon door een bladerdek op de grond valt. Ik kan nergens anders meer naar kijken dan naar die prachtige ogen, omrand door dikke zwarte wimpers. Er piept een verdwaalde krul onder zijn berenmuts vandaan. Zonder erover na te denken til ik mijn hand op en strijk de weerbarstige pluk van zijn voorhoofd. De pan erwtensoep klem ik met mijn andere hand tegen mijn buik aan.

Niels ademt scherp in als mijn vinger langs zijn voorhoofd strijkt. Even ben ik bang dat hij zich terug zal trekken, dat ik de onuitgesproken boodschap in zijn ogen verkeerd heb begrepen. Maar dan voel ik dat hij zijn armen om mijn middel laat glijden, tot zijn handen op mijn onderrug rusten. Met een zachte druk van zijn vingers trekt hij me naar zich toe, tot de pan erwtensoep ook tegen zijn buik drukt. Dat is de enige barrière tussen ons, maar gelukkig is hij niet onoverkomelijk. Naast Niels’ ogen zie ik lachrimpeltjes verschijnen. Hij buigt zich voorover en…

‘Ik geloof mijn ogen niet.’

De koele stem uit de deuropening komt aan alsof iemand een emmer ijswater over me heen gooit.

13:18 uur

Niels kijkt verbaasd naar een punt achter me. Ik maak een geschrokken geluidje en doe wild een stap achteruit, waarbij ik alleen even vergeet dat ik de pan erwtensoep nog tegen mijn buik geklemd heb. Oké, geen man overboord – dit kan ik nog best corrigeren door mijn voet naar achteren te verplaatsen. Alleen – ho!

Mijn hiel blijft achter de welkomsmat hangen. Ik klem me in paniek vast aan de pan (alsof dat helpt) en voel de vloer onder me kantelen. Met een oerkreet ga ik tegen de grond, waarna ik word verzwolgen door een spectaculaire golf erwtensoep.

Het is even totaal stil.

‘Gaat het?’ vraagt Niels dan gealarmeerd.

Ik krabbel overeind en veeg de groene drab uit mijn ogen. Van mijn haar tot aan mijn buik zit ik onder. Getver.

‘Het gaat,’ bevestig ik, waarbij ik mijn stem zo luchtig mogelijk probeer te houden. ‘Het is gelukkig niet heet.’

Demi mengt zich met een irritant opgewekt gezicht in het gesprek. ‘Maar hier was het net wel behoorlijk heet, of niet soms?’

Niels trekt verbaasd een wenkbrauw op. ‘Wat doe jij hier eigenlijk, Demi?’

Ze gooit haar shampooreclamehaar over haar schouder en fladdert met haar wimpers. ‘Hillie en ik kennen elkaar nog van de middelbare school.’

Wacht even. Niels en Demi kennen elkaar – en aan de spanning te voelen die ineens in de gang hangt, gaat het verder dan ‘kennen’ alleen. Zij kijkt hem aan alsof ze ieder moment een hapje uit hem kan nemen en hij kijkt behoedzaam terug.

‘O.’ Zijn ogen schieten heen en weer tussen Demi en mij. Demi, die haar rug hol heeft gemaakt en haar borsten vooruitduwt, terwijl ze hem hypnotiserend aanstaart met die poppenogen van haar. En ik, het meisje dat eruitziet alsof ze net uit een erwtensoepmoeras is opgestaan. Poeh, poeh, wat moet die keuze moeilijk zijn.

Dan klinkt er gestommel op de trap. Roos komt eerst naar beneden gegaloppeerd, op de voet gevolgd door Lex. ‘Hé Bille, wat is dat hier voor herrie…’ Ze klapt midden in haar vraag haar mond dicht en blijft prompt stilstaan, waardoor Lex tegen haar benen aanbotst.

‘Au, Woos!’ roept hij, terwijl hij over zijn neus wrijft.

Roos staart me met grote ogen aan. ‘Waar heb jij in gezwommen?’

De zwaartekracht begint zijn werk te doen. De groene troep glijdt van mijn gezicht en trui omlaag en bevuilt inmiddels ook mijn broek. Ik zucht diep.

‘Bille, jij bent vies!’ roept Lex enthousiast. Hij wringt zich langs Roos en voor ik hem tegen kan houden, is hij al op me afgerend en heeft hij mijn been vastgeklemd. Er valt een klodder erwtensoep op zijn blonde hoofdje. Trots kijkt hij me aan. ‘Samen vies!’

Ik kan een klein glimlachje niet onderdrukken. ‘Kleine smeerkees.’

Hij veegt met zijn handje wat erwtensoep van mijn trui af, bekijkt zijn groene vingers en steekt ze in zijn mond.

‘Ieuw,’ piept Demi vanuit de deuropening.

‘Jammie!’ roept Lex.

In mijn broekzak begint mijn mobieltje te tjirpen. Ik wroet ernaar in mijn strakke skinny jeans, hopelijk zonder het scherm te besmeuren. Als ik de knipperende foto van de persoon aan de andere kant van de lijn zie, wens ik dat ik dat wel had gedaan.

13:22 uur

Oké, het is tijd voor een plan van aanpak. Het huis is een teringbende, de gang staat vol bezoek, zowel gewenst (Niels) als ongewenst (Demi), ik zie eruit als een moerasmonster en als Lex nog even zo doorgaat moet hij straks wéér in bad. Ik moet Demi nog zover zien te krijgen dat ze haar mond houdt tegen Sara, ik moet erachter komen of Niels me net echt wilde zoenen of dat ik me dat verbeeld heb en ik moet de telefoon opnemen, om aan mijn zus te vertellen dat hier alles tiptop in orde is. O, en ik moet héél nodig plassen.

‘Demi, ik kom zo bij je langs. Dan praten we wel verder.’ Ik ben verbaasd over hoe zakelijk en efficiënt mijn eigen stem klinkt.

De telefoon trilt nog steeds in mijn hand. Ik wend me tot Roos. ‘Wil jij Lex fatsoeneren?’

Ze knikt en hengelt Lex onder haar arm. ‘Kom op, draak. Handjes wassen.’

‘En Niels…’ Ik sla mijn ogen naar hem op om nog zo’n zakelijk bevel te geven, maar ik was vergeten hoe mooi zijn donkere haar en bruine ogen contrasteren met zijn bleke huid. Ik heb even geen tekst meer. En ook geen adem.

‘Ik neem Niels wel mee,’ zegt Demi liefjes. Ze schenkt me een mierzoete glimlach en haakt haar arm door de zijne. ‘Wil je een kopje koffie? Of zullen we bij jou zo’n overheerlijk kopje erwtensoep gaan eten?’

Al kletsend voert ze hem mee naar buiten. Niels is te overrompeld om iets te zeggen. Hij werpt alleen nog een verbaasde blik over zijn schouder. Ik sta in de deuropening, druipend van de groene smurrie, met mijn nog altijd tjirpende mobieltje in mijn hand. Hij houdt zijn smeulende blik op me gevestigd tot ze het tuinpad af zijn en links afslaan.

Met een hoofd vol watten neem ik op. ‘Hoi Sara.’

‘Jézus, dat duurde lang!’ blaft mijn zus.

‘Ik hoor dat je lekker ontspannen bent van je vakantie,’ zeg ik mat. ‘Heb je het eigenlijk leuk gehad?’

Sara negeert mijn vraag. ‘Hoe is het met Lex? Heb je hem al gevonden?’

‘Ik zal hem geven.’ Ik wil naar de trap lopen, maar dan realiseer ik me dat ik een druipspoor achterlaat. ‘Wacht even.’ Zonder pardon leg ik de telefoon op de onderste tree en trek mijn shirt en broek uit. Ik laat de vieze kleding op een hoopje op de mat liggen, grijp mijn telefoon en loop in mijn ondergoed naar boven.

‘Lexjelief, ik heb je mama voor je aan de telefoon,’ zeg ik tegen mijn neefje. Die spert zijn ogen open en gilt: ‘Mamaaa!’ Hij steekt zijn handen uit naar mijn mobieltje.

‘Komt-ie,’ zeg ik tegen Sara. Dan zet ik de speaker aan (tip: overhandig nooit je peperdure iPhone 5 aan een opgewonden driejarige).

‘Hoi Lex, met mama,’ klinkt Sara’s stem blikkerig door de badkamer.

‘Hoi mama!’ roept mijn neefje. Volgens mij snapt hij nog niet dat je bij telefonisch contact niet hoeft te schreeuwen. Of hij is gewoon heel blij om haar te spreken.

‘Heb je het leuk met tante Hilde?’

‘Ja, jeuk met tante Bille en Woos.’

‘Is Roos er ook?’

‘Ja, ik ben even op de thee,’ roept Roos op de achtergrond. ‘Ik stap zo weer op.’

Sara bromt iets. Ze is nooit erg dol geweest op Roos’ directheid.

‘Mama, wij deden vertoppertje,’ kraait Lex.

‘Ja, dat heb ik gehoord van tante Bille,’ zegt Sara. Hoewel ze omwille van Lex poeslief klinkt, hoor ik dat ze boos op me is. Lex merkt dat natuurlijk niet. ‘Tante Demi deed ook mee!’

‘O ja, lieverd?’ vraagt Sara op haar lieve moedertoon, waarna ze een stuk lager en vooral een stuk kouder tegen mij zegt: ‘Is Demi langs geweest? Heb je soms een feestje?’

‘Tuurlijk, want Demi is de eerste die ik zou uitnodigen op mijn feestje,’ mompel ik.

Op de achtergrond mompelt Suffe Samir schuchter iets. Ik meen de woorden ‘bellen’, ‘buitenland’ en ‘hartstikke duur’ te verstaan.

‘Oké, ik hang op,’ bijt Sara me toe. ‘Maar we hebben het hier vanavond nog over.’

15:07 uur

Ik druk op de bel, die diep en chique door het grote huis klingelt. Ergens ver weg hoor ik een deur openen dichtgaan. Ik blaas in mijn handen en wrijf ze tegen elkaar om ze op te warmen. Het is twee minuten lopen van Sara’s huis naar Demi’s overdreven vinexvilla, maar ik heb nu al geen gevoel meer in mijn vingers.

Eindelijk zie ik Demi’s silhouet dichterbij komen door het gekleurde rookglas. Nog even, vingertjes, dan worden jullie weer warm. Maar halverwege de hal blijft ze stilstaan en draait ze zich om. ‘Rivka! Rivka, Wolff roept je!’ hoor ik haar tegen de au pair snauwen. ‘Als je niet reageert op mijn kinderen, waar betaal ik je dan verdomme voor?’

Officieel betaalt Demi natuurlijk niemand; dat doet Piet Piloot. Die met de feestdagen aan het werk is, om nog meer geld te verdienen dat Demi door het putje kan spoelen. De enige reden dat ik haar daar niet op wijs zodra ze de deur opendoet, is dat ik haar nog even te vriend moet houden.

‘Zo, zo.’ Haar ogen glijden over me heen. ‘Mascara, oogschaduw, lipgloss – en is dat rouge?’

Ik probeer niet te blozen en blijf haar dapper aankijken.

‘Helemaal opgetut. Jij bent vast iets van plan met onze Niels,’ vleit Demi.

‘Het zag er eerder uit alsof jij iets met hem van plan was,’ merk ik op.

Haar glimlach verstart een fractie van een seconde. Mijn horloge vertelt me dat het inmiddels bijna kwart over drie is. Ik heb hier geen tijd voor. ‘Vind je het niet koud zo, met de deur open?’ recycle ik haar bitchy vraag van eerder op de dag.

Ze rolt met haar ogen en doet een stap opzij, zodat ik langs haar de ruime hal in kan lopen. Dit huis is nog groter en onpersoonlijker dan dat van Sara. Ik loop de huiskamer in, waar de mollige au pair haar gezicht vol acnelittekens naar me toekeert. Ze grijnst haar gele tanden bloot. ‘Hello!’

Tot ik Rivka kende, dacht ik dat alle au pairs slanke, blonde fotomodellen waren, het liefst met een schattig Scandinavisch accent. Maar Demi kan natuurlijk niet riskeren dat Piet Piloot in een onbewaakt ogenblik een hapje uit de au pair neemt, daarom is haar Rivka op z’n zachtst gezegd ‘minder prettig om naar te kijken’.

Wolff, Bowie en Storm zitten in een hoekje van de kamer te spelen met hun gigantische verzameling lego. Dat doen ze zo beschaafd en zachtjes dat ik me afvraag of het wel echte kinderen zijn.

Demi wijst naar een stoel. ‘Ga zitten.’ Het klinkt meer als een bevel dan als een aanbod, dus gehoorzaam ik maar. Zelf gaat ze tegenover me zitten. Ze vouwt haar slanke handen onder haar kin en kijkt me geamuseerd aan. ‘Dus, Hillie… Vertel eens wat dat voor belangrijk telefoontje was.’

Heel even overweeg ik om het te bagatelliseren, maar dan denk ik aan Lex, die nu samen met Roos cupcakes aan het maken is voor zijn ouders. Lex met zijn schrille stemmetje, vieze plakkerige vingertjes en schattige gezichtje. Wil ik mijn sollicitatie voor mezelf houden met het risico dat ik hem nooit meer zie? Als Sara hoort dat Lex echt kwijt was…

‘Ik werd uitgenodigd op een sollicitatiegesprek,’ zeg ik dus maar.

‘Waar?’

Met tegenzin noem ik de naam van het tijdschrift.

‘Aha.’ Demi kijkt me peilend aan.

‘Echt waar!’ roep ik. ‘Dit is een carrièrekans!’

‘Hé, die is van MIJ!’ roept Storm ineens met enige stemverheffing.

Demi werpt hem zo’n ijskoude blik toe dat het arme kind direct zijn volume dempt.

Wauw. Zou ze een beetje gezag aan mij af willen staan? Ik bedoel, natuurlijk wil ik niet zo’n kille robot als Demi worden, maar een beetje meer overwicht in het dagelijks leven zou geen kwaad kunnen.

‘Ik weet zeker dat Sara het dan wel begrijpt,’ zegt ze met een suikerzoet stemmetje. ‘Als je haar uitlegt dat je haar kind alleen hebt achtergelaten omdat je een carrièrekans kreeg. Ik weet zeker dat ze het dan een stuk minder erg vindt. Misschien mag je hem dan wel weer zien tegen de tijd dat hij twaalf is.’

Ik kijk haar vuil aan. ‘Tenzij jij het gewoon voor je houdt.’

‘Waarom zou ik?’ Een duivels glimlachje speelt om haar lippen. ‘Je kunt er natuurlijk iets tegenover stellen.’

‘Zoals wat?’ Ik heb het idee dat dit wel eens een groot offer zou kunnen worden.

‘Hmm, bijvoorbeeld…’ Ze doet alsof ze heel diep moet nadenken, maar in haar glinsterende ogen zie ik al een plan klaarliggen. ‘Je bent wel heel knus met Niels, vind je niet?’

Het is alsof ze me een stomp in mijn maag geeft. ‘Wat bedoel je?’

‘Ach kom, Bille. Wie houd je voor de gek.’ Ze snuift. ‘Die jongen loopt al de hele week als een hondje achter je aan.’

‘Nee, hij laat al de hele week het hondje van mijn zus uit,’ verbeter ik haar.

‘En je denkt dat hij dat doet omdat hij Sara zo aardig vindt?’

Ik kijk haar stomverbaasd aan. ‘Is dat niet zo?’

Demi zucht diep en klopt quasimoederlijk op mijn hand. ‘Bille, Bille. Je moet nog veel leren van hoe de zaken in elkaar steken. Alleen ga je dat niet meer doen met Niels. Want vanaf nu ben je ineens compleet onbereikbaar voor hem. Het is heel gemeen tegenover die arme jongen, maar van het ene op het andere moment heb je totáál geen interesse meer in hem. Hij zal er wel kapot van zijn dat je hem al die tijd aan het lijntje hebt gehouden.’

Ik kijk haar onderzoekend aan, om te zien of ze het meent. Haar kaak is gespannen en haar ogen fonkelen vastberaden. Shit, ze is serieus.

‘Demi,’ zeg ik zacht, met een schuine blik op haar drie zoons en de au pair. ‘Ben jij verliefd op Niels?’

Ze gooit haar hoofd in haar nek en lacht kakelend. ‘Verliefd!’ roept ze. ‘Wat ben je toch kinderachtig! Natuurlijk ben ik niet verliefd. Ik wil gewoon ook af en toe iets.’ Ze gebaart om zich heen. ‘Denk je dat ik hier gelukkig ben, in mijn eentje?’

‘Maar je man dan?’

‘Zoals je misschien gemerkt hebt zit mijn man in het buitenland,’ merkt ze ijzig op.

‘Maar je bent getrouwd!’

Met een ruk schuift ze haar stoel naar achteren. ‘Dat klopt. Ik ben getrouwd. Mag ik dan nooit meer iets leuks voor mezelf hebben?’ Uit haar wellustige blik maak ik op dat ze Niels bedoelt.

‘Dus je wilt dat ik Niels ga negeren.’

‘Liever gisteren dan vandaag.’

‘En dan houd jij je mond tegen Sara?’

Demi knikt. ‘Ik zwijg als het graf.’

‘Vind je dit echt moreel verantwoord?’ vraag ik vertwijfeld. In mijn buik trekt een knoop zich samen, op de plek waar net allerlei gevoelens begonnen te ontwaken die ik lange tijd niet voor een jongen gevoeld heb.

‘Moreel verantwoord?’ Demi spuugt de woorden bijna uit. ‘Er bestaat geen moraliteit, Bille. Alleen schijnheiligheid. Welkom in de grotemensenwereld.’

15:30 uur

Alsof de duvel ermee speelt bots ik tegen een grote gestalte aan, net als ik drie stappen van Demi’s tuinpad af ben. Twee behandschoende handen pakken me bij mijn schouders vast, zodat ik niet omval. Ik kijk omhoog, recht in Niels’ warme ogen. De knoop in mijn maag begint te wriemelen in een poging zichzelf te ontwarren. Mijn lijf wil zich tegen het zijne aandrukken en alle lagen kleding ertussen weg laten smelten. Ik sta het niet toe. Niet als ik Lex wil zien opgroeien en niet nog meer de verschoppelinge van de familie wil worden.

Met een beweging die me eindeloos veel moeite kost, schud ik zijn handen van mijn schouders.

Hij neemt me verbaasd op. ‘Sorry van de erwtensoep,’ zegt hij met zijn diepe stem. O god, hij denkt dat ik boos ben vanwege de soep.

Ik sla mijn ogen neer, maar dan kijk ik weer omhoog. Ik wil nog even zijn warme blik indrinken, nu het nog kan. De vlekjes in zijn ogen. De vervaagde sproetjes naast zijn neus. De volle lippen in zijn hoekige gezicht. De lippen die ik nooit zal kussen…

Vanuit mijn ooghoek zie ik iets bewegen. Als ik opzij kijk, zie ik Demi voor haar woonkamerraam staan. Ze staart naar me met een intensiteit waar ik bang van word. Dan, heel langzaam, schudt ze haar hoofd.

‘Ik moet gaan,’ zeg ik snel tegen zijn Timberland-laarzen. Voordat hij kan reageren, heb ik me al omgedraaid en schep ik met iedere stap een grotere afstand tussen ons.

15:35 uur

‘Die gore trut! Waar haalt ze het lef vandaan?’ Roos ziet eruit alsof ze ieder moment iemand kan villen. Ik weet dat dit niet het goede moment is, maar toch mompel ik: ‘Sst, kleine potjes hebben grote oren.’

Op doordringende fluistertoon, die misschien nog wel duidelijker is dan haar uitroep van daarnet, gaat mijn vriendin verder: ‘Dit kan ze niet maken, hoor, dat kakwijf.’

‘Ik weet het, maar wat voor keuze heb ik?’ pleit ik. ‘Ze laat geen kans schieten om me aan het kruis te nagelen, die bitch.’

‘Bille,’ roept Lex. ‘Wat is een bits?’

23:00 uur

Mijn ouders zijn gearriveerd met een grote schaal oliebollen en een heel goed humeur. Rond een uur of zeven vanavond stonden ze voor de deur. Roos is vertrokken, die viert oud en nieuw in de stad met een groep vrienden. En tot overmaat van ramp stond Demi een uur geleden ineens voor mijn neus. ‘Wat een verrassing, hé?’ zei ze gladjes.

Mijn ouders vinden het allemaal prachtig, die vinden Demi aardig (ze hebben dus duidelijk een bord voor hun kop), verheugen zich nu al op het moment dat we Lex weer uit bed gaan halen en kijken uit naar de thuiskomst van hun oudste dochter.

Op tv doet Linda de Mol een poging om de tijd sneller te laten gaan, maar ze slaagt er niet echt in. Demi heeft al een paar keer een toespeling gemaakt op hoe zielig het is dat Chichi in de garage oud en nieuw moet vieren. Ik durf niet naar de wc, uit angst dat dat monster ineens door de kamer banjert als ik terugkom. De minuten kruipen voorbij. Sara kan ieder moment thuiskomen. Ze zei elf uur. En als Sara elf uur zegt, wordt het meestal geen vijf over elf.

Hard rinkelend trekt de bel mijn aandacht. Ah, gelukkig. Mam springt al op. ‘Ik doe wel open,’ zeg ik snel. Ik wil even een momentje alleen met Sara. Niet omdat ik daar behoefte aan heb, maar om een voorsprong op Demi te hebben.

Ik sluit de kamerdeur zorgvuldig achter me. Dan haal ik diep adem en trek de voordeur open. ‘Hoi zus,’ begin ik, maar de rest van mijn woorden slik ik in.

‘Niet echt zus,’ grinnikt Niels. Hij stapt langs me heen naar binnen en wikkelt zijn sjaal van zijn nek. Ik doe de deur achter hem dicht en leun er geschrokken tegenaan.

‘Uit je ontvangst mag ik zeker opmaken dat Sara nog niet thuis is?’ vraagt hij. Ondertussen hangt hij zijn jas aan de kapstok. Hij draagt een donkergroene trui, met daaronder een net overhemd. Zijn wangen zijn rood van de kou. Hij trekt de muts van zijn hoofd en haalt een hand door zijn haar, dat rommelig om zijn hoofd valt.

Dit is niet eerlijk. Hoe kan ik hem negeren als hij er zo uitziet?

‘Gaat het goed, Hilde?’ Zijn ogen onderzoeken mijn gezicht bezorgd. Hij doet een stap mijn kant op. Als ik mijn armen uitstrek, kan ik hem aanraken. Ik vouw ze snel achter mijn rug en ga ertegenaan leunen, om te voorkomen dat ik het echt doe.

‘Het gaat prima,’ zeg ik. Mijn stem klinkt wankel. Wat zou ik hem graag tegen de muur drukken en hem zoenen tot we allebei geen adem meer hebben.

In plaats daarvan loop ik langs hem heen naar de kamerdeur. Ik ben er bijna, strek mijn hand uit naar de klink – maar dan omsluiten zijn sterke vingers mijn schouder. De arm die eraan vastzit, valt direct weer naast mijn lichaam. Ik draai me onzeker naar hem om.

‘Voordat we naar binnen gaan, eh…’ Hij kijkt onzeker naar allerlei punten in de hal, behalve naar mij. ‘Ik wilde graag nog even zeggen…’ Hij schraapt zijn keel en kijkt me vluchtig aan. ‘Nu ik de kans heb, wil ik even zeggen…’ Ongemakkelijk kijkt hij naar zijn schoenen.

Ik sta als vastgenageld aan de vloer, niet in staat me te bewegen. Dit moet ik afkappen. Het moet. Maar als hij wil zeggen wat ik hoop dat hij wil zeggen, wil ik het horen. Nee, ik wil het niet horen. Maar shit, wat wil ik het graag horen…

Hij kijkt me weer aan en ik zie de frustratie in zijn blik, maar ook de vastberadenheid. ‘Verdomme, waarom is dit zo moeilijk?’

‘Eh,’ zeg ik.

‘Goed,’ zegt hij beheerst, en voor ik het weet duwt hij me tegen de muur naast de kapstok. Zijn lijf is dicht tegen het mijne aan, sterk en opwindend. Hij legt zijn voorhoofd tegen mijn voorhoofd en mompelt met zijn lippen slechts enkele millimeters van de mijne af: ‘Ik vind je leuk.’

Ik hoor zijn woorden niet alleen, ik voel ze ook. De lucht die hij verplaatst tintelt tegen mijn lippen en doet iets heel geks met mijn onderbuik. Zo dichtbij, maar nog lang niet dichtbij genoeg. Als vanzelf gaan mijn handen omhoog. Eentje vouwt zich om zijn nek en de vingers van mijn andere hand vlecht ik in het dikke, krullende haar op zijn achterhoofd. Ik snuif zijn geur op en sluit mijn ogen om heel even te genieten van dit moment. Ik wil het opsluiten in mijn hoofd, zodat ik het af en toe tevoorschijn kan halen. Dan fluister ik zachtjes tegen zijn lippen: ‘Ik kan dit niet…’

Ik voel hem verstijven. ‘Waarom niet?’

‘Inderdaad, waarom niet?’ klinkt een maar al te bekende stem van achter Niels’ rug. Ik duw hem zo snel weg dat hij bijna zijn evenwicht verliest. Demi kijkt van hem naar mij met een blik vol haat. ‘Zonde, Niels, we hadden het zo leuk kunnen hebben. En Bille…. wat zonde van onze afspraak.’

‘Afspraak?’ Niels kijk verward van mij naar Demi.

‘Ja, wij hadden een afspraak,’ zegt zij, zonder haar blik van me af te wenden.

Dan gaat de bel. ‘Ah,’ zegt mijn aartsvijandin. ‘Daar zul je ze hebben.’

Ik sprint naar de deur, maar Demi is er eerder dan ik. Sara en Suffe Samir komen naar binnen stommelen. Demi en mijn zus vallen elkaar om de nek, terwijl Samir terug naar de auto loopt om de rest van de koffers eruit te sjouwen.

‘Oh my God, Sara, ik ben zo blij dat je terug bent,’ zegt Demi op een huilerig toontje. ‘Ik moet je echt iets vertellen.’

‘Wat dan?’ vraagt mijn zus.

Demi werpt een samenzweerderige blik op mij. ‘Onder vier ogen?’

‘O nee, over m’n lijk,’ gooi ik me ertussen.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Sara dwingend.

‘Ze is Lex kwijtgeraakt,’ begint Demi.

‘Maar hij is terug,’ onderbreek ik haar fel. ‘Dankzij mij,’ voegt ze eraan toe.

‘Ja, vertel eens, waar heb jij hem eigenlijk gevonden?’ vraag ik.

‘Waar maak jij je druk om? Sara, je zus is totaal ongeschikt om op te passen,’ vervolgt ze. ‘Ik heb haar de hele week in de gaten moeten houden, want Lex had al vijftien keer dood kunnen zijn.’

Sara richt haar laserblik op mij. ‘Dat is niét waar,’ roep ik uit. De tranen van machteloosheid springen in mijn ogen. ‘Ze liegt.’

‘O ja?’ vraagt Demi op theatrale toon. ‘En lieg ik ook dat je Lex vanochtend gewoon urenlang kwijt bent geweest, Bille? Verzin ik dat soms?’

‘Was je hem echt kwijt?’ vraagt Sara.

‘Ja, maar…’

‘En je hebt mij niet even ingelicht?’ Haar ogen schieten vuur.

‘Ik wilde je niet onnodig ongerust maken…’ ‘Een kind van drie jaar oud,’ zegt ze zachtjes, iedere lettergreep duidelijk uitsprekend, ‘dat een paar uur lang kwijt is. Dat is ernstig. Hoe kan dat gebeuren, Bille?’ Ik zie in haar ogen dat ze wanhopig graag een heel goed excuus van me wil horen.

‘Ze moest even weg toen hij in bad zat,’ onthult Demi triomfantelijk. ‘Hij stond vanmorgen ineens doornat bij mij in de tuin, met alleen zijn badjasje aan. De arme hummel. En dat alleen omdat zijn tante even moest bellen.’ Mijn hart krimpt pijnlijk ineen als ik de geschokte blik van Sara zie.

‘Bellen?’ Ze doet een stap naar me toe. ‘Bellen?’

‘Het was echt een belangrijk telefoontje,’ piep ik angstig.

‘Belangrijker dan mijn zoon?’

‘Nee, nee, natuurlijk niet…’

‘Natuurlijk niet,’ bauwt ze me na. De walging druipt van haar stem. ‘Ik dacht echt dat je opgewassen was tegen de taak van verantwoordelijke tante. Wat dom van mij.’ Ze wendt zich tot Demi. ‘Ik ben zo blij dat jij hebt opgelet.’

‘Ik doe het met liefde, schat, dat weet je,’ verzekert Demi haar.

Ik wil schreeuwen. Dit is zo oneerlijk.

Sara haalt diep adem en zegt dan tegen mij: ‘Bille, ik wil je voorlopig niet meer zien. Pak je spullen maar.’

Inmiddels rollen de tranen over mijn wangen. ‘Maar Sara, luister nou…’

‘Nee, luister jij nou,’ onderbreekt ze me kortaf. ‘Je hebt mijn zoon in gevaar gebracht. Als Demi er niet was geweest, had hij nu ergens onderkoeld onder een hoop sneeuw kunnen liggen. Je mag blij zijn dat ik je nek niet met mijn blote handen omdraai.’

Het is over. Ik zie het in haar ogen, waarin geen greintje warmte of respect meer te vinden is voor me. Ik zie het aan Demi’s triomfantelijke ‘ik-heb-gewonnen’-houding. Ik voel het. Game over.

Ik knik. ‘Wat je wilt, Sara.’ Net als ik me wil omdraaien, hoor ik Suffe Samir buiten uitroepen: ‘Hé, wat leuk! Wat doe jij hier?’

Dan verschijnt Piet Piloot in de deuropening. Hij loopt heel voorzichtig. Als ik naar zijn voeten kijk, zie ik waarom: hij draagt zijn nette schoenen, die zo te zien niet waterdicht zijn. ‘Dag allemaal,’ roept hij vrolijk. Hij geeft Sara drie zoenen en wendt zich tot mij. ‘Hilde, lang geleden!’ Nietsvermoedend plant hij drie zoenen op mijn wangen. ‘Dag Niels, jongen,’ groet hij zijn buurjongen, die nog steeds overweldigd achter in de gang staat. Niels steekt schaapachtig zijn hand op.

Piet wendt zich tot Demi. ‘En dag lieverd, hoe is het hier?’

Ze kijkt hem totaal verbijsterd aan. ‘Ik dacht dat jij pas volgende week terug zou komen.’

‘Dat was ook zo, maar zoals je ziet sneeuwt het behoorlijk. Ik was toevallig voor een tussenstop op Eindhoven Airport toen ik te horen kreeg dat vliegen er sowieso tot morgenochtend niet in zit. Dus ik kon gemakkelijk met de trein terugkomen om oud en nieuw te vieren met mijn gezin!’

‘Dat is… super,’ zegt ze. Het totale gebrek aan enthousiasme valt nogal op.

Piet schijnt het niet te merken. ‘Trouwens lieverd, waar zijn mijn winterlaarzen? Ik kon ze niet vinden in het schoenenrek, dus moest ik deze pantoffels aan.’ Hij trekt een gek gezicht naar zijn chique schoenen.

‘O, die staan op de kachel te drogen,’ zegt Demi. ‘Ik moest ze even aan.’ Bijna onmerkbaar schieten haar ogen even mijn kant op en ik zie een flits van iets… is dat angst?

Dan besef ik het. ‘Jij hebt toch je eigen winterlaarzen?’ vraag ik rustig.

Ze kijkt me vuil aan. ‘Ja, en die zijn wel goed gevoerd, in tegenstelling tot die pauperdingen van jou.’

Ik had gelijk. ‘Waarom heb je Piets laarzen aangehad?’

‘Ach, dat maakt niet uit,’ wuift Piet het weg. Hij slaat een arm om Demi heen.

‘Wat voor laarzen heb je?’ vraag ik aan hem.

‘BW&M, geloof ik,’ zegt hij. ‘Hoezo?’

‘Dat is wel een goed merk.’ Ik knik om mijn bewering kracht bij te zetten. ‘De persoon die vanochtend door de tuin gewandeld is, vond dat ook.’

‘Heeft er iemand door mijn tuin gebanjerd?’ vraagt Sara verbijsterd.

‘Ja, en ik denk dat ik weet wie het was.’ Ik kijk veelbetekenend naar Demi. ‘Iemand heeft vanmorgen met BW&M-laarzen door de tuin gelopen en ik zag er kleine voetafdrukken naast. Het was iemand die de sleutel van het huis heeft en die een bekende is van Chichi, want die hond heeft geen geluid gemaakt.’

Demi kijkt boos naar me. ‘Zo, dat duurde lang.’

‘Wacht even, wat gebeurt er?’ vraagt Sara.

‘Demi heeft Lex vanmorgen gekidnapt en hem later weer teruggebracht, zodat ze mij onder druk kon zetten,’ vertel ik.

‘Waarmee heb je haar onder druk gezet?’ Sara knippert verbaasd.

Demi zwijgt in alle talen.

Dan schraapt Niels zijn keel. ‘Ik denk met mij,’ zegt hij zacht.

Ik draai me om. ‘Hoe weet jij dat?’

‘Je deed vanmiddag zo raar toen je bij haar vandaan kwam.’ Hij kijkt verlegen naar Piet en zegt dan op verontschuldigende toon: ‘Ik probeer Demi al langer op een afstand te houden. Getrouwde vrouwen hebben niet mijn interesse. Die liggen al bij… iemand anders.’ Hij wendt zijn blik weer naar mij en ik voel hoe de knoop in mijn maag langzaam ontwart.

‘Ik wil niet uit je buurt blijven,’ zeg ik zachtjes tegen hem. Hij strijkt met zijn vingers langs mijn hand. Alle haartjes op mijn arm gaan overeind staan.

‘Dus als ik het goed begrijp,’ zegt Sara zo beheerst mogelijk tegen Demi, ‘heb jij mijn zus in een soort deal gelokt omdat je buiten de deur wilde neuken – sorry, Piet – en dat heb je gedaan door mijn zoon te ontvoeren?’ Haar neusvleugels zijn wijd opengesperd.

Demi staart opstandig naar de grond. Piet zegt: ‘Ik ga wel even bij de jongens kijken.’

Hij wil naar de huiskamer lopen, maar Demi zegt: ‘Die zijn thuis.’

‘Is Rivka niet vrij vanavond, dan?’

‘Jawel, maar we zitten een paar huizen verderop.’ Demi houdt haar mobieltje omhoog. ‘Ze weten mijn nummer, ze liggen toch al in bed.’

‘Zonder oppas?’ Ik kan het niet laten. ‘En dan noem je mij onverantwoordelijk!’

Zo weinig als het hem leek te doen dat zijn vrouw andere mannen in bed probeert te lokken, zo zwaar weegt het zo te zien voor Piet dat ze zijn zoons onbewaakt achterlaat. Hij pakt Demi’s arm in een bankschroefgreep, knikt naar iedereen en zegt rustig: ‘Schat, zullen we onze laatste oud en nieuw samen thuis vieren?’

Op het tuinpad passeren ze Suffe Samir, die eindelijk de laatste koffers uit de auto heeft gehaald. Als hij de deur achter zich sluit, vraagt hij aan Sara, Niels en mij: ‘Wat was dat nou?’

‘Niets, Samir,’ zucht Sara. ‘Wil jij Lex uit bed halen?’

Hij stommelt braaf de trap op.

‘Hilde.’ Ze kijkt me voor het eerst sinds jaren aan alsof ik een mens ben. ‘Het spijt me.’

‘Ik ben nog steeds je kind kwijtgeraakt,’ zeg ik.

‘Ja, op de allerlaatste dag – Demi moet je verdomde goed in de gaten hebben gehouden, dus chapeau dat je pas op vrijdag afgeleid raakte. Wat voor telefoontje was het?’

‘Een sollicitatie,’ begin ik, maar dan komt Samir met een slaperige, maar euforische Lex de trap af. ‘Ik vertel het vanavond wel.’

‘Goed plan,’ lacht Sara. ‘Zullen we jullie dan maar even alleen laten?’ Met een vette knipoog sluit ze de kamerdeur achter zich.

Niels en ik staan naast elkaar. Langzaam draai ik mijn hoofd zijn kant op. Hij kijkt me breed lachend aan.

‘Wat is er?’ vraag ik.

‘Ik vind je al leuk sinds de eerste keer dat ik je zag,’ vertelt hij. ‘Ik geloof niet eens dat je mij toen gezien hebt. Je was hier en liep naar buiten. Ik dacht niet dat ik je ooit weer zou zien, maar toen vroeg Sara of ik tijdens hun vakantie de hond wilde uitlaten, omdat jij bang bent voor honden.’ Hij is in één stap bij me en slaat zijn sterke armen om me heen. ‘Dus ik ben maar wat blij met die hondenfobie van jou.’ Zijn lippen strijken over mijn wang. Ze trekken tergend, heerlijk langzaam een spoor naar mijn mond toe.

De geluiden uit de kamer dringen vaag tot mijn bedwelmde brein door. Ik hoor mensen aftellen. ‘Tien!’

Zijn lippen raken eindelijk de mijne. ‘Negen!’

Eerst zachtjes, maar dan voel ik zijn armen aanspannen. Hij drukt me dichter tegen zich aan.

‘Acht!’

Hij smaakt naar pepermunt.

‘Zeven!’

Ik welf mijn lichaam tegen het zijne en sla mijn armen om zijn nek. ‘Zes!’

Mijn ademhaling versnelt en ik voel zijn hart bonzen tegen mijn borst.

‘Vijf!’

Zijn stoppels schuren mijn kin terwijl de kus heftiger wordt.

‘Vier!’

Hij kreunt zachtjes in mijn mond.

‘Drie!’

Ik weet niet meer waar hij eindigt en ik begin.

‘Twee!’

Ik weet alleen dat ik dit de rest van de avond wil doen. Nee, de rest van het komende jaar!

‘Eén!’

Heel even maakt hij zich los uit de kus. Buiten adem prevelt hij in mijn oor: ‘Gelukkig nieuwjaar.’ Hij kijkt op me neer en de lichtjes in zijn ogen dansen. ‘Mag ik jouw eerste kus van 2013 hebben?’

‘Niets liever,’ murmel ik en dan zijn lippen alweer op de mijne. Door de roze mist in mijn hoofd borrelt een gedachte omhoog. Als een goed begin het halve werk is, wordt dit een topjaar.

Lisette Jonkman is journalist en fanatiek social media-gebruiker. Ze schrijft al haar hele leven. In mei 2011 won ze de Chicklit Schrijfwedstrijd van Luitingh-Sijthoff. In het voorjaar van 2012 debuteerde ze met de roman Glazuur, die door bezoekers van Chicklit.nl is uitgeroepen tot Boek van het Jaar. In 2013 verschijnt haar tweede roman, Verkikkerd.

Volg Lisette op Twitter via @Lis1988 en bezoek haar blog op
columnsvanlis.blogspot.nl.

Foto: © Bonnita Postma

Tankstationtrip
Petra Kruijt

Ik word gek. Mijn telefoon blijft maar trillen en rinkelen en ik heb ook nog een lichte kater van gisteravond, toen ik met Kyra ben gaan dansen om te vieren dat ik de knoop had doorgehakt om het uit te maken met Olivier. Ondanks zijn chique naam heeft hij een niet zo chique streek geflikt door met een andere vrouw te zoenen tijdens een avondje uit. Daar was ik nooit achter gekomen als hij het voor zich had gehouden, maar hij schaamde zich er niet voor en zette de foto op Facebook.

Olivier was verbaasd dat ik daar zo over viel en vond dat ik het hem wel kon vergeven. Het was maar een klein slippertje, tenslotte. Daar had ik best in mee willen gaan als we een vaste relatie hadden, zo een met trouwplannen, een eigen huis en een gezamenlijke bankrekening. Maar ik kende Olivier pas drie maanden. Als een man dan al met een ander zoent, wat staat je dan te wachten tegen de tijd dat de seven year itch opspeelt?

Daar hoef ik gelukkig niet meer over na te denken, want van Olivier ben ik af.

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik het uitmaakte. Afgelopen dinsdag ontdekte ik de foto op zijn Facebook en belde ik hem om het nieuws door te geven. Dat leek me voldoende.

Dat ik pas gisteren, vrijdagavond, met Kyra ben gaan stappen, was vooral haar idee. Ze vond dat ik uit moest gaan om Olivier te vergeten en misschien een nieuwe man te ontmoeten. Ik vond dat een beetje snel, en toch ging ik mee. Het zou in elk geval geen kwaad kunnen. Behalve dan de lichte kater die ik nu heb. Ach, daar helpt paracetamol tegen.

Ik neem een paar tabletjes in en werk een beschuit met hagelslag naar binnen. Nu mijn hoofd wat minder hard bonkt, moet ik toch maar eens kijken wat er met mijn telefoon aan de hand is. Het ergste trillen en piepen is opgehouden; ik had kennelijk wat gemiste oproepen en berichtjes omdat ik mijn telefoon ’s nachts altijd op vliegtuigstand zet. Een vooruitziende blik, zullen we maar zeggen.

Mijn berichtenbox telt zestien nieuwe sms’jes. Tjonge, ik ben wel heel populair ineens. Heb ik vannacht soms met iemand gezoend? Nee, dat zou ik me herinneren. Zo ver van de wereld was ik nu ook weer niet.

Ik open een van de berichtjes en lees: Hey lkkrding! Wat ben jij een geile meid, daar hou ik van. Bel me…

   Wat is dit nou weer? Ik klik door om de rest te lezen, maar na vijf sms’jes geef ik het op. Het is alleen maar meer van hetzelfde. Van de gemiste oproepen zijn geen voicemails achtergelaten en ik geloof dat ik daar maar blij mee moet zijn.

Dit is vast een streek van Olivier. Hij is nogal van de practical jokes. Vindt hij ontzettend grappig, en zijn vrienden zijn dat met hem eens. Die lachen zich een kriek als je hun matras besmeert met appelstroop of als je een glas bier aanbiedt waar stiekem wat urine bij zit. Het zijn volwassen mannen, maar je zou het soms niet zeggen.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat onze relatie sowieso geen lang leven beschoren was.

Er komt weer een sms’je binnen: Jij lust er pap van! Ik heb ’m al stijf voor je… Waar spreken we af?

Ja, dit is echt typisch Olivier. Hij heeft vast al zijn vrienden – en dat zijn er nogal wat – gevraagd om mij de hele dag schunnige berichtjes te sturen, net zolang tot ik er gek van word. Dan heeft hij pech. Ik gun hem de lol niet dat het de hele dag doorgaat, maar bel hem meteen.

‘Met Olivier.’

‘Ja hoi, je spreekt met Minke.’

‘Minke! Wat leuk om van je te horen. Bel je om het weer aan te maken?’

‘Ja. Ik heb ondoordacht gehandeld,’ zeg ik. ‘Neem je me terug?’

‘Daar moeten ik even over nadenken.’ Hij zwijgt een paar seconden en ik moet me inhouden om hem niet in de rede te vallen. Dan zegt hij: ‘Sorry, maar ik kan het niet. Je hebt me pijn gedaan.’

‘Hè, wat jammer nou. Maar gelukkig belde ik daar ook niet voor.’

‘Waarvoor dan wel?’

‘Ik denk dat jij dat heel goed weet.’

‘Eh… je zult me toch even moeten helpen.’

‘Kom op nou, Ol. Al die berichtjes?’

Ik hoor hem iets mompelen, dan lacht hij. ‘O mijn god. Hoeveel heb je er al gehad?’

‘Heb ik niet geteld,’ snauw ik. ‘Zorg maar dat het stopt.’

‘Dat kan ik niet.’

‘Wat nou weer!’ Ik kan de woede niet uit mijn stem weren, ook al had ik me voorgenomen mijn waardigheid in stand te houden.

‘Ik stuur die berichtjes niet. Het enige wat ik heb gedaan is de afzenders aan je nummer helpen.’

‘Zeg dan tegen die vrienden van je dat ze moeten ophouden.’

Weer lacht hij. ‘Ook die zitten er niet achter, voor de verandering.’

‘Je spreekt in raadsels, Olivier. Vertel me gewoon wat er is gebeurd en doe er dan wat aan.’

‘Ik heb je telefoonnummer achtergelaten op de muur van een mannentoilet.’

‘Fucking… fuck!’ roep ik uit. Oké, nu ben ik pas écht boos. ‘Shit, gast, dat dóé je toch niet! O man!’ Ik weet niet wat ik moet zeggen, daarom zeg ik maar alles wat er in mijn hoofd opkomt. ‘Lul! Klootzak!’ tier ik, en hoewel ik zelf ook vind dat ik viswijverig klink, kan ik er niet mee ophouden. ‘Verdomme Olivier! Wat ben je toch een eikel!’

‘Joh, dank je. Goed, je begrijpt dus wel dat het uit mijn handen is.’

‘Nee! Wacht! Dit kun je niet maken. Je moet het weghalen.’

‘Ik koop wel een nieuwe simkaart voor je. Niet zo overstuur raken,’ zegt hij sussend.

‘Niet overstuur raken? Iedereen die belangrijk is heeft dit nummer. Dat wéét je.’ Ik heb mijn 06-nummer al twaalf jaar en ik ben niet van plan het op te geven vanwege zo’n stomme actie. ‘Dit is met afstand de achterlijkste grap die je ooit heb uitgehaald. Je vertelt mij nu waar je mijn nummer op hebt gekalkt, of ik pak je driedubbel en dwars terug.’

‘Ik kijk er al naar uit.’

Hoe erg het ook is, ik geloof hem ook nog. ‘Olivier… please. Vertel het me gewoon.’

‘Alles wat ik erover kan zeggen is dat het langs de A2 is.’

‘De A2? Weet je wel hoe lang die is!’

‘Ja,’ zegt hij, en hij hangt lachend op.

Dat ik ooit kon vallen voor zo’n ongelofelijke klootzak.

Ten einde raad bel ik Kyra. Misschien heeft zij nog een idee wat ik kan doen. Terwijl de telefoon overgaat hoor ik op de achtergrond hoe er weer een berichtje binnenkomt. Wie zijn de mannen die reageren op een telefoonnummer in een wc-hokje? Ik heb ook weleens van die oproepjes gezien, maar moest daar alleen maar om gniffelen. Ik dacht ook altijd dat het nepnummers waren. Nou, niet dus.

Na acht keer overgaan neemt Kyra eindelijk op. Ze klinkt gehaast als ze zegt: ‘Tisser?’

‘Die lul van een Olivier, dat is er.’

‘Wat heeft hij nou weer gedaan.’ Kyra weet van zijn practical jokes en was al bang dat ik daar het slachtoffer van zou worden, maar we dachten allebei dat het gevaar was afgewend nu ik het had uitgemaakt. Hadden wij het even mis.

‘Hij heeft mijn telefoonnummer op de muur van een mannen-wc achtergelaten en nu word ik bestookt met hitsige sms’jes en telefoontjes.’

‘Heb je zo’n man gesproken?’ vraagt ze vol ongeloof.

‘Nee zeg, ik ben niet gek. Ik ga nergens op reageren.’

‘Zou ik ook maar niet doen. Net als met spamberichten: niet reageren, want dan weten ze dat je echt bent en wordt het alleen maar erger.’

‘Ik weet niet of het nog erger kan dan dit,’ zucht ik.

‘Het kan altijd erger.’

‘Ja, je zult wel gelijk hebben. Maar wat moet ik nu dan? Dit kan ook niet zo doorgaan.’

‘Tja,’ zegt ze, erg behulpzaam. ‘Dat is een lastige.’

Er gaat ineens een lichtje bij me op. ‘Mag ik jouw auto vandaag lenen?’

‘Kan niet, ik moet zo werken.’

‘Je kunt toch op de fiets? Toe, alsjeblieft. Ik ben zo bij je als ik je auto mag lenen.’

‘Goed dan. Maar opschieten, want ik moest eigenlijk al weg zijn.’

Met de belofte dat ik hem volgetankt aflever als ik klaar ben mag ik de hele dag gebruikmaken van Kyra’s bolide. Ik draai ermee de A10 op en wissel dan naar de A2. Olivier woont in Eindhoven, dus ik vermoed dat het betreffende mannentoilet zich ergens tussen hier en daar bevindt. Hopelijk langs de weghelft waar ik nu rijd in zuidelijke richting, maar anders neem ik gewoon ook de terugweg. Ik zal net zolang doorgaan tot ik het heb gevonden. Zelfs al moet ik in een Van der Valk slapen en morgen verdergaan.

