• onze waardering

Recensie: De Valeriusmoorden RECENSIE

Het Valeriusinstituut. Een prestigieuze Vlaamse kostschool voorbehouden aan intelligente, getalenteerde en gefortuneerde tieners. Een uitdagend onderkomen tot een laatstejaars zelfmoord pleegt. Haar klasgenoten blijven verward achter. Hun schokgolf van verdriet slaat echter om in verbijstering wanneer de politie meedeelt dat er van zelfmoord geen sprake is. Het gaat hier om moord. Hun flinterdun vertrouwen in de capaciteiten van de politie, maakt dat ze een eigen onderzoek opstarten. Daarbij laten ze niets van hun talenten onbenut. Wanneer er een tweede en derde moord volgen, verhogen ze de druk. Vooral het docentenkorps lijkt erg verdacht, zeker na gesnuffel in hun verleden. Ze weten dat ze de moordenaar kunnen vinden, maar hebben ze genoeg tijd?
 
Met ‘De Valeriusmoorden’ onderneemt Paul Kustermans een lovenswaardige poging om een moderne detectivethriller voor jongeren te schrijven. Met de basisingrediënten zit hij zonder twijfel goed. Een besloten instituut, plausibele verdachten en verscheidene moorden zonder duidelijk motief. Hij laat het verhaal snel van start gaan en strooit met kleine breinknagers zodat de lezer mee kan zoeken naar de moordenaar. Daarbij zorgt hij voor een onvoorziene ontknoping.
 
Helaas kan hij die kwaliteit niet bewaken in elk aspect van het verhaal. Het voornaamste struikelblok is de geloofwaardigheid van bepaalde elementen. Zo is er het archaïsche, om niet te zeggen oubollige, taalgebruik. Ook de communicatie tussen de politie en de leerlingen is weinig realistisch. Motieven, verdenkingen, onderzoekpistes… Allen komen ze uitgebreid aan bod waarbij de politie zich net geen smekende partij stelt om antwoorden van de tieners te krijgen. 
 
Daarnaast wordt er door het verhaal heen regelmatig van het wij-perspectief afgestapt om een specifieke herinnering van één van de personages op te halen. Deze onderbrekingen zijn an sich niet onaangenaam, maar tonen geen verbintenis met de rest van het verhaal. Hierdoor worden ze eerder herleid tot bladvulling in plaats van een eigenlijk bijdrage te leveren. Ook maakt de schrijver op geregelde tijdstippen gebruik van uitlegconversaties. De dialogen waarin persoon A het gesprek begint met de woorden ‘Zoals je wel weet…’. Een gemakkelijke – net niet luie – truc om grote hoeveelheden informatie aan de lezer te geven, voor het geval deze het allemaal nog niet zo goed begrijpt.
 
Conclusie
 
‘De Valeriusmoorden’ is een boek dat men op zijn waarde moeten weten te schatten. Vooral een doorwinterde lezer zal er plezier weten uit te halen. Een aanrader voor fans van het genre die eens iets anders willen. Ik geef het boek dan ook drie hartjes.
 

De valeriusmoorden

  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (1 stem)
  • Omschrijving:

    In het selecte Valeriusinternaat slaat een seriemoordenaar toe. De laatstejaarsleerlingen daar vormen een bijzondere groep: superintelligent zijn ze allemaal - daar zorgt de toelatingsproef wel voor - maar bovendien zijn ze of bijzonder artistiek begaafd, of sportief van wereldklasse, of begenadigd hacker of bloedmooi ... Als een van hen vermoord wordt, besluit de groep te proberen de dader te ontmaskeren. In hun gesloten wereldje zijn de leerkrachten de eerste verdachten. Het motief van de seriemoordenaar is origineel: het ligt in de toekomst verscholen, zodat de politiespeurders er het raden naar hebben. Het boek eindigt met een verrassende maar overtuigende ontknoping. Het verhaal wordt verteld in de wij-vorm. Een uniek vertelstandpunt dat Paul Kustermans meesterlijk beheerst.

Meer info

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • How to: een geweldige recensie schrijven in 9 heldere stappen

  • Gezocht: nieuwe recensenten

  • Recensie: The Fault in our stars

  • Recensie: #Selfie

  • Ule

REACTIES

  • Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.

  • Louise Aenspeck 1 jaar geleden

    Het taalgebruik van de schrijver vond ik geen struikelblok, het feit dat het bijna niet spannend was wel. Ik had nooit het gevoel dat ik echt op het puntje van mijn stoel zat. Bij de nachtelijke zwempartij en de leerlingen die op de kamers van de leerkrachten rondsnuffelden had hij enorm spannende toevoegingen kunnen doen. Het was jammer dat alles zo vanzelf en simpel ging als het om het computergedeelte ging.

    De personages waren wel goed uitgewerkt met ieder een eigen karakter en verhaallijn maar door de wij-verteller vergat ik vaak wie wie was. Het vertelperspectief was wel heel nieuw voor mij wat het dan weer interessanter maakte om het boek te lezen.

    Het eind was verrassend maar spijtig dat we niet mee in de redenering van Charlotte konden gaan, het werd ons zomaar opeens voorgeschoteld. Het leek wel alsof de schrijver gewoon van het boek af wou zijn en het dan maar snel verzon.

    Ik besluit dat het boek een goede verhaallijn had, maar wat diepgang en spanning miste.

  • Louise Aenspeck 1 jaar geleden

    Het taalgebruik van de schrijver vond ik geen struikelblok, het feit dat het bijna niet spannend was wel. Ik had nooit het gevoel dat ik echt op het puntje van mijn stoel zat. Bij de nachtelijke zwempartij en de leerlingen die op de kamers van de leerkrachten rondsnuffelden had hij enorm spannende toevoegingen kunnen doen. Het was jammer dat alles zo vanzelf en simpel ging als het om het computergedeelte ging.

    De personages waren wel goed uitgewerkt met ieder een eigen karakter en verhaallijn maar door de wij-verteller vergat ik vaak wie wie was. Het vertelperspectief was wel heel nieuw voor mij wat het dan weer interessanter maakte om het boek te lezen.

    Het eind was verrassend maar spijtig dat we niet mee in de redenering van Charlotte konden gaan, het werd ons zomaar opeens voorgeschoteld. Het leek wel alsof de schrijver gewoon van het boek af wou zijn en het dan maar snel verzon.

    Ik besluit dat het boek een goede verhaallijn had, maar wat diepgang en spanning miste.

  • Louise Aenspeck 1 jaar geleden

    Het taalgebruik van de schrijver vond ik geen struikelblok, het feit dat het bijna niet spannend was wel. Ik had nooit het gevoel dat ik echt op het puntje van mijn stoel zat. Bij de nachtelijke zwempartij en de leerlingen die op de kamers van de leerkrachten rondsnuffelden had hij enorm spannende toevoegingen kunnen doen. Het was jammer dat alles zo vanzelf en simpel ging als het om het computergedeelte ging.

    De personages waren wel goed uitgewerkt met ieder een eigen karakter en verhaallijn maar door de wij-verteller vergat ik vaak wie wie was. Het vertelperspectief was wel heel nieuw voor mij wat het dan weer interessanter maakte om het boek te lezen.

    Het eind was verrassend maar spijtig dat we niet mee in de redenering van Charlotte konden gaan, het werd ons zomaar opeens voorgeschoteld. Het leek wel alsof de schrijver gewoon van het boek af wou zijn en het dan maar snel verzon.

    Ik besluit dat het boek een goede verhaallijn had, maar wat diepgang en spanning miste.

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen