Recensie: Zwaartekracht RECENSIE

Maren heeft allerlei filosofische gedachtes. Ze voelt zich alleen en onzichtbaar. Tot ze zich aanmeldt voor de filosofieles van de jonge docent Ole. Hij zegt wat zij denkt. Ze zijn voor elkaar gemaakt, weet ze vanaf les 1. Maren zet alles in het werk om op te vallen. Ole moet weten wie zij is.

Maren is een jaar of zestien en woont sinds zeven jaar in Oslo, samen met haar vader. Haar moeder is overleden. Pas laat in het boek kom je er stukje bij beetje achter hoe dat gebeurd is. Dit is ook een belangrijke drive voor Marens gedrag. In haar hoofd is het altijd druk met vragen en gedachtes. Die gaat soms zo ver dat ze bijna doordraait, behalve als ze bij Ole is. Hij is haar rots in de woeste zee. Alleen is Maren niet helemaal eerlijk geweest over zichzelf…

Zwaartekracht is niet ‘zomaar’ een luchtig boek om even te lezen. Boter gaat diep met zinnen als: “Is er eigenlijk verschil tussen doen alsof en dat het echt zo is?” en “Kun je jezelf zien zoals een ander je ziet? Zelfs voor een spiegel lukt dat niet. Vanuit je binnenkant kijk je naar je buitenkant”. Dat maakt dat je soms een zin nog een keer moet lezen om het goed tot je door te laten dringen. Ik houd hier wel van. De worsteling die Maren doormaakt is herkenbaar voor veel jonge mensen, alleen spelt de schrijfster niet elke emotie voor de lezer maar laat ze je het zien. De show don’t tell-stijl heeft ze goed onder de knie. Maren komt tot leven en je gaat mee in haar fantasiewereld. Ondertussen blijf je ook hopen op een goede afloop voor de hoofdpersoon, maar ja wie bepaald wat goed is en wat niet?

Hou jij wel van deze show don't tell-stijl?