Het eerste tankstation doemt al snel op aan mijn rechterhand. Ik neem de afslag en zet de auto op de parkeerplaats, waarna ik op zoek ga naar de toiletten. Tot mijn opluchting zitten die binnen in het winkeltje en niet aan de achterkant van het tankstation, waar ze vaak tien keer zo erg stinken. Ik gooi vijftig cent in de automaat om het poortje te openen en blijf dan een beetje dralen in de betegelde ruimte tussen de mannenen vrouwenkant. Achter mij langs gaat een man de toiletten binnen en ik sneak achter hem aan.

Twee van de vijf hokjes zijn bezet. Ik sluit mezelf gauw op in een van de onbezette hokjes en bekijk de wanden. Brandschoon. Dat belooft niet veel goeds voor de andere hokjes. Toch moet ik ze allemaal bekijken voor ik dit tankstation van mijn lijstje kan strepen.

Opgesloten in het derde lege hokje wacht ik tot in de laatste wordt doorgespoeld. Zodra ik hoor dat links van me het hokje vrijkomt, maak ik de deur open en scan snel de wanden. Ook hier niks.

Het was ook te mooi om waar te zijn. De kans dat ik meteen prijs zou schieten, was net zo klein als de kans dat Olivier en ik ooit nog een gelukkig getrouwd stel worden.

Ik stap weer in Kyra’s auto en rijd naar het volgende tankstation. Er zit nog voldoende brandstof in de tank om door te rijden tot Luxemburg, dus ook hier ga ik meteen door naar de parkeerplaatsen. Helaas zitten de toiletten bij dit tankstation wel achteraf. Ik knijp mijn neus dicht voor ik naar binnen stap en tot mijn schrik betrap ik een man die aan het urinoir staat.

‘Hoi,’ zegt hij. ‘Te druk bij de vrouwentoiletten?’

Ik vraag me af of ik hem de waarheid moet vertellen over vrouwentoiletten achter het tankstation, namelijk dat geen vrouw ze ooit gebruikt. Ik besluit het niet te doen. Het zou hem op slechte ideeën kunnen brengen.

Daarom knik ik maar gewoon en ga ik het enige hokje binnen dat deze mannen-wc heeft. Daar zie ik een heleboel op de muren gekalkt staan, maar niet mijn nummer. Gek genoeg lucht me dat op.

Als ik het hokje verlaat is de man nog niet weg. Ik verlaat zo snel mogelijk de toiletten zonder mijn handen te wassen. Kyra kennende heeft ze wel wat handenalcohol in het handschoenvakje, en anders koop ik straks ergens een flesje en neem ik het stuur er ook mee af. Alles beter dan nog een minuut doorbrengen in één ruimte met die engerd.

Ik rijd weer verder. Op de radio doen ze de Harlem Shake en ik kan het niet helpen dat ik achter het stuur meedoe. Het leidt me af van mijn volgende stop, waar ik opnieuw de mannentoiletten zal moeten betreden. Ik heb deze missie van tevoren toch wat onderschat. De gedachte dat dit mogelijk nog maar het begin is, moet ik snel uit mijn hoofd zetten.

Ik mag ook weleens wat geld gaan inwisselen voor muntjes van vijftig cent. Daarvan zal ik er vandaag veel nodig hebben, want bij de derde stop moet ik alweer geld in een automaat gooien om het poortje te openen. Zonder aarzelen sla ik daarna rechtsaf en ik loop met oogkleppen op door naar het eerste wc-hokje, dat ik direct dichttrek.

Hier is niks te vinden. Voorzichtig trek ik de deur weer open om te checken of de kust veilig is.

Meteen heb ik via de spiegel oogcontact met een man, die mij bevreemd aankijkt. Ik probeer te glimlachen op een manier die zegt: maak je geen zorgen, ik weet wel wat ik doe. Al begin ik me af te vragen of dat wel echt zo is.

‘Dit is de mannenkant,’ zegt hij.

‘Dat weet ik.’

‘Ben je soms naar iets op zoek?’

Ik haal opgelucht adem. ‘Ja, toevallig wel.’

‘Misschien kan ik je helpen?’

‘Ik vrees van niet. Het is niet zozeer dat ik iets kwijt ben, meer eh… nou ja.’

‘Hmm. Daar kan ik niet zo veel mee.’

‘Snap ik.’ Ik zucht. ‘Sorry, het heeft toch geen zin, ik zal je er niet mee opzadelen.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Je ziet eruit alsof je wel hulp kunt gebruiken.’

Ik kijk naar mijn eigen gezicht in de spiegel en schrik van wat ik zie. Ik heb donkere kringen onder mijn ogen en mijn haar is niet gekamd, en de algehele aanblik doet nog het meest denken aan een vaatdoek.

‘Loop anders even mee naar buiten,’ biedt hij aan. ‘Dan kun je me vertellen wat je zoekt. Als je dat wilt tenminste.’

Op de een of andere manier wil ik dat wel. Zijn gezicht ziet er vriendelijk uit en het zou fijn zijn om iemand deelgenoot te maken van mijn probleem, ook al kan hij niks voor me betekenen. Zoals het er nu voorstaat is een luisterend oor al genoeg.

We lopen naar buiten en vlak bij de auto’s gaat hij aan een picknicktafel zitten. ‘Zo,’ zegt hij. ‘Dus je bent ergens naar op zoek, maar je bent niks kwijt. Ik moet zeggen dat ik geïntrigeerd ben.’

‘Zo spannend is het nu ook weer niet. Het is mijn ex. Het is op een nogal vervelende manier afgelopen tussen ons en nu leek het hem leuk om mij terug te pakken door mijn telefoonnummer op de muur te schrijven in een mannen-wc. Het enige wat hij erover wilde zeggen is dat het langs de A2 is. Dus nu ben ik op zoek naar de wc met mijn telefoonnummer, zodat ik het weg kan halen. Ik krijg al de hele ochtend berichtjes van mannen die vieze dingen met me willen doen.’ Als om mijn verhaal kracht bij te zetten gaat net mijn telefoon over. Ik wurm het ding uit mijn zak en zie dat er gebeld wordt met een onbekend nummer. Ik weiger de oproep en kijk wanhopig op naar de man tegenover me. ‘Dat dus.’

‘Jeetje, wat een eikel. Zoiets doe je toch niet?’

‘Dat vond ik dus ook. Maar hij is nogal van de practical jokes, dus in zekere zin had ik het kunnen verwachten.’

‘Dit is geen grapje meer.’

‘Humor is een rekbaar begrip. Zeker in zijn wereld. Maar ik ben blij dat je aan mijn kant staat.’

‘En ik kan je helpen,’ oppert hij. ‘Ik kan met je meegaan en in de toiletten kijken, zodat jij niet naar binnen hoeft bij mannen-wc’s.’ Dan zwijgt hij ineens en hij krijgt een kleur. ‘Als je dat op prijs stelt tenminste…’

‘Nou, dat zou fantastisch zijn. Maar dat kan ik niet van je vragen.’

‘Dat hoeft ook niet, ik bied het aan. Ik heb vandaag niks te doen. Ik was op weg naar huis en heb de rest van de dag niks gepland.’ Hij staat op en klopt op zijn benen. ‘Kom op, we doen het gewoon. We maken er een soort roadtrip van. Een tankstationtrip.’

Door zijn enthousiasme krijg ik er ineens ook zin in. Echt zin, zoals je je kunt verheugen op een reis of een ijsje van de Italiaan. ‘Oké dan,’ zeg ik. ‘We gaan ervoor. Rijd jij achter mij aan of ik achter jou?’

‘Maakt niets uit. We komen elkaar bij de volgende stop toch vanzelf weer tegen.’

Daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Het duurt niet lang voor we het volgende tankstation op onze route vinden en daar zetten we de auto’s achter elkaar op de parkeerplaats, waarna we samen naar het winkeltje lopen zodat hij de toiletten kan checken. Ik schrijf mijn telefoonnummer op een papiertje en geef dat aan hem.

‘Ben je niet bang dat ik je nu ook ga stalken?’ vraagt hij.

‘Daar lijk je me niet het type voor. En trouwens, als je het wel zou doen, zou ik je negeren. Net als al die andere mannen.’

Hij grijnst naar me en verdwijnt dan zonder iets te zeggen met het briefje op de wc.

‘En?’ vraag ik zodra hij weer naar buiten komt.

‘Helaas. Niks gevonden.’

‘Shit.’

‘Ach, dat viel ook wel te verwachten. Het was pas je tweede stop, toch? Kom op, door naar de volgende.’

De volgende twee stops leveren ook niets op, en daarna komen we bij een wegrestaurant. Het is lunchtijd en ik heb eigenlijk ook wel trek in iets, dus nadat Sven – zoals mijn heldhaftige helper blijkt te heten – de wc’s zonder resultaat heeft gecontroleerd, stel ik voor dat we even pauzeren voor een broodje.

Net als we zitten krijg ik weer een sms’je binnen. Ik verwijder het ongelezen, net zoals ik alle berichten alweer heb verwijderd.

‘Wat stond erin?’ vraagt Sven.

‘Ik heb het niet gelezen.’

‘Ben je niet benieuwd dan?’

‘Nee, het zijn toch alleen maar oneerbare voorstellen. Ik heb er in totaal zes gelezen en ben drie keer het woord “geil” tegengekomen, vier keer “stijve” en nog ontelbaar veel andere verwijzingen naar seks. Dat is nou niet het eerste waar ik zin in heb op een zaterdagmorgen.’

‘Je vraagt je af wie die mannen zijn die reageren op zo’n berichtje in de wc.’

‘Ja, dat vroeg ik me inderdaad al af. En ik heb niet zo veel zin om erachter te komen.’

Hij lacht. ‘Ik dacht eigenlijk altijd dat het mannen waren die hun telefoonnummers achterlieten in de mannen-wc’s. Je weet wel, voor homoseks.’

‘Shit, misschien zijn het wel allemaal homo’s van wie ik nu berichtjes krijg! Ik weet niet of erbij staat dat ik een vrouw ben,’ zeg ik verschrikt. Op de een of andere manier is de gedachte dat al die mannen denken dat ik een man ben, nog erger dan dat het gewoon heteromannen zijn die me proberen te verleiden tot bermseks.

‘Geef mij anders je telefoon de volgende keer dat hij overgaat, dan zijn we er zo achter.’

‘Nee, nee, absoluut niet. Ik neem niet op en ik reageer niet. Ik wil ze niet op ideeën brengen.’

Sven knikt. ‘Je hebt gelijk ook. Maak je geen zorgen, we vinden dat toilethokje wel. Al moeten we tot diep in de nacht doorgaan.’

Ik neem een hap van mijn broodje en knik dankbaar naar hem. Ik weet niet waaraan ik zijn hulp verdiend heb. Misschien is het de kosmos die mij te hulp schiet omdat mij zo veel onrecht is aangedaan, met Olivier die eerst met een ander zoende en daarna ook nog mijn telefoonnummer tot homosekslijn bombardeerde. Misschien is de komst van Sven een teken dat het allemaal goed komt.

Of misschien toch ook niet. We zijn al bijna bij Eindhoven en nog steeds heeft Sven niets gevonden. Heel even verdenk ik hem ervan dat hij niet goed kijkt, dat hij het gewoon leuk vindt om met me op tankstationtrip te zijn en het wil rekken, en dat hij dus niet vertelt dat onze missie eigenlijk allang is voltooid.

Meteen daarna verwerp ik die gedachte weer. Waarom zou hij dat doen? We hebben het best leuk samen, maar we weten nauwelijks iets van elkaar en ik heb niet het gevoel dat hij met me probeert te flirten of wat dan ook. Hij doet gewoon belangeloos iets voor me en het is fout van mij om daar meer achter te zoeken.

Bij het laatste tankstation op de heenreis naar Eindhoven vinden we ook niks. Ik zie het al aan zijn gezicht als Sven de toiletten weer uitkomt.

‘Fuck,’ zeg ik.

‘Wat wil je nu doen?’ vraagt hij. Ik heb hem al verteld dat Olivier in Eindhoven woont en dat ik dus niet verwacht dat we het verder richting het zuiden moeten zoeken, omdat hij meestal alleen het stuk rijdt tussen Amsterdam en Eindhoven. Al zou het wel weer net wat voor hem zijn om speciaal de andere kant op te gaan zodat hij me een hak kan zetten.

‘Laten we erom tossen,’ stel ik voor. ‘Kop is terug naar Amsterdam, munt is door naar Maastricht.’

Sven vist een muntje uit zijn zak en gooit het op. Dan slaat hij het op zijn andere hand en tot mijn schrik glimt een euroteken me tegemoet. ‘Door naar Maastricht dus,’ zegt hij. ‘Tenzij het je toch geen goed idee vindt.’

‘Je hebt het muntje niet gemanipuleerd, toch?’

‘Nee hoor. Erewoord.’

‘Goed dan. Laten we het maar interpreteren als een teken.’

‘Een teken van wat?’

‘Een teken dat dit een heel lange dag wordt,’ zeg ik lachend.

‘Oké. Ik vind het geen probleem.’

‘Dat waardeer ik echt, Sven.’ Ik kijk hem aan en vraag me af wat hij van me moet denken. Toon ik wel genoeg dankbaarheid? ‘Hartstikke bedankt,’ zeg ik nog maar eens.

‘Geen dank. Ik vind het verrassend leuk om te doen.’

Verrassend genoeg vind ik dat ook. Wie had dat kunnen denken.

Mijn mobiel heb ik inmiddels uitgezet. Ik werd helemaal gek van de binnenkomende berichtjes en het feit dat het ding ieder halfuur rinkelde. Het hield maar niet op. Aangezien ik toch niet verwacht dat iemand van enig belang mij probeert te bereiken, kon ik hem net zo goed uitzetten.

Ik heb de hoop al laten varen dat Olivier zich bedenkt en me alsnog vertelt waar precies ik moet zijn. Hij is zich nu vast met zijn vrienden aan het verkneukelen omdat hij weet dat ik bestookt word met sms’jes. Al vraag ik me af of hij had kunnen vermoeden dat het zó erg zou zijn.

Ik ben ondertussen razend benieuwd geworden wat hij op die muur heeft gezet, behalve mijn telefoonnummer. Het moet wel heel overtuigend zijn. Nou is dat hem ook wel toevertrouwd. Hij bereidt zijn streken altijd goed voor en laat niets aan het toeval over. Als hij niet zo goed was in zijn werk zou hij eens moeten solliciteren bij Bananasplit. Dat zou het niveau van het programma aanzienlijk opkrikken en misschien zou het zijn omgeving ook wat ontlasten, omdat hij zijn wilde ideeën niet meer hoeft uit te voeren op vrienden en familie.

Achter Sven aan rijd ik een grote parkeerplaats op langs de bosrand. Het is al onze zoveelste stop en toch komt hij weer lachend en vol goede moed de auto uit. ‘Zullen we hier een stukje wandelen?’ vraagt hij. ‘Even de benen strekken. Mijn rechtervoet wordt een beetje lam van het gaspedaal.’

‘Goed idee,’ zeg ik. ‘We hebben toch tijd genoeg.’ Dat bedoel ik niet eens sarcastisch, want ik was verbaasd om te zien dat het pas halverwege de middag is en we nu al ver in Limburg zijn. Als het zo doorgaat kunnen we nog voor middernacht terug zijn in Amsterdam en alle toiletten gecontroleerd hebben. En de kans dat we mijn telefoonnummer daadwerkelijk pas bij de allerlaatste stop op de weg terug vinden, is wel heel erg klein. Het moet dus wel eerder gaan lukken.

We sluiten onze auto’s af en lopen het bosachtige gebied in. De natuur hier is prachtig, en dat zo dicht langs de snelweg.

‘Heb je er nog een beetje vertrouwen in?’ vraagt Sven.

‘Ik moet wel. Olivier heeft gezegd dat het ergens langs de A2 is en het klonk niet alsof hij loog. Hij is tot veel in staat, maar liegen niet.’

‘Waarom is het eigenlijk geëindigd tussen jullie?’

‘Het was niet echt een serieuze relatie, hoor. We waren pas drie maanden aan het daten en toen zoende hij met een ander. En dat niet alleen, hij plaatste er ook nog trots een foto van op Facebook. Dat leek mij een goede reden om het uit te maken, al tilde hij er niet zo zwaar aan. Ik hou het er maar op dat Olivier in deze fase in zijn leven nog niet toe is aan een vaste relatie.’

‘Tja. Sommige mannen voelen zich inderdaad nogal snel beperkt in een relatie.’

‘En jij? Heb jij een vriendin?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, al twee jaar niet meer.’

‘Dus je geniet ook lekker van het vrijgezellenbestaan.’

‘Mwoah. In het begin vond ik het fantastisch, uitgaan zonder rekening te hoeven houden met een vriendin, op vakantie kunnen met vrienden en dan zomaar een onenightstand hebben met een leuk Spaans meisje. Maar al die wisselende contacten vervelen ook snel.’

Ik ben verbaasd dat hij me zo open vertelt over zijn uitspattingen. Misschien is het omdat ik ook eerlijk verteld heb over hoe het is gegaan met Olivier, al kom ik uit dat verhaal wel als de betere helft naar voren. Zo’n verhaal is lekker om te vertellen: stoer wijf dat het uitmaakt met haar vriend nadat ze ontdekt heeft dat hij met een ander heeft gezoend, in plaats van met de hand over het hart te strijken en hem nog een kans te geven. Een lichtend voorbeeld voor vrouwen over de hele wereld. Op het werk waren ze er in ieder geval flink van onder de indruk. Ik denk dat ik mijn collega’s de nieuwe wending die het verhaal vandaag heeft gekregen maar niet ga vertellen.

‘Je zou dus wel weer een relatie willen,’ zeg ik tegen Sven.

‘Ja. Maar ik ben er niet bewust naar op zoek. Ik heb een vriend die staat ingeschreven op alle mogelijke datingsites en iedere week wel een andere vrouw ontmoet, maar nooit is er iets bij. Ik wil er liever op vertrouwen dat het vanzelf wel op mijn pad komt als het zo moet zijn.’

Ik ben even stil terwijl ik me afvraag of hij hiermee nu op mij doelt. Maar hij zegt verder niks en ik durf het niet te vragen. Straks beledig ik hem nog en wil hij niet meer meezoeken. Dan moet ik de rest van de route alleen afleggen en – erger nog – zelf de mannen-wc’s binnenstappen. Die ene ervaring van vanmorgen was spannend genoeg, ik heb geen enkele behoefte om dat nog een keer mee te maken. Op dit moment is Sven voor mij te waardevol om het risico te lopen dat ik hem kwijtraak.

We zijn alweer bijna terug in Eindhoven aan de andere kant van de snelweg als we het zoveelste tankstation tegenkomen. Ik ben de tel inmiddels goed kwijt en het is al bijna avond. Ook heb ik het gevoel dat Sven het wat minder leuk begint te vinden nu het zo lang duurt.

Ik had nooit moeten voorstellen om kop of munt te doen. Natuurlijk staat mijn nummer ergens tussen Amsterdam en Eindhoven. Het was tijdverspilling om verder naar het zuiden te rijden. En Sven kan wel gezegd hebben dat hij desnoods tot middernacht doorgaat, als het erop aankomt weet ik niet of hij dat ook daadwerkelijk zal doen.

‘Als het hier niet is, stoppen we ermee voor vandaag,’ zeg ik zodra ik uit de auto ben gestapt.

‘Wat? Ben je gek geworden? Nee hoor, we zijn niet zo ver gekomen om het op te geven. Stel je voor dat het deze is? Of de volgende? Je mag hem niet laten winnen!’ vindt Sven.

‘Ik laat hem ook niet winnen. Dan ga ik gewoon morgen verder.’ Ik zeg bewust ‘ik’, want ik mag er niet van uitgaan dat Sven zo lief is om me ook dan weer te helpen. Hij heeft al zo veel voor me gedaan. ‘Bedankt dat je dit wilde doen, Sven. Ik stel het echt heel erg op prijs. Ook al heeft het niet het resultaat opgeleverd dat we wilden.’

‘Je wilt het echt opgeven, hè? Nou, denk maar niet dat ik dat toesta. Desnoods ga ik in mijn eentje door.’

‘Ik bewonder je doorzettingsvermogen,’ zucht ik.

‘Dank je wel. Nou, als je me even wilt excuseren, ik heb een paar toiletten te controleren.’ Ik hoor hem naar binnen gaan en in plaats van dat hij meteen weer naar buiten komt, gaat hij eerst ook nog even zelf plassen. Ondanks dat ik weinig hoop meer heb op een goede afloop, hou ik het bijna niet van de spanning nu hij er zo lang over doet.

Dan komt hij eindelijk weer naar buiten en aan zijn gezicht zie ik meteen dat we beet hebben. Hij kan het niet verbergen, al kan ik het moeilijk geloven.

‘Is het echt waar?’ roep ik uit.

Hij knikt. ‘Met dikke zwarte permanent marker. Nu moeten we alleen nog een manier vinden om het weg te krijgen.’

‘Nou, we hebben hier een heel tankstation vol met agressieve middelen. Een daarvan moet vast wel geschikt zijn om een beetje markeerstift te verwijderen.’ Ik ben zo blij dat ik het ineens weer helemaal zie zitten. Het meest dankbaar ben ik nog voor de toss die ons deze kant uit stuurde, anders waren we nu weer in de buurt van Amsterdam geweest en desondanks geen stap verder.

‘Ik google het wel even,’ zegt Sven en hij haalt zijn mobiel tevoorschijn. ‘Hier staat dat je het kunt verwijderen met tandpasta. Parodontax schijnt het beste te werken.’

‘Tandpasta, voor permanent marker?’

‘Ik heb er geen ervaring mee, maar veel mensen zeggen dat het werkt.’

Het is het proberen waard. Ik loop om het gebouw heen en stap het winkeltje binnen. Verrassend genoeg heeft het tankstation nog Parodontax in het assortiment ook, dus ik koop een tube en een tandenborstel, loop weer naar buiten en geef de gereedschappen aan Sven. ‘Zou jij het willen doen?’

‘Tuurlijk.’

‘Als het niet lukt, moet je maar roepen, dan gaan we met zwaarder geschut aan de slag.’

‘Wil je niet nog even naar de muur kijken?’ vraagt hij. ‘Afscheid nemen.’

‘Vertel me maar wat er staat. Dat is genoeg.’ Ik weet niet of ik er goed aan doe om dit te willen weten, maar ik ben te benieuwd om de kans te laten schieten.

Zittend op de stoep wacht ik tot Sven klaar is. Er komt een vrachtwagenchauffeur voorbij die ook het toiletgebouwtje binnengaat. Ik ben benieuwd hoeveel wc’s er daarbinnen zijn en waar mijn nummer precies staat. Zou het in een hokje zijn of boven het urinoir?

In elk geval krijgt deze man niet de kans meer om me te sms’en. Het idee dat types zoals hij me de hele dag al belagen is erg genoeg zonder dat ik er concrete gezichten bij heb.

Het is een raar idee dat alle mannen die mij gebeld en ge-sms’t hebben op een bepaald moment van deze dag hier waren, waar ik nu ook ben. Stel je voor dat ze allemaal op me hadden gewacht en nu en massaal op me afkwamen. Ik moet er niet aan denken. Gelukkig is het nu voorbij, vanaf morgen kan ik mijn telefoon weer zonder gevaar aanzetten. Hooguit krijg ik nog een paar naweeën te verwerken van mannen die mijn nummer hebben opgeslagen, maar dat zal ook wel gauw ophouden als ik niet reageer.

Na wat minstens een halfuur lijkt komt Sven weer naar buiten met een halflege tube Parodontax en een versleten tandenborstel. ‘Het is weg,’ zegt hij.

Ik sta op en vlieg hem om de hals. Dan, geschrokken van mijn eigen reactie, laat ik hem weer los en neem een gepaste afstand. ‘Dat is geweldig. Wow, Sven… Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.’

‘Maak je geen zorgen. Als ik niet met jou was meegegaan, was deze dag vast een stuk saaier geweest.’ Hij pakt zijn telefoon erbij. ‘Wil je nog weten wat er stond?’

Ik kijk op het schermpje naar een foto van het bericht dat hij zojuist heeft verwijderd. Het is nog vrij uitgebreid ook; misschien heeft het daarom zo veel reacties teweeggebracht. Er staat: Ik heb mijn vriend gedumpt en ben op zoek naar lekkere ongecompliceerde reboundseks. Help jij me uit de brand? Bel me! xxx Minke.

‘Die klootzak heeft ook nog mijn naam erbij gezet!’

‘Eén troost: je bent in elk geval niet de hele dag plat gebeld door homoseksuele mannen.’

Ik lach opgelucht. Ja, op een vreemde manier is dat toch wel een troost.

Sven kijkt zoekend om zich heen. Nu we ons doel bereikt hebben, is ons bondgenootschap niet meer nodig. Hooguit kunnen we nog achter elkaar aan terugrijden tot aan Utrecht, en dan rijd ik door naar Amsterdam en is het net alsof dit alles nooit is gebeurd. Dan heb alleen nog de berichtjes in mijn telefoon om me eraan te herinneren wat een bizarre dag vandaag was.

Hij frommelt het papiertje met mijn nummer uit zijn zak en geeft het aan me. ‘Dit heb ik nu niet meer nodig.’

‘O…’ Ik bijt op mijn lip. ‘Zou je het niet eh…’

‘Ritueel verbranden?’

‘Nee, ik dacht eerder dat jij het misschien wel wilde houden,’ zeg ik. ‘Voor wie weet.’

Hij lacht. ‘Dat zou ik heel graag willen. Als jij het tenminste nog aankunt om gebeld te worden.’

‘Goed punt,’ lach ik terug. ‘Misschien moet je eerst even een paar dagen wachten zodat ik ben bekomen van de schrik.’

‘En daarna?’

‘Daarna wil ik graag door je gebeld worden.’

‘O,’ zegt hij, ‘ik kan anders wel iets bedenken wat ik nóg liever wil.’

Ik kijk vragend naar hem op. ‘En dat is?’

Sven buigt zich naar me toe en geeft me een heerlijke lange zoen die me alles doet vergeten. Weg zijn de vrachtwagenchauffeurs met hun bierbuiken en vieze berichtjes, weg is de weeïge urinelucht die rond dit toilet hangt. Heel even bestaan alleen hij en ik nog.

Zodra hij heeft losgelaten kijkt hij me met twinkelende ogen aan en zegt: ‘Een broodje kroket delen. Ik heb trek.’

Petra Kruijt voltooide de School voor Journalistiek in Utrecht in 2008. Ze werkte daarna eerst zes maanden als tekstschrijver en ging in februari 2009 verder als freelance journalist, copywriter en (eind)redacteur.

Gemma & Partners is haar debuut, welke in 2009 bij uitgeverij Zomer & Keuning verscheen. Inmiddels heeft Petra vier gepubliceerde romans en diverse korte verhalen op haar naam, waaronder de in 2012 verschenen roman Onder studenten.

Volg Petra op Twitter via @petrakruijt en bezoek haar website op: www.petrakruijt.nl.

Jenny Lopez heeft een rotweek
Lindsey Kelk

‘Jenny Lopez, je bent verrukkelijk.’

Het was een waardeloze week. Ik was blut, ik verveelde me dood en ik zat zonder vriendje. Tot nu toe, dan.

Mijn date leunde naar achteren in zijn stoel en lachte me stralend toe. Onwillekeurig lachte ik terug. Dit kon in de annalen worden bijgeschreven als een van de beste eerste dates ooit. Brian Williams was vijfendertig jaar, single en een schatje. We hadden elkaar een paar weken eerder leren kennen op het verjaardagsfeestje van mijn vriendin Erin en ik baal ervan dat ik het moet toegeven, maar ik heb qua flirten echt alles uit de kast moeten halen om hem tot deze date te inspireren. Hij gaf geen sjoege tot we om vier uur ’s nachts naar onze taxi’s wandelden (oké, wankelden), maar verdomme nog aan toe – ik had toch maar mooi zijn nummer gekregen.

En daarom zaten we nu al ruim een uur goed verborgen op het binnenplaatsje van Brooklyn Social te kletsen en te lachen over de beproevingen van onze dag, onze vreselijke metroavonturen en hoe belachelijk Brooklyn in het algemeen was, en ‘ons’ Brooklyn in het bijzonder. De tijd vloog voorbij en ik was verrukkelijk. Wie vond het nu niet leuk om dat te horen? Ik had dan ook ontzettend mijn best gedaan. Mijn haar was net gewassen, ik had wat lokken naar achteren gestoken om mijn stralende huid – met dank aan een nieuwe bronzer – niet achter mijn krullen schuil te laten gaan. Wat betreft mijn kleding had ik het simpel gehouden, al kwamen mijn ‘meisjes’ wel leuk in beeld in een witte singlet met knoopjes, op een skinny jeans met hoge hakken eronder. Er nog beter uitzien was onmogelijk geweest. Al had er goed uitzien me nog niets opgeleverd sinds ik terug was uit LA. Nou ja, tot vanavond dan.

‘Dus, wat doe je voor de kost?’ vroeg ik, en ik zette me schrap voor het slechte nieuws. Ooit was dit altijd mijn eerste vraag, maar tegenwoordig zei het niets meer. Bankiers waren blut, muzikanten steenrijk – de hele wereld stond op zijn kop.

‘Ik ben schrijver.’ Hij knikte langzaam en legde zijn handen op zijn knieën. ‘Wauw, het heeft lang geduurd voor ik dat hardop kon zeggen.’

‘Goed zeg.’ Een schrijver? Oké, daar kon ik wel wat mee. Waar ik niets mee kon, was dat mijn glas al zeker een kwartier leeg stond. Dat viel hem blijkbaar niet op. Nou ja, misschien een gele kaart, maar zeker nog geen rood. ‘Waar schrijf je zoal over?’

‘Ja, nou, ik heb het meest met Nietzsche of Kierkegaard en zo.’ Mijn date duwde zijn zware zwarte bril op zijn neus omhoog. ‘En Ayn Rand heeft mijn leven veranderd. Ayn Rand en Bukowski, weet je wel?’

En daar was-ie dan alsnog: de gele kaart.

Ik knikte en staarde in mijn lege glas voor ik nog een slokje nam van het smeltwater van de ijsblokjes, dat nog een beetje naar gin smaakte. Eén gele kaart op een heel uur, het kon erger.

‘Volgens mij is het voor een vrouw moeilijk om die schrijvers te begrijpen,’ verklaarde hij voor ik een antwoord had kunnen bedenken. ‘Dus je bent geen lezer, dat is geen dealbreaker, hoor.’

Hiermee kwam hij toch gevaarlijk dicht in de buurt van een tweede gele kaart.

Ik dacht aan de stapel beduimelde boeken naast mijn bed, maar hield mijn mond. Er was geen reden om mijn verzameling zelfhulpboeken, reisgidsen en elk deel uit de Twilight-serie te verdedigen tegenover mijn voorheen fabuleuze date. En trouwens: ik had Bukowski en Rand wel degelijk gelezen en naar mijn bescheiden mening waren het allemaal boeken voor klootzakken.

‘Geweldig is het natuurlijk ook niet,’ vervolgde hij met een superieure blik en tilde het laatste restje plaatselijk gebrouwen bier naar zijn mond. ‘Maar het is geen dealbreaker.’

In mijn afwezigheid was er iets verschrikkelijks met New York gebeurd. Vijf maanden in LA en alle felbegeerde vrijgezellen waren verdwenen. Of ik was onzichtbaar geworden. Of een trol. Aangezien ik elke ochtend in de smorende stadshitte ging hardlopen, kon het dat laatste niet zijn. Volgens mij roken ze nog aan me dat ik een tijdje in LA had gezeten. Er gaat niets boven een vleugje Westkust om New Yorkse mannen tegen je in het harnas te jagen.

Ik bestudeerde Brian Williams, die aan de andere kant van het kleine smeedijzeren tafeltje op het binnenplaatsje van Brooklyn Social tegenover me zat. Normaal gesproken weigerde ik me buiten Manhattan te begeven voor een eerste date, maar aangezien ik al een maand terug was en amper kandidaten was tegengekomen, kon ik niet al te erg op mijn strepen staan. Hij was nog steeds een schatje. Lang genoeg (dat wil zeggen: langer dan ik als ik hakken draag), kort donker haar en met die zware bril die ik eerder wel apart en eigenzinnig vond staan. Nu vond ik het ding vooral geaffecteerd en pretentieus. Er zat vensterglas in. Dat krijg je als je niets te zeggen hebt, besefte ik. Dan verberg je je achter rekwisieten en onleesbare, gecompliceerde auteurs. Zo bespaarde je tijd en moeite om een nuttig, fatsoenlijk mens te worden.

‘Waar schrijf je zoal voor?’ Ik verdiende minimaal tien bonuspunten voor het feit dat ik er nog wat van probeerde te maken. Er was nog een klein, klein, klein kansje dat hij alleen maar een beetje onhandig was en geen onvoorstelbare loser. ‘Mijn beste vriendin heeft een column in Look magazine.’

‘Look magazine?’ Hij glimlachte. ‘Interessant. Mijn werk gaat wat dieper.’

O ja, mijn beste vriendin afzeiken. Daar krijg je geen tweede date mee, vriend.

‘En je hebt dus een uitgever?’ vroeg ik zo onschuldig mogelijk.

‘Eh, nee. Het gaat om het vak, niet om het publiceren.’

Op je vijfendertigste? Meende hij dat nu echt? Ik vond hem per seconde minder leuk worden.

Ik wilde zeggen: Als je niet gepubliceerd wordt, moet je je misschien niet voorstellen als schrijver, kloothommel, maar ik hield me in. Ik hield het op een redelijk neutraal: ‘Maar… waar verdien je dan je geld mee?’

‘Op dit moment verdiep ik me een beetje in de fotografische detailhandel.’ Hij gebaarde veel met zijn handen, de mouwen van zijn vintage Strand-shirt schoven ervan omhoog over zijn magere armen. ‘Dat is mijn andere passie. Mijn werk is te zien in een realtimegalerie op Tumblr. Je zou het eens moeten bekijken, want…’

‘Dus je werkt in een fotowinkel en je hebt een blog,’ concludeerde ik.

Hij schonk me een koele, effen blik. Verbazingwekkend hoe snel je kunt gaan van ‘Verrukkelijk’ naar ‘Ik steek nog liever mijn eigen ogen uit met gesplinterde eetstokjes dan dat ik je nog één blik waardig keur.’

‘Dus, wat doe jij in je vrije tijd? En zeg alsjeblieft niet dat je tv kijkt, want ik heb niet eens een televisie. Tv is een kanker.’ Hij leunde weer naar achteren en keek nog eens goed naar mijn borsten. Hij had blijkbaar besloten dat mijn cupmaat de moeite waard was om nog wat langer voor te blijven.

Ik had inmiddels veel spijt van mijn strakke topje. En het enige waar ik aan kon denken was of er een herhaling van Glee op tv zou zijn als ik nu naar huis ging. Ik kon er over een halfuurtje zijn.

‘Weet je, ik ga even een drankje halen.’ Ik schonk hem een oog-verblindende glimlach, trok mijn lange losse krullen even in een paardenstaart en liet ze toen weer over mijn schouders vallen. Mijn beste vriendin Angela noemt dit mijn klassieke strippertruc, maar ik wilde gewoon zeker weten dat hij flink de pest in zou hebben als ik weg was. ‘Jij ook nog wat?’

‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen,’ zei hij met een grijns.

Oké, het mocht de laatste tijd dan behelpen zijn geweest met dates, maar op een eerste date al de rekening splitten? Wat een eikel. Tijd om op te stappen.

‘Ik ben zo terug,’ zei ik. Normaal gesproken is het niet mijn gewoonte om te liegen. Het is slecht voor de ziel en belangrijker nog, heel slecht voor je teint. Er was echter geen beleefde manier om te zeggen: Hé, pretentieuze klootzak, ik zit hier kostbare seconden van mijn leven aan je te verspillen, dikke doei! Het kon me niet schelen dat hij in een fotowinkel werkte en het liet me koud dat hij niet werd gepubliceerd. Als je niet meer zou daten met mensen die wel eens pen en papier in handen hebben gehad maar niet worden gepubliceerd, zou je je doelgroep beperken tot beleggingsadviseurs en mannen zonder handen. En zelfs de mannen zonder handen hadden vast wel een of andere app op hun iPad die voor hen typte. Sterker nog, een man zonder handen had tegenwoordig eigenlijk een streepje voor op een beleggings-adviseur.

Wat me stoorde was dat hij het soort man was dat altijd zou blijven denken dat hij beter was dan jij, wie je ook was, wat je ook deed en hoe goed je dat ook deed. Ik had tegen hem kunnen zeggen dat ik Florence Nightingale was en dan zou hij me nog hebben verweten dat ik met soldaten werkte in plaats van met arme kinderen in achterstandswijken.

Het was al een hele tijd geleden dat ik een man had ontmoet die geen zelfingenomen hufter was. Ik wist dat ze wel bestonden, want de meeste van mijn vriendinnen hadden allemaal geweldige echtgenoten of vriendjes. Maar op een of andere manier kwam ik alleen maar gluiperds tegen die vonden dat ze het best konden maken om je op je kont te slaan terwijl je langsliep naar de wc’s, en de Brian Williamsen van deze wereld.

Ik wipte snel het trapje van het binnenplaatsje naar de bar op en laveerde door de smalle ruimte. Mijn hart klopte sneller bij elke stap richting vrijheid.

‘Hé, ik wou even zeggen dat ik wat anders wil drinken, waar ga je naartoe?’

Ik draaide me om en zag – en met mij alle andere aanwezigen – dat Brian Williams achter me aan was gekomen. ‘Ik ga naar huis,’ zei ik. ‘Bestel zelf maar aan de bar.’

Voor hij nog iets kon zeggen, sprintte ik de deur uit, rechtstreeks een taxi in die net stopte.

Tot nooit meer, Brian Williams.

Ik slingerde me op de achterbank.’ Naar de hoek van 39th en Lexington, graag. Zo snel mogelijk.’ Niet dat ik nu zo’n hekel had aan Brooklyn. Ik was het meer gaan waarderen sinds mijn voormalige huisgenoot en huidige BFF er was gaan wonen, iets wat me tot regelmatige bezoeken had gedwongen. Maar de banden hadden het asfalt van de Brooklyn Bridge nog niet geraakt of het beklemmende gevoel op mijn borst nam af; bij de aanblik van de fonkelende skyline van Manhattan in de schemering kon ik eindelijk weer ademen. Het enige wat niet deugde, was dat ik alleen op weg was naar mijn lege huis. Alweer.

Ik viste mijn mobieltje uit mijn wonderschone leren watermeloenroze Mulberry Alexa en ontspande me.

‘Neem op, Angie,’ mompelde ik, schopte een schoen uit en zette de ingebouwde taxitelevisie uit. Ergste uitvinding ooit.

Angela Clark, mijn beste vriendin en grootste vertrouweling, liet de telefoon slechts één keer overgaan voor ze opnam. Het was een lichte dwangneurose, die haar bijna perfect maakte. Als ze in de tijd dat we nog een flat deelden toch eens net zo neurotisch was geweest met betrekking tot de vaat…

‘Hoi, hoe is het? Is alles oké?’

Sinds ze een maand geleden was vertrokken, was er niet één telefoongesprek geweest dat ze niet zo was begonnen.

‘Alles is prima,’ zei ik. We kwamen net langs het Woolworth-gebouw en ik meende het nog ook. ‘Ik heb alleen net de zoveelste waardeloze date achter de rug.’

Angela had daar een theorie over. ‘Het is zomer: de hitte verandert alle mannen in idioten.’

‘Misschien is dat het.’ Ik schopte mijn andere paarse Jimmy Choo-muiltje op de vloer en inspecteerde mijn gepedicuurde tenen. Onberispelijk en zo hoorde het ook. ‘Ik heb er alleen genoeg van.’

‘Nog nieuws van het werkfront?’ informeerde ze. ‘Heb je al wat gehoord?’

Mijn zoektocht naar lucratieve opdrachten was naast mijn laatste date zo’n beetje het enige andere onderwerp waar ik het liever niet over wilde hebben. Lange tijd had ik tot volle tevredenheid als receptioniste in een hotel gewerkt, tot ik de sprong had gewaagd en vijf maanden lang als stylist in Los Angeles aan de slag was gegaan. Dankzij een beetje aanleg (valse bescheidenheid, ik was er geweldig goed in) en een hoop geluk had ik heel wat mooie celeb-klussen kunnen doen. Maar als ik dat afwoog tegen samenwonen met een duurbetaalde hoer, was de keuze niet zo moeilijk toen me werd gevraagd of ik de huur wilde verlengen. Ik was spoorslags teruggekeerd naar New York. Want – zo maakte ik mezelf wijs – een stylist kan overal werken. Wat dus niet het geval bleek te zijn.

‘Iedereen haat me hier,’ jammerde ik. Overdrijven? Moi? Heb je niet opgelet of zo? Ik lees geen intellectuele boeken, weet je nog wel? ‘Ze zeggen allemaal: “O, we zoeken eigenlijk iemand met wat meer ervaring.” De enige die heeft teruggebeld was MTV.’

‘Om wat te stylen, Jersey Shore of Teen Mom?’ vroeg Angela grinnikend.

‘Jersey Shore,’ fluisterde ik terug.

‘O, Jenny, je krijgt wat je uitstraalt. Als je negatief gaat doen, lukt het allemaal nooit.’

Ze wist het zelf niet, maar Angela Clark kon soms precies zoals haar moeder klinken. En soms klonk ze net als ik.

‘Bedankt voor de peptalk.’ Zoals gewoonlijk wemelde het in Lower East Side op straat van de mensen. Het was dan ook dinsdag. En was dinsdag niet de nieuwe vrijdag? Of was dat donderdag? Ik was helemaal niet meer op de hoogte. ‘Ik wil alleen niet weer in een hotel werken.’

‘Je vond het enig in The Union,’ hielp ze me herinneren. ‘En zij zouden je zo terug willen.’

‘Dat is het nu net,’ antwoordde ik. ‘Teruggaan naar The Union betekent een stap achteruit – dat kan ik niet.’

‘Ik snap wel dat je er geen zin in hebt, maar ik wil ook niet dat je je verveelt en ellendig voelt.’

Het was een unieke Britse eigenschap om een onmiskenbaar probleem zo te omschrijven dat het er niet al te dik bovenop lag. Ik verveelde me inderdaad. En ik voelde me ellendig. Maar ik ging toch echt niet terug naar The Union. En trouwens, werk was slechts de helft van het probleem, want Angie en ik wisten allebei dat mijn werkelijke reden om LA achter me te laten een meter tachtig was, blond haar had en Jeff heette. Een gebroken hart wint het altijd van heimwee en hoertjes.

‘Ja, oké.’ Ik was te moe om er verder op in te gaan. Om kwart over negen ’s avonds. Jezus. ‘Lunchen we morgen nog samen?’

‘Yep,’ beaamde ze. ‘Twaalf uur, Noho Star. Gaat het echt wel? Wil je hier naartoe komen?’

Een avond voor de tv met mijn beste vriendin en haar perfecte vriend? Ik zou nog liever Brian Williams mijn excuses aanbieden. Niet dat ik niet blij was voor Angie – Alex en zij hadden ook zo hun ups en downs gehad – maar ik kon nog steeds niet begrijpen hoe ze vanuit Engeland was overgekomen en onmiddellijk een van de hotste kerels van de hele stad aan de haak had weten te slaan. Er waren meiden die daar eerst jaren veldwerk voor moesten doen en dan nog. Misschien had ik wel te veel veldwerk achter de rug en was dat het probleem? Maar zoals ze zeggen: oefening baart kunst.

‘Nee, dank je.’ Ik geeuwde demonstratief om te laten blijken dat het prima ging. ‘Ik ga thuis in bad en dan vroeg naar bed, ik kan wel een goede nacht gebruiken.’

‘Voor deze ene keer dan,’ zei ze streng. ‘Dit weekend ga je uit.’ Het klonk meer als een dreigement dan als een belofte. ‘Tot morgen!’

De taxi stopte voor mijn appartement op hetzelfde moment dat ik mijn mobieltje weer in mijn tas liet vallen. Slechts twee minuten en zeven trappen scheidden me van een beker Chunky Monkey om me in te begraven. Leef je droom, Jenny Lopez. Leef je droom.

Vooruit, het was dan ook echt een rotweek.

‘O, mijn god, Jenny – wat zie je eruit!’

Erin en ik waren al jaren vriendinnen, ik peinsde er niet over om me dat te laten zeggen.

‘Hoi, Erin,’ zei ik tussen twee luchtkussen door. ‘Wat heb jij een dikke kont gekregen, zeg! Bevalt het je om getrouwd te zijn?’

‘Mijn kont is twee keer zo groot als vorig jaar om deze tijd en ik ben er fucking blij mee.’ Ze duwde een Bellini in mijn richting. ‘Wat is jouw excuus?’

‘Ik lig voortdurend in bed met knappe vreemde mannen,’ loog ik. ‘Tien orgasmen per nacht, dat hakt erin bij een meisje.’

Erin vernauwde haar ogen tot spleetjes, streek haar net geknipte blonde boblijn achter haar oren en schudde haar hoofd. ‘Schat,’ zei ze, en ze tikte met het platina van haar trouwring tegen haar glas, ‘Mij maak je niets wijs. Als iemand hier hoognodig een beurt nodig heeft, ben jij het wel.’

‘O, dus ze heeft je al over haar laatste dating-drama verteld?’

Angela plofte in de lege stoel aan de overkant van de tafel en knikte me opgewekt toe. Haar lach verdween zodra ze mijn gezichtsuitdrukking zag. ‘Wat is er? Heb ik iets verkeerds gezegd?’

Erin schaterde en bestelde nog een rondje cocktails, hoewel het gewoon woensdag was en onze glazen nog vol waren. O, wat moest het fijn zijn om een getrouwd pr-succesnummer in Manhattan te zijn…

‘Dus, stomme date?’ Ze had het fatsoen om te wachten tot we hadden besteld voor ze aan de volgende ronde van haar kruisverhoor begon, maar toen kon ze haar nieuwsgierigheid echt niet meer onderdrukken. ‘Vertel me alles.’

‘Ik ben blij dat mijn tragische liefdesleven jullie zo aangenaam bezighoudt.’ Hoewel ik depri was over mijn status als single kon ik niet ontkennen dat ik het heerlijk vond om het middelpunt van de aandacht te zijn en als je de enige single aan een tafel vol bezette meiden bent, heb je over belangstelling niet te klagen.

‘De lekkere nerd?’

‘Hij droeg een bril, ja.’ Ik fronste bij de definitie, het was een stereotypering van nerds. ‘Hij was alleen geen nerd, maar een pretentieuze kwal en een ontzettende loser.’

‘Hoezo dat?’ wilde Angela weten. ‘Hij had geen tv.’

‘Au.’

‘En hij was dol op Kierkegaard.’

‘Oh, nee!’

‘En hij zei dat vrouwen Ayn Rand niet begrijpen.’

‘Rode kaart,’ zei Erin beslist. ‘Liever kwijt dan rijk, maar toch: rot voor je, Jenny.’

‘Sorry, maar was Ayn Rand geen vrouw?’ Angela klonk verbaasd.

‘Ze schreef het boek dat Robbie aan Baby probeerde te lenen in Dirty Dancing,’ legde Erin uit.

‘Je bent uitgeweest met het Brooklynse equivalent van Enge Robbie?’ Treurig schudde Angela haar hoofd. ‘Onvoorstelbaar dat je zo diep bent gezonken.’

‘Sommige mensen doen ertoe en anderen niet,’ bevestigde ik. ‘Dus nee, hij was niet de ware.’

‘Had hij dan op zijn minst een Alfa Romeo?’ Erin kon het niet laten. ‘Dat is mijn favoriete auto op dit moment.’

Ik draaide een chocoladebruine krul om mijn vinger en probeerde niet aan haar begroeting te denken. Zag ik er echt zo beroerd uit? Misschien was mijn kleurtje een beetje vervaagd sinds ik terug was uit LA en kon mijn haar wel even gepunt worden, maar mijn Ella Moss-zomerjurk was enig en wie hield er nu niet van gladiator-sandalen? Een snelle blik op mijn pedicure leerde me dat die nog steeds onbeschadigd was en ik droeg zelfs mascara. Als iemand zijn best had gedaan, was ik het wel. Ik kon het me niet veroorloven om met een shitty look het pand te verlaten. Je wist nooit wie je zou tegenkomen in deze stad. Laten we niet vergeten dat Ryan Reynolds weer single is.

‘Ik voel me verantwoordelijk, je hebt hem tenslotte op mijn feestje leren kennen.’ Erin glimlachte naar de serveerster die onze bestelling bracht.

Snel en veel eten, geweldige tent.

‘Laat me je koppelen aan een van de vrienden van Thomas.’ Thomas was Erins man, een van de weinige Wall Street-mensen die niet helemaal onderuit was gegaan tijdens de recessie. Niet dat mijn adresboek nu uitpuilde van financiële bobo’s.

