Voel met mij RECENSIE

Voel met mij is het tweede deel uit de Avalon-trilogie. Je zou het denken, maar deze trilogie heeft niets te maken met de legende van koning Arthur. Toen dit boek op de deurmat plofte, zag ik een grote sticker op het boek zitten met de tekst: stouter dan Vijftig tinten grijs. Normaal lees ik dit genre nooit, het is niet mijn genre. Maar verandering van spijs doet eten, zeggen ze. 

Al snel merkte ik dat dit boek makkelijk los van het eerste deel, Speel met mij, is te lezen. Indigo Bloome heeft een uitgebreide schrijfstijl, bijna alles wordt omschreven (tot en met welke kleding Alexandra draagt en welke saus er op haar eten zit). Aanvankelijk hielp dit om in het verhaal te komen, maar na een tijdje vond ik die omschrijvingen niet zo meer nodig. In elk geval niet zo uitgebreid. De flashbacks waren iets waar ik me in het verhaal regelmatig aan ergerde: het verstoorde het tempo van het boek, ze kwamen vrij onaangekondigd en ik vond de momenten vaak gekunsteld overkomen. 

 

Het boek is onderverdeeld in verschillende delen. Het perspectief is vanuit zowel Jeremy’s, als Alexandra’s oogpunt geschreven. Alexandra is op weg naar Jeremy als ze op het vliegveld voor zijn neus ontvoerd wordt. Jeremy vertelt in de hierop volgende hoofdstukken over de zoektocht en de wanhoop om ‘zijn’ Alexandra te vinden. Alexandra vertelt op haar beurt wat ze meemaakt. Het boek heeft een open einde, verwijzend naar het derde deel, Kom met mij.

 

Ik vond het een gemakkelijk leesbaar boek, het leest erg vlot weg. Hoewel dit boek er niet voor zorgt dat ik meer boeken van dit genre zal lezen, denk ik dat het een goed tussendoortje is voor de liefhebbers van dit genre. 

 

Heb jij weleens iets van dit genre gelezen? Zo ja, wat vond jij ervan?