• onze waardering

Recensie: Meisje in het donker RECENSIE

“Slechts mijn huid houdt mij gevangen – kon ik dat verraderlijke membraan maar van mijn botten scheuren.”

 

‘Hoe schrijf je over de noodzaak in duisternis te leven?’ Die vraag stelde Anna Lyndsey toen ze begon aan haar memoires Meisje in het donker. Het resultaat mag er zijn. Met een serie levensmemoires, gedocumenteerd in een lopend verhaal, vertelt ze niet alleen over haar leven, maar maakt ze op literair gebied ook haar statement. Daarbij is de opvallend positieve insteek in het verhaal goed gekozen.  

 

Lyndsey start haar memoires met een beschrijving van de manier waarop ze haar huis moest verduisteren. Vrijwel direct ontstaan vraagtekens: wat is er met de ‘ik’-figuur aan de hand? Waarom doet ze dit? Daarbij hanteert Lyndsey vanaf het begin een mooie schrijfstijl vol beeldspraak en maakt ze gevoelens als liefde en pijn tot mensen: “Ze zorgt voor een dagelijkse lach, een reden om te blijven wassen… … en ze verteert me met schuld. Want ik creëer twee schaduwlevens, waar er maar één hoeft te zijn.”

 

Om samenhang in de op het eerste ogenblik losstaande herinneringen te creëren brengt personage Anna ons terug naar het jaar 2005; het jaar waarin alle rampen begonnen. Anna schetst een voor eenieder herkenbaar beeld: een jonge vrouw in de bloei van haar leven met een goede baan krijgt vage gezondheidsklachten. Met korte, boeiende onderbrekingen - woordspellen en ervaringen van andere mensen met een chronische - vertelt Anna de verloop van het jaar: haar erger wordende klachten, haar ontstane relatie met Pete en haar zoektocht naar een juiste diagnose. Ook hierbij toont Lyndsey haar kritische, echte kijk op de wereld. Zinnen als “Ik snap niet hoe je het volhoudt, ik zou het niet kunnen”, krijgen een kritische beoordeling mee: het zijn loze opmerkingen in de ogen van de ‘patiënt’. Daarbij raakt ze de lezer in zijn hart. Verwoordingen van Anna zijn hard, maar doeltreffend: “Meestal wil ik niet dood. Maar ik zou graag de middelen om dood te gaan binnen handbereik hebben.”

 

Voor Anna lijkt maar één leven weggelegd: “In mijn pikkedonker ben ik een en al vitaliteit en daadkracht.” De enige plaats waar ze nog kan leven is in haar volledig verduisterde huis: geen licht, op geen enkele manier. Amper sociaal contact. Dan keert het tij. In het tweede deel van Meisje in het donker laat Lyndsey de ‘remise’- periode van Anna aan bod komen. Stapje voor stapje lijkt Anna op te krabbelen. Op bijzondere wijze toont Lyndsey ons het leven dat Anna vanaf dan leeft. Via ‘feitelijkheden’ probeert Anna haar vooruitgang bij te houden. Ze waardeert alle kleine stappen: “Nu ga ik elke avond naar buiten om naar de sterren te kijken en ben ik teleurgesteld als ze zich, vanwege bewolking, niet aan onze afspraak houden.” Samen met man Pete verzint ze allerlei hulpmiddelen om haar doelen te bereiken. Lyndsey combineert humor, verzet en verdriet op prachtige wijze. Daarbij speelt de herkenbaarheid een grote rol. Eenieder zal kunnen begrijpen hoe Anna zich voelt bij een terugval: “Ergens ben ik te ver gegaan. Van de ontelbare berekeningen die ik dagelijks moet maken is er een misgegaan. (…) De eerste dagen na een terugval zijn dagen van woede.”

 

Met het verhaal over de kikker brengt Lyndsey diepgang aan en maakt ze haar boodschap duidelijk: geef niet op. Vervolgens nadert Meisje in het donker via een sarcastisch ‘ik-heb-alles-geprobeerd-om-beter-te-worden’-abc zijn einde. Lyndsey zorgt er met haar memoires voor dat Anna geen zielig figuur wordt dat zwelgt in zelfmedelijden. Via humor, beeldend taalgebruik en mooie onderbrekingen, verstopt in memoires, toont ze Anna’s ware leven: een leven in het duister. 

Meisje in het donker

  • Auteur:

    Anna Lyndsey
  • Verschenen:

    4 januari 2016
  • Uitgave:

    ISBN 9789023497233
    Uitgever Cargo
    224 pagina's
  • Uitgever:

    Cargo
  • Genre:

    Roman
  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (0 stemmen)
  • Omschrijving:

    Anna Lyndsey was een normale hardwerkende jonge vrouw die plotseling steeds meer last begon te krijgen van kunstmatig licht, en vervolgens van alle soorten licht. Uiteindelijk wordt haar allergie voor licht zo erg dat Lyndsey zichzelf maandenlang in een donkere kamer moet opsluiten. Elk contact met licht, hoe vluchtig ook, veroorzaakt helse pijnen. In deze donkere periodes luistert ze naar audioboeken en verzint ze complexe woordspelletjes om de wanhoop te verdrijven. 
    Heel af en toe gaat het beter: dan kan ze ‘s nachts naar buiten, voorzichtig, onder een deken. Dan vergaapt ze zich aan de schoonheid van de wereld. En altijd is er de steun van Pete, haar man, zonder wie haar eenzaamheid geen grenzen zou kennen. 

Meer info

Nieuwste artikelen

  • Spider-Man 3 titel en eerste beelden onthuld

  • Geef je op voor de Chicklit.nl leesclub met De verborgen apotheek

  • Luca trailer onthuld door Disney Pixar

  • Deze films en series verschijnen in maart op Amazon Prime Video

  • Deze films en series verschijnen in maart op Netflix

Gerelateerde artikelen

  • Een Ugly Betty reboot? Yes, please!

  • Side Effects (DVD)

  • Young Adult

Zoek in artikelen