‘Misschien.’ Ik haalde diep adem en zette me schrap voor de onvermijdelijke reactie die mijn volgende uitspraak zou losmaken. ‘Ik had bedacht dat ik Jeff weer eens moest bellen.’

Het koor van afkeuring was luid en onverstaanbaar, maar de dames leken eenduidig van mening dat dit een slecht plan was. Zuchtend prikte ik in mijn eieren, opeens had ik niet meer zo’n trek.

‘Jenny, je weet dat Jeff bellen niet slim is,’ begon Erin de al vaker gevoerde discussie.

‘Ja, maar het voelt alsof ik het toch moet doen.’

Eerlijk is eerlijk, dit was bekend terrein. Jeff en ik hadden ooit een relatie gehad en samengewoond. Een paar jaar geleden was het stukgelopen tussen ons, omdat ik zo stom was geweest een dronken slippertje op te biechten en hij helemaal was geflipt. Het was niet zo dat ik geen verantwoordelijkheid wilde nemen en ja, technisch gezien was ik vreemdgegaan. Maar a) ik was echt ladderzat geweest zodat ik niet wist wat ik deed en b) ik had het hem meteen verteld. Niet dat dit hielp, hij vertrouwde me niet meer en dat was zelfs nog pijnlijker dan als hij niet meer van me had gehouden. Want hij hield nog wel van me. En dat te weten, dat was het ergst.

‘Jeff is voltooid verleden tijd, Jeff moet je niet meer willen, Jeff waggelt om vier uur ’s nachts over straat en zingt ‘Hopelessly Devoted’ in elke karaokebar in East Village.’ Erin schudde haar hoofd. ‘Laat hem los, joh.’

‘Maar wat als ik hem nu gewoon weer eens bel?’ stelde ik zwakjes voor, in de wetenschap dat ik mijn publiek tegen me had. ‘Of hem een berichtje stuur via Facebook?’

‘Ik zou het niet doen,’ zei Angie een beetje nerveus. ‘Ik zou het gewoon laten voor wat het is.’

Ik beet op mijn lip. ‘Woont dat meisje nog bij hem?’

Angela kon er ook niets aan doen, maar haar vriend woonde in hetzelfde gebouw als mijn ex. Wat dus betekende dat Angela nu in hetzelfde gebouw woonde als mijn ex. Fantastisch – maar niet heus…

‘Eh, ja.’ Ze tuurde naar haar hamburger en toen naar haar haarpunten. ‘Mijn haar mag wel weer eens gepunt worden. Zullen we kijken of we vanmiddag samen bij de kapper terecht kunnen?’

Ze was net zo goed in subtiel van onderwerp veranderen als Lindsay Lohan in winkeldiefstal is. Niet zo goed dus. ‘Wat weet jij wat ik niet weet?’ vroeg ik.

Ze schonk me een gepijnigde blik voor ze haar hoofd liet hangen om haar blauwe ogen achter haar blonde haar te verbergen. ‘Ze zijn verloofd. Ze hebben zich verloofd.’

Als Manhattan binnenrijden voelde als een teug frisse lucht, dan was dit vergelijkbaar met een stomp in mijn maag die me de adem benam. Het was alsof ik een trap kreeg van een nijdige muilezel. Rechtstreeks de rails op, terwijl er een intercity aankwam. Ik deed wat elk meisje zou doen bij dit soort nieuws: ik sloeg mijn Bellini achterover en begon meteen aan de tweede.

‘Hij heeft haar een aanzoek gedaan?’ Met die vraag draaide ik het spreekwoordelijke mes in mijn rug nog een paar keer om. ‘Met een ring en zo?’

‘Ik neem aan van wel, ja.’ Met een goed gevoel voor drama trok ze haar schouders op tot haar oren. ‘Alex zei het tegen me. Hij stond gisteren met ze in de lift en ze droeg een ring.’

‘Het valt Alex op als een meisje een nieuwe ring draagt?’ informeerde Erin. ‘Denk erom, die vent moet je zien te houden, schat.’

‘Eén probleem tegelijk,’ zei ik, en ik hoorde dat mijn stem op standje licht hysterisch overschakelde. ‘Je weet zeker dat ze verloofd zijn? Ze is niet zomaar een goedkope sloerie die een ring draagt die op een verlovingsring li?kt?’

Afwerend hield Angie haar handen omhoog. ‘Beslist verloofd, ik ben alleen maar de boodschapper van het slechte nieuws, vermoord me niet. Sorry, het spijt me.’

Angie had gelijk, mijn eerste reactie neigde naar geweld. Ik wilde heel erg graag iemand slaan. Het was al een hele tijd geleden dat ik iemand een mep verkocht had, maar ik was het nog niet ontgroeid. Wat moest ik doen? De liefde van mijn leven had zich verloofd met een ander. Zoals ik het zag, had ik drie opties: hem smeken me weer in genade aan te nemen, mezelf blind janken of zijn nieuwe vlam omleggen. Smeken had me in het verleden nooit veel opgeleverd en hoewel ik die mannendief graag zou willen afrossen, was haar vermoorden ook wat overdreven. Bovendien was er een kansje dat Jeff me dat kwalijk zou nemen en helemaal geen oog zou hebben voor de romantiek van zo’n crime passionel. Dus restte me niets anders dan mezelf blind janken. Hmm.

Nee, ik ging niet zitten snotteren bij deze lunch. De lunch was niet het gepaste moment om eens lekker uit te huilen. Ik zou later bij Saks wel een rustig hoekje vinden om daar te snikken boven een paar tassen van twaalfhonderd dollar. Wat ik nu nodig had, was een plan. Daar had een mens tenslotte vriendinnen voor.

Ik schonk de anderen een kordaat knikje. ‘Dames, ik kan het me niet veroorloven om mezelf hier gek over te gaan zitten maken. Ik ga de boel aanpakken zoals de oude Jenny Lopez altijd deed. Wat zou Oprah doen? Ik heb een fantastisch netwerk, ik moet het alleen activeren, toch?’

‘Heel verstandig van je,’ antwoordde Angie. ‘Wat kunnen wij doen?’

Dit was mijn sterke punt. Opstaan na een gebroken hart. Gewoon doorgaan. Plannen maken. Ik kon dit best. Ondanks het feit dat ik zo ziek was dat ik bijna moest kokhalzen omdat de man van wie ik hield verloofd was. Met een ander.

‘Jij regelt een date voor me,’ zei ik tegen Angie en prikte met mijn vork in haar richting om mijn woorden kracht bij te zetten. ‘Ik meen het, Angie – jij woont lekker samen met een sexy gitarist en je hebt nog niet één keer geprobeerd om me aan een van zijn vrienden te koppelen.’

‘Al zijn vrienden zijn klootzakken,’ meldde ze en zag kans de o’s in klootzakken eindeloos aan te houden. ‘Alsjeblieft, bespaar me dit.’

‘Nee, je regelt het maar.’ Dit was niet het moment om me dingen te weigeren. Ik was officieel zielig. Als ik ergens mijn zinnen op zette, dan zou het gebeuren ook. Waarop ik me naar Erin omdraaide. ‘En jij regelt een klus voor me,’ zei ik liefjes. ‘Wat het ook is, ik doe het.’

Terwijl Angela door de contacten in haar mobieltje scrolde, sloeg Erin haar ogen ten hemel, alsof daar een antwoord te vinden was.

‘Oké, ik weet wel iets,’ zei ze, en haar gezicht vertoonde dezelfde benarde uitdrukking als dat van Angie. ‘Maar het is geen styling. Wel fashion, maar eerder event-management.’

‘Ik kan events managen!’ Ik sloeg zo hard op tafel dat de dop van de ketchup vloog. ‘Ik zweer het je, ik ben geweldig met events. Ik ben receptioniste geweest, weet je nog wel? Als dat geen organiseren is, weet ik het ook niet meer! Waar gaat het om?’

Erin leek niet helemaal overtuigd. ‘We hebben een nieuw modehuis als klant, Boyd & Norrell. En die hebben Sadie Nixon weten te strikken als nieuw gezicht en vertegenwoordiger.’

‘Het model?’

‘Het supermodel,’ corrigeerde Erin. ‘Het Victoria’s Secret model, de Maybelline-ambassadeur en – als ik op de geruchten moet afgaan – het grootste kreng aller tijden.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Dus ze is een lastpost, dat zijn die meiden allemaal. Dat krijg je ervan als je in zeven jaar niet meer dan één doosje zoetjes eet. Wat kan ik voor je doen?’

‘Ik heb iemand nodig die haar kan begeleiden bij de presentatie aanstaande vrijdag.’ Erin pakte haar mobieltje en haalde een mailtje tevoorschijn. ‘Ik stuur even alle details naar je door. Je pikt haar op bij haar hotel, brengt haar naar het event, verzekert je ervan dat ze ruim op tijd is voor de doorpas en zorgt dat ze te eten en te drinken heeft, ook als ze alleen maar zoetjes consumeert. Je voornaamste taak is ervoor te zorgen dat ze niets geks doet totdat haar taak erop zit.’

Kom op, hoe moeilijk kon dit zijn? Ik heb uitstekende sociale vaardigheden en ik ben dol op mode. Een dagje betaald gezelschap voor een model zijn? Eitje. Hoe veeleisender ze was, hoe minder tijd ik had om te mokken, dus het kon niet mooier.

‘Ik heb altijd extra hulp nodig bij events,’ zei Erin bedrukt, ‘maar geloof me – leuk is het niet. De druk is enorm, iedereen loopt te stressen en de meeste mensen zijn eikels en dan heb ik het ook over mezelf.’

Ik boog me naar haar toe en legde even mijn hand over de hare. ‘Pop, ik heb je op je ergst gezien en mij maak je niet bang.’

Ze draaide haar hand om en kneep even in de mijne. ‘Pop, je weet niet waar je het over hebt en je weet niet waar je aan begint.’

Na de lunch nam Erin een taxi naar haar kantoor en gingen Angela en ik met de metro terug naar Williamsburg. Als mijn luie dagen dan waren geteld, wilde ik nog even genieten van mijn laatste lakse uren. En waar kon dat beter dan in de zwoelste buurt ter wereld? Angie mocht graag doen alsof de wijk uitsluitend bevolkt werd door artiesten en trendsetters, maar ik zag alleen maar twee dozijn blanke jongens van in de twintig in te strakke jeans, die allemaal door hun ouders onderhouden werden. Onwillekeurig vroeg ik me af of er misschien een paar single waren – zo wanhopig was ik dus al. Toen we twee misselijkmakende hoorntjes ijs in ons bezit hadden, namen we plaats op het bankje voor de ijssalon om naar de gekken van Bedford Avenue te kijken.

‘Gaat het een beetje, qua Jeff?’ vroeg Angela. ‘Ik kan niet zo goed inschatten of je je alleen groot hield voor Erin.’

‘Erin staat niet erg ruimdenkend tegenover mijn kwesties met Jeff,’ gaf ik toe. ‘Maar wat kan ik eraan doen? Misschien dat ik er toch nog niet echt overheen ben?’

Ze schonk me haar beste meelevende blik. Die ging een beetje de mist in door het chocoladeijs op haar neus, maar ik had het hart niet om dat tegen haar te zeggen.

‘Misschien is het maar beter zo,’ suggereerde ze. ‘Nu kun je er eindelijk een streep onder zetten.’

‘Ja, misschien.’ Dit was geen goed moment om erover te praten. Als het daadwerkelijk tot me doordrong dat Jeff écht een ander had, zou er waarschijnlijk een complete emotionele meltdown plaatsvinden die ik liever thuis onderging. Ik hoopte dat het verdriet met een pinot noir, mijn Vampire Diaries-dvd en Ian Somerhalder wat minder hard zou aankomen.

‘Dus namen, rugnummers, Facebook-profielen, telefoonnummers,’ somde ik op. ‘Denk niet te snel dat iemand niet goed genoeg is, voor het eerst van mijn leven ligt de lat echt laag.’

‘Jenny, ik moet je eerlijk zeggen dat ik zelfs als je al mijn Ben & Jerry’s-ijs had opgegeten, de drankkast had drooggelegd en op mijn iBook op zoek was gegaan naar homoporno, nog niet op het idee was gekomen om je aan een van Alex’ vrienden te koppelen,’ zei Angie. ‘Degenen die sporadisch wat menselijke trekjes vertonen zijn al bezet en de rest is walgelijk, valt op mannen of is gewoon door en door slecht.’

‘Doe mij maar door en door slecht,’ zei ik. ‘Slecht kan best hot zijn.’

‘Je wilt een slechte vent? Staat dat ook op je Match.com-profiel?’ Angie speelde met de rafelende zomen van haar tas omdat ze geen oogcontact wilde maken met de man die voor ons zijn pas had ingehouden. Terwijl hij met zijn hardloopbroekje uit de jaren zeventig, smokingshirt en een vlinderdasje toch juist om aandacht leek te schreeuwen. Ik snapte niet hoe ze het uithield in deze idiote buurt.

‘Ik ben op zoek naar iemand die leuk, slim, grappig en geweldig is,’ verklaarde ik. ‘Maar die types zijn schaars. En iedereen weet dat je sneller aan de man komt als je al een man hebt. Bovendien weet je best dat ik niet op Match.com sta – veel te deprimerend.’

‘Dus leuk, slim, grappig en geweldig,’ vatte Angie samen. ‘Verder nog iets?’

‘Lang zou niet verkeerd zijn.’ Ik sloot mijn ogen om me mijn droomman voor de geest te halen. ‘Blond, gebruind. Knap, maar niet volmaakt. Misschien heeft hij een scheve tand, zoiets, weet je wel?’

‘Maar niet iets waardoor hij uit de categorie knapperds valt?’

‘O, god, nee,’ zei ik, nog altijd met mijn ogen dicht. ‘Weet niet, misschien is hij architect of zoiets. Of leraar. In ieder geval iets waar hij enthousiast over is.’

‘Nog voorkeur voor een locatie?’

Ik rimpelde mijn neus. ‘Ik wil niet kieskeurig zijn, maar Manhattan zou wel erg goed uitkomen.’

‘O, moet je horen!’ Angie klonk verrukt. ‘Alex heeft een vriend die aan al je eisen voldoet!’

‘O ja?’ Ik opende mijn ogen en zag haar uitgestreken smoel. ‘Nee, natuurlijk niet!’

‘Kreng.’

In stilte aten we ons ijsje voor het zou wegsmelten. Het was super warm voor de tijd van het jaar, maar ik kon het goed hebben. In tegenstelling tot Angie, die er tussen mei en september altijd uitzag alsof ze elk moment van haar stokje kon gaan.

‘Heb je al een advertentie voor een huisgenoot op Craigslist gezet?’ veranderde Angie succesvol van onderwerp. ‘Je kunt je de flat in je eentje niet veroorloven, al helemaal niet als je geen werk hebt.’

‘Je weet me altijd zo lekker op te kikkeren,’ merkte ik zuur op. ‘Nee, ik heb nog geen advertentie gezet.’ Onze wederzijdse vriendin Vanessa had de logeerkamer gehuurd in wat voorheen ‘onze flat’ was, maar sinds die was vertrokken, woonde ik er in mijn eentje. Hoorde ik daar aanzwellende violen? ‘Ik hoopte eigenlijk dat ik spontaan iemand zou vinden, een vriendin van een vriendin of zo, iemand die min of meer bekend is. Ik ben als de dood dat ik straks opgescheept zit met de Craigslist Killer als huisgenoot.’

‘Volgens mij hield die vooral huis op Long Island,’ zei Angie geruststellend. ‘Hoewel je wel relatief dichtbij Grand Central zit, dus forenzen zou voor hem haalbaar zijn.’

‘Dat is waar,’ beaamde ik. ‘Ik heb altijd mazzel gehad, hé? Met vriendinnen van vriendinnen en zo.’

‘Of volkomen vreemden die net in Amerika zijn aangekomen?’

We wisselden een veelzeggende blik, zo was het met ons gegaan.

‘Sorry, mag ik even wat vragen?’

Een zwaar accent verstoorde het moment, maar dat vond ik niet erg, want toen ik opkeek stond daar een van de mooiste mannen die ik ooit had gezien. Op kruishoogte. Zwarte skinny jeans gingen over in een vaal denim shirt. De bovenste twee knoopjes stonden open en toonden een smaakvol gebruinde borstkas. En die zat weer vast aan een wonderschoon gezicht. Stevige kaak, zijdeachtig blond haar.

‘O,’ hoorde ik mezelf hardop zuchten. Angie porde me hard in mijn ribben. Ik liet mijn ijsje vallen. De man glimlachte. Als je het mij vroeg stonden al deze gebeurtenissen duidelijk met elkaar in verband.

‘Sorry, ik wilde jullie niet storen.’ De zon die door zijn bijna witblonde haar scheen, maakte het onmogelijk te geloven dat het hier niet om een god ging. ‘Ik hoorde jullie praten en ik moest me even inmengen.’

‘Hoezo, moet je dat?’

Angie had duidelijk het memo niet gekregen waarop stond dat er bij knappe kerels nooit reden tot wantrouwen is.

‘Ja, ik ben nog maar net in New York, ik kom uit Zweden,’ zei hij. ‘Ik ben model.’

Goddank had hij haar sarcasme niet opgemerkt. Ik wendde me lachend tot Angie, met ogen als schoteltjes. Heel blije schoteltjes. ‘Hij is model,’ herhaalde ik.

Het model ging verder. ‘Mijn naam is Sigge en tot nu toe heb ik nog niemand ontmoet, behalve de andere modellen in het appartement waar ik nu tijdelijk zit. Maar ik begrijp dat jij degene bent bij wie je moet zijn als je nieuw bent in dit land en vrienden zoekt?’

Het was niet de meest originele versierpoging aller tijden, maar verdomme zeg, de knul was ook maar model, hij moest roeien met de riemen die hij had.

‘Dat klopt.’ Als dit een cadeautje van mijn karma was om mijn leven weer op de rails te krijgen na Angies mededeling over Jeff, dan kon ik er prima mee leven. ‘En ik heb ook nog het een en ander aan onroerend goed te bieden. Dus als je nog iemand weet die een kamer zoekt, dan heb ik er nog eentje over.’

‘Ja.’ Sigge keek verrukt. ‘Dat ving ik op toen ik net uit de nagelstudio kwam. Ik ben op zoek naar woonruimte.’

Dat sloeg mijn hoop acuut de grond in. Gebroken hart. Alles was meteen duidelijk. Deze gast zocht alleen een kamer, hij was niet specifiek op zoek naar mij, voor altijd en eeuwig aan zijn zij.

‘Mag ik misschien je telefoonnummer?’ Hij keek zo hoopvol dat ik probeerde te verbergen hoe graag ik wilde opstaan om mijn karma een schop te verkopen. Niet cool, karma. Dit was helemaal niet cool.

‘Tuurlijk.’ Ik krabbelde mijn nummer op het bonnetje van de ijssalon en overhandigde het papiertje met wat ik nog aan lach bij elkaar kon schrapen. ‘Bel maar als je de kamer even wilt zien.’

‘O. En hoe heet jij?’

Hij keek oprecht blij. Ik zou gewoonweg betaald moeten worden voor de manier waarop ik nieuwkomers in New York welkom heette. ‘Jenny. Jenny Lopez.’

Ongemakkelijk moment.

‘Zoals de zangeres!’ Hij propte het papiertje in zijn kontzak. ‘Ik vind haar echt fantastisch.’

‘Ja, ze is fantastisch.’

Ooit, als ik de nieuwe, hippe, hotte Oprah was, zou ik de producers van American Idol kapotmaken omdat ze de carrière van dat afgrijselijke mens nieuw leven hadden ingeblazen. Hoe leuk je ook bent, het hele effect valt weg als elke vent aan wie je je voorstelt je onmiddellijk vergelijkt met iemand die al eens is uitgeroepen tot mooiste vrouw ter wereld door People.

‘Ik ben zo blij dat ik hier mijn manicure heb laten doen.’ Hij boog voorover om me op de wang te kussen. Dat was vrijpostig, maar vooruit – als we huisgenoten zouden worden… ‘Ik bel je.’

‘Ik hoor het wel.’

Zodra Sigges volmaakte kont om de hoek was verdwenen, kreeg Angie de slappe lach. ‘O, meid,’ zei ze hysterisch giechelend. ‘Laat je nu echt een gay model bij je intrekken die meer belangstelling heeft voor zijn nagelriemen dan jij voor die van jou?’

‘Ik geef echt wel om mijn nagelriemen,’ zei ik pruilend en bestudeerde mijn manicure. ‘En hoe kom je erbij dat hij gay is?’

Afgezien dan van het feit dat hij modellenwerk doet, van Jennifer Lopez houdt en dat elke homo in Williamsburg hem verlekkerd had nagekeken.

‘Wil je echt dat ik die vraag beantwoord?’ informeerde Angie. Nee, eigenlijk niet.

Ze keek naar mijn ijsje dat inmiddels was weggesmolten op het trottoir en overhandigde me de overblijfselen van haar hoorntje. ‘Ik dacht echt dat het universum je voor de verandering een keertje tegemoet wilde komen,’ zei ze. ‘Toen hij voor ons stond, pieste ik bijna in mijn broek. Lang, blond, gebruind. Overduidelijk te knap, maar toch – het was precies de man die je net omschreef.’

‘Ik vraag, de kosmos draait,’ beaamde ik. ‘Volgende keer moet ik ook even duidelijk melden dat hij hetero moet zijn.’

Angela knikte. ‘Dat zou handig zijn.’

De volgende morgen stormde ik na mijn gebruikelijke hardlooprondje mijn huis binnen en dook vol overgave rechtstreeks in de koelkast. Buiten was het al snikheet en het was nog niet eens negen uur. Ik trok mijn oordopjes los, legde mijn iPhone op het aanrecht en liet mezelf met een koud flesje water op de bank vallen. Ik zou nooit het soort meisje worden dat van sporten houdt, elke stap was een kwelling voor me. Maar, zoals mijn moeder graag tegen me zegt: ‘Alleen met het juiste aas vang je een lekkere vis’, en in New York was veel meer aas dan vis. Dus liep ik hard.

Mijn lijst met dingen die ik vandaag moest doen was ongelooflijk lang, dus keek ik niet eens naar de hoop vuile was in de hoek, de vaat op het aanrecht en de stapel rekeningen die moest worden betaald. In plaats daarvan pakte ik mijn laptop en liet die op mijn niet zo heel erg platte buik rusten. Morgen zou ik een kilometer langer hardlopen.

Sigge de Seksgod had gebeld en zou vrijdagavond de kamer komen bekijken, zodat ik nog zesendertig uur de tijd had om de ruimte een beetje toonbaar te maken. Aan de andere kant: als hij nu in een modellenflat vol Derek Zoolanders woonde, zou hij mijn flat zelfs in de huidige staat een paleisje vinden. Even een nat doekje erdoor en wat luchtverfrisser rondspuiten, dan leek het al heel wat.

Al kon ik er natuurlijk niet op rekenen dat hij de kamer zou nemen. Sterker nog, ik wist niet eens of ik de kamer wel aan hem wilde verhuren. Het deel van mijn hersenen dat de geile meid in mij bestuurde, dacht verlekkerd aan de stoot die met enige regelmaat halfnaakt door de flat zou rondwandelen. De potentiele ouwe vrijster in mij waarschuwde me dat samenwonen met de knapste homo ter wereld terwijl mijn seksleven in coma lag misschien niet mijn beste plan ooit was. Ik kon net zo goed meteen een kat nemen, gemakkelijke schoenen kopen en me schikken in mijn lot.

Dus op naar Craigslist.

‘Wat zal ik er eens opzetten?’ vroeg ik aan de laptop. Die zoemde een beetje bij wijze van antwoord, maar had verder weinig zinvols te zeggen. Zoals gewoonlijk.

In plaats van zelf een tekstje te schrijven, las ik eerst een paar advertenties van anderen. Iedereen had een knusse, rustgevende kamer te huur. Wat mijn bullshit-detector onmiddellijk vertaalde als ‘donker en klein’. Dit was me te ingewikkeld. En trouwens, als ik het maar lang genoeg uitstelde, zou Angie het wel voor me doen, tenslotte is zij een echte schrijver. Ik ben meer een doener. Een planner. Iemand voor actie. Ik ben veel beter in het afstruinen van de Bergdorf-site dan in het vinden van huisgenoten. Man, wat maakte Brian Atwood toch mooie schoenen. Ik miste mijn klussen als stylist. Gratis shoppen is geweldig, zelfs als het voor andere mensen is.

‘Aangezien we het nu toch hebben over shoppen voor andere mensen…’ mompelde ik en tikte ‘online daten’ in op Google. Iedereen deed het, dus waarom ik niet? Het was niets bijzonders. Ik klikte op OK Cupid, een site waar ik vrienden vaak over hoorde praten en vulde mijn criteria in. Het was niet mogelijk ergens ‘geen klootzakken’ aan te vinken, dus dat filter zou ik zelf moeten aanbrengen. Hm. Aan de foto’s kon ik al zien waarom er geen ‘geen klootzakken’-optie was. Elke kerel die hierop stond, was een loser. Het was een kwestie van wachten tot ik Brian Williams’ foto in beeld zou krijgen.

‘Eikel… lelijk… klein… lelijk én klein,’ somde ik hardop op, en ik scrolde door de profielen. ‘Kleine, lelijke klootzak… gaat wel… gaat wel… ziet er dom uit… kan niet spellen.’

Het was online mannen shoppen zonder ook maar enige greep op de kwaliteit te krijgen. Als ik designerkleding wilde, dan ging ik naar de site van Barney’s, niet naar Forever21. Online daten was één grote uitverkoop van Prada tot Payless – hoe moet een mens daaruit kiezen? Maar goed, het was altijd nog beter dan wat ik eigenlijk zou moeten doen.

Twintig minuten later had oprahlopez2011 een profiel aangemaakt. De foto’s waren leuk, mijn antwoorden op alle stomme vragen kort, maar origineel. ‘Op een vrijdagavond ben ik meestal…’ Iemand die daar een antwoord op heeft dat niet al te sneu klinkt, heeft niets te zoeken op een datingsite, toch? Nu was het een kwestie van wachten. Helaas ben ik daar niet zo goed in.

‘Hoe moeilijk kan dit zijn?’ De computer zweeg in alle talen. Shit. ‘Ik stuur ze een berichtje en zij sturen een berichtje terug?’ Ik moest echt een goudvis of iets anders levends in huis nemen waartoe ik mijn sprankelende conversatie kon richten.

‘Lengte: minimaal een meter tachtig.’ Het was hoog tijd om mijn lot in eigen handen te nemen. Eens kijken wat dit systeem te bieden had. ‘Haar: blond. Leeftijd: tussen de dertig en zevenendertig. Hij moet geen kinderen hebben, maar wel van ze houden. Atletisch gebouwd, sterrenbeeld: waterman en inkomen minimaal honderdduizend dollar.’

Alsof OK Cupid een kandidaat in huis had die aan al deze criteria voldeed.

O. O mijn god. Allejezus. En wie er verder nog bij die club mag horen.

Opeens verscheen mijn droomman in beeld. Eén blik op zijn blauwe kijkers volstond om direct te fantaseren over zomerhuizen in de Hamptons, gestreepte overgooiers en twee schattige kindjes die in de tuin dartelden. Dartelden kinderen eigenlijk wel of was dat exclusief weggelegd voor lammetjes? Hoe dan ook, het was liefde op het eerste gezicht.

Dit was mijn aanstaande echtgenoot. En hij heette AJJ78. Een korte blik op zijn profiel leerde me dat hij geen gevaarlijke gek was, dat hij online daten ook eigenlijk maar niets vond en dat er niet meteen redenen voor gele of rode kaarten waren. Nergens liet hij doorschemeren dat Ayn Rand op een of andere manier zijn leven had veranderd. Deze man was wel een berichtje waard. Of een knipoog, die stond ook tussen de reageeropties. Op straat ging ik dan wel liever dood dan dat ik naar iemand knipoogde, maar hier moest het kunnen, toch? En zo, voor ik me kon bedenken, had Jenny Lopez zomaar virtueel geknipoogd naar een man.

Nu kon ik niet meer terug.

Na een paar uur, een dutje en twee taco’s ging mijn telefoon.

‘Hoi, Erin.’ Ik probeerde de slaap uit mijn stem te bannen.

‘Hoe is het?’

‘Ik bel even over morgen.’ Erin klonk totaal niet vermoeid, maar zakelijk en kordaat. ‘Ik heb het schema voor de presentatie en het nummer van je chauffeur naar je gemaild, heb je die ontvangen?’

‘Heb ik een chauffeur?’ Deze klus klonk steeds beter.

‘Sadie Nixon heeft een chauffeur, en jij hebt Sadie Nixon,’ corrigeerde ze me.

O ja, het demonische supermodel dat als nazaat van Satan door het leven ging. Naar verluidt.

‘Dus ik haal haar op, breng haar naar de show en zorg dat ze rechtop kan staan?’

‘Precies.’

Ik begreep niet waarom Erin zich hier zo druk over maakte.

‘Mail me even je dagtarief als je klaar bent,’ zei ze. ‘Met alle onkosten die je hebt gemaakt. Sadie heeft normaal gesproken geen geld op zak.’

‘Wie denkt ze wel niet dat ze is, de koningin?’

‘Zoiets,’ bevestigde Erin. ‘Hoor eens, Jenny, ik weet dat je dit aankunt en ik weet dat je niet dom bent, maar laat me nog één keer benadrukken hoe belangrijk het voor me is om die wandelende kleerhanger op het juiste moment op de juiste plek te hebben. Is dat duidelijk?’

Jezus, ze was nog nerveuzer dan op haar eerste huwelijk. Maar wel een stuk relaxter dan op haar derde, dat moest ik haar nageven.

‘Begrepen, baas.’ Ik salueerde in de spiegel.

‘Het betreft hier een nieuwe klant en eentje die ik graag wil houden. Ze laten me vallen als een baksteen als ik hun topattractie niet op tijd paraat heb.’

‘Erin, komt goed,’ zei ik geruststellend, al leek dat weinig zin te hebben. ‘Ik weet hoe belangrijk dit voor je is, ik zal het niet verkloten.’

‘Ze is gewoon zo…’ Erin zocht naar woorden. ‘Ik heb al eens eerder met haar gewerkt en Jenny, ze gaat echt alle perken te buiten. Ze was al een kreng met kapsones voordat ze Supermodel Sadie was. Ik kan me niet voorstellen dat geld en bekendheid een beter mens van haar hebben gemaakt.’

Opeens leek de klus niet meer zo aanlokkelijk. Desalniettemin: een auto met chauffeur!

‘Mijn klanten in LA hadden allemaal sterallures,’ loog ik. ‘Denk je dat het makkelijk is om stylist te zijn in het koolhydraatvrije land der Size Zero’s? Het zal allemaal best goed gaan: ik pik haar op, ik zeg dat ze er fantastisch uitziet, we gooien er een trendy tarwegrassapje in, ik hou haar weg bij de coke en zorg dat ze heelhuids voor je neus staat.’

‘Maak alsjeblieft geen grapjes over coke.’

‘Moet ik die juist wel aanbieden?’ Ik had geen idee wat het protocol rond supermodellen op dit moment was. Persoonlijk hoefde ik geen honderd dollar neer te tellen voor opgeblazen zelfvertrouwen en opgefokt gedrag, gevolgd door diepe ellende de dag erna. Ik kon hetzelfde effect bereiken met een paar dirty martini’s en een blik op Jeffs Facebookpagina, maar modellen? Soms verwachtten ze van je dat je even een andere kant op keek. Ik had al samengewoond met een hoer, ik was inmiddels een expert in de andere kant op kijken, ook al beviel het me niet.

‘Als ze zelfs maar kijkt naar iets dat sterker is dan Red Bull ga je ervoor liggen,’ beval Erin streng. ‘Groene thee is het heftigste pepmiddel dat ze mag hebben, oké?’

‘Groene thee, begrepen.’

‘Ik wens je sterkte, Jenny Lopez.’ Erin berustte in haar lot. ‘Ik zie je morgen op locatie.’ Ze hing op. Geen seconde te vroeg, want er stond een gesprek in de wacht.

‘Hallo!’ Ik schakelde vlot over naar de andere beller. ‘Met Jenny.’ ‘Hé, met mij,’ antwoordde Angela. ‘Alles oké?’

‘O, de keuken staat in brand en mijn been is er half af, maar verder is alles prima.’

‘JENNY.’

‘Oké dan, ik heb wat toast verbrand en heb bij het scheren mijn been opengehaald. Vraag dan ook niet steeds hoe het met me gaat, dan voel ik me verplicht iets interessants te vertellen.’

‘Natuurlijk.’ Angela klonk al even berustend als Erin. ‘Heb je plannen voor vanavond?’

‘Het is net drie uur en ik sta op het punt om een tosti te maken.’ Ik staarde naar het enigszins dubieuze Wonderbrood dat al twee weken over het aanrecht zwierf. ‘En ik heb al twee taco’s op. Rond de avond verwacht ik het formaat van een koe te hebben.’

‘Laat die tosti maar zitten, we gaan uit vanavond.’ Angela klonk niet erg enthousiast. ‘Alex heeft een date voor je geregeld.’

‘En dat ben jij?’ Dat ze ‘we’ zei vond ik nogal verwarrend. ‘En hij zit daar niet mee?’

‘Niet met mij, suffie, met een jongen.’

‘Wat voor jongen?’

‘De lat lag toch laag? Je was toch niet kieskeurig?’

‘Touché.’

Maar ter verdediging: dat had ik allemaal gezegd vóór ik online mijn droomprins had gevonden.

‘Acht uur, Hotel Delano.’

O, leuk! Ik ben dol op Hotel Delano.

‘En draag geen stomme hoge hakken, want we blijven daar waarschijnlijk niet.’

O.

‘De cocktails kosten daar vijftien dollar per stuk,’ vervolgde Angela, die door mijn stilte schijnbaar het gevoel kreeg dat ze zich moest verdedigen. ‘Ik heb geen vaste baan en mijn vriend is een arme muzikant.’

‘Jij bent een succesvolle freelancer en hij is een stinkend rijke rocker,’ wierp ik tegen. ‘Maar goed, ik zie je daar. Die man kan maar beter echt geweldig zijn, hoor, als ik mijn tosti voor hem moet laten schieten.’

‘Hij is muziekproducer,’ zei ze hoorbaar trots. ‘Alex heeft hem een tijdje geleden leren kennen toen hij bezig was met die soundtrackdingetjes voor de nieuwe film van James Jacobs en blijkbaar zijn ze nu dikke vrienden. Hij is net als jij net terugverhuisd van LA naar New York, dus jullie hebben sowieso iets om over te praten.’

‘Klinkt goed,’ moest ik toegeven. ‘Dank je wel, pop. Ik zie je straks.’

‘Tot dan.’

Ik had nog vijf uur om me fabuleus op te tutten, dus liet ik me weer op de bank vallen. Tijd genoeg om nog een dutje te doen.

‘Wat moet dit voorstellen?’ Ik stond in de bar van Hotel Delano, het duurste, chicste cocktailhol van Williamsburg, en wees beschuldigend naar de man die naast Angela zat. ‘Is dit een grapje of zo?’

‘Je ziet er lekker uit, schatje,’ zei de man die overduidelijk geen muziekproducer was, laat staan net ingevlogen uit LA. ‘Leuk dat je me mee uit hebt gevraagd.’ Hij stond op, sloeg zijn armen om me heen en drukte me aanstootgevend dicht tegen hem aan. Ah, Axe bodyspray, Fébréze en een vleugje transpiratie.

Angela liet haar hoofd op haar onderarmen vallen. ‘Het spijt me ontzettend,’ mompelde ze zonder me aan te kijken. ‘De echte kandidaat heeft afgezegd, dit was het enige wat we nog konden regelen.’

‘Dit’ was iemand die ik tot mijn grote spijt al eerder had ontmoet. ‘Dit’ was Alex’ bandlid, basgitarist en professionele klootzak Craig. Knap? Ja. Blond? Ja. Drager van het herpesvirus? Dat kon haast niet missen. Onvoorstelbaar dat ik mijn Robert RodriguezLBD aan deze vent verspilde. En onvoorstelbaar dat Angela me dit aandeed.

‘Hé, Jenny, ik haal even wat te drinken voor je.’ Angela’s vriend Alex stond op uit zijn stoel, waardoor Craigs tekortkomingen extra benadrukt werden. Alex was mager, maar kwam ermee weg omdat hij over brede schouders en gespierde bovenarmen beschikte. Craig was een stuk kleiner en ronduit schriel. Waarom hij toch zo’n vrouwenmagneet was, bleef me een raadsel – veel met Alex optrekken kon bepaald niet in zijn voordeel werken. Ik ging nog liever dood dan dat ik het tegen Angie zou zeggen, maar toen ze me helemaal in het begin van hun relatie had meegenomen om Alex te keuren, was ik bijna over mijn tong gestruikeld. Hij is belachelijk lekker. Maar hij had nog BFF-voorwaardelijk wat mij betreft, aangezien hij achter Angela’s rug om met zijn ex had afgesproken in Parijs. Lang verhaal kort: zij zei dat alles oké was, maar als beste vriendin was het mijn plicht om hem met vuile blikken te laten weten dat hij haar nooit meer zoiets mocht flikken. Bovendien had hij mijn favoriete huisgenoot van me afgepikt, iets wat ik hem nooit helemaal zou vergeven.

Omdat ik niet wist wat ik anders moest doen, ging ik op de stoel van Alex zitten, tegenover Craig, omdat ik niet binnen zijn handbereik wilde zitten. Angela keek me reuze verontschuldigend aan en ik was onder de indruk van de manier waarop ze haar eyeliner had aangebracht. Over haar keuze in last minute dates was ik nog altijd minder te spreken.

‘Waarom kijk je zo nijdig?’ Craig leunde achterover en leek ook niet blij te zijn met de gang van zaken. ‘Jij bent degene die geen date kan krijgen, ik doe dit voor jou, hoor.’

‘Oké, dat was het dan, ik ga weg.’ Ik stond al op, maar Angela legde haar hand over de mijne en gaf me nogmaals die indrukwekkende Bambi-blik vol excuses.

‘Eén drankje,’ bedong ze smekend. ‘Craig maakte maar een grapje.’

‘Niet waar,’ zeiden Craig en ik in koor.

Dit zou de langste borrel van mijn leven worden.

‘En toen, en toen…’ Manisch maaide Craig met zijn armen heen en weer. ‘Struikelde hij over zijn snoer en viel plat op zijn bek op het podium. Het was te gek, weet je nog, Alex?’

Nadat ik heel snel achter elkaar drie cocktails had gedronken, bleek Craig nog niet zo’n beroerde date. In mijn van gin doordrenkte roes was hij grappiger dan in mijn herinnering. Misschien liet ik me leiden door vooroordelen. Het was Angela die maar bleef herhalen hoe vreselijk hij was, maar voor haar had een rocker daten tenslotte ook goed uitgepakt. En afgezien van het feit dat hij dunner was dan één van mijn dijen, was hij best een lekkertje.

‘Ja, mijn arm was uit de kom en we moesten drie optredens afzeggen,’ antwoordde Alex. ‘Echt hilarisch.’

Het viel me op dat Angie en hij veel langzamer dronken dan Craig en ik. Lichtgewichten.

Angela veranderde zoals gewoonlijk niet al te subtiel van onderwerp. ‘Jenny, vertel eens over die klus van morgen? Die super belangrijke klus waarbij er een epische verantwoordelijkheid op je schouders ligt, nog even afgezien van de carrière van je beste vriendin.’

‘O, dat stelt niet veel voor.’ Ik wuifde haar bezorgde blik nuffig weg en sloeg daardoor bijna mijn glas van tafel. ‘Het is een oppasklusje. Een chic oppasklusje.’

‘Oppassen met een kater is altijd een enorm goed idee,’ zei ze met een kritische blik op mijn glas. ‘Zullen we wat gaan eten? We zouden naar Café Colette kunnen gaan.’

‘Geen denken aan.’ Craig zette zijn lege bierglas iets te hard terug op tafel. ‘Eten is voor watjes. Laten we een goede kroeg opzoeken.’

Ik kwam al overeind. ‘Ja.’ Hmm, misschien had ik eerder toch die tosti moeten maken. Eten mocht dan voor watjes zijn, op straat kotsen was ook niet aan te bevelen. Zelfs niet in Williamsburg. Wat mij betreft dan. ‘Waar gaan we heen?’

‘De Manhattan Inn?’ stelde hij voor. ‘Ik ken daar een mannetje.’

Ik was onder de indruk. Oké, de bar was in Greenpoint, maar voor Craigs doen best een verfijnde keuze. Er speelde een jazzpianist en er stonden echte kaarsen op tafel, ondanks het risico van brandstichting door hippe vogels.

‘Hij kent overal mannetjes,’ bevestigde Alex en wenkte om de rekening. ‘Normaal gesproken is dat alleen een probleem als hij ook hun vriendinnen kent.’

Ik was oprecht verbaasd. Na de slechte start had Craig zich ontpopt als een echte heer. Hij betaalde mijn drankjes, hield de deur voor me open en vroeg zelfs netjes of hij mijn hand mocht vasthouden op weg naar de volgende kroeg. Het kon niet alleen de alcohol zijn die me een beetje licht in mijn hoofd maakte, hij was echt heel lief. Hand in hand met een leuke man in de schemering door McCarren Park slenteren was enig. Ik was bijna vergeten hoe leuk daten kon zijn.

‘Eigenlijk weet ik helemaal niet zoveel over jou,’ zei Craig, die zijn pas vertraagde om Angie en Alex wat uit te laten lopen. ‘Waar je vandaan komt, waar je bent opgegroeid, van die dingen.’

‘Ik kom van buiten de stad, uit de staat New York.’ Ik nam een groepje jongeren in me op dat op plaids zat, bijna allemaal met een of ander instrument in hun handen. O, Williamsburg. ‘Ik ben hier terecht gekomen toen ik ging studeren.’

‘Leven je ouders nog? Zijn ze nog getrouwd?’

Ik knikte. ‘Yep, ze wonen in Binghampton en zijn inmiddels al vijfendertig jaar getrouwd. Mijn vader runt een aannemersbedrijf en mijn moeder runt mijn vader.’

‘Geweldig, zeg… Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik drie was, mijn vader heb ik nooit echt gekend.’

‘Wat rot voor je.’ Ik voelde me er prompt schuldig over dat ik uit een normaal gezin kwam. Ik voelde me wel vaker schuldig, het overkwam me veel te vaak. ‘Is je moeder nog hertrouwd?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, we zijn met zijn tweetjes gebleven. Geweldig mens, mijn moeder. Sterkste vrouw die ik ken. Ik heb alles aan haar te danken.’

‘Toch maak je niet de indruk dat je een mannelijk rolmodel hebt gemist,’ zei ik lachend en wreef even over zijn arm.

Craig gaf een kneepje in mijn hand. ‘Jij hebt echt gevoel voor humor.’

Ik zat niet vaak om woorden verlegen, maar in dit geval wist ik even niet wat ik moest zeggen. Ik kon inderdaad best leuk uit de hoek komen, maar de meeste mannen zouden daar geen complimentje over maken. Niet als ze ook naar mijn borsten zouden kunnen kijken.

‘Eh, dank je?’

‘Jij kunt niet met complimenten omgaan, hé?’ Hij hield zijn pas in zodat we midden in het park tot stilstand kwamen.

Dat was niet helemaal waar, ik was dol op complimenten. Ik moedigde complimentjes te allen tijde aan. Maar op een of andere manier bleven mijn kaken op elkaar. Ik voelde dat ik bloosde onder Craigs aandachtige blik. Zijn geloken ogen, zijn iets te lange haar, zelfs zijn vreemde geur begon te wennen: het was opeens meer mannelijkheid dan lijflucht. O, ik had beslist veel te veel gedronken.

‘Jenny,’ zei hij met een lage stem en leunde een beetje naar me over. ‘Mag ik je zoenen?’

‘Ja?’ piepte ik. Het klonk als een vraag omdat ik niet helemaal zeker van mezelf was.

Voor een man is echter elke ‘ja’ mooi meegenomen. Zelfs één met een ingebouwde aarzeling. Ik stond op mijn tenen, liet hem mijn beide handen vasthouden en me kussen. Zelfs halfteut wist ik dat het een goede zoen was. Deze man was geen amateur, hij had duidelijk ervaring. Ik verbrak het contact even en zag over zijn schouder de zon ondergaan achter het Empire State Building. Verzaligd zuchtte ik om mijn eigen romantische comedy-momentje.

‘Wauw.’ Hij gaf een kneepje in mijn hand en streelde over mijn wang. ‘Dat was niet mis, Jenny.’

‘Yuh-huh,’ stemde ik in, kneep even terug en maakte toen mijn hand los. Op een of andere manier liet de manier waarop hij steeds mijn naam zei de haartjes in mijn nek omhoog komen en niet van opwinding. Ik had het gevoel dat hij het steeds zei om niet te vergeten wie ik was. ‘Laten we naar de Manhattan Inn gaan.’

Nog meer drank. Precies wat ik nodig had.

Toen we ons eindelijk weer bij Angie en Alex voegden, hadden die al een zitje en drankjes bemachtigd in de Manhattan Inn. Hun gezichten stonden op onweer.

‘Lekker gewandeld?’ informeerde Angie.

Ik knikte zwijgend en ging tegenover haar zitten. Hoe kon ze nu kwaad op mij zijn? Ze had deze date zelf geregeld, was het geen goed teken dat Craig en ik het goed konden vinden samen?

‘Schatje, ik haal even wat te drinken voor je,’ murmelde Craig in mijn haar.

Ik huiverde even en ook nu niet op een prettige manier.

‘Heb je met hem gezoend?’ wilde Angela weten zodra Craig buiten gehoorafstand was.

‘O, wauw, ik moet opeens ontzettend nodig naar de wc.’ Alex sprong op en wreef ongemakkelijk door zijn haar. ‘Vrouwen!’

‘Heb je met hem gezoend?’ herhaalde ze vinnig.

‘Ja, nou en?’ Ik had het gevoel dat ik me moest verdedigen. ‘Het zit wel goed, hij is heel lief. Je praat altijd over hem alsof hij een enorme eikel is, maar dat is hij niet. Misschien geen onbeschreven blad, maar zeker geen eikel.’

‘Laat me eens raden: hij vroeg naar je jeugd, vertelde over de scheiding van zijn ouders en zei toen tegen je dat je echt slim was? ’Vragend keek ze me aan en las in mijn geschokte blik het antwoord. ‘Klassieke aanpak van Craig.’

‘Hij zei dat ik gevoel voor humor had, om precies te zijn.’ Ik masseerde mijn slapen. ‘O man, ben ik er zo uit dat ik niet eens in de gaten heb wanneer ik om de tuin word geleid?’

‘Ik wil graag “nee” zeggen, maar alles wijst op “ja”.’ Angie schopte me onder de tafel. ‘Je kunt weg wanneer je wilt. Je hebt morgen een belangrijke klus. Ik leg het wel even uit en verdomme, het is Craig ook maar – je hoeft je helemaal niet te verdedigen of te verantwoorden.’

‘Als jij het zegt…’ Ik kon het amper bevatten. En als het zijn standaard versierzin was om meisjes te complimenteren met hun intelligentie, waarom had hij dan tegen mij gezegd dat ik humor had?

Ik kreeg niet de kans om daar een reden voor te bedenken, want Casanova keerde terug met twee opzichtig gekleurde cocktails. Het was echter te laat. Mijn goede humeur was officieel weg en de gedachte om zelfs maar één slokje van die troep te nemen, deed mijn maag al omkeren. Ik had nog een afspraak die avond en dat was met een tosti en mijn bed. Waar ik alleen in zou liggen.

‘Deze zijn te gek, schatje. Eén slokje en je wilt nooit meer iets anders.’ Craigs hand verdween onder de tafel en gleed over mijn dij. Ik zat meteen kaarsrecht, met grote ogen. Waarom had ik geen spijkerbroek aangetrokken?

‘Hoe heet het?’ vroeg ik en probeerde achteruit te schuiven op het vastgenagelde bankje, maar in plaats van me los te maken, zag hij het blijkbaar als aanmoediging en bewoog zijn hand omhoog naar een plek waar hij me echt nooit zou mogen aanraken.

‘Ik noem het de Craig,’ fluisterde hij zangerig in mijn oor.

O, viezerik, reality check!

‘Ik word ontzettend geil van je. Ik kan niet wachten om je mee naar huis te nemen,’ murmelde hij. ‘Als we thuis al halen. De wc’s zijn hier best…’

‘Ik moet even bellen.’ Haastig schoof ik Craig opzij en schoof zelf langs hem heen, met mijn hart in mijn keel en te weinig adem. Dit ging te ver. Ik was nog niet zo wanhopig dat ik zou ingaan op ongepaste voorstellen om het in het toilet van een bar te doen op een donderdagavond in Brooklyn. Of op willekeurig welke andere avond in Brooklyn. Er waren grenzen.

