Interview met J.D. Barker

J.D. Barker 

Je werd in Nederland meteen populair met je eerste thriller, The Fourth Monkey, het begin van de Sam Porter-serie. Mis je het schrijven over Sam Porter als personage? Ik zal je een klein geheim verklappen — jij bent de eerste die dit vraagt: ik ben momenteel bezig met drie prequels van de hele serie, allemaal verteld vanuit het perspectief van Anson Bishop, de seriemoordenaar. Hopelijk verschijnen ze binnen een of twee jaar. Sam Porter is zo'n personage dat in mijn hoofd blijft rondspoken. Soms lijkt het alsof hij in de hoek van mijn kantoor staat, ongeduldig met zijn voet tikkend: "We zijn nog niet klaar." Dus ja, er komt nog meer aan!

Na de trilogie ben je aan verschillende andere projecten begonnen, vaak met co-auteurs. Heb je een favoriete samenwerking? Ik werk heel graag met James Patterson. Hij las The Fourth Monkey, nam contact met me op en vroeg of ik met hem wilde schrijven. Ik dacht dat het om één boek zou gaan — The Coast to Coast Murders — maar inmiddels hebben we er al zes samen geschreven. Ons nieuwste boek, The Writer, is net verschenen. Dat is denk ik mijn favoriete samenwerking tot nu toe. We hebben er enorm veel plezier aan gehad.

Heb je ook een favoriet boek onder je eigen werk? Dat is alsof je moet kiezen tussen je kinderen, onmogelijk dus. Maar er is wel een titel die overal ter wereld genoemd wordt: August. Overal waar ik kom, zeggen lezers: "Dat is mijn favoriet." Het is ook de favoriet van mijn vrouw, trouwens.

En je dochter? Ze is nog te jong om mijn boeken te lezen, maar ze heeft inmiddels ontdekt wat ik doe. Ze vertelt trots aan iedereen dat haar vader "een beroemde schrijver" is — zelfs aan serveerders in restaurants. Ze begint nu zelf te lezen, wat in deze tijd best lastig is met alle afleiding om kinderen heen. Maar ze pakt steeds vaker uit zichzelf een boek, dus dat is mooi om te zien.

Je werd door de familie Stoker benaderd om een prequel op Dracula te schrijven — een hele eer. Hoe was dat? Dat was echt bizar. Mijn eerste boek Forsaken was genomineerd voor Beste Debuut Horrorroman. Tijdens de prijsuitreiking zat ik toevallig naast Dacre Stoker. We praatten ruim een uur over schrijven, zonder dat ik wist dat hij me eigenlijk aan het "interviewen" was. De volgende dag vertelde hij dat zijn familie al lang op zoek was naar iemand die, met gebruik van Bram Stokers originele notities, een prequel op Dracula wilde schrijven. Of ik dat wilde doen? Natuurlijk zei ik ja. Het was een unieke ervaring: ik kreeg toegang tot al het oorspronkelijke materiaal van Bram Stoker. Wat veel mensen niet weten, is dat Dracula oorspronkelijk begon honderd pagina's vóór het moment dat Jonathan Harker in de trein zit. Die eerste honderd pagina's zijn destijds door de uitgever geschrapt — en die hebben wij opnieuw geschreven.

In een interview met The New York Times vertelde je dat je een radicale levensverandering moest doormaken om schrijver te worden. Hoe ging dat? Ik werkte in de financiële sector, in een baan die ik verafschuwde, maar die goed betaalde. We hadden een groot huis, dure auto's, een boot... alles behalve voldoening. 's Avonds schreef ik, gewoon omdat ik dat het liefste deed. Op een dag zei mijn vrouw: "Laten we een manier vinden om dit echt mogelijk te maken." Dus we verkochten alles, kochten een klein dubbelhuis en verhuurden één helft. Zo konden we leven van onze spaargeld terwijl ik mijn eerste boek schreef. Gelukkig sloeg dat aan. Anders zat ik nu waarschijnlijk nog steeds vast in dat kantoor. Mijn boodschap is altijd: als je iets echt wilt, doe het. Ik was 43 toen ik mijn eerste boek schreef. Het is nooit te laat om te beginnen.

Hoe lang doe je meestal over een boek? Tegenwoordig ongeveer drie maanden. Alleen Something I Keep Upstairs heeft vijf jaar geduurd, omdat er zoveel waargebeurde elementen in zitten. Soms leerde ik iets nieuws over de locatie of het huis en dan moest dat in het verhaal verwerkt worden. En eerlijk gezegd: sommige delen vond ik zelf te eng, dus dan legde ik het even weg.

Wat is het grootste verschil tussen alleen schrijven en samenwerken met iemand als James Patterson? Ik heb jarenlang als ghostwriter en 'book doctor' gewerkt, dus samenwerken voelt voor mij heel natuurlijk. In mijn eentje schrijven vond ik in het begin juist vreemd. Bij samenwerkingen ontstaan ideeën die je alleen nooit zou hebben bedacht — dat maakt het proces spannend. Tegelijkertijd is solo schrijven heerlijk, omdat het dan volledig jouw verhaal is, zonder inmenging van anderen.

Je hebt weleens gezegd dat je autisme jouw "superkracht" is bij het schrijven. Hoe bedoel je dat? Ik heb nooit een schrijfcursus gevolgd, maar omdat ik zoveel gelezen heb, zit de structuur van verhalen in mijn hoofd. Ik weet precies waar een wending of climax moet komen, alsof het een ingebouwd navigatiesysteem is. Daarnaast onthoud ik alles. Ik maak geen notities — alles zit in mijn hoofd. En doordat ik mensen goed kan lezen, kan ik ook makkelijk in andermans stem schrijven. Dat was handig toen ik als ghostwriter werkte en autobiografieën schreef, zelfs in de eerste persoon van vrouwelijke acteurs. Dat heeft me geleerd hoe ik geloofwaardige personages moet neerzetten.

Waar haal je je inspiratie vandaan? Uit van alles: echte gebeurtenissen, verbeelding, onderzoek. Voor Something I Keep Upstairs had ik jarenlang alleen de slogan: "Om een spookhuis te creëren, moet iemand sterven." Pas toen ik verhuisde naar New Castle, aan de kust van Engeland, viel alles op zijn plek. Vanaf het strand kon ik een huis zien op een eiland vlakbij — dat werd het decor van mijn verhaal. Alles kwam samen: de zin, de plek, het idee.

Wat is het laatste boek dat je zelf hebt gelezen en waarvan je echt hebt genoten? Het laatste boek van Dan Brown. Altijd goed voor een paar slapeloze nachten.

Zijn er landen waar je boeken nog niet vertaald zijn, maar waar je dat graag zou willen? Ja, vooral in het Midden-Oosten. Daar lopen ze vaak tegen mijn gebruik van grove taal of gewelddadige scènes aan. Dat verbaast me soms, maar ik zou het geweldig vinden als mijn werk daar ooit beschikbaar komt.

Je bent een zeer succesvol auteur. Voel je je beroemd? Het gebeurt steeds vaker dat mensen me herkennen, en dat blijft een vreemd gevoel. Op beurzen of signeersessies is dat logisch, maar soms ook in een restaurant. Dan zie ik iemand mijn boek lezen en weet ik niet goed of ik iets moet zeggen Het sluipt erin, dat "beroemd zijn". Ik geniet ervan, maar probeer er niet te veel bij stil te staan.

Tot slot: wat kunnen we binnenkort van je verwachten? De drie prequels op The Fourth Monkey staan als volgende op de planning. Er komt dus nog genoeg aan!