• onze waardering

Recensie: Mijn achterlijke kat Lola RECENSIE

Deze columnbundel opent met twee citaten. ‘Dan maar weer eens over de poes’ van Simon Carmiggelt als hij verlegen zat om een onderwerp om over te schrijven en ‘wij houden zo van katten omdat een kat een gevaarlijke mini-uitvoering is van een tijger’ van Rudy Kousbroek. Witteman benoemt overigens gelijk dat dit niet voor haar kat geldt: dat is een ongevaarlijke maxi-uitvoering van een slordig opgerolde skisok.

Sylvia Witteman verstaat de kunst van het op hilarische wijze weergeven van heel gewone alledaagse dingen als geen ander. Meestal schuilt dat geheim bij haar teksten in het gebruik van zeer originele bijvoeglijk naamwoorden, waar je de schrijfster écht om mag bewonderen. Om Mijn achterlijke kat Lola moet je misschien minder hard lachen dan om haar eerdere bundels. Hoe dit kan? De columns zijn dit keer helaas veel minder doorspekt met de kunstig gevonden bijvoeglijk naamwoorden. Toch is Mijn achterlijke kat Lola zeker de moeite van het lezen waard. Door de luchtige, vlotte en kort-en-bondige schrijfstijl lijkt het alsof je met mevrouw Witteman aan de keukentafel zit en ze je de verhalen rechtstreeks vertelt. Je ervaart het bijna alsof je erbij bent, en dat leest heel fijn! 

Het boek is vermakelijk en herkenbaar leesvoer. Voor kattenliefhebbers in het bijzonder, want dit boekje gaat alleen maar over katten-anekdotes en zo nu en dan over andere leden van het dierenrijk. Witteman verzamelde al haar kattencolumns die ze door de jaren heen geschreven heeft. Je leest dus over de verschillende katten die ze heeft gehad, in alle verschillende landen waar ze heeft gewoond. Verfrissend is dat de schrijfster niet alleen maar dweept met haar harige huisgenoten maar ze ook regelmatig bestempelt als dom, lastig of lui. Ook heeft ze het over haar avonturen met andere onderdelen van haar huisdieren-CV, zoals kikkervisjes en ratten en zelfs een webpet (digitaal huisdier). Maar katten spelen beslist de hoofdrol. Hoe ze altijd je aandacht willen als je geen tijd hebt, hoe ze altijd uitgestrekt gaan liggen op de krant die je leest, hoe ze drinken uit je glas en eten van je bord, maar ook hoe ze de muizen buiten de deur houden. Hoe lastig het in sommige landen is om een kat uit het asiel te adopteren en de bureaucratie waar je dan tegenaan loopt.

Over wonderlijke Duitse en Russische dierenartsen. Over Amerikaanse post, persoonlijk gericht aan je huisdier. Over alle toestanden waar je mee te maken krijgt als je per vliegtuig wilt reizen met je kat. Over de buurkat luisterend naar de naam Tibet, en de misverstanden die kunnen voortvloeien uit zo'n naam. Sylvia Witteman is een zeer vergevorderde ervaringsdeskundige wat katten betreft, en haar komisch talent zorgt ervoor dat je dit alles met een grote glimlach op je gezicht leest.

Anders dan haar eerdere bundels is dit boek in hardcover-vorm uitgebracht. Ook moet even genoemd worden dat een kleine tachtig pagina’s van dit boek bestaan uit foto’s van katten en andere dieren. Komisch is dat Witteman, in reactie op het besluit van Artis om de dierentuindieren geen naam meer te geven, dat zélf voor haar rekening neemt. Inclusief uitleg per dier waarom ze voor welke naam kiest, waarbij ze de Artisbewoners evenals haar eigen katten veelal grappige menselijke eigenschappen toedicht. 

Als je nog niet bekend bent met de schrijfsels van mevrouw Witteman, dan raad ik voor een optimale kennismaking aan om te beginnen met een andere bundel, want er zijn beslist betere dan deze. Maar als je al fan bent zoals ik, is dit boek een welkome aanvulling op je collectie.

Mijn achterlijke kat Lola

  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (0 stemmen)
  • Omschrijving:

    Katten zijn net vrienden: ze jatten eten van je bord, ze willen aandacht als je geen zin hebt en vice versa, ze liggen te slapen op een krant waar je al anderhalf uur naar zoekt en ten slotte gaan ze dood, met achterlating van een diep en machteloos verdriet.
    Na vele vergeefse bezoeken met haar stokoude witte kater Harry aan een dierenarts die ‘geen dier kan doodmaken’ legt Harry begin deze eeuw toch nog op nogal curieuze wijze het loodje. Nooit meer een nieuwe, besluit Witteman, want verdriet is er immers al genoeg. Maar haar kinderen blijven steeds snerpend zeuren om een huisdier, en die twee ‘tamme’ ratten in Den Haag blijken bepaald niet de oplossing. Met veel omtrekkende bewegingen weet Witteman de aanschaf van een kat nog jaren uit te stellen, maar eenmaal beland in een groene buitenwijk van het verre Washington komt het er toch van, zelfs met twee katten tegelijk: de inmiddels legendarisch domme, dikke Lola, en haar schrandere, atletische broertje Ziggy.
    Ziggy wordt al spoedig doodgereden en begraven in de zonnige achtertuin, het gezin radeloos van smart achterlatend. Jarenlang regeert Lola vervolgens haar imperium alléén; slapend, in de weg liggend, of scheel kijkend van onbenulligheid. Dan arriveert het kleine streepjespoesje Siepie, en ontvouwt zich een koningsdrama dat door 100 000 volgers op Twitter gevolgd wordt.
    Kattenliefde is een klassiek literair thema. Tijd voor een bundeling van Wittemans kattenobservaties, aangevuld met een keur aan dierenverhalen.

Meer info

Toegevoegd door:

Nieuwste artikelen

  • Onze aanraders voor Netflix in augustus

  • Het spel - Elle Kennedy

  • Bizarre Disney feitjes

  • 10 fantasie boeken met de slechterik in de hoofdrol

  • Het kleine café in Kopenhagen - Julie Caplin

Gerelateerde artikelen

  • Chicklit top-5: april

  • Het boek van Soof

  • Recensie: Gekke wijven en andere types

  • Linda de Mol gaat boeken uitgeven!

  • Chicklit top-5: december

Zoek in artikelen