En zo hield ik voor de tweede avond in één week een taxi aan om van een vervelende date af te komen. Toch fijn dat het allemaal zo meezat.

‘O, god,’ kreunde ik toen de volgende ochtend de wekker ging. ‘Alsjeblieft niet.’

Hoewel ik de avond ervoor slechts drie drankjes op had, rammelden mijn hersenen in mijn hoofd alsof ik ze voor het naar bed gaan had gevriesdroogd, terwijl ik de buitenkant toch wel degelijk had gereinigd, geserumd en gehydrateerd. Puntje voor Lopez.

Hoewel ik waarschijnlijk strafpunten verdiende voor mijn immense verlangen om over te geven. Misschien dat ik dan toch maar niet die extra kilometer zou rennen vandaag. Sterker nog, in plaats van mijn hardloopschoenen te pakken, liet ik het bad vollopen – een mens moet prioriteiten stellen.

Ik was erg teleurgesteld in mezelf. De oude Jenny zou nooit de beproevingen hebben moeten ondergaan die ik deze week voor mijn kiezen had gehad. Mijn gaydar was stuk, mijn klootzakkendetector van de leg en ik was dronken geworden op de avond voor een belangrijke opdracht. Ik had duidelijk een schop onder mijn kont nodig. En een Bloody Mary.

Zodra ik uit bad was – afdrogen, smeren, flossen, poetsen, haar in een praktische paardenstaart – richtte ik me op mijn kledingkast. Als iets me kon kalmeren, was het wel mijn garderobe. Ik mocht dan vijf maanden in LA hebben gewerkt als stylist, ik had er al dertig jaar als modeverslaafde opzitten. Toen ik blut was, schuimde ik de kranten af voor monsterverkopen, spoorde het laatste designertopje in New York op en vlooide alle tweedehandswinkels uit. Ik verzette bergen vodden op zoek naar dat ene topstuk. Toen ik werk kreeg en een normaal salaris verdiende, had ik de lat meteen hoger gelegd. Ik was gaan sparen en ik was gaan verzamelen.

The Union was een geweldig opstapje geweest om een netwerk op te bouwen. Als receptioniste moest ik heel wat nukken en grillen van aanstellerige en veeleisende celebs vervullen, waaronder het op het laatste moment regelen van hun kleding. Binnen een paar weken had ik iedereen die er iets toe deed in de pr-business of modewereld, en alle warenhuizen die designerkleding verkochten onder een sneltoets opgeslagen en zorgde ik ervoor dat ze dol op me werden. Niet alleen mijn baan hing ervan af, maar iets veel waardevollers: korting. Met dank aan speciale online actiecodes en duistere zaakjes in downtown boutiques was mijn kledingcollectie uitgegroeid tot, nou ja, een enorme hoeveelheid kleren. Allemaal beeldschoon. Het ging me echt aan mijn hart als ik zag hoe Angies tas van Marc Jacobs eruitzag. Het ding was oud en onvervangbaar, maar zo versleten. Ik kon bijna niet naar de gescheurde voering kijken. Ooit was het een wereldwonder onder de tassen geweest, maar wat mij betreft was de grens tussen cool en sneu inmiddels overschreden.

Mijn outfit voor vandaag moest praktisch en stijlvol zijn, niet te opzichtig en bovenal hip. Als ik één ding had geleerd van werken in LA, dan was het wel dat niemand die professioneel hot was, wilde optrekken met iemand die in hun ogen lomp was. Je mocht nooit hotter zijn dan zij, maar je moest wel een beetje je best doen. Ik koos voor een zwarte skinny James Jeans en een zwart-wit gestreept halterhemdje van Rag and Bone, met mijn comfortabele YSL Tribute 90 pumps. Op ballerina’s kon ik niet lopen. Ik gooide mijn Balenciaga motortas over mijn schouder (een welverdiend extraatje dat ik uit de collectie van mijn huisgenote in LA had ‘geleend’), bekeek mezelf in de spiegel, knikte goedkeurend en zette koers naar mijn make-up-tafel voor een grondige renovatie.

Sadies chauffeur belde aan toen ik net een beetje Gucci Guilty opdeed.

‘Ik kom eraan,’ zei ik hardop, wierp nog een laatste blik in de spiegel en liep toen de deur uit. De glimmende zwarte auto zoefde uptown door de straten van Manhattan. Erin had The Union voor haar evenement afgehuurd, maar Sadie zat in The Hudson.

‘Eerste keer dat je met Sadie werkt?’ informeerde de chauffeur toen we de hoek van 57th om gingen.

‘Yep.’ Ik checkte mijn keurig aangebrachte make-up nog even in een spiegeltje en perste mijn lippen op elkaar om mijn lipgloss goed te verdelen. ‘Ik heb gehoord dat ze wel eens lastig kan zijn.’

‘Lastig?’ De man stikte bijna in zijn eigen lach. ‘Wie heeft jou dat wijsgemaakt?’

‘O, dus ze is niet lastig?’ polste ik voorzichtig.

‘Ik ben de enige chauffeur die haar mag rondrijden.’ Hij zette de wagen aan de kant en keerde zich naar mij. ‘En ik ben de enige chauffeur die haar onzin pikt. Ze is de grootste etterbak die ik ooit heb ontmoet. En ik spreek nooit kwaad over vrouwen.’

‘Dat klonk anders verdacht veel als kwaadspreken over een vrouw.’

Hij grijnsde me opgewekt toe. ‘Sadie is geen vrouw. Ze is een helleveeg. Maar het is gelukkig mooi weer, dat scheelt. Ik heet Chris, trouwens. Het is altijd fijn om een naam te kunnen roepen als je straks in de foetushouding op de achterbank ligt te huilen.’

Onzin. Het kon nooit zo erg zijn als iedereen beweerde. Ik durfde er wat om te verwedden dat Erin deze man bewust had opgedragen mij angst in te boezemen. Whatever. Ik liet me niet zo snel bang maken. Als het er straks allemaal opzat, waren we vast dikke vriendinnen die elkaars haren invlochten en vrienden werden op Facebook. Wat was nou het ergste wat er kon gebeuren?

Ik was nog geen drie seconden in Sadies hotelsuite toen ik me realiseerde dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Waarom luisterde ik toch nooit naar andere mensen? Waarom moest ik altijd zo verdomd zeker van mezelf zijn? Niet alleen werkte mijn intuïtie niet meer als het om mannen ging, mijn intuïtie leek het nu op alle fronten te hebben begeven.

De suite zag eruit alsof hij net door een tornado was getroffen. Ik had jaren in hotels gewerkt, maar nog nooit zoiets gezien. De vloer was onzichtbaar onder een laag kleren, schoenen, flessen, dozen, lakens, handdoeken en wat ik verder nog maar kon bedenken. Nog zestien katten erbij en we waren rijp voor een aflevering van Hoarders. Voorzichtig stapte ik over een geëxplodeerde föhn, liep op mijn tenen langs een gebroken fles parfum en duwde een lege fles Jim Beam weg met mijn voet. Degene die dit allemaal had aangericht was alleen nog vergeten de flatscreen uit het raam te gooien, al was hij wel van de muur gerukt. Het ding lag aan het voeteneind, met de glassplinters als confetti eromheen.

‘Sadie?’ Ik vreesde nog even dat ze was vermoord. Serieus. Ik keek rond – zonder écht te kijken, omdat ik bang was het stoffelijk overschot van het supermodel in de rotzooi aan te treffen. ‘Sadie? Ik ben Jenny Lopez, ik ben degene die je naar de show zal brengen.’

Met tegenzin waadde ik door de rotzooi naar de badkamer. Als er in hotelkamers iets ergs gebeurde, vond dat altijd plaats in de badkamer. Je wilt niet weten wat ik allemaal al gezien heb. Op het ergste voorbereid opende ik de deur en trof een scéne aan die me maar al te bekend was. Enorm bad, tot de rand gevuld met badschuim, zeker vijf open pakjes M&M’s in het zeepbakje en een halflege fles Chardonnay die over de rand hing, in de hand van een treurig kijkend meisje.

‘Sadie?’

‘Ik heb er een zootje van gemaakt,’ antwoordde het meisje.

Je meent het, dacht ik.

‘Alles oké?’ Ik sloot de wc-bril en ging erop zitten. Dit kon nog wel eens interessant worden.

‘Nee,’ zei ze, en ze schonk me een verontwaardigde blik. ‘Ben je niet goed bij je hoofd of zo? Of ben je soms blind?’

‘Nee, ik kan prima zien,’ antwoordde ik. ‘Dus heb ik ook de enorme troepshow in de slaapkamer gezien. En nu zie ik een meisje in bad dat om tien uur ’s ochtends overdoseert op snoep en al een halve fles wijn heeft leeggedronken, dus ik dacht: laat ik het voorzichtig aanpakken. Wat is er aan de hand?’

‘Spoor jij niet of zo? Flikker alsjeblieft op!’ Sadie zonk dieper weg in het water tot ook haar neus in de bubbels was verdwenen. Welke huislijn dit hotel ook had, de badproducten roken verrukkelijk. Goede bubbels ook.

Ze wilde niet echt dat ik wegging. Ze vervloekte niet de dag dat mijn moeder me het leven schonk en gooide me ook geen gebroken glas naar mijn hoofd. Ze sprong niet eens krijsend uit bad om me de suite uit te jagen. Allemaal dingen die me in The Union waren overkomen. De verantwoordelijke was meestal iemand van de cast van High School Musical.

‘Ik spoor inderdaad niet.’ Ik liet een van mijn schoenen op de grond vallen. ‘Dit is echt helemaal mijn ding. Noem het een morbide vorm van nieuwsgierigheid of zoals mijn vriendinnen het omschrijven, een chronische vorm van bemoeizucht, maar ik weet nooit wanneer ik mensen met rust moet laten. Dus barst maar los: wat is er gebeurd? Heb je met Keith Richards geneukt of zo?’

Eén klap. Meteen raak.

Jammerend slaakte ze een oerkreet en verdween onder water, waarbij ze de Chardonnay op de vloer liet vallen. In een bliksemsnelle reflex ving ik de fles voor die in scherven uiteen kon spatten. Ik hield er niet van om drank te verspillen en al helemaal geen goede Chardonnay.

‘O, verdomme, het komt door een man.’ Met een zucht stond ik op en liep naar het bad. De hemel zij dank dat Angie niet zulke dramatische uitspattingen had vertoond toen we elkaar leerden kennen. Ik reikte in het water, greep een bos haar en sleurde haar weer naar boven.

‘Schat, geen enkele man is het waard om je voor te verzuipen in een badkamer. Hoewel, misschien die vent die Thor speelt. Is het de vent die Thor speelt?’

‘Trut, mijn extensions!’ Ze wriemelde en mekkerde in mijn greep als een bijna verzopen kat. ‘Laat me los!’

‘Dus het is een vent?’ Ervan uitgaande dat ze niet nogmaals zou proberen zelfmoord te plegen in het dure badschuim, liet ik haar los. Mijn jeans en topje waren doorweekt. Heel fijn. ‘Gooi het er maar uit, lucht je hart.’

Met het zelfvertrouwen dat je alleen hebt als je een bikinimodel bent, of dronken, of beide, kwam Sadie overeind en stak naakt haar hand uit. ‘Handdoek.’

Niets wat ik niet eerder heb gezien, schat, dacht ik.

Ik overhandigde haar een gigantisch wollig badlaken. Jarenlang in een hotel werken had me een obsessie voor badlinnen bezorgd. Het was een ziekte, ik wist feilloos met welke kwaliteit ik te maken had. Achteloos veegde ik de zeepbellen van me af toen ze voorbij stevende, ruim één meter tachtig, voornamelijk been. Blijkbaar gingen we naar de slaapkamer.

‘Hij zegt dat hij niet van me houdt.’ Ze stortte zich op het bed dat midden in de kamer stond, met het badlaken min of meer om zich heen. Op zich geen gek idee, gezien het feit dat bijna al het beddengoed op de grond lag.

‘Hij zegt dat ik alleen maar een dom model ben.’

Niet te geloven, hoe kwam hij erop?

‘Hij zei dat het niets voorstelde tussen ons, dat het alleen maar voor de lol was. En dat hij nooit van me heeft gehouden en me al helemaal nooit heeft gerespecteerd.’ Ze rolde op haar rug, haar knappe koppie helemaal opgeblazen en rood. Ik zou niet graag de visagist zijn die haar weer menselijk moest maken.

‘Hij zegt dat ik niet meer ben dan een paspop. Een stomme pop.’

Ze draaide zich om en verborg haar gezicht in de kussens die nog op het bed lagen. Waarna het hartverscheurende gesnik begon. Met mijn handen in mijn zij maakte ik de balans op. Oké, ik had twee uur om dit wrak presentabel te maken en op Erins show in The Union te krijgen. Waarom luisterde ik toch nooit naar advies van anderen?

‘Sadie, hoor eens.’ Ik deed mijn best om niet in de resten te stappen van iets dat op een portie ribbetjes leek en ging op de rand van het bed zitten. ‘Een man die je zo’n rotgevoel geeft, is het niet waard om zo overstuur van te raken.’

‘Jij kent hem niet,’ loeide ze. ‘Jij weet niet hoe ik me voel. Hij is mijn hart, mijn alles. Ik zou alles voor hem doen.’

Ik besloot het over een andere boeg te gooien, maar hield me wel bij klassiek crisismanagement. ‘Natuurlijk kan ik me niet voorstellen hoe je je voelt en ik twijfel er geen seconde aan dat je van hem houdt, maar zou jij hém ooit iets aandoen waardoor hij zo diep in de put zou raken als hij nu bij jou heeft gedaan?’

‘Natuurlijk niet.’ Sadie klonk wat gedempt door de kussens waarmee ze zichzelf probeerde te smoren. ‘Ik hou van hem. Zelfs als hij een boerenkinkel was, zou ik nog van hem houden.’

‘Dus… wat doet hij voor de kost?’

‘Hij speelt basketbal.’

‘O, dus toch een beetje een boerenkinkel,’ constateerde ik, en ik schoof wat verder op het bed naar haar toe. ‘Liefje, je bent momenteel een van de bekendste modellen ter wereld. Van de drie miljard mannen die er bestaan, kun jij elke man krijgen. Dit is niet goed genoeg. Hij is niet goed genoeg voor je.’

‘Nee?’

Altijd fijn, een gemakkelijk succesje.

‘Nee.’

‘Maar ik ben nog steeds verliefd op hem. Ik wil dat hij van mij houdt.’

‘Ik weet niet genoeg van je relatie om daar een zinvol antwoord op te kunnen geven.’ Ik wrong de zoom van mijn topje uit. ‘Ik weet alleen wat ik hier zie en wat je me net hebt verteld en daar kan ik uitsluitend uit opmaken dat hij volgens mij een enorme klootzak is. Maar ik ken hem niet en jij wel. Stel nu dat hij wel degelijk van je houdt, dan heeft hij sowieso tijd nodig om op een rijtje te zetten wat hij heeft gedaan en wat hij heeft gezegd.’

‘Denk je dat hij bij me zal terugkomen?’

In geen miljoen jaar.

‘Dat weet alleen hij.’

We zaten een paar minuten ongemakkelijke stilte uit waarin Sadies gesnik afzakte tot gesnif. Ik nam de schade aan de kamer nogmaals op, ditmaal vanuit mijn nieuwe positie. Het was echt indrukwekkend. Gelukkig waren haar kleren en schoenen gespaard gebleven in het geweld, die hingen netjes in de kast. Meisje naar mijn hart. Verwoest een kamer en brengt zichzelf bijna om zeep, maar beschermt haar schoenen.

‘Hoe heet je? ’Toen het gesnif was overgegaan in een rustigere ademhaling, keerde Sadie zich om, trok het badlaken om zich heen en keek me aan.

‘Jenny.’ Ik stak mijn hand uit en hield er rekening mee dat ze me de handdoek zou geven, maar nee – ze drukte me de hand. Blijkbaar beheerste ze toch nog enkele sociale vaardigheden. ‘Ik ben hier om je naar de show te brengen.’

‘Ben je mijn assistent voor vandaag?’ Ze veegde haar neus af aan haar arm. Klitten lang blond haar droogden als vogelnesten om haar hoofd en nog was ze mooi. Misschien was ze toch niet zo menselijk.

‘Ik werk voor Erin White PR,’ zei ik, omdat ik geen ‘ja’ wilde zeggen uit vrees voor wat ze onder ‘assistent’ zou verstaan. ‘Ik ben zo’n beetje je chaperonne. En amateurtherapeut.’

‘Je bent beter dat mijn professionele.’ Ze liet zich weer achterover vallen. ‘Ik denk niet dat ik die show van vandaag kan doen.’

Wat me nog de meeste zorgen baarde, was de achteloze manier waarop ze dit zei.

‘Grappenmaker.’ Ik ging op het voeteneinde liggen in een poging mijn bloeddruk naar beneden te krijgen. ‘Heb je een eigen assistent?’ Alle hulp zou welkom zijn.

‘Mijn zus heeft het een tijdje gedaan.’ Ze strekte een lange, slanke arm boven haar hoofd en trok aan een vogelnest. ‘Maar ik heb haar ontslagen.’

Natuurlijk. ‘Je zus?’

‘Tweelingzus.’

Jezus.

‘Niet identiek, uiteraard.’

Ik voelde me niet al te best.

‘Nou, we hebben nog wel even voor we weg moeten, heb je al wat gegeten?’ Ervaring had me geleerd dat het zaak was om het slachtoffer in deze fase actief te houden. Als ik haar liet indutten, kwamen we hier nooit vandaan. Ik onderging liever Erins toorn als ik met de Vogelverschrikker uit de Tovenaar van Oz aankwam, dan haar toorn als ik helemaal niet kwam. ‘Wil je wat van roomservice?’

‘Ik heb zin in pizza,’ antwoordde ze en sloot haar blauwe ogen. ‘Hoe heet die tent in Brooklyn? Bij het water? Het is superbekend.’

‘Grimaldi’s?’

‘Ja, die.’ Ze glimlachte, nog altijd met de ogen gesloten. ‘Ga maar even een stuk pizza van Grimaldi’s voor me halen.’

‘Daar hebben we geen tijd voor,’ legde ik uit. Het was alsof ik tegen een kind sprak. ‘We moeten al om twaalf uur op Union Square zijn, liefje.’

‘O, maar ik meende het toen ik zei dat ik de show niet zou doen.’

Behaaglijk kroop ze weg onder haar badlaken. ‘Als Bry niet van me houdt omdat ik een model ben, dan ben ik gewoon geen model meer. Bel jij even af?’

Shit, ze meende het.

Terwijl ik nadacht over een opening die niet zou beginnen met ‘Nou moet je eens even heel goed naar me luisteren, trut!’ ging mijn telefoon. ‘Sorry, ik moet even opnemen,’ legde ik uit, een verontschuldiging die volkomen overbodig was, want Sadie was druk bezig met het bekijken van foto’s op haar iPhone, vermoedelijk van haar vriend. En sommige foto’s waren duidelijk niet bestemd voor derden.

‘Hé, Jenny, met mij.’

Erin, echt de laatste die ik nu wilde spreken.

‘Hé, hoi.’ Ik probeerde zo luchtig mogelijk te klinken. ‘Hoe is het?’

‘Ik wil alleen maar even weten hoe het gaat.’ Haar stem klonk zowel schril als broos. ‘Gaat alles volgens plan?’

Als dat plan was dat de ster van de superbelangrijke show van vandaag had besloten vervroegd met pensioen te gaan omdat een vrouwenhatende eikel haar hart had gebroken en zij nu druk bezig was haar lichaam te verwoesten door haar eerste koolhydraten sinds 2001 te nuttigen, dan ging alles inderdaad volgens plan. Verdomme. Misschien kon ik me er maar beter bij neerleggen dat het over en uit was en Craig bellen om hem te smeken om een nieuwe date. En op weg naar huis een tussenstop maken bij het asiel, voor een kat.

‘Ik wist dat het je zou lukken.’ Erin slaakte een zucht die klonk alsof het leed van de wereld van haar schouders was gevallen. ‘Ik weet dat ze onmogelijk is, maar ik wist ook dat jij haar wel aan zou kunnen. Jenny Lopez, je bent een ster.’

Een ster, verrukkelijk en nog met gevoel voor humor ook. Er waren de laatste dagen zoveel complimentjes over me uitgestort en niet één had me verder geholpen. Waar bleef ‘capabel’? Hoezo viel er niet eens een ‘professioneel’? En Craig, hoezo was ik niet slim? Was ik mijn mojo kwijt? Was ik niet cool meer?

Ik beëindigde mijn gesprek met Erin en wendde me tot Sadie die gelukzalig lag te doezelen. Oké, dit ging dus niet gebeuren. Dit wicht zou om twaalf uur in The Union zijn, ook al was het ’t laatste wat ik deed. En als ik haar er op handen en knieën naartoe moest sleuren, dan zou ik dat doen. Ik weigerde te capituleren.

‘Hé, Sadie, moet je horen.’ Ik liet mijn mobieltje in mijn tas glijden en besloot dit akkefietje keihard aan te pakken. ‘Als we niet naar de show gaan, zullen we dan ijs gaan halen of zo? Het is vast al een hele tijd geleden dat je iets van Häagen-Dazs hebt gegeten.’

‘IJs?’ Ze opende zowaar één oog.

‘Ja, laten we helemaal losgaan,’ stelde ik voor, tevreden dat ze hapte. ‘Dulce de Leche, Belgian chocolate, Strawberry cheesecake – waar je maar zin in hebt. We hebben de hele dag en tenslotte hoef je nooit meer in een bikini te passen.’

‘Ja, als je het zo stelt…’ Ze kwam overeind. ‘Maar… zuivel?’

‘Het heeft geen zin om je modellenwerk op te geven als je niet kunt genieten van een bestaan als eenvoudige sterveling,’ zei ik opgewekt, en ik sloeg enthousiast op het bed. ‘Vooruit, trek een skinny jeans aan voordat je er niet meer in past.’

Voor een aartslui supermodel kon Sadie verrassend snel in actie komen. De belofte van roomijs en een leven zonder catwalks kreeg haar binnen een kwartier in een shirt, schoenen en de strakste jeans die ik ooit had gezien. Niet dat ze nu meteen al haar oude gewoonten afzwoer, ze kon geen weerstand bieden aan een beetje mascara en lipgloss. Irritant genoeg had ze niet meer nodig om er fantastisch uit te zien.

‘Ik ben zover. Waar gaan we heen?’ vroeg ze, en ze pakte een Chanel 2.55 van de kaptafel. Het was de Heilige Graal der Handtassen, hij straalde überstatus uit. Het was de droom van elke fashionista.

Ik wierp een blik op haar volmaakt platte buikje en glimlachte. Dacht ze nu echt dat ze klaar was om deze uitdaging aan te gaan? Sadie Nixon mocht dan een pro in het modellencircuit zijn, in mijn wereld waar regelmatig liters ijs werden verstouwd, was ze slechts een amateur.

‘We gaan naar de ijssalon met de meest ironische naam in New York.’ Met zwier opende ik de deur. Ik had net ontdekt dat ik erg van onmogelijke uitdagingen hou. ‘Serendipity Awaits. Nu maar hopen dat ons inderdaad serendipiteit wacht.’

Argwanend keek ze me aan. ‘Wat voor dip?’

‘Serendipiteit is het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders,’ verklaarde ik, en ik bedacht dat Sadies vriend dan misschien een kloothommel was, maar dat hij het wel bij het rechte eind had waar het haar algemene ontwikkeling betrof.

Ik wist niet waar ik meer lol in had. Aan de ene kant was er de bijna epische bevrediging vanwege het feit dat ik Sadie uit haar hotelkamer had weten te lokken. Aan de andere kant was er de verbijsterde blik van chauffeur Chris toen we instapten en ik hem vroeg om naar 60th en Lexington te rijden. Sadie zat rustig naast me op de achterbank, haar lange benen onder zich gevouwen, haar blik gefixeerd op het schermpje van haar telefoon.

Hoewel ik nog niet alle details had, vermoedde ik dat we ons nog in de eerste vierentwintig uur van de break-up bevonden. Dit was de gevaarlijkste fase, waarin de kans het grootst was dat ze hem zou gaan bellen of een steen door zijn raam zou gooien of naar een vreemd land zou vliegen. Dit waren slechts een paar voorbeelden die me te binnen schoten van mogelijke reacties op acuut liefdesverdriet. Die steen heb ik zelf ooit gegooid.

‘Het duurt niet lang.’ Ik stapte uit en knipoogde even naar Chris. ‘Laat mij maar even.’

‘Ik moet het je nageven, je hebt wel wat,’ zei hij, en hij tikte even aan zijn pet. ‘Je hebt meer ballen dan ik.’

Kijk, dit was een compliment waar ik wat mee kon.

Sadie zat ongemakkelijk aan het kleine tafeltje in de mini-ijssalon en speelde afwezig met haar paardenstaart. Zelfs behuild en met badhaar zag ze er nog goed uit. Elk meisje in haar staat zou zich het liefst zo snel mogelijk op roomijs storten en daarvoor zaten we op de juiste plek.

‘Niemand kijkt naar me. Iedereen kijkt altijd naar me,’ merkte ze op nadat de ober twee glazen water op ons tafeltje had geknald en er een paar menu’s naast had gesmeten. Deze tent stond niet bekend om de fantastische service.

‘Ik wil je niet voor het hoofd stoten, liefje, maar je bent dan ook niet het lekkerste ding hier.’ Ik bekeek het menu. ‘Waar heb je zin in?’

Het vanzelfsprekende antwoord op deze vraag was voor een net teruggetreden en net gedumpt supermodel natuurlijk ‘alles’.

Ditmaal hapte Sadie echter niet. Haar ogen werden niet groot als schoteltjes, ze maakte niet het bovenste knoopje van haar jeans alvast los en riep niet: ‘Gooi maar vol.’ In plaats daarvan deinsde ze even terug en duwde het menu van zich af.

‘Doe mij maar een cola light,’ zei ze. ‘En misschien kunnen we wat delen?’

Aha.

‘Wat je maar wilt.’ Ik trok het internationaal geldende we willen bestellen-gezicht tegen de chagrijnige ober die onwelwillend naar ons toe slofte. ‘We willen graag een cola light, een warme chocolademelk met bevroren pepermuntijs en de bananasplit.’ Vervolgens wendde ik me weer tot Sadie. ‘Vertel eens, wat is er nu precies gebeurd?’

Ze had weinig aanmoediging nodig, zoals de meeste celebs. Raar, maar dat hadden ze allemaal gemeen. Mensen willen met hen optrekken en bij hen in het gevlei komen, maar het kan ze nooit iets schelen wat ze te zeggen hadden. En daarom worden celebs zulke eikels. Ik zou ook niet gezelliger worden van een stelletje ja-knikkers die aan mijn lippen hingen, maar nooit echt geïnteresseerd waren. Zodra iemand een aanzet tot een echt gesprek geeft, grijpen de meeste celebs die kans met beide handen aan, vooral modellen. Daarom gaan de meeste celebs volgens mij in therapie. Dan hebben ze tenminste één uur per week waarin iemand verplicht is naar hen te luisteren.

‘We hadden een paar maanden verkering,’ zei Sadie, en ze bestudeerde haar nagelriemen terwijl ze sprak. Dat was beslist een teken dat het haar ernst was. ‘We hebben elkaar leren kennen op een feestje. Hij was echt te gek. We hebben de hele avond samen shotjes gedronken en daarna zijn we naar zijn appartement gegaan.’

Dit was overduidelijk het meest romantische verhaal dat ik ooit had gehoord.

‘Wat voor feestje?’ vroeg ik met geveinsde onschuld. ‘Weet ik niet meer.’

‘Waar was het?’

‘Geen idee.’

Dit zou niet al te lastig worden. Alles stond weliswaar nog op losse schroeven, maar als deze man echt de liefde van haar leven was, zou ze zich elke seconde van hun eerste ontmoeting hebben herinnerd, of ze dat nu wilde of niet.

‘Dus jullie kwamen elkaar tegen op dat feestje, en toen?’ Ik keek uit naar onze bestelling, het was zaak om tot de kern van de liefdesbreuk te komen voor we konden overgaan op fase drie.

‘We waren onafscheidelijk.’ Sadie glimlachte bij de herinnering. ‘Een paar dagen lang zijn we niet eens zijn appartement uitgeweest, maar toen kreeg hij problemen met zijn coach en moest hij weg. Ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld.’

‘Hoe oud ben je, Sadie?’ Ik dronk wat water. Een goede therapeut zorgt dat ze alle feiten heeft voor ze tot een oordeel komt.

‘Zesentwintig,’ zei ze klaaglijk. ‘Ik weet het, ik ben al zo oud, praktisch antiek. Als ik nog twee jaar als topmodel heb, is het veel. Daarna ben ik alleen nog geschikt voor Ann Taylor Loft en rimpel-créme. Daarom leek het me wel een goed plan om met een basketballer te trouwen.’

‘Hij heeft je ten huwelijk gevraagd?’ Alleen bovenmenselijke beheersing kon me ervan weerhouden over de tafel te buigen en haar hard in haar gezicht te stompen. Dit was me de uitdaging wel, precies wat ik nodig had. Als ik hier als winnaar uit de strijd kwam, zou ik alles aankunnen.

‘Niet met zoveel woorden,’ gaf ze toe. ‘Hij zei, nou ja, je weet wel, andere dingen over… ons. En ik dacht dat hij daarmee bedoelde dat hij en ik voor altijd samen zouden zijn.’

De blos op haar wangen deed vermoeden dat dit geen woorden waren die je in een witte jurk in de kerk zou kunnen herhalen.

‘Dus, we hebben het over een kerel met wie je een paar maanden wat hebt gehad na een feestje dat je je niet meer kunt herinneren,’ vatte ik samen. ‘En die kerel heeft ook nog eens gezegd dat hij je dom vindt en niet respecteert. En dat is je zielsverwant?’

Ze had tenminste nog het fatsoen om gegeneerd te kijken toen ze knikte.

‘Nou, in dat geval moet je je carriére inderdaad onmiddellijk opgeven.’ Met een volmaakt gevoel voor timing arriveerden de lekkernijen. Vooral de bananasplit mocht er zijn, ik had nog nooit zoiets obsceens gezien. Het ding zag eruit alsof een stel engelen, eenhoorns en het kindje Jezus de hele Kerst bezig waren geweest met de fabricage, waarna de Troetelbeertjes er nog wat glitter over hadden gestrooid. Zelfs ik deinsde even terug, maar dit was niet het moment om zwakte te tonen – mijn maag moest nu bewijzen waar al die jaren training goed voor waren geweest. Mijn eer stond op het spel en het was al na elven – ik had geen seconde te verliezen.

‘Gewoon met alles kappen,’ vervolgde ik ferm tegen Sadie. ‘En dan bewijzen dat je echt niet zomaar een dom model bent.’ Ik pakte mijn lepel en dook rechtstreeks in de hopen ijs, slagroom, chocoladesaus en vermoedelijk banaan, al was die niet direct zichtbaar onder alle zaligheden.

‘Ik ben niet dom,’ mompelde ze verontwaardigd, pakte ook haar lepel en keek er vol verwarring naar. ‘Ik ben toegelaten op een paar goede scholen. Ik kon er niet heen, maar ik was wel aangenomen.’

‘Tuurlijk,’ knikte ik, en ik maalde opgewekt suikernootjes weg.

‘Echt waar!’ Bevreesd prikte ze in de slagroom. ‘Ik had naar Wesleyan gekund, maar ik heb voor het modellenwerk gekozen. Ik ben niet dom.’

‘Wesleyan is een hartstikke goede school,’ beaamde ik. En dit was een hartstikke goede bananasplit. Ik moest hier vaker mijn listen en lagen ten uitvoer brengen. ‘Dus je moet je modellenwerk destijds wel hartstikke leuk hebben gevonden.’

‘Ik vind het nog steeds leuk.’ Sadie legde haar lepel neer en pakte in plaats daarvan haar cola light. ‘Mensen vinden het stom, maar ik vind het te gek. Ik mag heel veel reizen, ik ontmoet een heleboel interessante mensen en ik ben dol op mode. Als ik ermee stop, wil ik mijn eigen kledinglijn beginnen. Verantwoord ondernemen, weet je wel? Alles netjes organisch en biologisch, maar dan voor een welgestelde doelgroep – ik heb er al over gesproken met de zusjes Olsen.’

‘Nou, dit is een prima moment om daarmee te beginnen.’ Ik lachte haar stralend toe. ‘Waarom bel je Mary-Kate straks niet?’

‘Ja…’

En daarmee waren we in fase drie beland.

‘Enig dat we elkaar hebben ontmoet,’ vervolgde ik. ‘Ik vind het altijd te gek om mensen te leren kennen die op het punt staan het roer helemaal om te gooien. Zo inspirerend! En ik weet zekere dat die Bry van jou al zijn woorden zal terugnemen als hij hoort dat je gestopt bent met modellenwerk.’

‘Ja…’

‘Helemaal gekapt. Voor altijd.’

‘Ja…’

Want hij heeft natuurlijk wel door dat dit een enorm offer van jouw kant is. Ik wil maar zeggen; je hebt Wesleyan opgegeven voor je modellencarriére die je nu opgeeft voor hem – wauw!’

Blijmoedig bleef ik mezelf naar een vroege dood eten terwijl Sadie het rietje van haar cola alle kanten op boog.

Toen ik goed misselijk was, keek ik op. ‘Mag ik je wat vragen?’ Ze haalde haar schouders op.

‘Denk je dat hij het basketballen voor jou zou opgeven?’

Ze zette even grote ogen op en keek me toen beteuterd aan. ‘Jij vindt ook dat ik stom ben.’ Sadie pakte haar lepel weer en schepte er een fikse portie ijs op. ‘Ik ben verdomme ook achterlijk.’

‘Doe niet zo raar, natuurlijk niet,’ zei ik mild. Naderden we een doorbraak?

‘Wel waar.’ Ze staarde naar haar lepel waar het ijs vanaf begon te smelten. ‘Ik bedoel, natuurlijk niet. Ik weet ook wel dat je me gewoon aan het bespelen bent. En ik weet ook dat ik een droomleven heb. Ik mag modellenwerk doen en ik verdien daar een dikke boterham mee. Ik ben niet zo’n meisje dat met nog acht anderen in een flatje woont en als serveerster moet werken om catwalkshows in de provincie te kunnen lopen.’

‘Gelukkig ben je niet alleen slim, maar heb je ook zelfkennis,’ zei ik prijzend. ‘Welke studierichting zou je aan Wesleyan hebben gekozen?’

‘Engels,’ zei ze met een flauw lachje. ‘Maar ik heb bewust gekozen voor modellenwerk in plaats van een opleiding. En ik hou echt van Bry. Nou ja, ik híéld in elk geval van hem. En nog steeds wel.’

‘Echt waar?’ vroeg ik. ‘Ook als je diep in je hart kijkt?’

‘Het verbaast me dat je denkt dat ik een hart heb,’ merkte ze sarcastisch op. ‘Hebben ze je niet voor me gewaarschuwd?’ Ze haalde haar schouders op. ‘Het is makkelijker om overeind te blijven als model als je je als een kreng gedraagt. Mensen verwachten het van je en je blijft nooit langer dan een paar dagen op één plek. Als mensen me niet mogen, kan ik me ook niet aan hen hechten.’

Hoewel ik op het randje van overgeven stond, nam ik een slokje van de pepermuntchocolade. ‘Dus je bent helemaal niet zo’n kreng?’

‘O, best wel.’ Ze schonk me een echte lach, die ik onmiddellijk herkende van een lipstickcommercial. ‘De werkelijkheid is meestal nog gekker dan fictie, toch? Maar ik hield van hem. Ik heb nooit een echt vriendje gehad, er was gewoon geen tijd voor. De afgelopen maanden waren te gek. Hij had aandacht voor me, hij was lief voor me – ik dacht dat hij om me gaf.’

‘Liefje, daar zijn we allemaal wel eens ingetrapt.’ Ik hield wijselijk voor me dat ik vierentwintig uur eerder in dezelfde val was gelopen. ‘Maar iemand die zulke nare dingen tegen je heeft gezegd, is zo’n geweldige vriendin als jij niet waard. Je kunt die fantastische carriére niet opzij zetten voor zo’n lor van een vent.’

Sadie keek me aan en legde haar lepel terug in het schaaltje. ‘Ik wil niet meer alleen zijn,’ fluisterde ze sip. ‘Ik ben zo eenzaam.’

Ik pakte haar hand en gaf er een kneepje in. ‘Waar ging die ruzie eigenlijk om, als ik vragen mag?’

Haar lach werd bitterzoet. ‘Ik zei tegen hem dat ik van hem hield,’ zei ze. ‘Daarom hakte zijn reactie er zo in. Onvoorstelbaar: ik zeg dat ik van hem hou en hij kraakt me meteen helemaal af. Zijn ze allemaal zo?’

‘Veel wel, maar niet allemaal,’ zei ik. ‘Geloof me, er zijn ook goede kerels.’ Ik keek op mijn horloge. Het was half twaalf. Ik had nog een half uur om haar in The Union te krijgen en Erin te redden.

‘Wat gaan we doen?’ Ik legde mijn lepel neer, inmiddels officieel misselijk genoeg voor vandaag.

‘Hem voor schut zetten,’ stelde ze onmiddellijk voor. ‘De hele sportwereld vertellen dat hij maar een klein pikkie heeft.’

‘En dat is nog maar het begin.’ Ik wenkte om de rekening. ‘Maar misschien dat het rondje wraak nog even kan wachten? Ik neem aan dat je voortijdige pensioen van de baan is?’

Ze knikte en wees op het ijs. ‘Haal me hier weg voor ik alsnog aanval.’

‘Dan neem ik aan dat je je afspraak bij Boyd & Norrell zult willen nakomen?’

‘O, shit hoe laat is het?’ Ze keek op haar mobieltje. ‘Jezus, we moeten opschieten.’

Ik negeerde het feit dat ze opstond en wegliep zonder zelfs maar aan de rekening te denken en bracht mezelf in herinnering dat het verwende nest, ondanks mijn wonderbaarlijke verrichtingen, nog altijd een model was. En zelf had toegegeven dat ze best wel een kreng kon zijn.

Zelfbewustzijn was de eerste stap op het pad der zelfontwikkeling. Net als af en toe gewoon voor iets betalen.

De Boyd & Norell-show was een enorm succes. Sadies haar was dat niet, maar dat leek Erin niet te deren. Haar blik toen we binnenstapten was onbetaalbaar: pure shock. Het was drie voor twaalf, de eerste keer in de geschiedenis dat Sadie Nixon vóór de afgesproken tijd was gearriveerd. Ik was erg tevreden over mezelf.

‘Ik weet niet hoe je het voor elkaar hebt gekregen.’ Erin dook achter me op, met haar armen over elkaar geslagen en een headset op haar hoofd. ‘Je bent briljant en ik ben onder de indruk. Heb je zin om fulltime voor me te komen werken? Ik heb nog meer meiden die een schop onder hun kont nodig hebben.’

‘Misschien kunnen we het daar volgende week even over hebben?’ Ik keek toe hoe Sadie transformeerde van mokkende gedumpte meid tot catwalkgodin. Uit de manier waarop ze visagisten en stylisten van zich af mepte, maakte ik op dat het beetje goede humeur waar ze vandaag over beschikte was opgegaan aan mij. ‘Als ik weer hersens heb?’

‘Uiteraard.’ Ze legde even haar hand op mijn schouder, Erins versie van een warme omhelzing. ‘Wanneer je er maar aan toe bent.’

Ik stond op het punt om te vertrekken toen ik Sadie achter me hoorde roepen. ‘Hé, manipulator!’

Ze was mijn naam nu al vergeten, wat had ik dan verwacht? Desalniettemin hield ik mijn pas in en zag haar op me af rennen, met twee visagisten en een kapper aan haar vastgeklonken.

‘Hé, ga je weg?’

Ik knikte. ‘Ja, ik heb een afspraak met een potentiële nieuwe huisgenoot. Chris wacht op je, hij brengt je terug.’

‘Nou eh…’ Ze schudde haar beautyteam van zich af en keek zo gemeen naar hen dat het drietal zich huiverend terugtrok in een hoekje. ‘Dank je wel voor alles. Hoe heette je ook alweer?’

‘Jenny.’ Ik spreidde mijn armen voor een soort omhelzing en ze smolt min of meer tegen me aan, een lange, beeldschone giraf op hakken. ‘Goed onthouden: eikels zijn het niet waard om hotelkamers voor te verbouwen.’

Ze grijnsde ontwapenend. ‘Ja, ik heb er wel een zootje van gemaakt, hé?’

Allejezus. ‘Laat ik het zo zeggen: ik boek daar voorlopig geen rustig weekendje meer.’ Ik salueerde naar mijn nieuwe beste vriendin en deed een stapje terug. ‘Vooruit, doe waar je goed in bent en laat die verdomde kleren schitteren.’

Ditmaal lichtte haar gezicht helemaal op en bereikte haar lach zelfs haar ogen. Die uitdrukking had ik alleen nog maar gezien op haar iPhone, op kiekjes met die ploert. Hopelijk zou ze er binnenkort een cosmeticacampagne mee binnenslepen.

Na de grenzeloze chaos van Sadies hotelkamer leek mijn appartement een heiligdom van rust en reinheid. Oké, er stond wat vuile vaat en er mocht wel eens gestofzuigd worden, maar ik was te uitgeput om aan de slag te gaan. Seksgod Sigge had een sms’je gestuurd dat hij er rond zeven uur zou zijn. Het was een rare tijd om een flat te bekijken, maar ik ging ervan uit dat Noors of Zweeds zijn net zoiets was als Spaans zijn – die lui deden altijd alles laat. De hemel zij dank dat ik geen date had. Ik keek even in de logeerkamer die ik zelf zo zou huren als ik een boomlang mannelijk model was die een plek voor zichzelf nodig had en liep toen terug naar de woonkamer, waar ik me op de bank liet vallen.

Mijn jeans was nog vochtig, niet echt een prettig gevoel, maar ik was te moe om er iets aan te doen. Het was al een hele tijd geleden dat ik dr. Jenny had gespeeld en ik was leeg. Model nummer één was afgehandeld, ik zou een kleine siësta houden en dan met model nummer twee dealen. Daarna zou ik wat tijd doorbrengen met mijn beste vrienden, Ben, Jerry en pizzaboer Papa John. Het zou een volmaakte vrijdagavond in New York worden.

Heftig, maar waar: voor de verandering sliep ik veel te lang en werd ik koud en stijf wakker van mijn telefoon. Ik had de airco veel te hoog gezet en mijn broek was tijdens het drogen keihard geworden en zat aan mijn achterwerk vastgeplakt. Waarom had ik ook geen pyjama-jeans besteld?

‘Hé, met mij, alles oké?’

‘Ja prima.’ Ik geeuwde. Hoe laat was het? ‘Ik deed net een dutje.’

‘O, shit, sorry.’ Angie was zelf ook een kei in dutten en respecteerde graag andermans slaap. ‘Ik wou even weten hoe het met dat modellenkreng is gegaan.’

‘O, Sadie was poeslief,’ loog ik. ‘Eén dagje met mij en ze is een nieuw mens. Hoe is het gisteravond gegaan nadat ik was vertrokken?’

‘Wil je de waarheid of een vleiender verhaal?’

‘Doe mij de waarheid maar.’

‘Craig vroeg waar je was gebleven, ik heb gezegd dat je ervandoor was omdat hij een grote eikel is en toen is hij naar huis gegaan met een van de barvrouwen.’

‘O, ik heb dus echt een kanjer laten lopen.’ Voorzichtig poetste ik met een vinger doorgelopen mascara onder mijn ogen weg. ‘Ik moet je ophangen, Sigge komt de kamer bekijken en hij lijkt me het type dat op tijd komt. Ik bel je morgen wel.’

‘Sigge het handmodel?’

‘Hij is geen handmodel.’ Hoewel hij dat best zou kunnen zijn, ik wist tenslotte niets van hem.

‘Ik heb zijn naam gegoogeld. Het betekent Winnende Beer.’

‘Dág, Angie.’

‘Brunch?’ stelde ze snel voor. ‘Ik sta bij je in het krijt voor gisteravond.’

‘Inderdaad,’ beaamde ik. ‘Laat me maar weten waar.’

Klokslag zeven ging de bel. Nou, ik kon er in ieder geval op rekenen dat hij de huur op tijd zou betalen.

‘Laten we dit snel afwerken,’ zei ik tegen de spiegel terwijl ik de deur voor hem open buzzde. ‘We mogen Ben, Jerry en John niet laten wachten.’

‘Jenny!’ Hij keek verrukt toen ik de voordeur van de flat voor hem open deed. Toen nam hij me van top tot teen op, stelde zijn uitdrukking bij naar nieuwsgierig en stapte binnen, waarbij hij me een bos bloemen overhandigde.

Bloemen?

‘Hoi, Sigge.’ Ik rekte me uit om de bloemen aan te nemen en zette ze snel in een kannetje met water op het aanrecht. Een man die bloemen meenam terwijl hij niets verkeerd heeft gedaan? Ik zou er aan kunnen wennen. ‘Sorry dat het hier wat rommelig is, ik had een krankzinnige dag.’

‘O, ik ook.’ Hij schonk me zijn 220 Volt-lach. Hij was zo lang en zijn blik straalde zo dat ik het gevoel had dat ik rechtstreeks in de zon keek. ‘Ik had vanmiddag een shoot en heb de hele ochtend sit-ups gedaan.’

‘Echt waar?’ Ja hoor, een homoseksuele huisgenoot zou echt prima uitpakken.

‘Echt waar,’ knikte Sigge, waarbij zijn blonde haar voor zijn lichtblauwe ogen viel.

‘Nou, dat zou ik toch eerst moeten zien om het te geloven.’ Een beetje plagen en uitdagen was precies wat dit appartementje nodig had. Dat, en een sixpack van steen.

‘Kijk maar.’ Waar Sigge ook vandaan kwam, ze hadden er blijkbaar een ander idee van wat een geintje was. In diepe ernst trok hij zijn shirt omhoog en toonde een volmaakt gebeeldhouwde buik. Ik moest mijn handen in mijn zakken steken om er niet even aan te zitten. Waar die shoot van Sigge ook voor was, ik zou het in bulk inslaan.

‘Eh, indrukwekkend.’ Ik gaf mezelf een mentale koude douche, probeerde de geile meid in mij te kalmeren en stapte langs hem heen. ‘Wil je een rondleiding?’

‘Dat is de Amerikaanse gewoonte, zo heb ik me laten vertellen,’ stemde hij in met een elegant knikje. ‘De rondleiding door het huis?’

‘Eh, ja?’ Was het typisch Amerikaans om iemand het appartement te laten zien waar hij een kamer kon huren? Europeanen zijn soms echt bizar. ‘Dit is dus overduidelijk de keuken.’

‘Waar je kookt?’ vroeg hij.

‘Niet echt,’ zei ik, om geen valse verwachtingen te scheppen. ‘En de keuken leidt vanzelf naar de woonkamer.’ Keuken was eigenlijk een te groot woord voor een blokje met een koelkast, gootsteen, gasfornuisje en magnetron dat pal naast de ingang stond en in open verbinding met een kamer die werd gedomineerd door mijn geliefde bank en mijn al even geliefde televisie.

‘De badkamer is hier,’ wees ik in het halletje.

Hij wilde wat zeggen, maar ik was hem voor. ‘Vragen alleen na afloop van de toer. De badkamer is klein, maar je zult er wel inpassen. En dit is de slaapkamer.’

Het had geen zin om hem mijn kamer te laten zien. En het zou bovendien te deprimerend zijn om dit prachtexemplaar tussen die vier muren te laten komen, als een onschuldig kussengevecht de enige potentieële manier was om samen in bed te belanden.

‘De slaapkamer?’

‘Wil je de slaapkamer niet zien?’ Onwillekeurig moest ik lachen om zijn beteuterde smoeltje, hij snapte er niets van. Met zijn Engels was niets mis, dus wat was precies het probleem? ‘Sorry, wilde je wat vragen?’

‘Nee.’ Hij lachte terug. ‘Laat me de slaapkamer maar zien.’

‘Het uitzicht mag er zijn.’ Ik liep rond het bed naar de ramen en keerde me naar hem toe. ‘Je kunt van hieruit het Chrysler-gebouw zien en…’

Voor ik nog meer attracties kon aanwijzen, besprong Sigge me. Eén brok mannenvlees drukte zich tegen me aan, het raam voelde koud tegen mijn rug. Man, die buikspieren van hem waren echt van graniet. Toen ik over de schok heen was dat zijn tong in mijn mond zat en ik mijn evenwicht weer had gevonden, duwde ik hem hard van me af en trakteerde hem als bonus op een stevig knietje.

‘Wat doe je nou?’ gilde ik en duwde hem zo hard dat hij achterover op het bed viel. ‘Zoiets flik je toch niet!’

‘Maar je nam me mee naar de slaapkamer?’ Hij keek oprecht overstuur. En als een man die net een enorme klap tegen zijn ballen heeft gehad.

‘Die wilde je toch huren?’ merkte ik op. ‘En trouwens, je bent homo!’

‘Ik ben helemaal geen homo,’ protesteerde Sigge vanaf het bed, nog steeds met zijn handen beschermend tegen zijn kruis. ‘En ik kwam helemaal niet voor die kamer, ik kwam voor jou. Ik dacht dat je… dit wilde.’

‘Dat ik aangevallen wilde worden? Dat stond niet echt boven aan mijn lijstje,’ schreeuwde ik, en toen drong tot me door wat hij net had gezegd. ‘Je bent hier niet voor de kamer?’

Hij kwam met een pijnlijk gezicht overeind. ‘Ik zou liegen als ik zei dat ik niet stiekem had gehoopt die te zien te krijgen, maar ik had er liever het een en ander aan vooraf laten gaan. Een drankje, een etentje, van die dingen.’

Ik legde mijn handen op mijn hoofd en kromp even in elkaar. ‘Dacht je dat dit een date was?’

Hij knikte.

‘Ik dacht dat je een kamer wilde huren.’ Ik trok mijn paardenstaart weer strak. ‘En ik dacht dat je homo was. Mijn vriendin dacht ook dat je homo was.’

Hij wierp zijn armen omhoog en staarde naar het plafond. ‘Iedereen denkt altijd dat ik homo ben, maar dat is helemaal niet zo!’

‘Je bent geen homo?’

‘Integendeel.’

‘En je dacht dat dit een date was?’

Ja. Daarom vroeg ik om je nummer. Daarom sta ik op vrijdagavond om zeven uur met bloemen op je stoep. Ik ben Zweeds, niet achterlijk.’

‘Shit.’

Sadies ex was blijkbaar niet de enige die modellen onderschatte. Al wist ik niet zeker of iemands seksuele avances verwarren met belangstelling voor een te huren kamer wel meetelde, qua onderschatten.

‘Het spijt me heel erg.’ Sigge klopte het stof van zijn kleren en liep de slaapkamer uit. ‘Ik ga ervandoor.’

Ik liet me op de vensterbank zakken en probeerde in kaart te brengen hoe haveloos ik eruit zag. En hoe ik dit grandioos had verkloot. En hoe geweldig zijn buikspieren waren geweest. Ik hoorde hoe hij de voordeur achter zich dichtsloeg en vond het jammer dat mijn nek er niet tussen zat. Wat een ellende, dit was nou typisch één stap vooruit, twee achteruit.

‘En toen gooide hij de deur achter zich dicht en was verdwenen…’ De volgende ochtend vertelde ik Erin en Angie bij Manatus de saga over Sigge de Heteroseksuele Seksgod, boven heel veel gebakken bacon en vrij sterke mimosa’s. ‘Wat is er toch mis met mé’

‘Het zal een schrale troost voor je zijn, maar het gaat alleen mis op het mannenfront.’ Erin knabbelde op een stukje toast. ‘Ik heb nog steeds geen idee wat je met Sadie hebt gedaan, maar ik heb met liefde en plezier de hotelrekening inclusief drieduizend dollar schade betaald. Ze vroeg zelfs nog om je nummer. Het angstaanjagende gerucht deed de ronde dat ze je aardig vond.’

‘Zeg nog eens wat meer van dit soort dingen,’ verzocht ik haar. ‘En vertel nog eens hoe geweldig ik ben.’

‘Je weet best dat ik je geweldig vind.’ Als het niet om werk ging, kon Erin uitstekend orders opvolgen. ‘En ik weet ook dat je er even over wilt nadenken, maar ik wil echt dat je voor me komt werken. Wat zou je ervan vinden om operations director te worden? Dat is een mooie titel voor iemand die iedereen opjut als ik er niet ben om dat te doen. We zouden om te beginnen drie dagen per week kunnen afspreken, zodat je er ook nog stylingklussen naast kunt doen.’

‘Gezien het feit dat ik geen betalende huisgenoot heb, kan ik eigenlijk geen nee zeggen, toch?’

‘Klopt,’ zei ze grijnzend. ‘Welkom in het team.’

‘O, mens, wat heb ik gedaan?’ Ik hief mijn mimosa als toost.

‘Yeah, pop, grote vergissing,’ zei Angela, en ze klonk haar glas tegen het mijne.

‘Jullie hebben echt helemaal elkaars uitdrukkingen overgenomen, hé?’ Erins glas voegde zich bij de andere glazen. ‘Over integratie gesproken.’

‘Misschien dat ik daarom niet oppikte dat Sigge hetero was,’ suggereerde ik. ‘Ik ben besmet door jouw beroerde gaydar.’

Angie hield afwerend haar handen omhoog. ‘Ik wil mezelf graag verdedigen, maar daar is geen beginnen aan. Ik heb een vreselijke staat van dienst op dat gebied en dit laatste akkefietje helpt ook bepaald niet. Maar luister nou eens, kun je hem niet gewoon alsnog bellen of zo?’

‘Nadat de goede man aankwam met bloemen voor een eerste date en ik hem onmiddellijk naar de slaapkamer leidde, waar ik hem beschuldigde van aanranding?’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Volgens mij zitten we niet helemaal op dezelfde golflengte.’

‘Onvoorstelbaar dat hij bloemen bij zich had voor de eerste date.’ Erin slaakte een diepe zucht. ‘Een leuke vent brengt je bloemen en jij verknalt het – o, Lopez.’

‘Juist daarom dacht ik nog eens te meer dat hij homo was,’ jammerde ik, en ik liet mijn hoofd op de tafel vallen. ‘Welke hetero neemt er nu bloemen mee voor een eerste date? Hij heeft niet eens de kans gekregen om iets fout te doen!’

‘Preventieve bloemen,’ stelde Angie met een mond vol bacon vast. ‘Ik voel me verantwoordelijk.’

‘Je voelt je altijd overal verantwoordelijk voor,’ wees ik haar terecht. ‘En dat moeten we ook zo houden. Mijn problemen met mannen zijn eigenlijk altijd jouw schuld.’

‘Altijd?’ Ze keek me vragend aan.

‘Nou vooruit, voor vijfennegentig procent,’ gaf ik genadig toe. ‘Die andere vijf procent wijt ik aan de drank.’

Het was blijkbaar onmogelijk voor me om een maaltijd te verorberen zonder gestoord te worden door de telefoon. Ik was net toe aan mijn laatste hap frietjes toen mijn mobieltje tekeer ging in mijn tas. Het nummer herkende ik niet, maar aangezien ik geen weerstand kan bieden aan een buzzend mobieltje, nam ik toch op.

‘Sorry, geef me een paar seconden,’ zei ik tegen de anderen, en ik stond op.

‘Wat is ze toch onbehouwen,’ zei Erin luid terwijl Angie moest lachen. Soms moest ik mezelf er even aan herinneren waarom ik ook alweer met deze twee meiden bevriend was.

‘Hallo?’ Ik wendde mijn gezicht naar de zomerzon op Bleecker street en deed een paar stappen de stoep op. ‘Jenny hier.’

‘Met Sadie,’ klonk de stem aan de andere kant. ‘Ik heb eens zitten denken…’

Hoi, Sadie, hoe gaat-ie, dacht ik. We hebben elkaar gisteren voor het eerst ontmoet, maar laat dat je er vooral niet van weerhouden om meteen ter zake te komen.

‘Jij bent op zoek naar een huisgenoot,’ denderde ze door, zonder acht te slaan op de stilte aan mijn kant. Misschien klonk mijn stilte niet pissig genoeg? ‘En ik ben op zoek naar een appartement in New York?’

‘Je wilt mijn flat kopen?’ Ik voelde me zoals Sigge de avond ervoor had gekeken. ‘Ik ben de eigenaar niet, ik huur ’m alleen maar.’

‘Nee.’ Ze had het lef om afkeurende geluiden te maken. ‘Ik wil je nieuwe huisgenoot worden.’

Ik liet mijn verbijstering even stollen door niets te zeggen. Om eerlijk te zijn wist ik ook niet wat ik moest zeggen.

‘Wat bedoel je daar precies mee?’ vroeg ik om toch maar iets te zeggen.

‘Ik heb er goed over nagedacht,’ zei ze zakelijk. ‘In Miami heb ik een eigen appartement, maar daar ben ik nooit. En ik overweeg om weer parttime naar school te gaan. New York University heeft vrij veel begrip voor mensen met creatieve agenda’s. James Franco studeert er ook. Die is er enthousiast over.’

‘Ken je James Franco?’ vroeg ik wantrouwig.

‘Ja, een beetje.’

Ik probeerde mezelf te kalmeren.

‘En trouwens, jij bent de enige die ik ooit heb ontmoet die daadwerkelijk heeft geprobeerd om me te helpen, in plaats van me rond te commanderen.’ Ze klonk opeens een stuk zachtmoediger. Dit meende ze toch hopelijk niet echt?

‘Hoor eens, Sadie, mijn flatje is bepaald niet chique of luxe,’ probeerde ik zo beleefd mogelijk uit te leggen. ‘Het is in Murray Hill, het is klein, de badkamer heeft geen bad. Ik ben bang dat je een beetje meer comfort gewend bent.’

‘Ik ben gewend aan hotelkamers, slapen in vliegtuigen en drie minuten lang in een rechte lijn lopen met een intense jetlag. Waarom denk je dat modellen op de catwalk altijd zo chagrijnig kijken?’

Ik fronste. Dit was een lastige kwestie. Niet haar vraag, maar haar verzoek. Ik nam aan dat ze zo chagrijnig keken omdat ze dezelfde relatie met roomijs hadden als Sadie.

‘En zoals ik al zei: ik ben eenzaam.’

Ik haat het als mensen me emotioneel chanteren, want daar ben ik niet tegen bestand.

‘Oké, laten we het maar gewoon proberen,’ zei ik, en ik had meteen al spijt van mijn beslissing. ‘Maar als je bij de eerste aanblik al griezelt, dan mag je meteen weer weg en zal ik je niets kwalijk nemen.’

‘Maak je geen zorgen,’ zei ze en klonk zowaar opgelucht. ‘Ik heb hier een ontzettend goed gevoel over. En mijn helderziende vindt het ook een prima plan.’

O, shit.

‘Ik sms je zo mijn e-mailadres, dan kun je me even alle details mailen. Trek ik morgen bij je in, gezellig!’

Ik spoorde niet. Het enige wat erger was voor je zelfvertrouwen dan samenwonen met een mannelijk één homoseksueel model, was een flat delen met een van de mooiste vrouwen ter wereld. Zeker als je net de knapste kerel op de hele planeet tegen je in het harnas hebt gejaagd door hem eerst voor homo uit te maken en vervolgens tegen zijn ongetwijfeld ook beeldschone ballen te schoppen.

‘Opwindend gesprek?’ informeerde Angie toen ik terugkeerde aan tafel.

‘Ik heb een nieuwe huisgenoot,’ kondigde ik aan.

‘O, wie is het?’ Vol verwachting keken ze me aan. O, de vreugde een flat te moeten delen. Het was eigenlijk zielig dat ze er alleen via mij van konden genieten, terwijl ze zelf lekker een eigen plek hadden.

‘Sadie Nixon,’ antwoordde ik terwijl ik volledig in beslag werd genomen door de zoutstrooier.

Het was verbijsterend dat ze er niet in bleven, de krengen stikten bijna van de lach.

Ik ben de eerste om toe te geven dat blind een huisgenoot nemen risico’s met zich meebrengt, maar het had in het verleden goed uitgepakt. Zoals Sadie al zei, ze reisde veel en zou er dus niet de hele tijd zijn. Misschien zouden we elkaar amper zien. Bovendien had ze geen problemen met de huur en de borg die ik had gevraagd, wat een bonuspuntje was. En zei ze niet dat ze James Franco kende?

Omdat alles vandaag toch al zo gek verliep, besloot ik terug naar huis te lopen. Ik hoefde nergens heen tot ik maandag voor Erin aan het werk zou gaan en het was een mooie dag. Een beetje koeler, een beetje meer wind, veel beter dan de hitte. Een uurtje wandelen door New York was precies wat ik nodig had. Ik liep noordwaarts, door de West Village tot Union Square en van daaruit oostwaarts. Omdat het daar een beetje saai werd, was ik genoodzaakt me tot mijn mobieltje te wenden. Ik weet niet meer hoe ik mijn tijd ooit doorkwam voordat ik een iPhone had. Waarschijnlijk dacht ik toen veel meer na over dingen. Mogelijk was er een verband tussen de dag dat ik een volgeling van Steve Jobs werd en de dag waarop ik mijn vaardigheid verloor om mensen in alle vormen en maten te kunnen duiden. Niets leek nu nog zin te hebben als er geen Apple-logo op zat.

Ik bladerde snel door mijn mails, mijn sms’jes en langs menu’s met spelletjes. Tot ik opeens helemaal onder aan mijn app-menu iets zag wat ik me niet herinnerde. O man, het was de app van OK Cupid. En hij flikkerde! Ik had berichtjes! Van mannen!

Mijn opwinding taande snel toen ik ontdekte dat de meeste berichtjes begonnen met ‘Hé lekkertje, leuke foto’ gepaard met veel te veel emoticons. Maar toch, ik was officieel blijkbaar toch nog begeerlijk voor dingen met een penis. Over resultaat gesproken. Maar waar was het berichtje van mijn droomman? O. O! Hij had gereageerd!

‘Jij kunt Oprah niet zijn,’ las ik hardop, ondanks de vreemde blikken die ik van voorbijgangers kreeg. ‘Want met Oprah heb ik nooit willen neu…’

Met een rood hoofd keek ik schichtig om me heen. Laat ik het erop houden dat hij bij het zien van Oprahs foto niet dezelfde biologische reactie kreeg als bij die van mij. Wat in zekere zin een compliment was, maar ook weer niet. AJJ78 was dus ook niet de ware.

Angie en ik hadden vage plannen gemaakt om elkaar later die avond ergens te treffen, maar ik had de hele middag voor mezelf. Ik wist dat ik die tijd zou moeten gebruiken om Sadies kamer eens goed schoon te maken, maar de sadist in me won het. Ze had gezegd dat ze geen luxe nodig had, dus waarom zou ik dan zo’n leugenachtige start maken? Ze nam het maar zoals het erbij lag. Hoewel het niet onredelijk zou zijn om even het toilet schoon te maken. Wat betekende dat ik wc-reiniger nodig had.

Op een of andere manier was de middag warmer geworden tijdens het laatste deel van mijn wandeling zodat ik rood en zweterig met de wc-reiniger mijn straat in liep, waar een onverwachte gast op het trapje naar de ingang zat te wachten. Van schrik liet ik de wc-reiniger vallen. Hij raapte de fles op. Jammer dat hij niet meteen even het hart uit mijn schoenen meepakte.

Het was Jeff.

‘Hé hoi.’ Hij overhandigde me de fles alsof hij vreesde dat ik zou gaan bijten. Huilen, ja, bijten, nee.

‘Hallo.’ Ik drukte de fles aan mijn boezem. Jeff, Jeff, Jeff. Bij mij op de stoep. Voor mijn flat. ‘Hoe is het?’

Ik wachtte op het moment dat hij op zijn knieën zou vallen om te vertellen dat Angela het helemaal bij het verkeerde eind had gehad wat betreft zijn verloving en dat hij hier was om voor altijd en eeuwig met mij samen te zijn, maar in plaats daarvan schuifelde hij een beetje heen en weer en speelde hij met zijn riem.

‘Heb je Angela recent nog gezien?’ vroeg hij toen.

‘Ja, net nog.’ Mijn mond was helemaal droog. Waarom was dit zo moeilijk? ‘We hebben samen gebruncht.’

‘O, ze kwam hier net nog langs, daar zei ze niets over.’ Hij knikte in zichzelf en ontweek mijn blik.

Er was geen tijd om te piekeren over hoe belabberd ik eruit zag, dus concentreerde ik me op voorkomen dat ik in tranen zou uitbarsten. Preventieve maatregelen. ‘Had dat gemoeten, dan?’

‘Eh, nee, niet echt.’ Hij haalde diep adem. ‘Ik eh… heb een nieuwtje.’

‘Je gaat bij het Vreemdelingenlegioen?’ Hysterie leek me opeens een heel aantrekkelijke optie. ‘Of je hebt ontdekt dat je op mannen valt? Een van de twee.’

‘Ehm, nee dus.’ Jeff beet op zijn lip en loerde schichtig naar me. ‘Ik ben verloofd.’

Ik stopte de wc-reiniger in mijn tas hoewel de fles te groot was en rommelde tegelijkertijd door alle zooi op zoek naar mijn sleutels. Waar waren die, verdomme nog aan toe? ‘Weet je, Jeff,’ zei ik. ‘Er is tegenwoordig een fantastische nieuwe uitvinding: de telefoon. Dit is nou typisch een telefoonnieuwtje. Waarom ga je niet lekker naar huis en laat je fijn een berichtje achter op mijn voicemail?’

‘Jenny, alsjeblieft.’ Hij wilde zijn hand op mijn arm leggen, maar huidcontact was me te veel. Met een ruk trok ik me terug, alsof het brandde.

‘Ik wilde met je praten,’ zei Jeff smekend. ‘Toe Jenny, luister even naar me.’

‘Eh, kom ik ongelegen?’ Een andere stem mengde zich in de stroom van gewelddadige gedachten die door mijn hersenpan raasde. Ik wist niet of ik nu zo kwaad was op Jeff of op mezelf, maar ik wist wel dat ik die nieuwe stem ergens van herkende.

Jeff was geen kleintje, maar Sigge torende desondanks boven hem uit. Hij was langer en blonder en hij was er. Het was te bizar voor woorden.

‘Sigge,’ zei ik en stopte even met graven naar mijn sleutels om naar de Zweedse god voor me te kijken. Was ik op weg naar huis misschien onder een bus terechtgekomen? ‘Hoi.’

‘Je vriend?’ informeerde Jeff.

‘Gaat je niets aan,’ zei ik.

Hoe kwam het dat ik hem drieëntwintig uur per dag wilde smeken om bij me terug te komen, terwijl ik hem op dit moment, nu hij daadwerkelijk voor me stond, eigenlijk alleen maar wilde slaan?

‘Zal ik later terugkomen?’ Sigge keek nog onzekerder dan de vorige dag, een hele prestatie.

Het kostte me een paar seconden om een houding te vinden. Het was tot nu toe geen slechte dag geweest. Ik had een nieuwe baan, ik had een nieuwe huisgenoot. Wilde ik mijn oude vriendje nog? Ja, eigenlijk wel. Maar om de verkeerde redenen.

Ik keek van Jeff naar Sigge en van Sigge naar Jeff. Misschien moest ik voor de verandering mezelf eens goede raad geven.

‘Jeff, ik meen het,’ zei ik. ‘Bel me maar, ik kan op dit moment niet met je praten.’ Ik wendde me van hem af en hoorde hem zuchten. Daar brak mijn hart een beetje van, maar ik dwong mezelf naar Sigge te glimlachen. ‘Hoi, wat kan ik voor je doen?’

‘Ik kan ook later terugkomen,’ zei hij nog altijd aarzelend, met de implicatie dat het er dan nooit van zou komen. ‘Ik wilde alleen maar even mijn excuses aanbieden.’

‘Nergens voor nodig,’ zei ik met klem. ‘Ik meen het, ik wist alleen even niet hoe ik het had. Het was voor mij gemakkelijker om te geloven dat je homo was dan dat je met me uit wilde.’

‘Meen je dat nou?’ Er brak een lachje door. ‘Maar je bent hartstikke mooi. En grappig.’

‘En slim, getalenteerd en vindingrijk,’ vulde ik hem aan. ‘Maar dat kun jij allemaal nog niet weten. Ik ben gewoon een beetje uit mijn doen, de laatste tijd. Heb je zin om samen even wat te gaan drinken?’

Hij knikte en stak zijn arm uit. ‘Dat zou ik leuk vinden.’ Ik haalde diep adem en stak mijn arm door die van hem. Dit zou een heel goede week gaan worden.

Lindsey Kelk is schrijfster en redacteur. Als ze niet schrijft, leest, muziek luistert of te veel televisie kijkt, vindt Lindsey het leuk om schoenen te dragen, schoenen te kopen of andermans schoenen te bekijken. Lindsey woont in haar favoriete stad New York, maar gaat nog graag terug naar haar geboortestad Londen.

Ze schreef de zeer succesvolle Ik hou van-serie, waarvan inmiddels vijf delen zijn verschenen. Ik hou van New York is haar debuutroman.

Volg Lindsey op Twitter via @lindseykelk of bezoek haar website op www.lindseykelk.com

Foto: © Graham Jepson

Einmal ist keinmal
Marie-Cecile Beniers

‘Hier zijn de gegevens van die contactpersoon van dat zonnepanelenbedrijf.’ Lara’s collega Guus, type snelle sales-jongen, gooide het mapje achteloos neer op haar bureau.

‘Kun jij zo snel mogelijk contact met hem opnemen? Hij wacht erop.’

‘Ja, ja. Toevallig heb ik het ook druk.’ Geïrriteerd keek Lara hem aan, maar Guus deed alsof zijn neus bloedde en wandelde alweer haar kamer uit. Geen toelichting, niets. Guus schiep er een genoegen in om orders uit de delen alsof ze zijn persoonlijke sloofje was.

Lara zuchtte en legde het mapje bovenop een grote papierstapel op haar bureau. Het bedrijf waar ze werkte was al een paar maanden druk met een beurs over duurzaam bouwen. Ze ontwierpen en bouwden stands en met nog vier weken te gaan kwamen zelfs nu nog nieuwe klanten binnen met orders. Zoals Sun Elements. Guus wilde dat Lara dit account aannam, maar ze had geen idee hoe ze dat voor elkaar moest boksen. Ze kon nu al amper haar aandacht goed verdelen over haar veeleisende klanten. Desondanks pakte Lara toch het nieuwe mapje van de stapel. Ik ben te braaf, dacht ze geïrriteerd.

Sun Elements

Alec Wagner

Marketing manager

071-90566213

Een schokje ging door haar lijf toen ze die naam las. ‘Alec Wagner,’ fluisterde ze. Die naam had ze sinds haar achttiende niet meer hardop uitgesproken. Dat was dan precies tien jaar geleden. Toen was Alec haar grote liefde. Of beter gezegd: haar obsessie. Wanhopig verliefd was ze op hem. Drie jaar duurde die verliefdheid. Drie lange jaren van om elkaar heen dartelen, flirten en plagen, zonder dat er ooit iets gebeurde. Om gek van te worden.

Uiteindelijk ging Lara op haar achttiende studeren en verhuisde ze naar een andere stad. Ze verloor Alec uit het oog en ontmoette andere interessante jongens. Ze raakte opnieuw verliefd en in tegenstelling tot Alec maakten deze jongemannen wel werk van Lara. Of andersom. Maar vergeten was ze Alec nooit. Altijd bleef die ene vraag door haar hoofd spelen: wat als? Want tijdens die drie jaren van verliefdheid, belachelijk gewoon om zo lang een liefde onbeantwoord te laten, was ze overtuigd van een hele sterke band tussen hen. Op de een of andere manier voelde Lara gewoon dat ze voor elkaar gemaakt waren. Voorbestemd.

Ook al was ze daarvan overtuigd, Lara was te bang geweest om die eerste stap te zetten. Ze durfde hem niet de liefde te verklaren. En hij haar ook niet. In plaats daarvan kletsten ze urenlang met elkaar, elke zaterdagavond in dezelfde discotheek. Elk weekend was het vaste prik: Lara toog dan met haar vriendinnen naar Blue Bird, de populairste disco van de stad. Daar zag ze Alec en dan raakte ze elke keer met hem aan de praat. Ze konden urenlang met elkaar kletsen over van alles en nog wat. Ze voelden elkaar aan, hadden eenzelfde gevoel voor humor. Ze hadden een klik. Maar nooit klonk dat beroemde zinnetje dat pubers in die tijd uitspraken als ze klaar waren voor de volgende stap: ‘Ga je met mij mee naar buiten?’ En nooit waagde een van de twee het erop om de ander gewoon binnen te kussen. In plaats daarvan kwam er een ongemakkelijk afscheid wanneer het voor Lara tijd was om naar huis te gaan.

‘Ik moet alweer gaan.’

‘O, is het alweer zo laat? Natuurlijk. Dag.’

‘Doei!’

Doei. Wat een slappe hap, dacht Lara hoofdschuddend. Dat zou ze vandaag de dag toch wel beter aanpakken. En waarom had Alec nooit iets gedaan? Hij was tenslotte vier jaar ouder geweest. Aan het einde was hij was verdorie al bijna 22!

Maar nu kreeg Lara de kans om hem dit zelf te vragen. Een verfrissende nieuwe vraag na tien jaar ‘wat als…’.

Einmal ist keinmal schoot het ineens door Lara’s hoofd. Ze rolde even met haar ogen. Als student had Lara het boek De ondraaglijke lichtheid van het bestaan gelezen en toen haar oog over dat ene zinnetje gleed, kon ze niet anders dan het boek even neerleggen. Ze liet de woorden een voor een binnenkomen en besefte toen hoezeer dit voor haar gold. Einmal ist keinmal. Schrijver Milan Kundera bedoelde hiermee dat één keer leven gelijk stond aan geen enkele keer leven. Je kon nooit zeker weten of je de juiste beslissing nam. Om hiervan absoluut zeker te zijn zou je nog een keer moeten leven. En nog eens, liever. Hoe meer hoe beter. Voor een geboren twijfelaar als Lara een klap in het gezicht. Hoe vaak woog ze bij het nemen van een beslissing niet alle voors en tegens zorgvuldig af om dan de knoop nog niet door te kunnen hakken? Als ze dan uiteindelijk een keuze had gemaakt, voelde ze zelden een bevrijdende opluchting.

De rest van de roman was Lara vergeten. Maar dat ene zinnetje bleef haar altijd bij. Einmal ist keinmal. Het was bijna haar mantra geworden. En nu ze naar die naam staarde, zijn naam, speelde die zin weer als een zeurderig liedje in haar hoofd.

Alec Wagner. Wilde het universum haar misschien iets vertellen? Kreeg ze een tweede kans? Lara glimlachte. Dat klonk misschien te zweverig om serieus te nemen. Maar toch… bijzonder was het zeker. Om tien jaar later opeens geconfronteerd te worden met een oude onbeantwoorde liefde. En ze wist zeker: bij deze nieuwe ontmoeting zou ze wel actie ondernemen.

Lara kon zich nog exact herinneren hoe ze hem voor het eerst zag. Dat was na zoveel tijd toch absurd? Het was uiteraard in Blue Bird. Lara was er met haar vaste vriendinnenclub, tien in totaal, en het groepje was gaandeweg de avond opgesplitst. Drie vriendinnen hadden min of meer een vriendje en brachten daar het grootste deel van de avond mee door. Een ander setje ging los op de dansvloer en weer een clubje bleef kletsen op een vaste stek tussen dansvloer en bar. Zo ging dat altijd. Lara stond die avond bij het groepje op de dansvloer. Drie weken ervoor hadden ze het nieuwe millennium ingeluid en terwijl Jennifer Lopez’ Waiting For Tonight door de speakers klonk, deden Lara en drie andere vriendinnen verwoede pogingen om zo goed mogelijk uít de maat te dansen.

Lara wilde net haar moves nog lulliger maken door uit de maat te gaan klappen toen ze hem zag: een lange, bijna slungelige jongen met kort lichtbruin haar. Hij had een stevige kaaklijn en omdat hij zo lang was moest hij zijn hoofd diep buigen om te kunnen horen wat zijn vriend hem vertelde. Dat alleen al vond Lara ontzettend sexy. Misschien voelde hij dat iemand naar hem keek, want plotseling tilde hij zijn hoofd een beetje op en keek hij haar kant op: recht in haar ogen.

Een moment staarde ze hem als verdoofd aan, waarna ze zich vlug herpakte. Ze wierp haar armen in de lucht en draaide theatraal om haar as. Haar drie vriendinnen juichten Lara lachend toe. Met haar rug naar hem toegedraaid danste ze weer haar sullige ik-kan-zogenaamd-niet-dansen-dansje, vurig hopend dat hij niet meer keek. Toen Lara vijf minuten later de kust weer veilig achtte, draaide ze weer zijn kant op. Hij was verdwenen. Teleurgesteld danste ze verder. Maar toen ze later bij de bar een colaatje ging halen, ze was per slot van rekening nog maar vijftien jaar, zag ze hem weer. Hij stond tegen een zuil geleund, nu helemaal alleen. Terwijl Lara hem zo onopvallend mogelijk observeerde, zag ze ineens vanuit haar ooghoek vriendin Daphnie naderen. Tot haar grote verbijstering tikte ze de jongen aan, sprak tegen hem, lachten ze beide even en liep toen weer door.

‘Kén jij hem?!’ siste Lara direct toen Daphnie bij haar stond.

‘Wie?’ vroeg die achteloos.

‘Die lange jongen waar je net mee sprak!’

‘O, hij. Die zit bij dezelfde hockeyvereniging.’

‘Hoe heet hij?’

‘Alec… Wagner geloof ik.’

En zo maakte Lara kennis met Alec. Twee weken later durfde ze hem, samen met Daphnie uiteraard, aan te spreken, en na nog eens twee weken stond ze alleen! met hem te kletsen. Om dat vervolgens drie jaar bijna elke zaterdagavond te doen. Natuurlijk had hij wel eens een scharrel. En Lara ook. Maar dat waren inderdaad niet meer dan scharrels. Lara nam dat nooit serieus. Uiteindelijk zouden Alec en zij met elkaar eindigen. Toch? Niet dus.

Het vreemde was dat Lara zich heel veel dingen nog precies kon herinneren. Hun eerste ontmoeting, bepaalde gesprekken, verschillende voorvallen en bijna-kussen. Maar wanneer ze hem voor het laatst zag, wist Lara niet meer. Ze studeerde inmiddels en kwam niet meer elk weekend in Blue Bird. Sowieso kwam ze niet meer elk weekend in het provinciestadje waar ze was opgegroeid. Ze was het ontgroeid, vond het saai. De clubs die ze bezocht in de stad waar ze nu woonde waren veel spannender. En als ze dan in Blue Bird kwam, was Alec er ook niet altijd te vinden. In plaats van de vaste wekelijkse ontmoetingen zagen ze elkaar nu met steeds grotere tussenpozen. Misschien kon ze het zich ook niet meer herinneren omdat het zo geleidelijk was gegaan?

Lara pakte de telefoon en toetste het nummer in dat bij zijn naam stond. Ze had geen idee wat ze precies zou zeggen tegen Alec, maar ze had het sterke gevoel dat als ze hier te lang over zou nadenken, helemaal niet meer zou durven. Improviseren, zich laten meedrijven met het moment, dat leek Lara het beste.

‘Sun Elements, met Conchita.’

‘Goedemiddag, u spreekt met Lara de Leen van Special Trades. Ik zou graag willen spreken met Alec Wagner.’

‘Helaas is meneer Wagner vandaag de hele dag op pad en telefonisch niet bereikbaar. Kan ik u misschien helpen?’

Lara voorkwam nog net dat er een teleurgestelde verzuchting uit haar keel ontsnapte. ‘Ik hoop het. Ik wil graag een afspraak met de heer Wagner maken over de Duurzaam Bouwen Beurs. Special Trades gaat een stand bouwen voor jullie.’

‘Ach natuurlijk. Ik beheer zijn agenda, dus ik kan die afspraak wel maken. Heeft u een voorkeur voor een datum?’

‘Het liefst zo snel mogelijk. De beurs is al over een maand.’

‘Wat dacht u van… aanstaande dinsdag, om elf uur. Hier op kantoor?’

‘Prima.’

‘Mag ik nog een keer uw naam noteren?’

‘Natuurlijk. Lara de Leen, je schrijft het gewoon zoals je het zegt.’

‘U staat erin mevrouw De Leen: dinsdag de achtste om elf uur.’

‘Dank u wel.’ Met rode wangen hing ze op. Wat zou Alec denken als hij haar naam hoorde? Zou hij ook in één klap terug worden geslingerd naar 2003? Zou hij nog weten wanneer ze elkaar voor het laatst zagen? Zou hij ook zoveel aan haar hebben gedacht als zij aan hem? Zou hij überhaupt nog aan haar hebben gedacht? Stel je voor dat hij zich haar niet meer zou herinneren! Dat zou vreselijk zijn, bedacht Lara. Maar tegelijkertijd ook onmogelijk.

‘Typisch gevalletje van unfinished business, als je het mij vraagt.’ Liv duwde gretig het laatste stuk stroopwafel in haar mond en boog zich over de koektrommel om alweer een nieuwe te pakken. Lara keek ongelovig naar haar zusje. Ze had een bijna onstilbare honger naar zoetigheid. Dat was vroeger al zo. Maar nog ongelooflijker vond ze het dat Liv altijd superslank bleef. Zonder een enkele inspanning. Lara had net uitvoerig verteld over haar aankomende ontmoeting met Alec. Haar zusje Liv was vier jaar jonger en wist toentertijd helemaal niets over haar verliefdheid. Lara ging toen nog liever dood dan zoiets groots als haar liefde voor Alec aan haar babyzusje toe te vertrouwen. Dat vier jaar leeftijdsverschil was in die tijd onoverkomelijk. Liv zou er toch helemaal niets van begrijpen. Maar nu ze zo koeltjes en onaangedaan reageerde op haar verhaal, betwijfelde Lara of Liv er ooit wel iets van zou snappen.

‘Je hebt nooit fatsoenlijk een punt achter die kalverliefde kunnen zetten, waardoor het een eigen leven is gaan leiden. Je hebt het groter gemaakt dan het eigenlijk was.’

Lara schudde haar hoofd. ‘Ik ben nog nooit zo verliefd geweest als toen. Nog nooit.’

Liv haalde haar schouders op. ‘Logisch. Het was je eerste liefde. Heb je nooit Memories gezien?’

‘Dit is anders.’

‘Het kan niet anders dan dat dit uitdraait op een grote teleurstelling. Je kunt niet tien jaar de tijd stilzetten en dan de draad weer oppakken.’

‘Ik realiseer me dat we allebei zijn veranderd. Maar dat is nou juist het mooie! Toen waren we blijkbaar te jong. Nu zijn we allebei ouder geworden. En wijzer.’

‘Dat is te hopen.’

‘Liv, jarenlang heb ik me afgevraagd wat er zou zijn gebeurd als ik destijds wel het lef had gehad om open te zijn over mijn verliefdheid. Zouden we dan nog altijd samen zijn? Ik kan mezelf nog steeds wel voor mijn kop slaan dat ik nooit gewoon heb gezegd dat ik verliefd op hem was. We krijgen een tweede kans.’

Lara keek haar zus glunderend aan. Die kon nu niet anders dan glimlachen. Als het om de liefde ging hielden zij er heel andere opvattingen op na. Terwijl zij luchthartig en nonchalant van korte scharrel naar iets vaster vriendje fladderde, deed Lara veel gewichtiger over eventuele mannen in haar leven. Ze kon dagen twijfelen over het maken van een tweede afspraak. Liv zei dan steevast: ‘Bij twijfel niet doen.’ Maar het liefst pakte ze haar stevig vast en wilde ze zeggen: ‘Lara, het is maar een date! Wat heb je te verliezen?’

Maar vanavond leek haar grote zus degene die overtuigd was van haar gelijk. Terwijl Liv haar bedenkingen had, zag Lara deze hereniging met een oude liefde als een tweede kans. Een mogelijkheid om iets recht te zetten. Druk kauwend op de zoveelste stroopwafel, lachte ze naar haar zus. Misschien moest ze niet zo cynisch doen. Misschien had Lara gelijk.

Met een bonzend hart reed Lara die dinsdagochtend naar het kantoor van Sun Elements. De avond ervoor had ze haar outfit zorgvuldig uitgekozen: een kokerrok met hoge laarzen, erover heen een simpele top met een strak colbertje. Haar haren los, en haar gezicht lichtjes opgemaakt. Lara oogde zakelijk en een tikje sexy tegelijk, maar zeker niet te. Hiermee zou ze beslist indruk maken op meneer misgelopen jeugdliefde. Haar hart bonsde op het moment dat ze het terrein opreed en op de knop drukte voor de slagboom.

‘Ik heb een afspraak met Alec Wagner,’ sprak ze zo koel mogelijk door het naar beneden geschoven autoraampje. Telkens als ze die naam uitsprak, maakte haar hart een sprongetje. Nog even en ze zou hem daadwerkelijk weer zien. Gespannen stapte ze het kantoor van Sun Elements binnen. Een koude douche. Probeerden de meeste van haar klanten nog een eco chique touch aan hun interieur te geven, Sun Elements blonk uit in saaiheid. Systeemplafond, blauwe vloerbedekking en meubilair rechtstreeks uit een kantoor-catalogus. Sleet haar droomman hier zijn dagen?

‘Meneer Wagner is nog in bespreking, kan ik u alvast wat te drinken inschenken?’

‘Een thee alstublieft.’ Lara keek op haar horloge: ze was tien minuten te vroeg. Nerveus nam ze plaats op een zitje in de gang. Het hete kopje thee in haar hand. Wat als Alec een kalende, uitgedijde dertiger was geworden, dacht ze ineens. Met een slecht zittend pak van de WE en Disney-stropdas? Misschien waren haar mooie herinneringen gebaseerd op een inmiddels onooglijke man die ze normaal nog geen blik waardig zou gunnen? Peinzend nam ze een slok van de thee. Heet! De thee brandde op haar tong, maar beheerst dwong ze zichzelf de thee door te slikken. Auw, ze had duidelijk haar tong verbrand. In gedachten probeerde ze een plaatje te vormen van Alec als een lelijke volwassen man. Ze grinnikte. Dat zou zo stom zijn dat het weer grappig was. Maar bijna onmiddellijk drukte ze die gedachte weg. Onmogelijk. Alec zou nooit zo veranderd kunnen zijn. De deur naast Lara zwaaide open. Ze hoorde iemand de gang op lopen. Alec? Helaas werd het zicht onttrokken door de openstaande deur. Nog altijd had ze hem niet gezien. Een beetje bozig voelde ze dat ze steeds nerveuzer werd. Kalm blijven, sprak ze zich vermanend toe. Wat had ze immers te verliezen? Precies.

‘Lara de Leen?’ Lara keek op van haar kopje thee, recht in de grijsgroene ogen van Alec. Nog voordat haar mond openviel forceerde ze een glimlach. Vlug zette ze haar lege kopje thee op het tafeltje voor zich, pakte ze haar tas en stond ze op.

‘Goed je te ontmoeten,’ zei ze beleefd, terwijl ze haar arm uitstak. Op het moment dat hun handen elkaar raakten voelde ze weer dat bekende schokje. Alec had nog steeds die magische werking op haar. En ze vond hem nog steeds adembenemend knap. Niks kale, uitgedijde dertiger, Alec was uitgegroeid tot een knappe volwassen vent. Afwachtend bestudeerde ze zijn gezicht. Herkende hij haar? Alec keek haar doordringend aan. Een flauw glimlachje verscheen op zijn gezicht.

‘Maar… wij kennen elkaar. Toch?’

Lara knikte.

‘Kom binnen.’

Nog voordat Lara plaats had genomen, stak Alec van wal. ‘Wij komen uit dezelfde stad, toch? En ik zag je altijd in de Blue Bird, nietwaar?’

‘Helemaal waar,’ glunderde Lara.

‘Ga zitten, ga zitten. Je bent geen steek veranderd.’ Lara begon te lachen. ‘Nee, echt,’ wierp Alec tegen. ‘Nog steeds zo’n mooie meid.’ Ze slikte even. Ineens voelde ze zich weer zeventien. Een hopeloos verliefde bakvis die in de plaatselijke discotheek dankbaar de complimentjes en hints opving die ze toegeworpen kreeg.

‘En waar woon je nu?’ vroeg Alec.

‘Ik ben teruggegaan naar mijn roots. Ik vond het toch fijner om in de buurt van mijn familie te wonen. Bovendien kon ik daar werk krijgen.’

‘Natuurlijk,’ glimlachte Alec. ‘En die vriendin van je? Hoe heette ze ook alweer….’

‘Je bedoelt Daphnie? Die is een jaar geleden verhuisd naar Zuid-Afrika. Haar man kon daar aan de slag.’

‘Zuid-Afrika. Toe maar. Dat is een stuk exotischer dan de Hollandse polder. Ik vond jullie toen al een opvallend stel.’

‘Echt?’ Lara deed haar best om niet te blij te klinken.

‘In Blue Bird waren jullie duidelijk de meisjes die het meeste in hun mars hadden.’

‘Meen je dat? Nou, zo’n spannend leven leid ik nu ook weer niet.’ Lara hart bonsde intussen in haar keel. Vijf minuten in één kamer met Alec Wagner en ze was weer exact dezelfde onzekere puber van pakweg twaalf jaar geleden. Compleet met faalangst en slappe knietjes. Deze man wist duidelijk nog steeds dezelfde gevoelens bij haar los te maken. Einmal ist keinmal, dacht ze toen. Pak die tweede kans. Ze was niet tien jaar ouder geworden om opnieuw braaf te wachten op zijn eerste move. Zij zou nu een eerste stap doen. Met een klap ging de deur van Alecs kantoor open. Beide keken ze verschrikt op. Op haar korte, stevige beentjes waggelde Conchita nietsvermoedend binnen met een kopje thee.

‘Alstublieft mevrouw. Wilt u ook nog iets drinken, meneer Wagner?’

‘Nee, dank u.’ Conchita had de deur nog niet achter zich dicht gedaan of Alec begon weer te praten. ‘Misschien vind je zelf dat je niet zo’n spannend leven leidt. Maar je bent allerminst saai te noemen.’ Doordringend keek hij haar aan. Deze man bleef onweerstaanbaar.

O help, dacht Lara. Ze lachte wat onwennig en antwoordde toen: ‘Ik kan me nog herinneren dat onze gesprekken destijds ook zo verliepen.’

‘Wat bedoel je?’

‘Met grapjes maken, complimentjes geven, aantrekken en afstoten. Of deed je dat toen allemaal onbewust?’ Lara keek Alec recht in zijn ogen. Even ontweek hij haar blik, om haar daarna toch weer aan te kijken. Lara slikte. Uiteindelijk begon ze te lachen.

‘Ik was smoorverliefd op je! Geen idee of je dat doorhad, maar ik ben drie jaar lang vreselijk verliefd op je geweest.’ Lara lachte weer, nu harder. De opluchting was bijna voelbaar nu eindelijk, na zoveel jaar, het hoge woord eruit was. Daar, ze had het gezegd. Was dat nou zo moeilijk geweest? Maar op het moment dat Alec ook begon te lachen, sloeg de twijfel toe. Lachte hij haar nu uit? Lara haalde haar schouders wat onhandig op, niet wetende welke houding ze moest aannemen. Dag zelfverzekerde vrouw, hallo bakvis!

Onderzoekend gleed ze met haar ogen over zijn gezicht. Zou deze man altijd een mysterie voor haar blijven?

Toen klonk ineens fluisterend: ‘Ik was ook gek op jou.’ Het was nauwelijks hoorbaar, waardoor Lara even twijfelde of ze het goed hoorde. Ze twijfelde zelfs even of hij überhaupt iets had gezegd. Maar toen voegde hij eraan toe: ‘Stapelgek.’

Sprakeloos staarde Lara hem aan.

‘Echt waar?’ wist ze uiteindelijk uit te brengen.

‘Echt waar.’

‘Wanneer? Hoelang? Waarom… waarom zei je dat toen nooit?’

Alec haalde zijn schouders op. ‘Omdat ik een laf kereltje was? Ik heb het je wel honderd keer willen vertellen. Maar telkens durfde ik niet. Dan dacht ik dat je mij niet leuk vond. Althans niet op die manier.’

‘Dacht je dat écht?’ Lara sloeg haar ogen richting systeemplafond. In haar angst om haar gevoelens te tonen had ze het tegengestelde effect bereikt. Alec had gedacht dat ze niet geïnteresseerd was in hem. Terwijl bijna elke vezel in haar jonge tienerlijf om hem schreeuwde. O ironie. ‘Ik geloof dat we allebei niet zo’n kei waren in duidelijk communiceren.’

Alec schudde zijn hoofd. ‘Daar waren inderdaad wat verbeterpunten.’

Lara slikte. Even wist ze niet of ze moest lachen of huilen. ‘Jarenlang heb ik me afgevraagd hoe het zou zijn gelopen als ik wél tegen je had gezegd dat ik verliefd op je was.’

‘Dan had ik je waarschijnlijk ter plekke opgepakt en gezoend.’ Alec begon te grinniken: ‘En dan waren we getrouwd en leefden we nog lang en gelukkig.’ Nu grinnikten ze allebei. Alec stond op, liep naar Lara en nam plaats tegenover haar, zittend op zijn bureau. Langzaam boog hij zijn bovenlijf naar haar toe en fluisterde: ‘Zullen we samen weggaan?’

‘Eh, nu?’

‘Ik heb tien jaar op je gewacht, volgens mij is dat wel lang genoeg.’

Lara begon te lachen en antwoordde: ‘Waarom ook niet?’

Terwijl ze achter Alecs auto aanreed kon ze het nog altijd niet geloven. Gebeurde dit echt? Ging ze nu werkelijk met Alec naar een hotel om te lunchen? En wat volgde er dan? Tegen Conchita had Alec nonchalant gezegd dat ze een hapje buiten de deur gingen eten om de zaken daar verder door te spreken. Het klonk totaal aannemelijk en absoluut niet verdacht, toch had Lara het idee dat de seksuele spanning tussen hen voor iedereen voelbaar moest zijn.

Vanaf het moment dat Lara en Alec plaatsnamen in het restaurantgedeelte van het hotel, was het hek van de dam. Voortdurend maakten ze plagerige toespelingen en wierpen ze elkaar ondeugende blikken toe. Het knetterde gewoon.

‘Lara,’ verzuchtte Alec, terwijl hij achterover tegen de rugleuning ging hangen. ‘Hoe krijg je het voor elkaar. Je weet me nog steeds gek te maken met die blik. Echt helemaal gek!’

Lara vond het heerlijk dat Alec dit zei. Ze was geen onzekere tiener meer, maar voelde zich een femme fatale. Alec pakte haar hand en gaf er voorzichtig een kusje op. Dit was belachelijk, alleen al een handkus zorgde ervoor dat Lara helemaal week werd van binnen.

‘Zal ik kijken of ze een kamer vrij hebben?’ vroeg Alec toen hees. Lara keek hem indringend aan. Meer en meer groeide ze in haar rol van verleidster. Dit voelde zo goed. Langzaam knikte ze met haar hoofd en lachte ze geheimzinnig: ‘Dat is goed.’

‘Ik ben zo terug.’ Alec stond op en wandelde het restaurant uit, richting receptie. Gelukzalig keek ze hem na. Ging ze nu echt, na tien jaar, deze droom waarmaken? Ging ze echt het bed delen met Alec Wagner? Dat zou Daphnie moeten horen, dacht ze toen ineens.

Vlug pakte ze haar mobieltje dat keurig tegenover dat van Alec lag. Het was per slot van rekening begonnen als een business meeting. Maar zodra ze straks naar boven zouden gaan, zouden ze allebei hun mobieltjes uitzetten en zou de rest van de wereld even niet meer bestaan.

Je raadt nooit met wie ik zo meteen een hotelkamer binnenstap. ALEC WAGNER!!! Ik bel/mail je asap. Lfs Lara

Lara schakelde hierna snel haar mobieltje helemaal uit en stopte hem in haar tas. Ze draaide zich net weer recht op haar stoel, toen ze het schermpje van Alecs mobieltje zag oplichten. Lara keek in het rond. Alec was in geen velden of wegen te bekennen. Nieuwsgierigheid won het van beleefdheid en vlug draaide ze het mobieltje om zodat de tekst op het schermpje leesbaar werd.

Haiiii Alec-lieffie! Hard aan het werk? Wilde je even reminden dat de afspraak van de 20 weken-echo vandaag om half vijf is. Niet vergeten hoor! X-jes van je zeer zwangere echtgenote :-P

Echtgenote? 20 weken-echo? Lara staarde versteend naar de tekst op Alecs mobieltje. Heeft Alec een vrouw? Beter gezegd: een zwángere vrouw? Plotseling voelde ze zich misselijk worden. Zonder aarzelen pakte ze haar tas en jas en liep weg. Zo snel mogelijk naar haar auto, weg van hier. Eenmaal veilig in haar auto, schudde ze teleurgesteld haar hoofd. Alec was getrouwd. Hoe had ze zo stom kunnen zijn? En ze had er niet eens naar gevraagd! Bijna had ze het bed gedeeld met een getrouwde man, iets wat ze zichzelf nooit zou kunnen vergeven. Zelfs niet als het Alec Wagner betrof.

Misschien juist niet als het die zwaar geromantiseerde Alec Wagner betrof. Die had beter veilig tussen haar andere onverwerkte jeugdsentimenten kunnen blijven zitten, bedacht ze nu.

Einmal ist keinmal? Einmal was wat haar betreft eigenlijk wel genoeg.

Marie-Cecile Beniers woont in Rotterdam, is journaliste en werkte als verslaggeefster bij een roddelblad. Haar ervaringen, gecombineerd met een flinke dosis humor en romantiek, vormden de basis voor haar debuutroman Loslippig. In maart 2013 verscheen haar tweede sleutelroman Dat meen je niet!

Kijk voor meer informatie over Marie-Cecile Beniers op
www.thehouseofbooks.com.

Een huis vol familie
Maeve Binchy

Het was een lange dag geweest voor Dee Nolan. Om vier uur opgestaan, snel even de keuken gedaan en daarna naar het eind van St.-Jarlath’s Crescent om op Josie te wachten. Josie zou stipt om halfvijf langskomen met haar busje, dat was afgeladen met stofzuigers en schoonmaakspullen.

Josie en Dee vormden samen J.D. Schoonmakers. Van vijf tot zeven maakten ze kantoren schoon. Daarna gingen ze naar flatgebouwen en deden daar de hallen en trappenhuizen. Dat vond Dee prettig werk, want het was er niet zo’n rommel als in de kantoren die ze schoonmaakten. Hier hoefde je alleen maar een Dyson-stofzuiger over een dik, glad tapijt te halen en de plinten af te nemen.

Josie zong altijd populaire liedjes van vroeger in zichzelf, daardoor leek de tijd sneller te gaan. Dee poetste opgewekt voort en probeerde zich ondertussen voor te stellen hoe het zou zijn om te wonen of te werken op de plekken die ze schoonmaakte.

Soms konden ze wel zien hoe het was om in deze luxe te leven, want J.D. Schoonmakers werkte tussen negen en één uur in privé huizen. Ze hadden meer sleutels bij zich dan een cipier en troffen de huizen aan in verschillende gradaties van rommeligheid. Zoals bij die vrouw, Sonia, die een enorme sloddervos was. Een keer hadden ze een beha van haar boven op de schemerlamp gevonden. Ze liet altijd een knoedel natte handdoeken op de badkamervloer liggen. Het leek wel of ze overal in huis zat te eten; in elke kamer stonden vuile borden.

Ze legde ook briefjes neer:

Dames,
Willen jullie zo lief zijn om alle vuile lakens en ander wasgoed naar de wasserette op de hoek te brengen om ze te laten wassen? Heel hartelijk bedankt, jullie zijn echt engelen…

Ze had Josie en Dee nooit gezien, ontmoet, ze persoonlijk bedankt of iets met hen gedronken voor de Kerst. Hun geld werd automatisch overgemaakt. Ergens op de achtergrond moesten rijke ouders zijn. Sommige mensen hadden het maar makkelijk…

Dan had je nog mevrouw Mason. Zij maakte eerst schoon voordat de schoonmaaksters kwamen. Zo hadden ze alle tijd om haar mooie buffet te poetsen tot het glansde en dan haar glaswerk erop uit te stallen. Mevrouw Mason was gepensioneerd en eenzaam en genoot misschien nog wel meer van het praatje dat ze met hen kon maken dan van het feit dat haar huis werd schoongemaakt. Ze wist alles over Dees man Liam en hun drie kinderen, Rosie, Anthony en Helen. En ze wist ook alles over Josies man Harry, die in een band speelde, en over hun hond Pepper, Josies oogappel.

Weer andere mensen voor wie ze werkten, kenden ze nauwelijks. Zo was er die ene die wel eens op televisie kwam. De mensen zouden eens moeten weten hoeveel lege wodkaflessen Josie en Dee vanuit háár appartement naar de glasbak brachten…

Dat was acht uur schoonmaakwerk per dag. Tegen minimumloon. Het maakte niet uit dat ze een busje hadden en visitekaartjes met hun bedrijfsnaam erop. Andere mensen gingen de deuren langs om zich als schoonmaker aan te bieden voor een nog lager tarief. Klanten waren er altijd op gespitst om goedkoper uit te zijn, zelfs de degenen die in heel dure huizen woonden.

Dee verbaasde zich daar wel eens over. Als zij ooit veel geld zou krijgen, zou ze gul zijn, veel meer betalen dan het minimumloon en mensen zo vooruit helpen. Of misschien dacht ze dat nu alleen maar…

Om één uur gingen Josie en Dee altijd naar de discountsupermarkt om daar elk een tas vol koopjes in te slaan. Daarna aten ze dan een kop soep en een broodje in een prima, goedkoop tentje dat ze hadden ontdekt. Twee kleine, blonde, opgewekte veertigers. Vaak lachten mensen naar hen en vroegen of ze bij hen kwamen zitten. Maar Josie en Dee hadden geen tijd te verliezen. Ze wilden snel naar huis, want hun dag was nog lang niet om. Dus lachten ze alleen maar terug, zwaaiden en stapten weer in het busje.

Dan zette Josie Dee af op de hoek van St.-Jarlath’s Crescent en reed door naar huis om Pepper te gaan uitlaten in het park. Ze maakte een makkelijke maaltijd klaar die Harry kon opeten wanneer hij terugkwam van waar zijn muzikale carrière hem nu weer had gebracht. En Dee liep haar straat door, op weg naar een huis vol familie.

Het was niet hun bedoeling geweest dat het een huis vol zou zijn. Dee en Liam hadden verwacht dat hun kinderen een voor een de deur uit zouden gaan en hen dan in de weekenden zouden komen opzoeken. Het was aanvankelijk ook vrij normaal gelopen: Rosie was op haar tweeëntwintigste getrouwd. Maar nu, op haar vijfentwintigste, beweerde ze dat het huwelijk voorbij was, dat Ronan een zwijn was. Ze was terug in St.-Jarlath’s Crescent, haar thuis, waar ze nooit weg had moeten gaan.

Net als vroeger deelde ze een slaapkamer met haar zus Helen, die als lerares werkte. Helen was nooit het huis uit gegaan. Ze was een dromerig meisje, vol idealen en verwachtingen. Voor haar leerlingen had ze alles over.

Anthony was een jaar van huis geweest terwijl hij de wereld over reisde, zoals iedereen deed, of zou moeten doen. Hij vond het maar raar dat zijn moeder nooit in Cambodja was geweest en dat zijn vader Australië nooit had gezien. Anthony was muzikant. Hij schreef zijn eigen nummers en begeleidde zichzelf op zijn gitaar. Urenlang hoorden ze hem aan de keukentafel of in zijn kamer zijn liedjes uploaden op YouTube. Ooit, op een dag, zou iemand, ergens ter wereld, één van zijn nummers eruit pikken. Zo waren alle grote sterren begonnen.

Ze hield van hen alle drie; wie hield er niet van zijn kinderen? Maar soms, vandaag bijvoorbeeld, zou ze het niet erg vinden om thuis te komen in een stil huis. Misschien even te kunnen gaan zitten tot Liam thuiskwam en haar een kop thee bracht. Maar daarvoor zou nu geen tijd zijn.

Dee Nolan, die acht uur lang andermans huizen had schoongemaakt, zou nu aan haar eigen huis moeten beginnen. Vanochtend om halfvijf had Dee een grote stapel kleren naast de wasmachine zien liggen. Schoon, dacht ze, dus dat betekende strijken. Ze moest de koelkast een beetje opruimen om al die magere yoghurt die deze week in de aanbieding was erin kwijt te kunnen. Ze had een stuk lamsvlees waarvan ze een stoofpot wilde maken, dat zou ze in stukken moeten snijden, net als de groenten. Zo bleef er weinig tijd over om te gaan zitten met een kop thee.

Op weg naar nummer 16 zwaaide ze naar haar buren. Noel en Faith Lynch stonden bij hun tuinhek. Ze hadden pasgeleden een huis in de straat gekocht, vlak naast dat van Noels ouders. Hun dochtertje Frankie zat in de tuin te spelen. Dee vroeg zich af of Frankie daar over twintig jaar nog steeds zou wonen. Zouden haar ouders ooit, zoals zoveel anderen, het vreemde maar rustige gevoel van een leeg nest kennen?

Dee kwam langs het huis van Lizzie Scarlett. Lizzie was niet thuis. Ze werkte overdag in Ennio’s restaurant; haar kleindochter was verloofd met Marco, de zoon van de eigenaar. Dee kende Lizzie al haar hele leven en wist dat zij, sinds haar man Muttie een paar jaar geleden was overleden, in haar eentje woonde. In dat huis zou tijd genoeg zijn om uit te rusten met een kop thee, dacht Dee weemoedig. Lizzies kinderen woonden op zichzelf en verwachtten niet dat hun moeder achter hen aan liep.

Thuis trof ze iedereen rond de keukentafel. Die stond vol borden. In de braadpan had waarschijnlijk pasta gezeten, langs de rand zat een rode ring aangekoekte tomatensaus. Er was ook saus op de kookplaat gedropen, de aangebrande plekken zouden eraf gekrabd moeten worden.

Dee zag dat ze de appeltaart hadden opgegeten die ze als toetje voor het avondeten had bedoeld. De melk was op. Vanochtend had er nog zeker een liter in de koelkast gestaan. Er lag een lege koekjesverpakking.

‘Hoe gaat het hier?’ vroeg ze opgewekt tussen opeengeklemde tanden door.

‘Nou, mam, voor jou zit de werkdag erop.’

Rosie was blijkbaar laat thuisgekomen voor haar lunchpauze. Ze werkte in een winkelcentrum, waar ze klanten gratis opmaakte. Ze sprak vrouwen aan van wie ze dacht dat ze wel cosmetica wilden kopen en smeerde ze dan foundation, blusher en oogschaduw op hun gezicht. Zij en haar collega’s kregen provisie over de producten die ze aan hun klanten verkochten. Het verdiende niet echt goed. Ze moesten heel wat vrouwen overtuigen van het belang van een gouden zus of een glanzende zo, voordat ze een behoorlijk salaris bij elkaar hadden.

‘Die arme mam is heel vroeg opgestaan, toen wij allemaal nog sliepen,’ zei Helen, terwijl ze het laatste koekje pakte. Dee zag dat de theepot leeg was.

‘Leraren hebben het maar goed voor elkaar,’ mopperde Rosie.

‘Maanden vakantie per jaar en ook nog vroeg in de middag thuis.’

Anthony had blijkbaar ook meegegeten. Er stond een leeg bord voor hem met een mes en vork erop. Zoals gewoonlijk was alleen de bovenkant van zijn hoofd te zien, terwijl hij gebogen zat over zijn iPod of wat het ook was. Dee had de afgelopen jaren heel vaak tegen Anthony’s hoofd en de scheiding in zijn haar aan gekeken. Ze had er vragen aan gesteld en het eraan herinnerd dat vuile kleren in de wasmachine hoorden. Ze had voorgesteld dat het eens wat vaker in de tuin zou werken of de haldeur zou schilderen. Altijd knikte Anthony’s hoofd dan, instemmend en enthousiast. Maar zijn ogen lieten het kleine schermpje voor hem nooit los.

Dee voelde zich erg moe. Ze ging aan de keukentafel zitten.

Liam stond op om verse thee voor haar te maken. Iets in de manier waarop hij bewoog verontrustte haar. Hij liep heel langzaam. Het leek of hij elke handeling heel serieus nam, de ketel vullen, de theepot omspoelen.

‘Wat ben je vroeg thuis, Liam,’ zei ze.

Ze hoopte dat hij niet ziek was geworden of iets dergelijks, en om die reden voortijdig van zijn werk was weggegaan. Hij had een prima baan als elektricien bij Mash Macken, een kleine aannemer. Liam werkte al bijna twintig jaar voor Mash. Het was een solide bedrijf, een goede werkgever, waar fatsoenlijke mensen werkten.

Met stijgende bezorgdheid keek ze naar zijn vreemde, stramme bewegingen.

‘Mash heeft ons allemaal om twee uur naar huis gestuurd. Hij heeft ons vanavond om zeven uur uitgenodigd in de pub, dus ik ben niet thuis met het eten,’ zei hij.

‘In de pub? Midden in de week?’ Dee was verbaasd.

‘Dat heeft hij gezegd,’ zei Liam kortaf.

Geen van de kinderen leek in de gaten te hebben dat er iets aan de hand was. Rosie geeuwde en bekeek haar al volmaakte gezicht kritisch in een vergrotend spiegeltje. Helen had allerlei folders over Parijs op de tafel uitgespreid: ze was bezig met de voorbereiding van een schoolreisje. Anthony zat geconcentreerd te sms’en.

‘Misschien kun je me boven thee brengen, Liam,’ zei Dee. In hun eigen slaapkamer konden ze tenminste praten.

Hij knikte en zette twee mokken op een blad.

Ze ging zelfs niet eerst haar boodschappen uitpakken. Wat gaf het, dat de yoghurt eigenlijk meteen de koelkast in moest, het brood in de grote, luchtdichte trommel? Dat ze de koekjes eigenlijk in een plastic bakje moest doen, waar ze zouden blijven tot iemand beneden er na tien minuten zin in kreeg?

Boven, in de slaapkamer die uitkeek op de straat, gingen ze elk in een stoel aan weerszijden van het ronde tafeltje zitten. Toen Dee nog jong was, had haar moeder gezegd dat een tafel met een kleed erover het toppunt van chic was in een slaapkamer. Vooral in die van de dame des huizes, zoals ze de slaapkamer aan de voorkant noemde. Dee en Liam maakten er wel eens grapjes over. Er was weinig damesachtigs aan hun slaapkamer.

Er stond een groot bed met aangebouwde nachtkastjes aan weerszijden. Er stonden koffers voor reizen die ze niet meer maakten en aan de kast hing Dees salsajurk voor de danslessen waar ze niet meer heen ging. Omdat ze er te moe voor was en omdat ze te duur waren.

Aan de muur hingen een affiche van Taormina op Sicilië, waar ze op hun huwelijksreis waren geweest, en een Spaanse hoed die ze lang geleden op Mallorca hadden gekocht toen ze daar met de kinderen op vakantie waren. Ze moesten altijd om die hoed lachen.

Vandaag lachten ze niet. Ze namen slokjes van hun thee en keken zorgelijk.

‘Wat is er, Liam?’ vroeg Dee uiteindelijk.

‘Mash. Het is afgelopen met hem. Alles is voorbij.’ Zijn gezicht stond betrokken en leeg.

‘Mash Macken in moeilijkheden? Dat geloof ik niet. Hij heeft toch een heleboel werk?’

‘Dat hád hij. Maar ze betalen hem niet. Vanwege de crisis. Weet je nog, die rij van veertien huizen die we hebben gebouwd?’

‘Ja, geweldig.’

‘Nou, niet meer dus. Die projectontwikkelaar is hem gesmeerd naar Engeland en hij heeft een brief voor Mash achtergelaten waarin hij zegt dat het hem spijt. Spijt? Dat was ons bróód.’

‘Heeft Mash niets vooruitbetaald gekregen, een soort aanbetaling of zoiets?’ Dee voelde hoe zich binnen in haar langzaam een knoop vormde.

‘Je weet hoe die dingen gaan. Mash heeft het ons eerlijk verteld. Die vent had ons al zoveel werk gegeven en tot nu toe had hij altijd op tijd betaald. Het zou een klap in zijn gezicht zijn geweest om hem om een aanbetaling te vragen.’

‘En kijk wat er gebeurd is. Gaat hij mensen ontslaan, of krijgt iedereen arbeidstijdverkorting?’ Dee zocht zijn gezicht af naar het antwoord. Maar ze hoefde niet lang te zoeken.

‘Vanavond betaalt hij ons wat we nog tegoed hebben en hij gaat alles wat er nog op het bedrijf ligt verkopen en het geld onder ons verdelen. Het zal niet veel opleveren, want er wordt nu niks gebouwd. En dan gaat hij bij zijn dochter in Australië wonen.’

‘En…?’ Dee kon nauwelijks iets uitbrengen.

‘En wij kunnen allemaal bij het grofvuil, Dee. Vanaf morgen zit ik zonder werk.’

‘Pap en mam houden het uit boven,’ zei Helen terwijl ze opkeek van haar folders.

‘Ze zijn waarschijnlijk lekker bezig,’ zei Rosie en ze zuchtte afkeurend.

‘Rosie!’ riep Helen. ‘Ga weg! Daar zijn ze veel te oud voor.’

‘Dat vinden mannen nooit, die willen het elke avond doen.’ Rosie sprak op de toon van iemand die het kon weten.

‘Maar, Rosie, dat is iets anders. Ronan is jong, maar pap… Ik bedoel, kun je je voorstellen dat pap…’ Haar stem stierf weg.

‘Dat wil ik me niet voorstellen, maar geloof me, het is het enige waar mannen aan denken,’ hield Rosie vol.

‘Ik denk dat ze gewoon zitten te praten,’ zei Helen hoopvol. ‘Wat denk jij, Anthony?’

Zoals gewoonlijk had Anthony niets gehoord, omdat hij muziek zat te luisteren op zijn iPod. Maar aan hun gezichten zag hij dat iemand iets tegen hem gezegd had.

‘Prima, ik vind het allemaal best,’ zei hij instemmend. De zussen wisselden een vermoeide blik.

Josie trof tot haar verbazing haar man Harry al thuis aan. Geen klus vanavond, zei hij, de receptie waar hij die avond zou spelen was afgeblazen.

‘Het is de crisis,’ zei Harry, terwijl hij twee glazen goedkope rode wijn inschonk. ‘Het komt allemaal door de economie. Mensen hebben geen geld meer voor grote recepties; en als ze het wel hebben, dan kunnen ze geen band meer betalen.’

‘Is het niet wat vroeg om nu al aan de wijn te gaan?’ vroeg Josie zachtmoedig.

‘Ja en nee. Ik heb de komende drie weken geen enkel optreden, dus we moeten het doen met wat jij verdient. Dat betekent weinig extraatjes. Laten we hier dus maar van genieten.’

‘Zo erg zal het toch niet zijn,’ zei Josie.

‘Jawel, en erger nog,’ ging Harry verder. ‘Ik kwam op weg naar huis Liam Nolan tegen en hij heeft vandaag ontslag gekregen. De zaak van Mash ligt op zijn gat.’

Josie schrok. ‘Is Liam zijn baan kwijt?’

‘Ja, hij zal nu wel bezig zijn het aan Dee te vertellen. Ze zal er niet blij mee zijn.’

‘Nee, zeker niet,’ stemde Josie in.

‘Maar zij hebben een prima stel kinderen, twee meisjes en een jongen, allemaal volwassen. Die slepen hun ouders er wel doorheen.’ ‘Daar zou ik niet te vast op rekenen…’ Josie geloofde niet dat Rosie, Anthony en Helen veel bijdroegen aan het huishouden van de Nolans.

‘Nou, als ze bij hen in huis wonen, zullen ze heus wel kostgeld betalen,’ zei Harry terwijl hij een slok van de vreselijke wijn nam. In Harry’s leven was alles heel overzichtelijk.

In een donkere bar probeerde Mash Macken een deal te sluiten met de eigenaar, die glazen stond te poetsen.

‘Ik heb hier vanavond wat mensen uitgenodigd,’ begon hij. ‘En ik heb slecht nieuws voor ze. Ik vroeg me af, zouden we iets te eten kunnen krijgen? Worstjes en stokbrood of zo, en wat kaas?’

‘Ga je ze ontslaan?’ De man achter de bar wist wat er in de wereld te koop was.

‘Ja, zo is het inderdaad,’ zei Mash somber.

‘Dan mag je wel met iets sterkers komen dan broodjes,’ zei de man, al poetsend. ‘Ik zou eerder denken aan grote glazen drank.’

‘Ik heb al hun premies betaald, dus ze krijgen een uitkering.’

‘Ja, daar zullen ze echt blij mee zijn,’ zei de barman.

Was die man altijd al zo geweest, vroeg Mash zich af, of werd jezo als je in een bar werkte?

Dee was al moe geweest, maar nu voelde ze zich volkomen uitgeput. Ze ging op het bed zitten en strekte haar benen.

Liam schoof zijn stoel naast haar. Hij streelde over haar haar.

‘Arme Dee,’ zei hij. ‘Ik had een beter leven voor je gewenst, echt waar.’

‘Heb ik dan geen geweldig leven?’ vroeg ze dapper.

‘Maar dit… Wat moeten we doen?’

‘Zou er nergens anders werk te vinden zijn?’ vroeg ze, al wist ze het antwoord wel. Mash had toch al in geleende tijd doorgewerkt. ‘Vergeet het maar. Ik kan misschien visitekaartjes laten drukken, net als jij, en voor mezelf beginnen als “Liam Nolan, elektromonteur”.’

Hij glimlachte even bij deze gedachte, maar daarna betrok zijn gezicht weer. ‘Net als nog duizend anderen,’ voegde hij er ongelukkig aan toe.

‘Wat er ook gebeurt, Liam, we laten ons niet kisten. We gaan niet bij de pakken neerzitten, hoor je me?’

‘Ja, ik hoor je wel. Maar jij hebt werk, Dee…’ Hij zat er verslagen en treurig bij.

‘Maar dat is het dan ook: werk. Jij hebt een goed vak geleerd. Geef het nu niet op Liam, alsjeblieft. Ik hou zoveel van je, ik kan er niet tegen als je verdrietig bent.’

‘Ik hou ook van jou.’ Hij streelde haar hand.

‘Nou dan, we hebben het beter getroffen dan veel anderen.’ Langzamerhand had ze zich zelf ook overtuigd en haar energie keerde terug. ‘Kom op, Liam, laten we naar beneden gaan en het aan de kinderen vertellen.’

Dee kwam van het bed af en bekeek zichzelf in de spiegel. Ze haalde een borstel door haar haar en deed wat lippenstift op. ‘Zo, knap jij je ook een beetje op, Liam? Laat ze niet denken dat je verslagen bent.’

‘Ik bén verslagen, Dee.’

‘Alleen als je dat zelf laat gebeuren,’ zei ze.

‘Moeten we het ze echt vanavond al vertellen? Misschien vind ik wel iets anders. Het heeft geen zin om ze ongerust te maken.’

‘We zijn een gezin, de kinderen moeten het weten. Ze gaan ons hierdoorheen helpen.’

‘Maar langzaam aan, niet in één grote aankondiging. Snap je, ik voel er niet voor om nu te gaan zeggen dat ik mijn baan kwijt ben en toe te geven dat ik ze niet eens een dak boven hun hoofd kan bieden. Ik wil het nog niet vertellen, Dee, niet voordat we zelf precies weten waar we aan toe zijn. Waarom zouden we ze er nu al bij betrekken?’

‘We kunnen ze hier niet tegen beschermen, Liam, het is te belangrijk. Het gaat ons allemaal aan. En ze zijn alle drie in de twintig; we kunnen ze niet als kleine kinderen behandelen. Ze zijn allemaal in staat een bijdrage aan het huishouden te leveren. We sturen ze toch niet weg? Alhoewel: als ze wel uit huis gingen, konden we hun kamers verhuren… Jij en ik woonden al op onszelf toen we zo oud waren.’

Ze gingen naar beneden.

Niemand keek op.

Rosie zat nog steeds haar gezicht in het spiegeltje te bekijken, Anthony glimlachte voor zich uit, terwijl hij nog meer muzikaal vuurwerk op zijn iPod zocht en vond. Helen was nog steeds bezig met haar plannen voor het schoolreisje. Ze had nu bijna het stuk klaar dat ze aan het hoofd van de school wilde presenteren als haar uiteindelijke plan.

Niemand had de boodschappentas opengemaakt die Dee zo zorgvuldig had gevuld met koopjes waarvoor ze de hele supermarkt had afgestruind. De tas stond nog precies waar ze hem had neergezet, tegen de tafel aan. Niemand had nagedacht over het avondeten, net zo min als over het afruimen van de tafel na de lunch. De berg schone, droge kleren bij de wasmachine was nog net zo hoog als om vier uur die ochtend.

Dee voelde een enorme vermoeidheid in haar schouders, het soort vermoeidheid dat misschien wel nooit zou wegtrekken. Hoe was het zo ver gekomen? Was zij verantwoordelijk voor hun zelfzuchtigheid? Was het haar schuld dat ze totaal niets bijdroegen aan het huishouden? Was het de schuld van Liam?

‘Daar zijn we dan met z’n allen,’ zei Liam tegen zijn drie volwassen kinderen. ‘Een huis vol, dat mag ik graag zien…’

Anthony keek op van het schermpje waarnaar hij zat te kijken, ‘Geweldig,’ zei hij enthousiast, en hij richtte zich meteen weer op het apparaatje.

Rosie deed nog wat lippenbalsem op en trok een grimas naar haar spiegelbeeld.

Alleen Helen toonde enige belangstelling. Ze keek naar de gezichten van haar ouders, van de een naar de ander en terug.

‘Er is toch niets aan de hand, mam? Pap?’

‘Nou, niets waar we samen niet uitkomen,’ zei Liam.

‘Moeilijke tijden voor ons allemaal. Jullie vader en ik hadden het er net over. Het bedrijf van Mash Macken is failliet. We dachten dat we van hem wel zeker konden zijn, maar nu blijkt dat we geen van allen zeker kunnen zijn van een baan.’

‘O, wat verschrikkelijk!’ zei Helen.

‘Wat is verschrikkelijk?’ vroeg Rosie.

‘Pap en mam vertelden net dat het slecht gaat bij Mash Macken, niemand is zeker van zijn baan,’ legde Helen uit.

‘Vertel mij wat, er is nergens werk,’ stemde Anthony in.

‘Misschien is het minder erg dan het lijkt,’ zei Liam troostend.

‘Maar het zou natuurlijk ook erger kunnen zijn dan het lijkt,’zei Dee grimmig.

‘Waarom, mam? Waarom zie je toch altijd alles zo negatief?’ Rosie kon een speciaal soort klaagstem opzetten, die sterk moest hebben bijgedragen aan de huwelijkscrisis tussen haar en Ronan.

Er was iets tot Anthony doorgedrongen. Hij had zijn koptelefoon niet meer op en keek van de een naar de ander om erachter te komen wat hij gemist had.

‘Hebben we dan straks wel genoeg geld?’ vroeg hij simpelweg. Dee keek verwonderd naar hem. Hij was altijd een makkelijk kind geweest, een dromer die opging in zijn eigen wereldje. Altijd bereid om te helpen, al moest je hem er wel vijf keer aan herinneren. Hij hoopte altijd dat zijn muzikale talent ooit ontdekt zou worden en dat dan succes en wereldroem zouden volgen. Dan zou hij zijn ouders een groot, comfortabel huis kunnen geven, een huis aan zee. Maar nog steeds bekeek hij de dreigende werkloosheid van zijn vader vanuit zijn eigen gezichtspunt.

‘Hebben we dan straks wel genoeg geld?’ was alles wat hij wilde weten. Niets over dat hij zelf zou kunnen proberen iets te verdienen – geen van drieën begon daarover.

‘Heeft hij wel je premies betaald, pap?’ informeerde Rosie.

‘Ja, dat heeft hij gedaan, en als…’

‘O, nou, dan zit je wel goed.’ Voor Rosie was het probleem al opgelost.

‘Dus je krijgt geld en hoeft niet te gaan werken? Dat is toch geweldig, pap? Ik zou er dolblij mee zijn op maandagochtend,’ zei Helen.

Dee keek naar haar. Zij was de enige van de drie die tenminste wel een echte baan had. Maar ze had nooit een cent bijgedragen aan het huishouden. Dat was nooit in haar opgekomen. Als Dee erover was begonnen tegen Liam, had hij altijd gezegd dat het onzin was, want dit was haar thuis.

Maar Dee vond dat ze moest uitleggen wat een werkloosheidsuitkering eigenlijk inhield.

‘Je vader heeft zelf ook zijn deel van de premies betaald, net als Mash Macken. En zo krijgt hij straks ongeveer de helft van zijn weekloon, daar heeft hij recht op, begrijp je? Hij heeft recht op dat geld.’

‘Wind je niet zo op, mam,’ zei Rosie.

‘Dan is er niets aan de hand dus.’ Anthony had graag dat alles in orde was.

‘Zit pap toch niet altijd zo neer te halen,’ smeekte Helen.

Dee viel uit: ‘Wat zijn jullie een enorme egoïsten! Moet je nou eens zien hoe jullie daar zitten en je door mij laten bedienen. Het wordt tijd dat jullie wakker worden, want er gaat hier in huis het een en ander veranderen. Ja, ik dacht wel dat jullie daarvan zouden schrikken. Maar als je hier blijft wonen – áls je hier blijft wonen – zul je je bijdrage moeten leveren aan het huishouden, net zoals je dat ergens anders zou moeten.’

Meteen barstte het tumult los. Rosie en Helen begonnen luidkeels te protesteren – stel je voor, dat mam daar nu mee kwam, dat ze probeerde het gezin uit elkaar te drijven, terwijl pap net had gehoord dat hij ontslagen werd! Kon het haar dan helemaal niets schelen? Anthony staarde haar alleen maar geschokt aan. Liam deed onmiddellijk zijn best om iedereen te sussen.

‘Onzin, Dee, natuurlijk wonen ze hier. Dit is hun thuis. Ze zijn even welkom als de bloemen in mei – en dat zullen ze altijd zijn. Natuurlijk zullen ze allemaal hun steentje bijdragen. Je bent gewoon moe. Komaan, allemaal, help je moeder een handje. Jullie ruimen de tafel af en ik pak de boodschappen uit. Goed, Dee? Je bent een beetje geschrokken, dat zijn we allemaal. Maar we redden het heus wel, met zijn allen.’

‘Nee, Liam, dat is niet genoeg. We redden het alleen als we dingen veranderen…’ Ze probeerde op heldere, redelijke toon te praten. ‘Ik wil jullie er niet uit gooien, natuurlijk niet. Maar ik zal meer werk moeten aannemen, zodat we het hoofd boven water kunnen houden, terwijl jullie vader ander werk probeert te vinden. Het is nodig dat jullie drieën ook bijdragen aan het huishoudgeld. Jullie moeten erover nadenken hoe je dat kunt doen.

‘Om te beginnen kunnen jullie voor je eigen eten zorgen. Reken er niet meer op dat ik maaltijden voor jullie op tafel zet. Als ik nog meer uren werk, kan ik niet ook nog voor jullie koken. En jullie moeten van nu af aan je eigen kleren wassen en strijken – jullie weten allemaal hoe de wasmachine werkt. Anthony, het wordt tijd dat jij zelf een baan zoekt. Rosie, Helen, jullie moeten bedenken hoeveel je voor je kamer kunt betalen…’

Toen begon al het geschreeuw opnieuw. Rosie had al haar geld gestopt in het huis dat ze niet langer met Ronan deelde. Helen had alles uitgegeven aan het schoolreisje dat ze organiseerde. Anthony legde uit dat de arbeidsmarkt voor zijn generatie even belabberd was als voor die van pap. Ze namen het Dee kwalijk, dat was duidelijk; ze zeiden dat zij hen niet steunde en wendden zich tot Liam.

En weer probeerde Liam de boel te sussen.

Dee zuchtte. Ze woonden gratis in dit huis, aten het voedsel dat zij voor hun neus zette en lieten haar hun kleren strijken. Hoe kon ze haar kinderen laten inzien hoe oneerlijk dat was?

Terwijl het lawaai wegebde, pakte Dee de boodschappentas op. Automatisch pakte ze de inhoud uit, stapelde de yoghurtpakken in de koelkast, haalde de bakjes magere sandwichspread naar voren en zette de nieuwere achteraan.

Melk. Altijd had iemand de melk opgedronken of het pak buiten de koelkast laten staan, zodat hij zuur geworden was. Dee had nu kleinere, duurdere verpakkingen gekocht. Het was voordeliger om grote tweeliterpakken te kopen, maar niet als die werden verspild.

Dit was voor Dee zo’n vertrouwd klusje dat ze er in een paar minuten mee klaar was. Ze legde het lamsvlees op een houten plank op het aanrecht. Even snijden en al snel had ze de grote braadpan gevuld met vlees en groenten. Toen deed ze er een bouillonblokje bij en wat water en al snel stond het flink te sudderen. Eten voor vijf volwassenen. Ingekocht door Dee, uitgepakt door Dee, betaald met het geld dat Dee had verdiend met het schoonmaken van kantoorgebouwen en straks opgediend door Dee.

Meteen hierna begon ze aan het strijkwerk, met een handvol kleerhangers van ijzerdraad, zoals je die bij de stomerij meekrijgt. Eerst deed ze de overhemden van Liam. Dat waren er vier. Ze besteedde extra aandacht aan de boorden. Daarna vouwde ze de blouses, jurken en het ondergoed van de meisjes netjes op en legde ze schoon maar ongestreken in één wasmand, en de spullen van Anthony in een andere. Het was maar een kleinigheid en er zou nog een hele serie andere kleinigheden op volgen. Maar het zou werken.

Ze fronste haar wenkbrauwen. Er ging het een en ander veranderen, of ze het leuk vonden of niet. Ze zou haar eigen plannen moeten maken.

Rosie was teruggegaan naar het winkelcentrum om winkelende vrouwen in de drukte van het avondspitsuur te onderscheppen en hen over te halen zich mooi te laten opmaken en hopelijk veel cosmetica te kopen. Anthony was nog steeds verdiept in zijn apparaat, Helen in haar stapel plaatjes en dienstregelingen. Liam zat de personeelsadvertenties in het avondblad door te nemen.

Geen van hen had enig idee hoeveel veranderingen er op komst waren.

De volgende ochtend heel vroeg aarzelde Josie of ze over Liam zou beginnen. Ze besloot af te wachten hoe de stemming was.

Dee leek in gedachten terwijl ze door de slapende stad reden. ‘Alles goed thuis?’ vroeg Josie vriendelijk.

‘Prima. En bij jou?’

‘O, Harry’s optreden was afgezegd. Hij was kwaad en probeerde zichzelf te troosten met een ware chateau migraine.’

‘Liam heeft ook ontslag gekregen,’ zei Dee rustig.

‘Wat? Is hij zijn baan kwijt?’ Josie wist het eigenlijk al, omdat Harry met Liam had gepraat. Ze snapte niet hoe Dee er zo rustig onder kon blijven.

‘Ja, dat zal een grote verandering zijn voor ons allemaal,’ zei Dee bedachtzaam.

Josie begreep niets van Dees reactie. ‘Je neemt het wel heel goed op, moet ik zeggen,’ zei ze ten slotte.

‘Hoe moet ik het anders opnemen? Trouwens, zouden jij en Harry wat ontbijtgranen en eieren en misschien ook wat pakken koekjes willen hebben?’

‘Die je gisteren bij de supermarkt hebt gekocht?’ Dit werd met de minuut vreemder, vond Josie.

‘Ja, die,’ zei Dee.

‘Waar heb je alles gelaten?’ vroeg Josie.

‘In de groene tas achter in de bus. O, en er zit ook een lekkere kersencake bij.’

‘Dee, waarom doe je dit?’

‘Nou, ik verkoop ze toch niet aan je? Ik geef ze je cadeau.’

‘Je hebt die dingen betaald met het geld dat je hebt verdiend door vloeren te dweilen, en nu geef je ze weg?’

‘Ze zijn niet meer nodig,’ zei Dee alleen maar.

‘Maar, Dee, juist nu moet je toch geen geld verspillen? Doe alsjeblieft verstandig.’

‘Ik doe heel verstandig, geloof me. En, Josie, neem het eten aan, of neem het niet aan, maar kunnen we er in elk geval verder over ophouden vandaag?’

Dee leunde achterover, Josie reed door. Het bleef vreemd en ongebruikelijk stil tussen hen, tot ze aan het werk gingen.

Dee bleef de hele dag in die vreemde bui. Het was of ze een opwekkend middel had geslikt. Niets ergerde haar, niet de slordige Sonia, die servetten vol lippenstift en etensresten voor hen had neergelegd, met een briefje erbij:

Schatten, de wasserij wil deze niet doen, kunnen jullie de vlekken wegtoveren? Alsjeblieft…

Ze ergerde zich niet aan de onnadenkende jonge mannen in hun nieuwe, glanzende kantoren die papieren bekertjes met koffie en al in de prullenbakken hadden gegooid, waardoor het een smeerboel was geworden. Dee bleef bijna onnatuurlijk kalm.

Josie begreep er niets van. Toen hun werkdag eindelijk ten einde liep, zei Josie dat ze snakte naar dat broodje. Ze had er de afgelopen twee uur aldoor aan moeten denken. Misschien een broodje tonijn met kaas uit de oven? Of een wrap met kip?

Maar nee. Deze onberekenbare Dee had nog één verrassing in petto. Ze ging niet met Josie mee een broodje eten, ze ging meteen naar huis. Nee, dank je wel, ze hoefde geen lift. Ze zou een stuk met de bus gaan en dan verder lopen.

‘Heb ik iets verkeerds gezegd?’ vroeg Josie, totaal in de war.

‘O, Josie, hou toch op, natuurlijk niet.’

‘Maar Dee, we gaan altíjd samen lunchen…’

‘Je klinkt als een kind van zeven, Jo!’ Dee lachte haar toe en knuffelde haar. ‘Waarom ga je zelf ook niet naar huis – en vergeet niet de groene tas mee te nemen die ik achter in het busje voor je heb laten liggen.’

‘Er zit zeker geen zoete chili-kip in, hé?’ wilde Josie weten. ‘Tot morgen.’

Dee zette koers naar de bushalte en liet Josie achter, die niet goed wist wat ze nu moest doen. Ze had de halve ochtend uitgekeken naar dat broodje en een grote beker schuimige koffie, maar nu vroeg ze zich af of het niet verstandiger was meteen naar huis te gaan met Dees groene tas? Maar Dee had zo eigenaardig gedaan vandaag, wie weet wat er in dat tasje zat…

Thuis op nummer 16 zat Anthony aan de keukentafel.

‘Hoe gaat het, mam?’ Hij begroette haar met een brede grijns. Wat had hij toch een enthousiaste glimlach. Ze dwong zichzelf niet te vragen of hij tussen de middag wel iets gegeten had.

‘Met jou alles goed, Anthony?’

‘Prima, mam. Wat breng je mee?

Ze wist donders goed wat hij bedoelde – hij wilde weten wat er voor het avondeten was – maar ze deed alsof ze dat niet begreep.

In plaats daarvan zei ze: ‘Wat ik meebreng? Laat eens kijken. Zeg acht uur per dag, vijf dagen per week, tegen minimumloon, wat is dat in totaal? Reken jij het maar uit.’

Hij keek haar verschrikt aan. ‘Ik wilde niet mijn neus in jouw zaken steken, mam, echt niet. Dat bedoelde ik niet, ik wilde alleen maar weten wat we…’ Zijn stem stierf weg.

‘Nee, dat is prima, lieverd. Ik dacht dat je je zorgen maakte, net als wij allemaal, omdat pap zijn baan kwijt is en of we het wel redden. Ik vroeg me af of je al iets bent opgeschoten met het vinden van een baan, of een vriendinnetje dat belangrijker voor je is dan je muziek. Volgens mij verdienen de meeste mannen van jouw leeftijd al zelf hun brood en verlaten ze het nest, in plaats van te verwachten dat hun ouders voor hen blijven zorgen….’

‘Maar er is toch niets aan de hand? Pap krijgt toch elke week een aardig bedrag? Ik bedoel, hij zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken,’ antwoordde Anthony verbijsterd.

‘Heeft pap dat gezegd?’ Dee klonk verbaasd. ‘Dat is niet wat ik heb gehoord. Ik hoorde hem zeggen dat we onze krachten moesten bundelen. En ik vraag je dus alleen maar hoe jij denkt je steentje bij te dragen aan dit huishouden. Goed, dus nu, wat zijn jouw plannen voor vanavond?’

‘Plannen?’

‘Ja, ik vroeg me af wat je gaat doen,’ zei Dee.

‘Nou, niks eigenlijk, gewoon… gewoon wat ik altijd doe, mam.’ 

‘Oké, lieverd, en wáár ga je dat doen?’

‘Nou, gewoon hier, ik bedoel, hier aan tafel, is dat niet goed?’

‘Vanavond niet, schat. Je vader en ik hebben de tafel nodig om wat dingen uit te rekenen. We hebben ruimte nodig om paperassen op neer te leggen.’

‘Maar jullie hebben toch een tafel in je slaapkamer.’

‘Nee, dat is alleen maar een siertafeltje om mooie spulletjes op te zetten en haarborstels en zo,’ legde Dee geduldig uit.

‘Die heb jij er niet op staan, mam.’

‘Nee, maar wie weet ga ik dat wel ooit doen! In ieder geval, over vanavond: je kunt toch ook in je eigen kamer werken?’

‘Die is een beetje klein en vol, mam.’

‘Ik weet het, Anthony, ik weet het. Klein en vol. Zo gaat dat.’ Dee klonk meelevend.

Voor Anthony was dit allemaal nogal ongewoon. ‘Ja, nou, dat zal wel. Wanneer eten we?’ vroeg hij.

‘Eten?’ Dee reageerde verbaasd op zijn vraag.

‘Ik bedoel: hoe laat is het tijd voor het avondeten?’ legde Anthony uit.

‘O, wanneer je maar wilt. Je vader en ik eten rond halfzeven een lamkarbonade, voordat we ons over de papieren buigen.’

‘Lamkarbonades, dat is heerlijk.’ Anthony’s gezicht lichtte op.

Dit was moeilijker dan Dee voor mogelijk had gehouden. Natuurlijk moest het net Anthony zijn, de zachtaardigste van haar kinderen. Misschien was Liams manier beter. Het was per slot hun thuis en Anthony had het recht om te verwachten dat hij avondeten kreeg. Maar nee, ze kon nu niet op haar besluit terugkomen.

‘O, maar ik kook alleen voor je vader en mezelf. Ik had verwacht dat jullie drieën wel je eigen plannen zouden maken, na ons gesprek van gisteravond.’ Ze probeerde er opgewekt uit te zien, alsof ze erg met alles ingenomen was.

‘Dus geen avondeten. Klopt dat?’ vroeg hij mistroostig.

‘Onzin, lieverd, de snackbars hebben toch eten genoeg? Of anders kun je naar de afhaal-Chinees?’

‘Of we zouden hier iets klaar kunnen maken?’ Anthony wilde alles toch een beetje normaal zien te houden.

‘Nou, ja dat kan, maar laat dan die twee plakken spek en de eieren in de koelkast staan, die zijn voor het ontbijt van je vader. En maak niet alle melk op.’

‘Goed, mam.’

‘Oké, ik ga naar boven om even uit te rusten. Ik zie je later nog wel.’

‘Goed mam.’ Zijn ogen volgden haar terwijl ze de keuken uit ging.

Normaal gesproken zou ze thee voor hem hebben gezet, hem een stuk appeltaart hebben gegeven en hebben geprobeerd hem uit te horen. Dee wilde altijd weten waar Anthony aan dacht. Meestal dacht hij aan muziek, en dat was soms moeilijk uit te leggen. Maar vandaag deed ze totaal anders. Alsof hij helemaal niet zo belangrijk was, of zoiets. Of alsof ze met haar gedachten buiten het huis was, weg van hun gezin. Maar dat kon toch niet?

Anthony ging naar de koelkast om iets te eten voor zichzelf te pakken. Die was vrijwel leeg. Er stond een bord in met twee lamkarbonades en een met twee plakken bacon en twee eieren. Gisteren hadden er nog meer dan genoeg etenswaren in gelegen. Er was hier iets heel eigenaardigs gaande.

In het winkelcentrum had Rosie verscheidene voorbijgangers naar de cosmeticastand weten te lokken. Ze kon goed met klanten omgaan.

‘Pardon, mevrouw, is dat een nieuw jasje? Wat prachtig!’ En dan overhandigde ze de vrouw haar visitekaartje. ‘Ik werk voor deze winkel en we bieden een gratis make-upbeurt aan in onze stand. Misschien wilt u wel een wat meer uitgesproken kleur lipstick proberen bij dit jasje? Komt u in ieder geval even binnen, dan kunnen we zien wat we voor u hebben. Het is geheel vrijblijvend….’

Bella, die de stand runde, keek bewonderend naar haar. Ze was onder de indruk. Dat meisje, Rosie, had klasse. Ze zou haar een bedrijfstraining van zes weken aanbieden. Rosie bezat precies die vrijpostige, levendige belangstelling voor vreemden die je nodig had om een goede verkoopster te worden. En ze was bij de pinken. Ze kon razendsnel het percentage uitrekenen waar ze zelf recht op had van alles wat klanten kochten. Rosie was sneller dan een rekenmachine. Ze zou die zes weken in Londen heerlijk vinden.

Helen was bij het hoofd van de school geroepen. ‘Dit moet afgelopen zijn, juffrouw Nolan, nu meteen. Er komt geen reisje naar Parijs voor leerlingen van deze school. Niet komende Pasen, geen enkele Pasen.’

‘Maar… ze verheugen zich er zo op, ze zullen vreselijk teleurgesteld zijn.’

‘Daarom had het ze ook absoluut nooit zo voorgespiegeld mogen worden.’

‘Maar alles is al gepland! Ze weten al precies naar welke bezienswaardigheden ze gaan…’

‘Bezienswaardigheden waar ze dus niet heen gaan.’

‘Maar alles is afgesproken.’

‘Dan zult u die afspraken moeten afzeggen, juffrouw Nolan, vandaag nog. Geen verzekering ter wereld zou bereid zijn dit te dekken. Er zouden vier leraren mee moeten gaan, niet maar ééntje, en zelfs dan is het nog niet mogelijk. Het is erg onverantwoordelijk van u om de leerlingen iets te beloven dat u niet kunt waarmaken. Ik verwacht voor het eind van deze schooldag van u te horen dat het allemaal ongedaan is gemaakt.’

Voor Liam was het een lange dag geweest. Hij had visitekaartjes laten drukken en daarna was hij, zoals afgesproken, naar Mash Macken en de andere mannen gegaan. Gisteravond in de bar was het stil en ongemakkelijk geweest. Mash had zijn best gedaan zijn personeel duidelijk te maken dat hij bereid was geweest alles te doen om zijn zaak te redden, dat hij ook alles had gedaan: hij had zijn eigen geld erin gestoken, een hypotheek genomen op zijn huis. Volkomen berooid vertrok hij naar Australië. Hij wilde dat ze naar het bedrijfsterrein kwamen om mee te nemen wat ze konden gebruiken.

Liam vond het verschrikkelijk om daarnaartoe te gaan na al die ochtenden dat ze hier waren begonnen met een kop thee en grappen over de werkdag die voor hen lag. De anderen voelden zich net zo. En ze beseften allemaal dat er geen toekomst was voor een ervaren timmerman of loodgieter. Niet in de huidige markt. Eigenlijk wilden ze hier helemaal niet zijn, maar Mash drong erop aan dat ze van alles meenamen.

‘Ik kan het nergens kwijt, Mash,’ had Liam wanhopig gezegd. ‘Ik weet dat dat een mooi stuk hout is, maar echt, ik heb er geen ruimte voor. Ons huis is vol, met Dee en mezelf en dan ook nog drie grote kinderen.’

‘Helpen ze je wel, de kinderen?’ Mash hunkerde naar een lichtpuntje in al deze narigheid.

Liam zweeg even. Mash Macken wilde graag iets positiefs van iemand horen voor hij uitweek naar de andere kant van de wereld. En Liam gaf hem dat.

‘O, jee, ja Mash, het is het beste gezin dat je je maar kunt wensen. Ze zijn een grote steun, alle drie.’

Hij zag hoe Mash zich wat ontspande en voor het eerst bedacht hij hoe fijn het zou zijn als dit echt waar was. Als hij werkelijk een zoon en twee dochters had die begrepen hoe moeilijk het voor hun ouders was om hen te blijven onderhouden. En omdat hij Liam was, voelde hij zich onmiddellijk schuldig over die gedachte.

Liam kwam tegelijk met zijn dochter Helen thuis. Het leek of Helen Liams problemen totaal was vergeten. Al voor ze goed en wel binnen was, begon ze die van haarzelf op te sommen. ‘Wat een bekrompen vent, die is toch totaal ongeschikt om een school te leiden,’ zei ze. ‘Hoe heeft zo iemand hoofd van de school kunnen worden? En dan vraagt iedereen zich nog af hoe het komt dat onze kinderen zo slecht opgeleid worden.’ Ze kwam binnen en liet zich op een stoel aan de keukentafel vallen.

‘Er is geen eten,’ zei Anthony.

‘O, goeie hemel, Anthony, denk toch eens aan iets anders dan eten. Ik eet wel wat de pot schaft, niet dat ik ooit nog wil eten. Wacht maar tot je hoort wat mij is overkomen! Mam, luister je wel?’

‘Nee, Helen,’ zei haar moeder.

Helen was geschokt. ‘Maar, mam, waarom niet? Er is iets vreselijks gebeurd op mijn werk… Je hebt echt geen idee.’

Dee schudde ontkennend haar hoofd. ‘O nee, Helen, ik heb wél een idee. Ik heb ook een verschrikkelijke werkdag gehad en je vader had een verschrikkelijke dag omdat hij naar Mash Macken moest en nu werkloos is – dus we weten heus wel hoe het is.’

Helen voelde zich terechtgewezen. ‘Ja, nou, ik weet wel dat het vreselijk is, mam, ik heb altijd gezegd…’

‘Wat heb je altijd gezegd?’ Dee klonk heel vriendelijk, maar iets in de manier waarop ze sprak was anders dan anders, alsof ze een buitenstander was, een vriendin van de familie, dat wel, maar niet Helens moeder.

‘Ik zeg altijd… dat jij zo hard werkt, mam, dat je ontzettend lange uren maakt en zo…’

‘Ja, ja, en tegen wie zeg je dat dan, Helen?’

‘Nou, tegen iedereen eigenlijk.’

‘O, goed, ik dacht alleen – je hebt het nog nooit tegen mij gezegd, dus het verbaasde me een beetje.’

‘Mam, ze hebben mijn schoolreisje afgeblazen, ze willen me niet met de kinderen naar Parijs laten gaan.’ Ze was op het randje van tranen.

‘Dat wel heel jammer voor je, ja. Liam, hoe was jouw dag?’

‘Afschuwelijk, we wilden allemaal het liefst zo snel mogelijk weg van het bedrijfsterrein en Mash Macken wilde juist niet dat we weggingen. Een wanhopige toestand.’

‘Ja, lieverd, maar je hebt het ergste nu in ieder geval achter de rug. Nu hoef je je alleen nog maar je in te schrijven als werkzoekende en proberen hier of daar werk te vinden.’

Het viel Helen op dat haar moeder thee inschonk voor Liam, maar verder voor niemand.

‘Nou, in elk geval, het is dus afgelopen.’ zei Helen. ‘Het hoofd zegt dat het reisje niet kan doorgaan, dat de verzekering het niet dekt. Dat er vier leraren mee zouden moeten om de groep te begeleiden en dat de ouders het dan ook nog te gevaarlijk zouden vinden. De kinderen zijn totaal overstuur – en ik heb al een aanbetaling gedaan bij het reisbureau…’ Haar stem stierf weg.

Niemand luisterde. Haar moeder en vader zaten met elkaar te praten. Hoopvol keek Helen naar Anthony.

‘Ik weet niet of ze alleen vandaag geen avondeten bedoelt of helemaal niet meer,’ zei hij bezorgd. ‘De blik in haar ogen beviel me niet. Hebben we haar ergens boos mee gemaakt?’

‘Natuurlijk niet!’ snauwde Helen en toen zweeg ze. Waarom deed mam zo, juist nu pap behoefte had aan rust om zich heen? Wat kon mam toch egoïstisch zijn. Ze luisterde niet eens naar Helens problemen, laat staan dat ze er ook maar iets meelevends over zei.

Ronan wachtte even voor de deur. Hij wist de laatste tijd nooit zeker hoe hij ontvangen zou worden – Rosie had waarschijnlijk allerlei verschrikkelijke verhalen over hem verteld. Maar hij moest haar zien, hij moest proberen met haar te praten.

Dee deed de deur voor hem open.

‘Ha, Ronan,’ zei ze, alsof hij een oude buurman was, iemand die je vriendelijk, misschien zelfs enthousiast begroet.

‘Dag, mevrouw Nolan – Dee. Kan ik Rosie misschien even spreken, denkt u?’

‘Ze is nog niet thuis, Ronan, maar kom binnen, dan kun je hier op haar wachten.’

‘Misschien wil ze me wel niet zien.’ Hij leek net een jongetje van twaalf.

‘Nou, dan neem ik aan dat jullie je problemen mee de deur uit nemen.’

‘Eh, het spijt me, maar…’ zei Ronan verward.

‘Ja, het spijt je vast, en het spijt Rosie ongetwijfeld ook. Maar jullie gaan dit niet in ons huis uitpraten. Dit is per slot niet ons gevecht.’ Dee klonk vriendelijk maar beslist.

Ronan dacht terug aan al die keren dat hij en Rosie ruzie hadden zitten maken hier, aan deze tafel, terwijl de andere gezinsleden er stil en terneergeslagen bij zaten. Misschien waren Rosie en hij af en toe inderdaad wel een beetje tekeer gegaan. Maar vanavond leek er iets veranderd te zijn aan mevrouw Nolan. Ronan wilde dat hij wist wat.

Hij besloot zich op Liam te richten. ‘Hoe gaat het op uw werk, meneer Nolan?’ vroeg hij opgewekt.

Liam zocht naar een ontwijkend antwoord, maar Dee viel in.

‘Er is geen werk meer. Liam is ontslagen; we hadden het er net over hoe we dit zullen aanpakken. Hoe we het allemáál moeten aanpakken.’

‘O ja, ja, natuurlijk,’ zei Ronan. ‘Ja, ik neem aan dat iedereen iets moet doen.’ Hij keek verwilderd om zich heen. Te oordelen naar de uitdrukking op hun gezicht was dit bepaald niet waar Helen en Anthony zich mee bezighielden.

Net op dat moment kwam Rosie binnen. Ze smeet haar hooggehakte schoenen door de ruimte.

‘Jullie raden nooit wat er is gebeurd,’ zei ze, en zonder op antwoord te wachten ging ze verder: ‘Ik ga naar Londen! Ze sturen me op cursus. Het wordt fantastisch. Zes hele weken! Ik logeer in een chic hotel en ga elke avond uit eten en kan naar allerlei clubs. Misschien kom ik wel helemaal niet terug. Het wordt vast geweldig.’ Ze ging zitten en wreef haar voeten. ‘Ik moet nog wel een paar schoenen hebben. Van de winkel moet ik op deze schoenen het hele winkelcentrum door: doodvermoeiend. Je moet echt eens gaan kijken in het winkelcentrum, mam, en je dan voorstellen hoe ik daar honderd kilometer afleg op die hakken!’

‘Ik ken het winkelcentrum wel, ik was er trouwens vanochtend nog, om te solliciteren,’ zei Dee.

Ze keken allemaal verrast op.

‘Ik ga zes uur per week vakkenvullen in de supermarkt.’ Dee keek blij rond.

Liam was bezorgd. ‘Je neemt te veel hooi op je vork, schat,’ zei hij.

Anthony was stomverbaasd. ‘Hoe weet je dan straks wat je waar moet neerzetten, mam?’ vroeg hij.

Helen dacht alleen aan zichzelf. ‘Alle kans dat ik daar ook terechtkom, mam, als het reisbureau me mijn aanbetaling niet wil teruggeven. Ik zal het eerste het beste baantje moeten aannemen dat ik kan krijgen.’

Rosie wilde iets zeggen, maar zag toen pas dat Ronan er was. ‘O, ben jij er,’ zei ze zonder een spoortje enthousiasme.

‘Ja. Ik vond dat we moesten praten, voordat je naar Londen afreist…’ begon hij.

‘We hebben genoeg gepraat, Ronan, en als je soms denkt…’ Haar stem ging gevaarlijk omhoog.

‘Niet hier, Rosie.’ Hij keek naar Dee en Liam. ‘Dit is niet hun ruzie, maar het is wel hun huis. We kunnen beter ergens anders praten.’

‘Je denkt toch zeker niet dat ik terugga naar dat huis waar ik zo ongelukkig…’

Ronan sprak langzaam en afgemeten. ‘In een café? alsjeblieft, Rosie,’ zei hij en zijn woorden hadden effect.

Ze kalmeerde. ‘Goed,’ zei ze na een korte stilte. ‘Even mijn schoenen aandoen.’

En weg waren ze. De rest van het gezin leek opgelucht adem te halen, nu het bekende ‘en toen zei jij en toen zei jij en toen zei jij’-gesprek, dat er alleen maar toe zou leiden dat Rosie in tranen uitbarstte en Ronan de deur hard achter zich dichtsloeg, hun bespaard was gebleven.

‘He?, gelukkig. Ik vraag me af hoe Ronan daarop gekomen is,’ zei Anthony.

‘Ik ook,’ stemde Dee in.

‘Mam heeft het gewoon tegen hem gezegd,’ zei Helen. Ze was dan wel boos op haar moeder omdat ze niet naar haar had willen luisteren, maar eerlijk was eerlijk.

‘Trouwens, Helen, zo’n baantje als vakkenvuller krijgen is moeilijker dan je misschien denkt. Er waren vandaag wel zestig sollicitanten – voor vier banen.’

‘O vast, mam.’ Helen klonk mat.

Maar Dee leek opgewekt. ‘Hoe dan ook, ik zal jullie tweeën niet ophouden. Pap en ik moeten hier aan de tafel werken, dus jullie mogen nu gaan. Is dat goed?’

‘Gaan? Waarheen?’ vroeg Helen.

‘Tja, dat weet ik ook niet, dat moet je zelf weten. De deur uit misschien? Ik kan me voorstellen dat jullie wel iets willen eten. Of naar je kamer? Jullie hebben allebei een kamer.’

‘Maar dat is een sláápkamer!’ zei Helen.

‘Het is een kámer,’ pareerde Dee.

‘O tuurlijk.’ Helen zag in dat er geen kans was dat iemand hier naar haar verhaal zou luisteren en met haar zou meeleven vanwege het slechte nieuws dat de dag haar had gebracht. ‘Maar ik denk dat ik dan maar naar Maud en Marco ga. Daar is tenminste iets te eten en iemand om mee te praten. En als Rosie zo blijft doortetteren over haar reisje naar Londen, vraag ik misschien wel of ik een paar dagen bij hen kan logeren.’

Anthony besefte eindelijk ook dat hij geacht werd te verdwijnen. Hij stopte zijn iPod, blocnote en koptelefoon in de leren tas die hij altijd bij zich had. Boven aan de trap keek hij wantrouwig om en zag hoe zijn moeder papieren en bankboekjes over de tafel uitspreidde.

Dee en Liam bestudeerden de getallen op de velletjes papier. ‘Het heeft geen zin,’ zei Liam ten slotte. ‘Zelfs al zou ik aardig wat werk kunnen regelen, dan nog zou het niet genoeg zijn.’

‘Wat zouden we kunnen opgeven?’ vroeg Dee.

‘Ik hoef geen biertje meer te gaan drinken in de pub,’ bood Liam aan.

‘Dat maakt niets uit,’ zei Dee. ‘Jij hebt nooit veel gedronken. En trouwens, je moet in de pub met mensen praten om erachter te komen of er ergens werk voor je is.’

‘Maar wat dan?’ Zijn gezicht stond zorgelijk.

‘Als de kinderen geen kans zien om ons huur te betalen, moeten we misschien een kamer verhuren,’ zei Dee uiteindelijk.

‘Dat kunnen we niet doen, Dee. Zelfs al gaat Rosie terug naar die man van haar, dan nog moeten Helen en Anthony elk een kamer hebben.’

‘Maar niet per se in dit huis,’ vond Dee.

‘Het is hun thuis.’ Liam was niet te vermurwen.

Dee probeerde het via een andere weg: ‘Luister, Rosie gaat zes weken weg. Helen wil bij Maud logeren – ze heeft het er altijd over hoe gastvrij ze daar zijn. Ze kan bij haar vriendin wonen terwijl Rosie weg is… en dan kunnen wij de voorkamer verhuren.’

‘Maar dan zitten we ineens met een vreemde in huis!’ riep Liam ongerust uit.

‘We kunnen ze een waterkoker en een kookplaat geven,’ besloot Dee.

‘Je hebt het allemaal al uitgedacht,’ zei Liam gealarmeerd.

‘Nee, dat is niet waar. Ik zat net te denken aan ons Taorminafonds,’ antwoordde Dee.

Dit jaar zouden ze vijfentwintig jaar getrouwd zijn. Ze hadden gespaard voor een vakantie op Sicilië, in het hotel waar ze ook met hun huwelijksreis hadden gelogeerd; elk jaar weer zeiden ze tegen elkaar dat ze daar nog eens naar terug wilden gaan. Al het geld dat ze daarvoor in de porseleinen kan hadden gestopt, was er nog. Maar er zat nauwelijks genoeg in voor een aanbetaling, laat staan voor een hele vakantie.

‘Ik zou er zo graag nog eens naartoe gaan,’ zei Liam.

‘Dan doen we dat,’ zei Dee.

Ze pakten nog een vel papier en maakten nog meer berekeningen.

Hoeveel konden ze aan een huurder vragen? Ze wisten wat mensen in deze buurt voor een kamer betaalden. Het zou een prima aanvulling zijn op het spaargeld in de kan voor de vakantie op Sicilië.

‘Het wordt vast geweldig,’ verklaarde Dee. Ze klonk overtuigder dan ze was. Er moest nog heel wat uitgevochten worden, wist ze. Het eerste gevecht was met Rosie, die binnenstormde toen zij net hun lamkarbonaadjes zaten te eten.

‘Dat ruikt lekker,’ zei ze, ‘maar die vetrandjes lust ik niet; die moet je er even af snijden. Moeten jullie horen wat het nieuwste idee is: het huis verkopen. Verkopen? Nu? Niemand koopt nu een huis. Ronan leeft echt in een andere werkelijkheid. O ja, en die tomaten wil ik graag even gegrild, niet drijvend in het vet.’

Dee keek naar haar dochter. Ze was mooi en goed verzorgd; haar glanzende blonde haar was vakkundig gekapt, een van de voordelen van haar werk. Maar haar gezicht vertoonde geen spoor van aandacht of zorg voor iemand anders dan zijzelf. Dee vroeg zich af hoe haar dochter zo verwend was geraakt.

‘Heb ik je al verteld dat ik volgende week in het winkelcentrum ga werken, Rosie?’

‘Ja, mam, dat heb je verteld. Waar zijn de anderen? Waarom zijn ze niet hier?’

‘Anthony is een pizza gaan bestellen, geloof ik.’

‘Neemt hij die mee naar huis?’

‘Nee, ik geloof dat hij hem daar opeet. En Helen is naar haar vriendin Maud gegaan. Ze denkt erover om bij haar en Marco te gaan logeren, terwijl jij naar Londen bent.’

‘Nee toch. Waarom?’

‘Zodat wij de kamer kunnen verhuren.’

‘Maar dat is ook miíjn kamer! riep Rosie uit.

Ze keek haar vader vragend aan. Maar voor één keer schoot hij haar niet te hulp.

‘Jij hebt hem toch niet nodig, Rosie. Je zit straks in een hotel in Londen. Je gunt het je moeder en mij vast wel dat we iets proberen te verdienen aan een lege kamer?’

‘Maar het is geen lege kamer. Ik woon daar,’ zei Rosie.

Wat een sluwe kleine kat, dacht Dee bij zichzelf. Precies dezelfde woorden gebruiken die haar vader altijd gebruikte. Snel veranderde ze van onderwerp.

‘Dan kunnen we ’s middags samen een praatje maken in het winkelcentrum. Ik ga er in de middagploeg werken. Je weet wel, artikelen aanvullen die ’s ochtends opgeraakt zijn – en jij staat toch altijd vlak bij de deur van de supermarkt?’

‘Mam, als je naar me toe komt terwijl ik aan het werk ben, dan… Nou, ik weet niet wat ik dan doe. Je gaat vakken vullen toch?’

‘Ja.’

‘In zo’n gele nylon jas?’

‘Dat zou best kunnen, ja.’

‘Zo’n jas hebben ze aan,’ zei Rosie. ‘Ik zie ze af en toe, als ze buiten komen roken. Mam, je zou me toch niet aanspreken, hé?’

Op dat moment knapte er iets bij Dee. Haar stem werd heel koel. ‘Nee, Rosie, dat zou ik niet doen. Geloof me, ik zou mijn eigen dochter niet benaderen, aanspreken of gedag zeggen. Geen sprake van.’

‘Rosie bedoelt het niet zo, Dee,’ begon Liam, de vredesstichter. ‘Nee, maar ik wel. Ik zou echt niet het winkelcentrum oversteken om te gaan praten met iemand als Rosie.’

Iets in de manier waarop ze dat zei, gaf Rosie een ongemakkelijk gevoel.

‘Hoor eens, mam, ik ben een beetje over mijn toeren, je weet wel, met Ronan die zo idioot doet en alles. Laten we gewoon gaan eten en het vergeten.’

‘Je vader en ik zijn net klaar met eten. Waar jij gaat eten moet je zelf maar zien. En als je het in je kamer doet, vergeet je dan niet je kleren in te pakken en op te slaan? We hebben die kamer maandag nodig, de dag na je vertrek.’

Rosie wilde iets zeggen, maar haar moeder wilde er niets van weten.

‘En nee, Rosie, ik vergeet het níét. Ik heb een lange dag achter de rug, kantoorvloeren dweilen, vlekken uit servetten boenen, toiletten schoonmaken en lange gangen stofzuigen. Ik ben blij dat ik nog een paar uur vakkenvulwerk heb gevonden. Ik heb er nooit over nagedacht waar ik dat al die jaren eigenlijk voor deed. Maar vanavond vraag ik me dat wel af. En aangezien ik ’s morgens om vier uur op moet, ga ik nu maar naar bed, waar ik er nog wat verder over na kan denken…’

‘O, mam, vat het toch niet zo op!’ riep Rosie haar moeder achterna, die al halverwege de trap naar boven was. Ze kreeg geen antwoord.

Rosie keek haar vader aan.

‘Ik sta dit keer aan je moeders kant,’ zei hij eenvoudig.

‘Als jullie huur voor de kamer hadden gewild, had je daarom moeten vragen,’ zei Rosie. ‘We zijn niet helderziend of zoiets.’

‘Welterusten.’

Rosie had haar vaders gezicht nog nooit zo gesloten gezien, zo zonder liefde.

Wat een dag was dit geweest. Ze moesten snel crisisberaad houden. De zaken waren verre van normaal hier in huis.

Ze moesten krijgsberaad houden, vond Rosie. Ze ging naar haar kamer en belde Helen bij Maud en Marco.

‘We zitten net aan tafel,’ klaagde Helen.

‘Jij boft maar, hier is niets te eten.’

‘Ja, ik weet het, mam heeft het ineens op haar heupen. Ze wilde niet eens luisteren toen ik haar probeerde te vertellen…’

Rosie onderbrak haar snel, want anders zou ze de rest van de avond over Helens schoolreisje moeten praten.

‘Ja, je hebt gelijk, ze hééft het op haar heupen. Maar moet je dit horen: pap zegt dat hij het met haar eens is. Hij liep gewoon de kamer uit en wilde er niet over praten.’

‘Waarover praten?’

‘Ze gaan onze kamer verhuren.’

‘Dat meent ze niet.’ Helen klonk verbijsterd.

‘Nou en of ze het meent. Ik ga toch naar Londen en volgens haar woon jij liever bij Maud en Marco… dus staat er één kamer leeg. De oplossing: een huurder.’

‘Ja, misschien, maar dat is toch niet voorgoed? Dat zou niet eerlijk zijn.’

‘Eerlijk? Tegenover wie?’ vroeg Rosie.

‘Tegenover ons!’ zei Helen. ‘Het is ons thuis.’

‘Ik heb zo’n idee dat dat niet zo lang meer opgaat,’ zei Rosie.

‘Nou, voor jou misschien niet. Maar jij hebt zelf een huis en een man die altijd maar komt vragen of je terugkomt. Ik heb niks, alleen een enorme schuld bij een reisbureau, Ik kan me helemaal geen huis veroorloven.’

‘Je bent tweeëntwintig jaar en je hebt een vast salaris. Andere leraren die niet uit Dublin komen, wonen toch ook ergens?’

‘Ja, maar die hebben geen volkomen onverdiende schuld bij een reisbureau.’

‘Die schuld heb je pas sinds vandaag.’

‘Nou en? Ik moet hem wel afbetalen!’

‘We moeten bij elkaar komen, Helen.’

‘Nee, dat hoeven we niet. Ik moet nu gaan eten. Mam en pap hebben me min of meer uit St.-Jarlath’s Crescent weggestuurd. Ik wil er hier niet ook nog eens uit gegooid worden.’

‘Ik bel Anthony wel, dan kunnen we morgen afspreken.’

‘Waar? Thuis?’

‘Doe niet zo dom, Helen.’

‘Nou, waar dan?’

‘Ik bedenk wel iets. Ik sms je nog,’ zei Rosie.

‘Alles goed?’ vroeg Helens vriendin Maud, terwijl ze de pasta op tafel zette.

‘Vraag maar niet wat er goed is en wat niet,’ zei Marco met een glimlach. ‘Laten we gewoon gaan eten!’

O, wat zou het leven mooi zijn als iedereen zo makkelijk en opgewekt was als Maud en Marco, dacht Helen. Misschien was het niet helemaal eerlijk om van mam te verwachten dat zij al die tijd voor het eten zorgde, maar, zoals pap zei, het was hun thuis.

En als er dan iemand moest worden aangesproken, waarom zij? Helen was de enige van hun drieën die een fatsoenlijk salaris verdiende. Anthony had nog nooit gewerkt. Nog nooit. Rosie was het huis uit gegaan om te trouwen, maar dat had tien minuten geduurd en toen was ze weer terug bij af en moest ze op zoek naar slachtoffers in het winkelcentrum. Helen had tenminste gestudeerd, haar examens gehaald, voor lerares geleerd, Ze zouden blij met haar moeten zijn, in plaats van voor te stellen dat ze haar kamer zou vrijmaken. Vorig jaar bij de diplomauitreiking hadden ze nog gezegd dat ze zo trots op haar waren. Waarom waren ze nu ineens niet trots meer? Waarom vroegen ze haar nu om weg te gaan, zodat ze haar kamer konden verhuren? Het was een raadsel.

‘Trek toch niet zo’n frons, Helen, je krijgt nog vreselijke rimpels en dan sleurt Rosie je mee om ze weg te laten halen,’ plaagde Maud haar.

‘Helen krijgt nooit vreselijke rimpels. Maak haar niet bang!’ zei Marco. ‘Zij zal net zo boffen als jij, Maud en een fantastische Italiaanse geliefde tegenkomen….’ Hij sloeg zijn arm om Mauds hals. ‘Zij vindt ook nog wel een geweldige Italiaan, net als jij!’

‘O, Marco!’ Maud deed alsof ze geschokt was. ‘Jij denkt dat een man de oplossing voor alles is. Je bent gek!’

Ronan zei dat hij Rosie wel naar het vliegveld zou brengen. Maar dat aanbod sloeg ze af. ‘Ik ga zes weken naar Londen. Ik ben een onafhankelijke vrouw, met een onafhankelijk leven.’ ‘Dat weet ik wel Rosie. Maar zo kun je het geld voor de bus in je zak houden.’

‘Dat betaalt mijn werkgever wel.’ Ze klonk zelfverzekerder dan ze zich voelde.

‘Laat me dan zorgen dat die het in zijn zak kan houden,’ bood hij aan, en hij rammelde met zijn autosleutels.

‘O nee, ik zou alleen maar de hele tijd moeten aanhoren hoe geweldig het was voor ik wegging. Ik wil geen woord horen over hoe fijn het was… Het was een hel, dat was het.’

‘In mijn herinnering was het niet allemaal slecht,’ zei hij.

‘Omdat jij nooit huis was, terwijl ik de hele dag liep schoon te maken en voor je stond te koken en te strijken. Hemel, strijken, elke dag een schoon overhemd…’

‘Dan kan ik ook best zelf doen,’ vond Ronan.

‘Ja dat kun je doen, dat kon je altijd al doen, maar je deed het niet. Nooit.’

‘Nu zou ik het wel doen.’

‘Nee, twee dagen misschien. En dan zou je er weer vandoor gaan.’

‘Rosie, ik ging de deur uit om te werken, voor jou en mij. Je wist dat ik dat deed. Ik heb nooit gezegd dat ik de hele dag gezellig thuis zou zitten.’

‘Maar je was nooit thuis.’

‘Ik moest klanten bezoeken, ik had gezegd dat je met me mee kon komen.’

‘In een pub staan en me laten betasten door dronkelappen? Nee, bedankt.’

‘Maar dat is mijn werk, snackpakketten verkopen aan pubs ik werk daar, Rosie. Wees redelijk!’

‘Redelijk? Ik was heel redelijk. Je moest eens weten wat andere vrouwen in mijn plaats hadden gedaan, dan zag je wel in hoe redelijk ik was. Ik ben weggegaan, heb gezegd dat we een vergissing hadden begaan, dat het niet werkte. Wat is daar onredelijk aan? Het was gewoon zo. We hadden de hele tijd ruzie.’

‘Maar we hebben toch ook van elkaar gehouden, daarom zijn we toch getrouwd?’ Ronan snapte het niet.

Rosie voelde zich moe. ‘Luister eens, als ik terugkom uit Londen, gaan we er echt over praten, Ronan. Heus waar. Als ik dan tenminste een dak boven mijn hoofd heb. Mijn moeder is bezig het huis in een hotel te veranderen en werkt ons er allemaal uit.’

‘Waarom dan?’ Ronan mocht zijn schoonmoeder graag; het leek hem niets voor haar om zoiets te doen.

‘Geen idee. Geld, denk ik.’

‘Tja, waarom betalen jullie haar dan niet iets?’

‘Het is ons thuis, Ronan. Je betaalt toch niet om in je eigen huis te wonen?’

‘Ik wel, toen ik nog thuis woonde,’ antwoordde Ronan.

‘Ja, maar jouw familie is ook gestoord,’ zei Rosie, maar ze kreeg een ongemakkelijk gevoel.

Dee en Josie gingen altijd graag naar mevrouw Mason, hun klant. Vandaag vertelde mevrouw Mason dat ze jarig was, ze werd vierenzestig. Allebei deden ze alsof ze stomverbaasd waren dat ze al zo oud was. In werkelijkheid hadden ze gedacht dat ze tegen de tachtig zou zijn. Mevrouw Mason zag er breekbaar uit en ze werkte niet. Hoe kon ze nog zo jong zijn?

Ze maakten er werk van, gingen snel een taartje halen, zongen voor haar en proostten met hun theekopjes. Zij klapte in haar handen en zei dat het allemaal geweldig was.

Ze vertelde dat haar nicht Lily rond theetijd op bezoek zou komen, dus zetten Josie en Dee wat extra lekkers klaar voor bij de thee.

Lily woonde op het platteland, maar kennelijk was ze van gedachten veranderd. Ze wilde in Dublin komen wonen en zou dus op zoek moeten naar woonruimte. Dee en Josie hadden Lily een paar keer ontmoet. Het was een lang, bleek meisje met een lang vest aan; ze was dol op haar tante en bracht altijd handige dingen voor haar mee, zoals een voetenbankje, een tijdschriftenrek voor naast haar stoel, een goed leeslampje.

‘Ik zou haar wel een kamer in mijn huis kunnen aanbieden, voor een paar weken, tot ze een beetje is ingeburgerd,’ stelde Dee ineens voor.

Josies mond viel open. ‘Maar jij hebt geen kamer over. De huizen in St.-Jarlath’s Crescent hebben toch allemaal drie slaapkamers?’ vroeg ze verbaasd.

‘Ik heb wél een kamer over. Liam geeft hem vandaag een verfbeurt. Het is de oude kamer van de meisjes.’

‘En waar zijn de meisjes dan? Josie kon Dee niet goed meer volgen de laatste tijd.

‘Rosie gaat naar Londen om een cosmeticaverkoopcursus te volgen.’

‘En Helen?’

‘Die logeert bij een vriendin.’

‘Nou, zou dat dan niet fantastisch zijn?’ Josie was blij dat alles blijkbaar goed uitpakte voor Dee.

‘Dus je hebt echt een kamer, Dee?’ vroeg mevrouw Mason. ‘Het is een eenvoudige kamer, maar ze zou van harte welkom zijn.’

‘Ze is verpleegkundige, dus rijk is ze niet, maar ze kan de gangbare huur betalen. Ik zou het heel fijn vinden als ze bij jou woonde, Dee. Het is zo’n vriendelijk meisje, ik hou van haar alsof ze mijn eigen dochter is. Maar ik wil niet dat ze bij mij in huis komt, want dan zal ze alleen maar voor mij zorgen en geen eigen leven leiden.’

‘Misschien zijn wij wel een beetje saai voor haar.’

‘Nee, ik wil ook dat ze veilig is. Ze is zo lang een huismus geweest.’ ‘Ze is de dochter van uw zus, hé?’

‘Ja, van mijn zus Laura. Lucky Laura noemden ze haar.’

‘Had ze zoveel geluk?’ informeerde Dee. Mevrouw Mason had het nooit over haar zuster.

‘Ja, dat had ze. Ze kreeg alles wat haar hartje begeerde.’ Er volgde een diepe zucht, maar meer vertelde ze niet.

Dee ging aan de slag om de boel op te ruimen. Mevrouw Mason zat nog steeds in haar stoel voor zich uit te kijken.

‘Dan ga ik maar, mevrouw Mason. Ik heb mijn adres en telefoonnummer op een briefje geschreven. Vanmiddag ben ik thuis, als uw nicht wil komen kijken of de kamer haar bevalt.’

‘Ik weet zeker dat ze er weg van zal zijn, Dee.’ Ze keek nog steeds treurig.

Terwijl ze in Josies busje stapten, vroeg Dee zich af wat het verhaal van mevrouw Masons familie was.

‘Die twee zussen waren niet zo dol op elkaar,’ zei Josie.

‘Maar Lily is een aardig meisje. Ik hoop dat het huis haar bevalt.’

Lily vond het geweldig.

‘Wat een mooie kamer, en zo schoon. Alles glanst als nieuw. En die bloembak, wat leuk! Hij is echt prachtig, mevrouw Nolan.’

‘Zeg maar Dee en dit is Liam. Vind je de kamer echt goed?’

‘Hij is geweldig – wanneer kan ik erin? Dit weekend?’

‘Dan is de verflucht wel weg,’ zei Liam.

‘Dan betaal ik een maand huur vooruit, is dat goed?’ bood Lily aan.

‘Nou, als je het zeker weet… Hier is de huissleutel,’ zei Dee.

Toen Lily weg was, hield Dee Liam het geld voor. Hij geloofde zijn ogen niet. Ze dansten samen door de keuken. Dit leverde een mooi bedrag op. Zo zouden ze het de komende tijd wel redden. Misschien, heel misschien, kwam het allemaal nog goed.

Anthony kwam binnen en stond een tijdje naar ze te kijken. Rond en rond dansten ze. Toen ging hij zitten en pakte zijn telefoon om zijn twee zussen een bericht te sturen:

Jullie vroegen me om te laten weten hoe het ging hier. Nou, het kon niet slechter. Er is al drie dagen niks te eten, het hele huis stinkt naar verf en terpentine en nu dansen ze de keuken rond. Dansen alsof er muziek klinkt. Ze zijn stapelgek geworden.

Anthony

Lily had al goed haar draai gevonden – al te goed, vond Anthony. Alles was anders in huis, de laatste tijd.

Hij deed geregeld per sms verslag aan zijn zussen, maar had het idee dat het niet tot hen doordrong hoe ernstig het allemaal was. En hoe sterk het leven veranderd was – en niet ten goede.

Lily werkte als verpleegkundige in het St.-Brigid’s ziekenhuis; ze ging om halfacht ’s morgens de deur uit en maakte wanneer ze thuiskwam haar eigen avondeten klaar. Er werd ’s avonds niet meer rond de keukentafel gezeten. Mam en pap waren altijd in de weer met kaarten van Sicilië of anders met het schilderen van het schuurtje in de tuin of hielpen ze Lily in de kringloopwinkel waar ze een paar avonden per week werkte. Af en toe ging Lily naar haar tante, de vrouw die mam kende uit die chique flats. Ze kookte graag voor hen samen, zei ze. Ze was moeilijk te beschrijven. Ze had een aardig gezicht, als een madonna: hij had geen idee hoe oud ze was, het kon van alles zijn – vijfentwintig, vijfendertig, vijfenveertig. Ze had steil blond haar en droeg meestal een lang grijs vest. Ze had haar eigen afdeling in de koelkast en daar stonden biologische voedingswaren en rare drankjes, gemaakt van bonen of kokosnoten.

Mam zei dat ze heel blij was met Lily. Zo’n lief meisje vond je niet zomaar. En ook al betaalde ze huur, ze hielp ook nog mee in huis. In de weekenden sloofde ze zich uit, nu stond ze bijvoorbeeld samen met Liam in de tuin te spitten. Ze leerde mam en pap zelfs bridgen. Dat was een heel ingewikkeld spel waarbij je je partner moest laten weten wat je in je hand had, maar voornamelijk onbegrijpelijke taal uitsloeg.

Helen en Rosie lazen deze berichten en snapten er niets van.

Zag Anthony ze vliegen? Mam en pap aan het bridgen? Gescheiden afdelingen in de koelkast? Het voorspelde weinig goeds voor als ze terugkwamen.

Helen had Maud en Marco aangeboden te betalen voor haar verblijf in hun huis, maar daar wilden ze niets van horen. Ze was een vriendin en ze kon gerust een paar dagen komen logeren. Dus bedacht ze dat ze een bijdrage zou moeten leveren, misschien eten voor hen kopen. Maar dat was ook een beetje raar, tenslotte hadden ze een restaurant.

Ze wilde wel iets anders bedenken, maar ze had het zo druk. Naast het werk voor school had ze ook nog te maken met de dreigementen van het reisbureau en de zorgwekkende berichten van Anthony over thuis. Ze had de hele dag geen minuut over, tot ze thuiskwam en neerplofte achter een troostrijk bord gehaktballetjes in tomatensaus of pasta met mosselen. Dan viel ze in een diepe slaap in haar kleine logeerkamer; en op het ontbijt van salami, kaas en knapperig, vers brood kon ze de hele dag door.

Ze wilde haar vrienden trakteren op een avondje uit in het weekend, maar ook dat kwam er op de een of andere manier niet van. Het was dan zo druk in hun restaurant, ze hadden nooit vrij. En Helen gaf nu extra uren Engelse les aan buitenlanders om de enorme rekening van dat vervloekte reisbureau te kunnen betalen. Het was erg vermoeiend allemaal; en de onzinnige berichten die ze van Anthony kreeg, maakten het alleen maar erger.

Gelukkig was Rosie een beetje gekalmeerd sinds ze naar Londen was vertrokken. Ze was niet de hele tijd op Ronan aan het schelden zoals anders. Ze klaagde niet dat ze pijn in haar benen kreeg van haar hoge hakken en ze zei dat Londen heel anders was. Dat zette ze in elk bericht. Helen kreeg genoeg van dat woord.

Anthony die zei dat thuis anders was en Rosie die zei dat Londen anders was.

In haar eigen leven was alles precies hetzelfde gebleven, vond Helen; het ontbijt was beter dan thuis, maar nog steeds was er het probleem dat er geen enkele man in de buurt was waar je als zinnige vrouw iets in kon zien. Waarom had iedereen het er toch steeds maar over dat alles anders was? Helen zuchtte.

Wat zou het heerlijk zijn om zo verliefd te zijn als Maud en Marco. Zij hadden nauwelijks oog voor iemand anders. ’s Avonds in de keuken lachten ze samen en streelden elkaar, voordat ze het restaurant in stapten en tegenover de klanten hun professionele gezicht opzetten. Thuis in de flat kropen ze tegen elkaar aan op een piepkleine bank en zeiden ze lieve woordjes tegen elkaar. Soms ging Helen de deur uit om ze wat ruimte te geven; ze waren te beleefd om te verdwijnen en haar daar alleen te laten zitten. Het moest geweldig zijn als je zo naar iemand verlangde, dacht Helen. Zij had zoiets nog nooit meegemaakt.

Af en toe kwamen er een sms’jes van Mauds tweelingbroer Simon. Maud las ze hardop voor.

Simon schreef over de enthousiaste recensies die het restaurant waar hij werkte had gekregen. Er kwamen allerlei bekende mensen eten – politici, filmsterren, zakenmensen. Hij vertelde over recepten die een groot succes waren geweest, over dat ze ingrediënten van het seizoen gebruiken en dat ze al zes maanden vooruit reserveringen kregen.

‘Hij klinkt heel opgewekt,’ vond Helen.

Helen had Simon wel gekend, natuurlijk, hij was immers in dezelfde straat opgegroeid als zij. Hij was serieuzer dan Maud, een beetje fel, vond ze, maar toen was hij naar het buitenland vertrokken en sindsdien had ze hem niet meer gezien.

‘Hij heeft een heel goede baan,’ zei Marco goedkeurend.

‘Hij is hartstikke eenzaam,’ zei Maud beslist.

‘Maar kijk wat hij allemaal zegt over hoe goed het met hem gaat,’ wierp Helen tegen.

‘Een teken dat hij heimwee heeft.’ Maud was zeker van haar zaak.

‘Nou, het heeft nu weinig zin om terug te komen,’ zei Helen. ‘Elke week moet er wel een restaurant sluiten, of is het elke dag?’

Toen zag ze de geschrokken blik op de gezichten van Maud en Marco. ‘Niet dat van jullie, natuurlijk, voegde ze eraan toe, te gretig en te laat.

De vrolijke sfeer van de avond was verdwenen.

Bericht van Rosie aan Anthony en Helen:

Ben nu een week in Londen. De cursus is leuk en we leren veel. Om zes uur ’s avonds is het afgelopen. Daarna gaan ze niet even iets drinken of zo. De meesten wonen kilometers ver weg. Ik ga dan terug naar het hotel. Ik mag een vast bedrag per dag besteden aan maaltijden. Het is een beetje een stom gevoel om elke avond in mijn eentje in de eetzaal te zitten, dus ik laat het eten naar mijn kamer brengen. Je kunt niet naar de bar gaan, want dan denken ze dat je een hoer bent. Een beetje vreemd allemaal. Ik lees mijn aantekeningen door. Ik kijk tv. Zo had ik het me niet helemaal voorgesteld.

Liefs, Rosie

Bericht van Anthony aan Helen en Rosie:

Blij te horen dat je je amuseert in Londen, Rosie. En dat jij het leuk hebt bij Maud en Marco, Helen. Ik voel me behoorlijk buitengesloten hier. Niet dat mam en pap kwaad op me zijn, maar het is net of ik zomaar een bezoeker ben. Elke dag lijken ze weer verbaasd om me te zien. Er is niets te eten. Ze zeggen: O, ga je de wasmachine gebruiken? Alsof ik van plan ben naar de maan te vliegen. Ik heb het gevoel dat ze op mijn kamer azen. Die Lily zegt steeds dat alle meisjes met wie ze in het ziekenhuis werkt dolgraag in ons huis zouden willen wonen. Joost mag weten waarom. Een paar vrienden van me gaan samen in een groot appartement wonen. Ik denk erover om bij hen in te trekken. Wou dat ik beter nieuws voor jullie had.

Liefs, Anthony

Bericht van Helen aan Rosie en Anthony:

Ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen, maar ik mis jullie twee. Er zijn zoveel dingen waarvan ik niet zeker meer ben. Maud en haar broer Simon hebben altijd kostgeld betaald toen ze bij hun grootouders woonden en Marco betaalt zijn vader elke week voor de flat. Misschien doet iedereen dat wel, en hadden wij het ook moeten doen? En nog iets, Maud gaat elke dinsdag naar haar oma toe en dan doet ze de was voor haar en strijkt; ze kletsen dan gezellig bij. Dat hebben wij nooit gedaan voor onze oma’s. Ik weet wel dat we ook niet bij hen hebben gewoond. Maar voor pap en mam hebben we het ook nooit gedaan. Mijn collega’s in de leraarskamer wonen allemaal nog bij hun ouders thuis en betalen allemaal iets. Ik zeg het alleen maar, voor het geval jullie vinden dat we moeten aanbieden ook te betalen. Wat vinden jullie?

Liefs, Helen

Mevrouw Mason zei tegen Dee dat Lily meer dan tevreden was over hoe ze nu woonde.

‘Ja, het is in bijna alle opzichten perfect,’ zei Dee. Ik maak me alleen over één ding zorgen. Ziet u, wij hebben nooit tegen onze kinderen gezegd dat ze, als ze gingen werken, thuis een vergoeding moesten betalen, dus deden ze dat niet. En toen begon ik zo chagrijnig te doen dat ik zo hard moest werken, terwijl zij daar alleen maar zaten en verwachtten dat ze van ons hun natje en hun droogje kregen. Ze vonden het normaal dat ik melk kocht voor hun ontbijt en dat ik hun kleren streek en dat ik de koelkast vulde met allerlei etenswaren die zij dan op elk moment van de dag of nacht konden opeten. En nu voel ik me een beetje schuldig.’

‘Je bedoelt vanwege Lily’s kamer?’ vroeg mevrouw Mason.

‘Dat is maar een deel ervan. Het was tijd om in te grijpen in een hopeloze situatie. Rosie moest naar Engeland voor een cursus, en trouwens, ze moet toch ooit terug naar die man van haar. En Helen had het altijd over haar vrienden Maud en Marco, die blijkbaar het perfecte leven hebben. En iemand moest Anthony wakker schudden en hem met zijn neus op de feiten drukken. Maar toch heb ik wel spijt. Als ik ze allemaal jaren geleden al had gevraagd om elke vrijdag wat geld af te dragen, dan hadden we het prima kunnen redden samen, zo lang als we wilden.’

‘Heb je liever dat ik een andere plek voor Lily zoek, zodat je de meisjes hun kamer terug kunt geven?’ vroeg mevrouw Mason.

‘Nee, daar gaat het niet om. Ik vind het fijn dat Lily er is. En nu Anthony weggaat, neemt Lily’s vriendin Andrea de andere kamer. Maar ik voel me er niet prettig bij. Ik heb mijn eigen kinderen eruit gegooid en twee vreemden in huis genomen die daarvoor goed betalen. Het lijkt alsof ik doortrapt en inhalig ben.’

‘Dat ben je in de verste verte niet.’

‘Maar het is mijn schuld dat het zo gelopen is, mevrouw Mason. Ik heb nooit iets aan hen gevraagd, weet u. Ze hadden er zelf aan kunnen denken, maar dat hebben ze niet gedaan en hun vader bleef maar zeggen dat het hun thuis was.’

‘Maak jezelf nou niet overstuur, Dee. Zet nog maar een pot thee voor ons en dan gaan we even zitten om te zien of we dit kunnen oplossen.’

Mevrouw Mason was dol op problemen oplossen. Dit was een lastige kwestie, dat was zeker. ‘Het punt is, je zult meer moeten doen dan alleen zorgen dat je kinderen vertrekken. Anders leren ze er niets van. Je moet ze laten zien hoe het had moeten lopen, door te tonen hoe het nu gaat…’

Toen Dee terugkwam in St.-Jarlath’s Crescent zat haar schoonzoon Ronan daar koffie te drinken met Lily.

Lily sprong meteen op om de boodschappen over te nemen en Dee in haar eigen huis terug te verwelkomen. Rosie zou niet hebben opgekeken van haar make-upspiegeltje; Helens ogen zouden gevestigd zijn gebleven op het een of andere project waar ze mee bezig was. Anthony zou naar haar hebben gelachen van onder zijn koptelefoon. Voordat Lily kwam, toonde niemand belangstelling voor Dees dag. Maar omdat Lily wel belangstelling toonde, deed Ronan dat nu ook.

‘Hoe gaat u die prei klaarmaken, mevrouw Nolan?’ vroeg hij.

Dee keek hem aan. Waarom had Rosie toch zo’n hekel aan die jongen gekregen? In Dees ogen was er niets mis met hem. Een beetje gewoontjes misschien, met zijn belangstelling voor voetbal en bier, maar dat had Rosie van tevoren over hem geweten.

‘Ik leg de preien in een schaal, doe er créme fraíche op en zet ze een halfuur in de oven. Dan strooi ik er wat geraspte kaas en broodkruim overheen en zet ze nog een kwartier in de oven.’

‘Klinkt heel lekker,’ zei Ronan.

‘Dat is het zeker. Ik heb precies genoeg voor Liam en mezelf, maar als je een hapje wilt proeven…’

‘O nee, dank u wel, hoor, mevrouw Nolan, ik vroeg het me gewoon af.’

‘Kook je voor jezelf de laatste tijd?’

‘Niet echt. Ik haal op weg naar huis wat bij de snackbar of de Chinees.’

Hij zag er verdrietig en eenzaam uit, maar Dee pantserde haar hart. Ze moest zich er niet mee bemoeien. Al haar vrienden vonden dat. Ze doen toch precies wat ze zelf willen; en als je een mening geeft, heb jij het gedaan. Blijf gewoon knikken en glimlachen en houd je mond.

Lily schonk hun alle drie nog wat koffie in.

‘Ik vroeg net aan Lily of zij enig idee heeft wat er mis is tussen Rosie en mij.’ zei Ronan. ‘En zij weet ook niet wat er aan de hand is.’

Hij keek verward.

‘Ik zei net dat het iets is waar hij en Rosie samen over moeten praten,’ verklaarde Lily.

‘Alleen is zij in Londen,’ zei Ronan.

‘Ik kan me voorstellen dat ze zich daar best eenzaam voelt,’ probeerde Lily.

‘O nee, helemaal niet, ze zit met zoveel mensen op die cursus. Trouwens, Rosie zou zich nooit eenzaam voelen, nergens.’

Lily haalde haar schouders op. ‘Het is verbazingwekkend hoe eenzaam het kan zijn in de grote stad,’ zei ze.

Alsof er een lampje boven zijn hoofd aanflitste, zo duidelijk was het dat Ronan een idee had. ‘Misschien als ik ernaartoe ging…’

‘Ja, natuurlijk, als je daar nou toevallig was…’ zei Dee neutraal.

‘En je kunt toch niet weten hoe het echt met haar gaat, als je haar niet opzoekt,’ ging Lily verder.

Ronan stond op. ‘Het zou best eens kunnen dat ik volgende week toch naar Londen moet,’ zei hij.

De vrouwen knikten instemmend, en weg was hij.

‘Waarom zijn ze eigenlijk uit elkaar gegaan? vroeg Lily.

‘Als ik dat eens wist… Ik ken alleen maar Rosies klachtenlijst: hij werkte te hard, hij is nooit thuis, ze moet zijn overhemden strijken, hij neemt Rosies werk niet serieus… Het is een ellenlange lijst. Maar geen enkel verwijt dat er echt toe doet. Het was gewoon niet het sprookje dat ze had verwacht.’

‘Dus misschien komen ze weer bij elkaar?’ Lily hoopte duidelijk op een gelukkige afloop.

‘Natuurlijk, als ze ons eenmaal allemaal stapelgek hebben gemaakt,’ verzuchtte Dee.

‘Zou ze straks haar kamer terug willen?’ vroeg Lily zich af.

‘We zullen haar er nog eens aan herinneren dat haar kamer verhuurd is, maar dat weet ze al wel.’

‘Ik wil niet…’

‘Het heeft niets met jou te maken, Lily,’ zei Dee vastberaden. ‘Maar ik zou wel graag willen dat je me hielp. Ik wil zondag een lekkere lunch maken en daarvoor Helen, Anthony en Ronan uitnodigen, en ook jou en Angela.’

Bericht aan Rosie van Anthony:

Mam heeft me uitgenodigd voor de lunch zondag – mij en Helen, en ik geloof Ronan ook. Denk je dat ze genoeg heeft van die vreselijke Lily en Angela? Ja, dat is die nieuwe, zij heeft mijn kamer. Waar ik nu woon is prima, alleen staat het aanrecht vol afwas en niemand zet het vuilnis buiten. Laat je nog wel weten hoe het geweest is zondag. Liefs,

Anthony.

Bericht aan Rosie van Helen:

De lucht lijkt een beetje op te klaren aan het reisbureaufront. Ik kom misschien wel met de schrik vrij. Maar hier is het een beetje een vervelende toestand. Ik vertelde het goede nieuws aan Maud en Marco en had verwacht dat ze blij zouden zijn, maar Marco zei dat het mooi was als ik nu genoeg geld had om huur aan hen te betalen. En Maud zat alleen maar naar het tapijt te kijken. Ik pakte een handvol euro’s en zei: ‘Oké, hoeveel dan?’ Maar Maud zei dat we het er later over zouden hebben, als iedereen wat gekalmeerd was. Al die tijd hebben zij me blijkbaar gezien als huurder, niet als hun vriendin. Mam heeft ons uitgenodigd voor de lunch zondag. Ik ga wel, al is het maar om die twee hier even met rust te laten. Het schijnt dat Ronan ook komt.

Liefs, Helen

Sms van Ronan aan Rosie:

Ik wil me niet opdringen, maar ik moet maandagavond in Londen zijn, dus misschien kunnen we samen ergens gaan eten. Of iets anders. Wat jij wilt. Ik zou het zelf heel fijn vinden. Je ouders hebben gevraagd of ik bij hen thuis wil komen lunchen zondag. Ik kreeg een sms’je waarin ze me uitnodigde. Het was een echte uitnodiging. Ik kom heus niet de hele tijd bij hen over de vloer. Dan weet je dat.

Liefs, Ronan

Sms van Rosie aan Ronan:

Nou, dat is alvast een leugen. Mam sms’t niet, dat kan ze niet. Ze zegt dat haar vingers daar te dik voor zijn. Waarom zou ik met je afspreken? Geef me daar één goede reden voor.

Rosie

Zondag was een eenzame dag in Londen. Het leek wel of iedereen iets te doen had, een plek om naartoe te gaan. Iedereen behalve Rosie.

Als Ronan toch naar Londen kwam, waarom kon hij dat dan niet op zondag doen? Welke zaken had zijn bedrijf, waarvoor hij in Londen moest zijn? En waarom gaf mam dat etentje? Rosie wilde dat ze erbij kon zijn. Ze voelde een grote, holle leegte in haar maag.

Was dat wat ze bedoelden met heimwee?

Met hulp van Lily was de keuken van gedaante veranderd. Een lik verf hier, een bloembak daar en vrolijke papieren servetjes op de tafel. Er was zelfs een fles sherry, iets wat voorheen ongekend was in huize Nolan. Dee had gezegd dat ze misschien wijn moest kopen.

‘Dat zullen de kinderen toch wel meebrengen?’ vroeg Lily.

‘Daar zou ik niet op rekenen,’ zei Dee.

In geval van nood had Lily wel een fles wijn op haar kamer.

De lamsbout stond te braden in de oven. De salades waren door elkaar geschept. Dee droeg haar mooie zwarte jurk met een roze zijden roos erop gespeld. Liam had een jasje aangetrokken, wat hij thuis maar zelden deed. Alles was klaar.

Helen arriveerde als eerste. Vlak voordat ze de deur uit had wilde gaan, had Maud haar een fles wijn meegegeven om cadeau te doen.

‘Dat verwachten ze heus niet, het is gewoon een lunch in de keuken,’ zei Helen.

‘Is het dan niet leuk om ze te verrassen?’ antwoordde Maud.

Helen overhandigde de fles, terwijl ze de keuken rondkeek. Die zag er anders uit, ruimer op de een of andere manier.

‘Goh, dat is niet zomaar een fles,’ zei haar vader goedkeurend.

Helen probeerde niet verbaasd te kijken. ‘Dat zijn jullie wel waard,’ zei ze. Ze moest niet vergeten Maud te bedanken als ze thuis kwam. Dit was het perfecte cadeautje om mee te brengen.

Ronan bracht een blik koekjes mee; Angela, een lang meisje met krullend zwart haar en enorme brillenglazen die haar ogen vergrootten, had kaas en druiven bij zich. Lily kwam met een plant in een pot.

Alleen Anthony verscheen zonder cadeautje. Hij realiseerde zich dat hij de enige was die met lege handen was gekomen.

‘Het spijt me, mam, ik had iets mee willen brengen,’ zei hij een beetje onhandig.

‘Geeft niet,’ zei Dee kortaf. ‘Dat kun je de volgende keer goedmaken.’

‘Ja… mam.’ Hij vond het verwarrend; ze leek veranderd. Hulpzoekend keek hij in de richting van zijn vader.

‘Je weet hoe dat gaat, pa,’ zei hij.

‘Je moeder heeft helemaal gelijk, er komen nog genoeg gelegenheden,’ zei pap opgewekt.

Onthutst keek Anthony hem aan. Wat was hier in hemelsnaam aan de hand?

Liam sneed de lamsbout aan; iedereen zei dat die heerlijk was. Dat wil zeggen: Angela en Lily zeiden dat en langzamerhand gingen Anthony en Helen mee in de lofzang.

‘Het is zo lekker, een hele bout die op de goede manier gebraden is,’ zei Angela.

‘In dit huis is er op zondag altijd lamsbout,’ zei Dee.

Helen en Anthony keken elkaar stomverbaasd aan. Was er elke zondag lamsbout?

Helen probeerde het zich te herinneren. Ja, misschien had haar moeder zondags inderdaad altijd iets gebraden. Helen had er nooit echt op gelet; zij ging gewoon zitten eten, zoals op elke andere dag. Er was nooit eerder werk van gemaakt met papieren servetjes en sherry. En dan al die cadeaus! Was dit soms om indruk te maken op de huurders?

Helen zou graag willen weten hoeveel de twee verpleegsters elke week aan mam betaalden. Maar ze kon het niet vragen. Misschien wist Rosie het. Ze zou haar straks een sms sturen om het te vragen. Ondertussen moest ze tactvol informeren wanneer ze even naar haar kamer kon gaan om wat kleren te pakken. Alles was zo moeilijk de laatste tijd, ze moest gewoon op eieren lopen. Zo kon je het woord ‘werkloosheid’ niet gebruiken waar pap bij was, of het woord ‘vakantie’ omdat mam en pap nooit weggingen. Eigenlijk kon je helemaal nergens over praten, want mam had blijkbaar een nieuw gezin gevormd met deze twee verpleegsters. Ze waren aardig en beleefd, maar ze bleven maar opgeven over het huis in St.-Jarlath’s Crescent, alsof het een of ander paleis was.

‘Mam, ik hoop dat het uitkomt als ik even wat kleren ga pakken voor mezelf?’ vroeg ze, toen de maaltijd eindelijk was afgelopen.

‘Dat is prima, lieverd, maar heb je wel een tas bij je om ze in te doen?’ Mam leek het helemaal niet erg te vinden.

‘Vind jij dat goed, Lily? Het is nu tenslotte ook een beetje jouw kamer.’

‘O, maar ze liggen niet in Lily’s kamer, je kleren zijn in de bijkeuken.’ Het leek wel of mam verbaasd was over het idee dat Helen naar haar eigen kamer zou willen gaan.

‘In de bijkeuken? Met al dat vocht?’ riep ze uit, geschokt en ongelovig. ‘Pap, heb je gehoord wat mam met mijn kleren heeft gedaan?’

‘Het is daar echt niet vochtig, Helen, ik heb er verwarming aangelegd.’

‘Het is een soort kolenhok,’ klaagde ze.

‘Nu niet meer,’ zei haar vader.

Helen sprong op van de tafel en ging naar het bijkeukentje. Dat was totaal veranderd: de muren waren witgeschilderd en voor het raam hingen rood-witte gordijnen. Tegen een muur stond een bedbank met een donkerrode sprei en tegen de andere muur waren drie kledingroedes bevestigd. Helen zag haar jurken, blouses en rokken hangen aan de roede waar haar naam op stond, allemaal netjes op kleerhangers. Onder de roede stonden dozen, waarop ook haar naam was geschilderd. Schoenen en ondergoed, nam ze aan.

Maar het was zo definitief. Al die dingen waren uit haar kamer gehaald en hierheen gebracht zonder haar toestemming. En dat terwijl pap altijd zei: ‘Dit is jullie thuis.’ Vol ongeloof keek ze de kamer rond.

Ook voor Rosie en Anthony was er een kledingroede met dozen eronder. Tjonge, dat zouden ze eens moeten zien. Zij zouden zich net zo voelen als zij nu, gekwetst en over hun toeren. Ze ging terug naar de tafel, waar ze allemaal nog zaten te lachen om een verhaal dat Ronan vertelde.

‘Ben je daar alweer? Heb je niets meegenomen?’ vroeg mam verbaasd.

‘Wanneer is dit allemaal gebeurd?’ vroeg Helen ijzig.

Als Dee haar toon opmerkte, dan liet ze niets merken.

‘O, we zijn er de afgelopen twee weken druk mee geweest. Je vader heeft keihard gewerkt.’

‘Nou, zolang jij het mooi vindt, is het de moeite waard,’ zei hij, met wat Helen een dwaze glimlach vond.

‘Maar waarom hebben jullie het gedaan?’ Helens ogen stonden koud.

‘Nou, we dachten dat het fijn zou zijn om er nog een slaapkamer bij te hebben, voor het geval een van jullie eens een bed nodig heeft.’ Dee vond het duidelijk fijn om over de kamer te praten. ‘En we vonden rood en wit leuk, vrolijk en zo.’

‘Maar… al die kledingroedes…?’ Helen kon maar geen greep krijgen op alle veranderingen.

‘Ik weet dat ze nu een beetje veel ruimte innemen, maar zodra jullie al je kleren hebben meegenomen, is het een echte logeerkamer. Je vader gaat nog een toilettafel maken met lampjes rond de spiegel.’

‘Wanneer we al onze kleren hebben meegenomen?’ herhaalde Helen somber.

‘Naar jullie eigen huis,’ legde Dee uit, alsof ze het had tegen iemand die zeer traag van begrip was.

‘Maar we hebben geen eigen huis!’ Helen keek woest naar Anthony om steun. Hij leek even erg in de war te zijn als zij.

‘Zijn mijn spullen daar ook?’ vroeg hij.

‘Ja, lieverd, om ruimte te maken voor Angela,’ bevestigde zijn moeder.

‘Ik kan nooit al mijn spullen kwijt in de flat van de jongens,’ zei Anthony bezorgd.

‘Tja, misschien moet je op zoek naar iets groters,’ zei zijn moeder.

‘Maar hoe zou ik dat moeten betalen?’

‘Je kunt natuurlijk een baan zoeken,’ Dee klonk opgewekt en behulpzaam.

‘En hoe zit het met Rosies spullen?’ vroeg Ronan bezorgd.

‘Ik weet zeker dat ze als ze terugkomt uit Londen wel heeft besloten waar ze heen wil. Ik bedoel, ze zou hier toch maar voor tijdelijk terugkomen.’

‘Ik vraag me af of ze zich dat realiseert,’ mompelde Ronan. ‘Natuurlijk wel. Je kunt het haar vertellen als je in Londen bent.’

‘Ik denk dat ik het daar nog maar even niet over begin, mevrouw Nolan. Er is zoveel waar we over moeten praten.’

‘Natuurlijk, Ronan, dat weet jij het beste.’ Dee lachte naar hem. Iets aan haar zei dat de lunch nog niet voorbij was. Helen wilde net wegglippen om alles te gaan overdenken, toen Lily, met haar stem als een heldere klok, zei: ‘Dat was echt een heerlijke maaltijd, als jullie twee nu eens even gingen zitten, terwijl wij alles opruimen?’

Dee nam het aanbod blij aan. Zij en Liam ploften in hun leunstoelen neer. Ronan kreeg de verantwoordelijkheid voor de braadpannen, ovenschalen en andere vette dingen; voor ze het wisten stonden Anthony en Helen af te drogen, terwijl de twee verpleegsters alles afwasten. Daarna werden de theedoeken uitgewassen en over een radiator te drogen gehangen.

Anthony ging somber de achterkamer inspecteren. Helen voegde zich bij hem, terwijl hij daar vol verbazing alles stond te bekijken.

‘Niet te geloven, ze hebben dit echt gedaan,’ zei Helen.

‘Ze gooien ons eruit,’ zei Anthony. ‘Besef je wat er gaande is? Ze gooien ons gewoon uit ons eigen huis!’

De volgende ochtend vloog Ronan naar Londen. Het had hem de grootste moeite gekost om die twee dagen vrij te krijgen van zijn werk. Uiteindelijk had hij tegen zijn baas gezegd dat het erop of eronder was met zijn huwelijk.

‘En maakt het dan uit dat jij twee dagen vrij neemt?’ had zijn baas gevraagd.

‘Ik weet het niet,’ had Ronan toegegeven. ‘Maar ik denk het wel.’

‘Het is een duur grapje voor mij, dat jij naar het buitenland gaat.’ Ronans baas was nog steeds niet overtuigd, maar hij gaf toe. Op voorwaarde dat Ronan woensdagochtend weer present zou zijn.

‘Oké?’

‘Oké,’ stemde Ronan toe.

Een nacht en twee dagen. Hij hoopte dat het zou werken. Rosie was de ware. Ze was alleen af en toe en beetje snibbig en had zo haar eigen opvattingen over het huwelijk. Mooie ideeën , als je niet je brood hoefde te verdienen…

Ronan nam een vroege vlucht. Hij keek naar de zakenmannen – en een paar zakenvrouwen – met hun attachékoffertjes. Ze zaten papieren te bestuderen, zich voor te bereiden op een of andere bespreking. Goedgekleed, piekfijn verzorgd, mensen met invloed. Hij benijdde hen om hun zelfvertrouwen. Zij hadden deze toestand met Rosie in twee minuten kunnen oplossen.

Hij nam de ondergrondse van het vliegveld naar het centrum van Londen en ging vast op zoek naar een restaurant waar ze zouden kunnen lunchen. Rosie zou niet naar de middagles gaan, zodat ze tijd hadden om te praten. Hij moest een plek vinden die romantisch en aantrekkelijk was, waar ze je niet afblaften of de borden onder je vandaan gristen. Hij ging naar Covent Garden, omdat hij had gehoord dat het daar romantisch was en dat je er prettig kon rondwandelen. Hij vond een tentje vol druivenranken, dat precies goed leek. Toen zag hij de prijzen op de kaart. Een voorgerecht kostte meer dan Ronan ooit had betaald voor een hele maaltijd voor twee. Snel liep hij door.

Uiteindelijk vond hij een Italiaans restaurantje dat binnen zijn budget viel.

‘Ik kom straks met iemand lunchen en we zouden wel eens een hele tijd kunnen blijven zitten,’ zei Ronan.

‘Signor, ik vraag u, heeft de goede God soms niet meer dan genoeg tijd geschapen? Wat is het leven waard als we niet genoeg tijd hebben? Blijft u zo lang als u wilt.’

Ronan stond daar, met stomheid geslagen.

Dat was het.

Tijd.

Dat was waar het aan ontbrak in hun leven. Dat was de oorzaak van alles. Hij reserveerde de tafel en belde zijn vrouw.

‘Ik heb een erg leuk Italiaans tentje gevonden om te gaan lunchen,’ zei hij.

‘Wilde je vanavond weer uit eten gaan?’ vroeg zij.

‘Waarom kijken we niet gewoon wat er gebeurt? We hebben alle tijd. Weet je, ik zat te denken – wat stelt het leven voor, als we niet genoeg tijd hebben?’

‘Dat klinkt ineens heel anders,’ zei Rosie. ‘Ik zie je om halfeen,’ zei Ronan.

Bericht van Anthony aan Rosie:

Je vroeg me je te vertellen hoe de lunch was. Het was raar. Dat was het. We werden geacht cadeautjes mee te brengen, alsof het een verjaardag was. Het lijkt wel of ze die twee heeft geadopteerd, Lily en Angela. Zij zijn haar nieuwe gezin. Maar, je gelooft het niet, zij en pa hebben de bijkeuken opgekalefaterd, helemaal in rood en wit, met een bed erin, voor het geval een van ons een slaapplaats nodig heeft, en ze hebben al onze kleren aan roedes gehangen en in dozen gestopt. Het is net een chic Gevonden Voorwerpen-kantoor. Kom snel naar huis, Rosie, misschien dat jij er chocola van kunt maken.

Liefs,

Anthony

Bericht aan Rosie van Helen:

Ze zijn nu echt de weg kwijt. Al onze kleren hangen in de bijkeuken. Ze hebben het erover dat wij ‘allemaal onze eigen plek moeten vinden’. Ik dacht dat we onze eigen plek al hadden: thuis. Waarom zijn ze zo veranderd? Komt het doordat pap zijn baan kwijt is? Of doordat mam in de overgang is? Wat het ook is, het klopt niet. Wou dat je thuis was. Jij zou het wel begrijpen.

Liefs, Helen

Rosie las de twee berichten en voelde zich gevleid dat de anderen dachten dat zij wel zou snappen wat er gaande was, maar tegelijkertijd was ze blij dat ze daar niet was. Ze wilde dat ze even met mam kon praten over deze ontmoeting met Ronan. Mam zei nooit veel, maar ze luisterde wel en alleen dat hielp vaak al, op de een of andere manier.

Mam snapte niet echt waarom Rosie bij Ronan weg was gegaan. Ze zei altijd dingen als: ‘Vroeger was je dol op hem.’ Of: ‘Sinds wanneer houd je niet meer van hem?’ Maar daar ging het niet om; het ging om de lege avonden en Ronan die hondsmoe thuiskwam, en het strijken. Al dat strijken…

Als mam dat niet begreep en Ronan er blind voor was, hoe kon het dan ooit goed komen?

En nu leek het alsof pap en man hun verstand hadden verloren en zij geen thuis meer had om naar terug te gaan.

Dee was bijna klaar in het appartement van mevrouw Mason. Ze keek op haar horloge en zuchtte. Nu ongeveer zouden Ronan en Rosie samen gaan lunchen. Het zou waarschijnlijk weer eindigen in een scheldpartij. Of liever: met Rosie die zat te schelden en Ronan die zijn schouders ophaalde en zei dat hij geen idee had waar het over ging. Hij ging niet met andere vrouwen om, hij kwam niet dronken en agressief thuis; had ze dan liever dat hij dat soort dingen wel deed?

Zo zonde, dacht Dee. Twee jonge mensen, die samen een nestje zouden moeten bouwen en een gezin stichten.

Maar een gezin hebben ging ook niet altijd over rozen. Dee had gisteren de gezichten van haar zoon en dochter wel gezien, toen ze hun kleren aan hen had getoond, netjes opgeborgen, klaar om meegenomen te worden. Ze voelde zich zo schuldig dat ze er nauwelijks van kon slapen. Niet omdat ze haar kinderen het huis uit stuurde, maar omdat ze dat niet eerder had gedaan of een regeling met hen had getroffen zodat ze iets betaalden voor hun onderhoud. Dat was haar grote fout geweest.

Als ze haar leven nog eens over mocht doen, zou ze het hun allemaal vanaf het begin af duidelijk hebben gemaakt. Het was wel heel hardvochtig om zomaar de spelregels te veranderen; Dee voelde zich er niet prettig bij. Ze stond in zichzelf te mompelen, en mevrouw Mason vroeg haar wat ze zei.

‘Een soort gebed, geloof ik.’

‘Jij hoeft niet te bidden, je bent al een heilige – tenminste, dat hoor ik van Lily. Ging het niet prima met die lunch gisteren?’

‘Ja, het ging wel goed. Iedereen leek het leuk te vinden, alleen Anthony en Helen waren een beetje overdonderd.’

‘Heb je ze voor komende zondag ook uitgenodigd?’

‘Ja, ik heb tegen ze gezegd dat we dan rundvlees eten, maar ik geloof niet dat het genoeg is, mevrouw Mason.’

‘Genoeg?’

‘Om goed te maken dat ik ze eruit gooi. Ja, zo zien zij het. Ze worden uit hun eigen huis gegooid. O, ik wou maar dat ik het anders had aangepakt. Dat ik ze verteld had dat het leven hard is en dat je moet werken om je eigen geld te verdienen.’ Dee keek heel ongelukkig.

‘O, Dee, toe nou. Alles gaat prima, maak je geen zorgen. Denk aan het volgende deel van je plan: werk vinden voor Liam. Heb je die kaartjes bij je?’

Dee overhandigde haar de kaartjes die ze hadden laten drukken. Liams naam en telefoonnummer stonden erop, evenals het feit dat bij een betrouwbare, gediplomeerde elektricien was die jarenlang voor hetzelfde bouwbedrijf had gewerkt. Zo konden mensen zien dat ze hem konden vertrouwen, dat hij geen bedrieger was. Dat hoopte ze tenminste.

‘Ik zal er vanmiddag over beginnen tijdens het bridgen,’ zei mevrouw Mason. ‘En morgen, op de vergadering van de bewonersvereniging. Er is vast wel iemand die een stopcontact nodig heeft of die zijn nieuwe tv wil laten afstellen.’

‘U bent echt geweldig, mevrouw Mason,’ zei Dee uit de grond van haar hart.

‘Nee, ik ben helemaal niet geweldig, ik ben een doordouwer. Daar heb je iets aan in het leven.’

‘Maar ik wil niet winnen ten koste van mijn eigen kinderen,’ zei Dee.

‘Nee, nee, daar gaat het je ook niet om. Maar je wilt wel een oogje op ze houden en laten merken dat ze welkom zijn. Daar zijn die zondagse etentjes nou juist voor.’

‘Ik wou dat ik kon geloven dat die zullen werken,’ zuchtte Dee.

Helen zat in de lerarenkamer op school haar brood te eten. Er was altijd meer dan genoeg te eten in de keuken van Maud en Marco: ze nam gewoon een paar plakken salami en kaas en een broodje mee. Dat scheelde haar geld voor een lunch.

Haar mobiele telefoon ging: het reisbureau. Alles bleek voor elkaar te zijn, want er had een verzekeringsclausule in het contract gestaan. Helen ging vrijuit. Ze voelde dat er een enorm gewicht van haar schouders viel. Opeens kon ze weer gewoon ademhalen.

Helen wilde het graag aan iemand vertellen. Maar niet aan mam en pap. Die zouden alleen maar zeggen dat ze een goede spaarrekening moest openen, dat ze verstandig moest zijn en een hypotheek voor een huis moest nemen.

Ze had wel een mooie jurk nodig om dit te vieren, dus ging ze op weg naar St.-Jarlath’s Crescent om iets van haar kledingroede te halen. Helen had nog steeds haar eigen sleutel. Die had mam tenminste nog niet teruggevraagd.

Vlak voor het huis kwam Helen Fiona Caroll tegen, de vrouw van dokter Declan. Ze was zelf verpleegster en had altijd voor iedereen een vriendelijk woord.

Helen vroeg zich af hoe Fiona’s leven eruitzag. Ze werkte hard in het ziekenhuis. Ze had twee kleine kinderen en haar man werkte dag en nacht – maar je hoorde haar nooit klagen en zeuren, zoals Rosie. Ze leek altijd vrolijk. Vandaag had ze een baby in de kinderwagen en een peuter die naast haar dribbelde. Helen wist niet meer of de nieuwe baby een jongetje of een meisje was, ze moest oppassen niets verkeerds te zeggen.

‘Hallo, Helen,’ begroette Fiona haar. ‘Dat is lang geleden. Je moeder zei dat je een flat deelde met vrienden.’

‘Ja, zoiets, zei Helen.

‘Fijn hè, om zoveel vrijheid te hebben?’ vroeg Fiona.

‘Ja hoor, best. Al is het wel anders.’

‘Ik weet het, en het is ook wel duur om op jezelf te wonen.’

‘Ja, dat is het zeker.’

‘Hoeveel betaal je per week?’ vroeg Fiona.

‘Dat… dat is moeilijk te zeggen,’ stotterde Helen.

‘Het spijt me, misschien vind je dat ik mijn neus in jouw zaken steek. Maar mijn vriendin Barbara wil een kamer verhuren en ze weet niet wat ze ervoor moet vragen.’

‘Ik ben daar als hun gast,’ zei Helen in een opwelling van eerlijkheid.

‘O, dat is fijn voor je.’ Fiona leek verbaasd.

‘Fiona, toen jij nog bij je vader en moeder woonde, betaalde je daar toen voor?’ vroeg Helen.

‘Ja, toen ik ging werken wel, natuurlijk, elke week. Ze hebben het voor me op een spaarrekening gezet. En zo werd het steeds meer. Op mijn trouwdag kreeg ik alles van hen terug. Ik heb tranen met tuiten gehuild…’

‘En je vriendin, Barbara, betaalde zij thuis?’

‘Waar gaat dit over, Helen? Natuurlijk deed ze dat. Iedereen doet dat.’

‘Natuurlijk. Ik wilde het alleen maar zeker weten…’

Somber ging Helen het huis binnen waar zij en haar broer en zus nooit een cent hadden betaald voor hun levensonderhoud.

Rosie en Ronan zaten gezellig in het restaurant en keken naar lunchende zakenmensen en toeristen om hen heen. Ze dronken koude witte wijn en aten pasta. Het was net als vroeger. Ze praatten ontspannen met elkaar, zonder ruzie.

‘Vertel eens over de bijkeuken die ze wit hebben geschilderd,’ zei ze.

‘Het ziet er heel leuk uit, als een echte kamer. Al je kleren zijn er nog, ze hangen aan een roede.’

‘Ja, stel je voor dat ze er niet meer waren,’ mompelde Rosie duister.

‘Ik vroeg aan je vader en moeder waarom ze die ruimte niet eerder hadden opgeknapt.’

‘Wat zeiden ze?’

‘Dat ze er vroeger geen geld voor hadden.’

‘Maar hoe kunnen ze er dan nu wel geld voor hebben? Hebben ze de loterij gewonnen?’

‘Nee, Rosie, ze krijgen voor het eerst wat huur binnen. Daardoor kon het nu wel.’

Even was het stil tussen hen.

‘Dat was een goeie vraag,’ zei Rosie met tegenzin.

‘Misschien had je… hadden we…’

‘Zeg dat nou maar niet, nu het te laat is,’ zei Rosie.

‘Ik hoop eigenlijk dat het voor ons niet te laat is.’

‘Wat?’

‘Ik zal mijn eigen overhemden strijken, als jij dat wilt, elke week, elke avond, wat jou het beste uitkomt. Op mijn werk ga ik minstens twee vrije avonden eisen en ik zal ervoor zorgen dat ik twee avonden om acht uur thuis ben…’

Zwijgend keek ze hem aan.

‘Ik weet niet precies wat ik verkeerd doe, waardoor jij zo van streek raakt, Rosie. Eerlijk, ik weet het niet. Als ik zeg dat ik van je hou, zeg jij dat dat alleen maar woorden zijn. Als ik niet zeg dat ik van je hou, zeg je dat ik kil en gevoelloos ben. Weet je nog, toen we pas bij elkaar waren? Toen hield je van me…’

‘Ik weet het,’ zei ze met een klein stemmetje.

‘Is er dan iets wat ik kan doen om te zorgen dat het weer goedkomt?’

Rosie keek hem aan; het leek een eeuwigheid te duren. Toen reikte ze over de tafel en pakte zijn handen beet.

‘Dat heb je al gedaan. Je hebt dat hele verhaal bedacht over dat je voor je werk naar Londen moest, je riskeerde je baan om mij te komen opzoeken.’

Ronan was nog steeds niet zeker van zijn zaak. Ze glimlachte en had tranen in haar ogen, maar dat kon van alles betekenen.

‘Dus dat betekent…?’ Hij zweeg en wachtte.

‘Het betekent dat ik naar huis kom, Ronan.’

Anthony was geen pietje precies, zei hij, maar werkelijk waar, het huis van de jongens was smerig. In het bad zat een zwarte rand en de keuken lag vol lege of bijna lege verpakkingen van afhaalmaaltijden. Als ze vergaten op tijd het vuilnis buiten te zetten, wat nogal eens voorkwam, kon de troep wel twee weken blijven liggen.

Dus was het Anthony die elke dinsdag een paar zwarte vuilniszakken volgooide, om te voorkomen dat het huis een smeerboel werd. Het waren fantastische kerels en ze maakten de hele dag muziek. Maar er werd ook erg veel gerookt, gedronken en tot diep in de nacht doorgehaald.

Hij dacht aan de schone keuken thuis in St.-Jarlath’s Crescent. Tijdens die lunch laatst leek het er wel een driesterrenrestaurant, vergeleken bij waar hij nu woonde. En hij was volkomen blut doordat hij steeds eten en drinken moest kopen. Tot zijn verbazing hadden al die jongens thuis kostgeld betaald. Dat had hij nooit gedaan. Misschien dat mam en pap ze er daarom uit gegooid hadden.

Twee avonden per week werkte hij in een pub, glazen ophalen. Het leverde niet veel op, maar het was genoeg om zijn ouders iets te betalen, als het daarom ging.

Hij moest eens goed nadenken. Dat was knap lastig, met de stank die uit de keuken kwam.

Helen vond haar feestjurkje en liet op de keukentafel een briefje achter voor mam, waarin ze haar nog een keer bedankte voor die heerlijke lunch van afgelopen zondag. Daarna ging ze een fles champagne voor Maud en Marco kopen.

Zodra ze de deur opendeed, zei ze tegen hen dat ze wilde vieren dat ze niet bankroet was en hun nu wilde vragen wat ze een redelijke huur vonden voor haar verblijf. Ze kon haar zin niet afmaken, want zij riepen dat ze ook iets te vieren hadden: Mauds tweelingbroer Simon was teruggekomen om hen op te zoeken.

En daar was hij, de jongen die ze zich van jaren geleden herinnerde. Hij was niet meer zo ernstig en gespannen als vroeger, maar ontspannen en gebruind en…. nou ja, geweldig.

‘Hallo, Simon,’ zei ze, terwijl ze het gevoel had dat ze elk ogenblik kon flauwvallen.

‘Helen, wat zie jij er fantastisch uit,’ zei hij, en hij glimlachte naar haar.

Maud en Marco keken elkaar verrast aan.

Het was gebeurd. Simon had eindelijk een meisje ontmoet dat hem interesseerde. En al was het hun ingewikkelde, krenterige huisgenote, het wás een meisje…

Ineens ging alles heel snel. Dee zei tegen Josie dat het net een video was die op fast forward stond. Er liepen voortdurend mensen het huis in en uit. Het was gewoon niet meer bij te houden.

Ronan kwam terug uit Londen met een grijns van oor tot oor. Hij begon Rosies kleren van de roede in de achterkamer te halen. Dee keek toe hoe hij Rosies schoenen liefdevol in dozen pakte en haar handtassen in doorzichtige plastic tasjes deed. Hij vroeg Dee om hem strijkles te geven en keek ernstig toe terwijl zij hem voordeed hoe hij de boorden moest neerleggen.

‘Daar komt meer bij kijken dan ik dacht,’ zei hij.

Dee vond juist dat er heel wat minder bij kwam kijken dan iedereen dacht, maar hield wijselijk haar mond.

Ronan vroeg haar ook hoe je een lekkere stoofschotel moest klaarmaken. ‘Ik wil vaker met Rosie samen in de keuken staan,’ zei hij.

Dee vroeg zich af waarom hij dat in hemelsnaam zou willen, maar ze liet hem geduldig zien hoe hij een paar eenvoudige gerechten kon klaarmaken. Het leek wel of ze hem de eigendomspapieren van een huis had gegeven, zo dankbaar was hij.

Anthony vroeg haar raad over het schoonmaken van een erg smerige flat. Dee bood aan met hem mee te gaan en hem ter plaatse te helpen, maar hij zei nee. Als ze dat deed, zouden ze verwachten dat ze het bleef doen. Dus hij maakte een lijst van schoonmaakproducten, desinfecterende middelen en huishoudmaterialen. Ze stelde voor dat hij een paar grote emmers kocht en daar plastic vuilniszakken in deed en dat hij een lijst maakte waarop stond wie wat moest doen.

‘Daar letten ze toch niet op, mam.’

‘Misschien kun je beter met anderen gaan samenwonen?’

‘Ik mag ze graag, mam, we maken geweldige muziek samen. Het lijkt alleen of ze niet eens zien hoe erg het huis eraan toe is. Wat vind jij dat ik moet doen?’

‘Ik weet wel wat je zou moeten doen, namelijk wat ik je al gezegd heb. Eén keer maar. Maak de boel schoon, en stel schoonmaakroosters op. Wie weet zijn ze er zo blij mee dat ze zich eraan houden.’

‘Maar weet je, mam…’ begon hij.

‘Ik weet het, Anthony. Ik weet dat ze misschien kwaad op je worden… Het geeft een hoop gedoe en eigenlijk lijkt het makkelijker om alles maar te laten zoals het is.’

Het verbaasde hem dat ze dat begreep. Toen kwam er een gedachte bij hem op.

‘Was het ook zo met ons, toen we allemaal hier woonden?’ vroeg hij.

‘Een beetje wel, ja. Waarom zou je de rust verstoren? Alles voor een makkelijk leventje.’

‘En waardoor veranderde dat?’

‘Ik weet het niet, Niet door één bepaald ding. Het was gewoon het gevoel, snap je, dat het altijd zo zou blijven. Geen melk in de koelkast, niemand die iets deed, niemand die iets betaalde, terwijl ik met de dag meer verbitterd en verkrampt raakte. Ik had gedacht dat het anders zou zijn, mooier op de een of andere manier.’

‘Het spijt me, mam.’

‘Nee, het was mijn eigen schuld. En als jij die jongens om je heen in de troep laat zitten, dan is het jouw schuld. Dat is het enige wat ik zeg.’

‘Wat doe je tegen aangebrande braadpannen, mam?’ vroeg hij.

‘Altijd op een laag vuur braden en de pan op tijd van het fornuis halen,’ antwoordde ze.

‘Ik bedoel als ze al verbrand zijn,’ zei hij treurig.

‘Staalwol en een pannenspons,’ raadde Dee aan.

Anthony nam dit in zich op alsof het een goddelijke wijsheid was. ‘Je bent geweldig, mam,’ zei hij.

‘Dat ben ik,’ beaamde Dee blij. ‘Dat ben ik, ik ben geweldig.’

Helen kwam terug met al haar kleren bij zich.

‘Ik hoef mijn oude kamer niet terug, mam,’ zei ze meteen.

‘Nee, dat dacht ik ook niet,’ zei Dee.

‘Maar je hebt iets gezegd over het bed in de bijkeuken…’

‘De achterkamer,’ verbeterde Dee haar.

‘Ja, oké, de achterkamer. Je hebt gezegd dat als we ooit omhoog zouden zitten, dat we daar wel een paar nachten konden slapen.’

‘En je zit omhoog?’ informeerde Dee.

‘Niet echt, alleen wil ik Maud en Marco wat meer ruimte gunnen; en Mauds broer Simon is thuisgekomen, snap je…’

‘Ja, dat zei je al,’ zei Dee.

‘Ik wil niet dat hij denkt dat ik… je weet wel, dat ik misbruik maak van hun gastvrijheid.’

‘Nee, dat is zo.’ Dee knikte. ‘Misbruik maken van iemands gastvrijheid maakt geen goede indruk.’

Er was iets in de manier waarop ze dat zei waardoor Helen naar haar moeders gezicht keek. Maar daar kon ze niets uit opmaken. Ze voelde zich een beetje ongemakkelijk.

‘Ik maak toch geen misbruik van jullie als ik in de bijkeuken mag slapen?’ vroeg ze verdedigend.

‘Achterkamer,’ verbeterde Dee haar automatisch.

‘Eh, ja, natuurlijk, de achterkamer,’ zei Helen.

‘Dus hoe lang heb je hem nodig?’ Dee klonk vriendelijk genoeg, gastvrij zelfs, maar er klonk duidelijk een tijdslimiet door.

‘Een week ongeveer, als het mag.’

‘Dat moet wel kunnen. Ik zal het even met je vader overleggen.’ ‘Dat doe ik wel,’ bood Helen aan.

Pap was in zijn schuurtje bezig met de reparatie van een oude radio waaraan iemand in het appartementencomplex van mevrouw Mason erg gehecht was. Hij keek op toen Helen binnenkwam.

‘Fijn dat je er bent, lieverd. Hoe gaat het met die kleine monsters van je?’

‘Het zijn geen monsters, pap, ze zijn fantastisch. Vol fantasie en hoop en dromen – ik ben dol op ze.’

‘Je bent geweldig als je over lesgeven praat,’ zei Liam Nolan, vol oprechte bewondering. ‘Dan ben je een ander mens.’

‘Anders dan wat?’ vroeg Helen verbaasd.

‘Nou, je weet wel, als je drukte maakt en klaagt over geld en alles.’

‘Ik heb nu eenmaal weinig reserves,’ zei Helen.

‘We zijn geen van allen rijk, lieverd, maar we redden ons en zeuren er niet over.’

Helen was stomverbaasd. Zeurde zij erover? Nee, natuurlijk niet. Het was gewoon al dat gedoe met dat reisbureau.

Ineens herinnerde ze zich iets wat Marco pasgeleden had gezegd over geld en hoe Maud toen snel van onderwerp was veranderd.

Rosie en Anthony hadden haar vaak verweten dat ze op de penning was, maar zo ging dat tussen broers en zussen.

Op school werden vaak grapjes gemaakt omdat ze haar eigen brood meebracht voor de lunch in plaats van met de anderen naar hun vaste Italiaanse restaurantje te gaan.

Maar Helen huiverde pas echt bij de gedachte aan Simon die had gezegd dat Maud en Marco het vast erg zouden vinden dat ze hun huurder kwijtraakten. Hij dacht waarschijnlijk dat ze hun huur betaalde.

Ze voelde haar gezicht en hals rood worden bij het idee dat hij ooit zou ontdekken dat dat niet zo was.

‘Ja, ik snap wat je bedoelt,’ zei ze verdrietig tegen haar vader.

‘Het is niet zo belangrijk, Helen.’ Hij had een hekel aan elke vorm van spanning. ‘Ik bedoel, dat was een misverstand, maar nu is het voorbij. Jullie weten nu allemaal hoeveel geld een huishouden kost en dat jullie arme moeder veel te hard gewerkt heeft om het iedereen makkelijk te maken.’

‘Ja, pap. En pap, ik vroeg me af of ik in de bijkeuken – de achterkamer – mag logeren voor een weekje, zoals…’

‘Daar gaat je moeder over,’ zei hij.

‘Ze zei dat ze het eerst met jou wilde overleggen.’ Helen keek hem hoopvol aan.

‘Tja, ik weet het ook niet goed. Ik ben geen held met cijfers en geld, maar je hoeft natuurlijk voor de achterkamer niet evenveel te betalen als voor een echte slaapkamer. Zullen we zeggen: de helft van wat Lily en Angela betalen? Zou dat lukken? Vind je dat redelijk?’

Helen slikte. Dus ze moest betalen om in de bijkeuken te mogen logeren? Stond de wereld op zijn kop? Maar ze moest ergens heen. Snel.

‘Natuurlijk, pap, dat klinkt volkomen redelijk,’ bracht ze uit. Ze liet hem weer alleen met de bejaarde radio.

Ronan had bloemen op de eettafel gezet, hij had een stoofschotel gemaakt die alleen nog maar in de oven hoefde en een salade die al klaarstond in de koelkast. Hij had al Rosies jurken gestreken en ze opgehangen in de slaapkamer, glad en ongekreukt. Toen ging hij naar het vliegveld.

Hij had van tevoren bedacht wat hij ging zeggen, maar toen ze hem in de armen vloog, vergat hij zijn hele toespraak.

‘Welkom thuis,’ zei hij alleen maar.

Bij Anthony thuis stonden de musici verbijsterd naar de keuken te staren. Ze vroegen zich af of ze wel in het goede huis waren.

De keuken blonk en er stond een grote vuilnisbak, met een zak erin, klaar om afval te ontvangen. Serviesgoed en glazen waren afgewassen en opgeborgen. Het aanrecht en de tafel glommen en er stond niets op. De gootsteen was leeg en blinkend.

Het engst was nog het klembord. Er woonden vier mensen in het huis, dus waren er karweitjes die elke dag gedaan moesten worden. Die moesten ze nu gaan verdelen.

Om de schok wat te verzachten vertelde Anthony dat hij fish and chips had besteld, die later op de avond gebracht zou worden. Hij had al uitgerekend hoeveel elk van hen daarvoor moest betalen.

Ze reageerden opstandig. Anthony was nog erger dan hun moeder, zeiden ze.

Maar toen beseften dat er wel iets in zat. Je kon in zo’n tof huis zelfs vrouwen uitnodigen.

Het was voor elkaar.

‘We zullen je missen,’ zei Marco tegen Helen.

‘Ik wil graag met jullie afrekenen voor de tijd dat ik hier ben geweest,’ zei Helen. Ze probeerde geen afschuw in haar stem te laten doorklinken. Ze hoopte dat ze niet al te vragend klonk, te veel alsof ze hun smeekte te zeggen dat ze hun niets verschuldigd was.

‘Eens kijken, vier weken was je hier, hè?’ vroeg Marco.

‘Geef haar een vriendenprijsje,’ drong Maud aan. ‘Geen echte huur, gewoon genoeg om een paar dingen te dekken.’

Ze kwamen een bedrag overeen. Dat was heel redelijk voor vier weken kost en inwoning, maar als je, zoals Helen, op een gratis verblijf had gerekend, was het nog een aardig sommetje. Ze glimlachte en babbelde zich erdoorheen. Toen kwam Simon en hij zei dat hij haar graag wilde helpen haar spullen terug naar St.-Jarlath’s Crescent te brengen.

‘Ik zit daar maar tijdelijk,’ zei Helen.

‘Dat weet ik. Misschien kun je wel een flat huren in Chestnut Court. Die zijn heel leuk,’ opperde Simon.

‘Maar ook duur,’ flapte Helen eruit, voor ze zich kon bedwingen.

‘Nou, als je de huur met z’n tweeën deelt, valt het misschien wel mee,’ zei Simon.

‘Met z’n tweeën?’

‘Ja, ik kan niet voor eeuwig gebruik maken van de gastvrijheid van Maud en Marco. Ik heb ook een plek voor mezelf nodig. Misschien kunnen we er samen in trekken. Wat vind jij?’

‘Dat is een geweldig idee,’ zei Helen met een stralende lach.

Dee ontving Simon heel hartelijk. Ze praatten over zijn oma Lizzie, die verderop in de straat woonde, en over zijn schat van een opa, Muttie, die overleden was en die in de straat erg gemist werd. Ze wisten nog hoe Hooves, Mutties trouwe hond, gestorven was, een paar uur voordat zijn baasje overleed.

Ze konden het goed met elkaar vinden, zag Helen, het ging gemakkelijk en ontspannen. Niet zo moeizaam als het tussen haarzelf en haar moeder was geweest. Maar ze lette er niet echt op wat ze zeiden.

Simon had gevraagd of ze een appartement met hem wilde delen. Stel je voor…

Op de vijfentwintigste trouwdag was alles op zijn pootjes terecht gekomen.

Rosie was de gelukkigste echtgenote van Dublin. Zij en Ronan kwamen elke zondag lunchen in St.-Jarlath’s Crescent, waar nu ook Simon aan tafel zat, die heel hecht was met Helen, en Babette, een saxofoniste op wie Anthony erg dol was.

De achterkamer werd nu door niemand meer gebruikt, dus hadden Lily en Angela er nog een collega-verpleegkundige geïnstalleerd. Er kwam aardig wat huur binnen. Die was zorgvuldig opgespaard bij het postkantoor en zou besteed worden aan een vakantie op Sicilië

Maar eerst was het feest.

Dat werd gevierd bij Ennio’s, het restaurant van Marco’s vader. Er waren allerlei mensen: mevrouw Mason, natuurlijk, en Josie en Harry, en half St.-Jarlath’s Crescent. Anthony’s vriendinnetje Babette was gekleed in gothicstijl.

Liam en Dee moesten allebei natuurlijk een toespraak houden. Iedereen had op hen geproost en gezegd wat een geweldig stel ze waren en hoe goed ze alles in hun leven hadden gedaan.

Dit klopte helemaal niet, maar op een jubileum, te midden van de feestelijkheden, wilden mensen niet horen over de moeilijke perioden, de gemaakte fouten, de dwaalwegen.

Ze spraken eenvoudig over het leven dat ze hadden geleid, en de vreugde die hun drie kinderen hadden gebracht. Het was een gelukkig thuis geweest, maar nu waren de kinderen vertrokken om hun eigen leven te leiden, zoals dat gaat in een gezin, als bladeren die zachtjes van de boom dwarrelen. Voor hen was ook dat een bron van geluk.

Ze konden alleen maar wensen dat hun twee dochters en hun zoon net zo’n gelukkig leven zouden krijgen als zijzelf hadden gehad.

Tussen de feestgangers stonden Rosie, Helen en Anthony verbaasd te luisteren. Wat zeiden mam en pap daar – dat hun kinderen waren weggegaan, ‘als bladeren die zachtjes van de boom dwarrelen’? Dat was niet zoals zij het zich herinnerden.

Het was plotseling geweest en schokkend en verwarrend. Mam en pap hadden de bijkeuken geschilderd en daar alle kleren van hun kinderen opgeslagen. Ze mochten alleen nog maar op zondag komen, voor de lunch. Er was gesproken over huur betalen in wat tenslotte toch hun thuis was…

Maar wat deed het er uiteindelijk toe?

Hun ouders stonden daar blij te stralen. Zij geloofden echt in dat verhaal van die bladeren. Morgen vertrokken ze voor twee weken naar Sicilië .

Hef het glas, drink op hun gezondheid.

Misschien was het wel het beste zo. Ze wilden er niets van weten dat het wel heel plotseling was: zo hadden ze nog een huis vol, zo niet meer. Misschien had de wind gewoon wat hulp nodig gehad om de bladeren van de boom te blazen.

Dat was alles.

Maeve Binchy (1940-2012) is wereldwijd geliefd vanwege haar warme schrijfstijl en overtuigende personages. Al in de jaren tachtig had ze een buitengewoon trouwe lezersschare. In 1987 brak ze definitief door als auteur met haar roman En vergeet niet te leven. Na een groot aantal zeer succesvolle romans werd zij wereldwijd erkend als een van de meest geliefde schrijfsters van romantische fictie. Haar hartverwarmende boeken zijn inmiddels in meer dan twintig landen verschenen en er zijn meer dan twintig miljoen exemplaren van verkocht. Haar laatste roman, Hotel aan zee verscheen in februari 2013. Maeve Binchy is 72 jaar geworden.

Dankwoord

Een dankwoord kan aan deze mooie chicklit-bundel natuurlijk niet ontbreken. Allereerst een woord van dank aan de uitgeverijen en chicklit-auteurs die aan deze bundel hebben meegewerkt. Zonder jullie hadden we dit leuke boek niet kunnen realiseren. We zijn jullie hier dan ook onwijs dankbaar voor. Daarnaast willen we natuurlijk onze bezoekers bedanken, jullie. Want zonder jullie zouden we niet kunnen doen wat we nu (al 10 jaar lang) elke dag met zoveel liefde doen: jullie op de hoogte houden van het laatste nieuws in chicklit-land. We kunnen nog zo hard recensies en informatie de wereld in roepen (of zelfs schreeuwen), zonder publiek, zonder trouwe volgers, zijn we nergens. We zijn jullie dan ook ontzettend dankbaar voor het feit dat jullie ons helpen om ons hart te volgen en onze dromen waar te maken. En dat jullie ons weten te vinden. Keer op keer op keer…

Ik was ook ooit een bezoeker van Chicklit.nl. Mijn klasgenoot Jacky van Dijk vertelde vol trots over de boekenwebsite waar ze hoofdredacteur van was: Chicklit.nl. Deze nieuwsgierige boeken-liefhebber bezocht de website, waarna Chicklit.nl er een trouwe volger bij had. Niet lang daarna ben ik voor Chicklit.nl gaan recenseren en begonnen Jacky en ik steeds meer wilde plannen en ideeën voor de site met elkaar te delen, wat resulteerde in twee afstudeerscripties over Chicklit.nl en een uiteindelijke overname van de website. Vanaf dat moment kwam alles in een stroomversnelling terecht en konden we onze ideeën ook daadwerkelijk in de praktijk gaan uitvoeren. Dit heeft geleid tot Chicklit.nl 2.0: een nieuwe opzet van de website, een nieuwe look & feel en sinds kort ook een eigen uitgeverij, Mijnchicklit.nl.

Daarnaast heb ik ook mijn andere passie voor de website in kunnen zetten. Van kinds af aan ben ik namelijk al verslaafd aan films. Een liefde die is aangewakkerd door het romantische verhaal, de aanstekelijke liedjes en de knappe prins van De Kleine Zeemeermin en die mij daarna nooit meer verlaten heeft. Een stage bij een groothandel in de filmindustrie in Londen en een bijbaan in de bioscoop hebben deze liefde alleen nog maar vergroot. Ik zeg: ‘gratis films kijken in de pauze, hallo!’ Dat er een onderdeel Films aan Chicklit.nl toegevoegd moest worden, was dan ook al gauw duidelijk. Inmiddels is dit onderdeel niet meer van de site weg te denken en recenseren we met alle liefde ook alle nieuwste chickflicks voor jullie.

Ik ben super blij dat jullie ons trouw blijven volgen en het voor ons mogelijk maken onze droom te verwezenlijken. Zo hoef ik niet meer met een jaloerse blik naar Carrie Bradshaw in Sex & the City te kijken. Eindelijk ben IK die persoon die met mijn laptop bij de Starbucks verhalen schrijft. En ik ben daar voorlopig nog helemaal niet klaar mee. Dus pinky promise dat jullie ons nog héééééééél lang zullen blijven bezoeken?

Liefs,

Melissa van Well-Dijkshoorn

Hoofdredacteur Chicklit.nl