• onze waardering

Recensie: Duizelingwekkende hoogte - Katharine McGee RECENSIE

Recensie: Duizelingwekkende hoogte - Katharine McGee

In het tweede deel van de Duizend hoog-serie wordt er flink gerouwd om de dood van Eris, een meisje dat van de duizendste verdieping van de Toren naar beneden is gevallen. Althans, dat wordt er gedacht. Avery, Watt, Leda en Rylin zijn de enigen die weten wat er echt gebeurd is die avond van de val op het dak. Samen hebben zij gezworen hun mond dicht te houden over de avond, maar zijn zij wel daadwerkelijk de enigen die weten wat er echt gebeurd is? Was er toevallig niet nog iemand op het dak die avond, zonder dat zij het opgemerkt hebben? Dan verschijnt opeens een nieuwe verschijning op de straten van Manhattan: Calliope. Zij is vastbesloten om een verwonderlijke indruk achter te laten in Manhattan, voordat ze spoorloos zou verdwijnen.

Duizelingwekkende hoogte is het tweede deel van de Duizend hoog-serie. Het boek begint direct met een spannende proloog. Er wordt daarin beschreven dat het lichaam van een meisje al uren in het water ligt en zij steeds verder onder water zakt. Als lezer krijg je in de proloog geen enkele clou wie dat meisje zou kunnen zijn. Wanneer de proloog eindigt, gaat de lezer twee maanden terug de tijd in. Vanaf dat moment sluit het verhaal weer vrijwel direct aan op het einde van het eerste deel van deze serie. Door deze proloog wordt de lezer gedurende het boek continu in spanning gehouden wie dat meisje in het water is en waarom ze daar ligt. Tegelijkertijd realiseert de lezer zich ook dat je dit pas te weten krijgt tegen het einde van het boek.

In het begin van het verhaal is de lezer zeer gemotiveerd om erachter te komen wie dat meisje is, dus het boek kan niet weggelegd worden. Er zijn natuurlijk meerdere meisjes die het kunnen zijn. Niemand van de vrouwelijke personages in het boek is een engeltje, dus in principe had elk vrouwelijk personage uit het boek redenen om in het water te liggen. Katharine McGee heeft het voor elkaar gekregen om ieder vrouwelijk hoofdpersonage een motiverende reden te geven waarom zij het slachtoffer zou kunnen zijn. Dit maakt het einde onvoorspelbaar en blijft de lezer gedurende het boek speculeren wie dat meisje is.

Echter na verloop van tijd, ongeveer na de eerste 100 bladzijden, wordt het steeds lastiger om door het verhaal te komen. Er wordt namelijk verteld vanuit vijf perspectieven, namelijk dat van Avery, Leda, Watt, Rylin en de nieuwe Calliope. Aangezien niet alle verhalen met elkaar verwikkeld zijn, krijg je als lezer het gevoel alsof je aan het begin van elk hoofdstuk opnieuw in de verhaallijn van dat hoofdpersonage moet komen. Hierdoor zwakt het leestempo af en wordt de neiging gewekt het boek weg te leggen, omdat het boek de aandacht van de lezer niet vast weet te pakken. Wanneer je voor ieder hoofdstuk goed moet nagaan wat de verhaallijn van die hoofdpersoon inhield, geeft dit een vermoeiend effect.  

Het middenstuk is dus moeizaam door te komen, maar vanaf ongeveer 100 pagina's voor het einde is het boek niet meer weg te leggen. Op het eind krijgt de lezer hetzelfde gevoel als bij de eerste 100 pagina's: de continue drang om door te lezen en erachter te komen wie het meisje is en wie de dader is (en of er wel een dader is). Dit komt voornamelijk doordat de vijf hoofdpersonages allemaal aanwezig zijn op hetzelfde feest, waardoor de verhaallijnen van alle personages in elkaar overliepen. Het einde van Duizelingwekkende hoogte is dus super goed geschreven. Katharine McGee heeft zeker bewezen om elk einde tot een knaller te maken! In Duizend hoog was dit namelijk ook al het geval. 

Wat toch een groot pluspunt is aan deze serie, zijn de verschillende typen personages. Alhoewel het middenstuk van het verhaal niet snel las door de vele personages, is het toch zeker van toegevoegde waarde dat vanuit ieder perspectief wordt geschreven. Elk hoofdpersonage heeft namelijk zijn eigen verhaal, zijn eigen achtergrond en zijn eigen geheimen. Vooral het toetreden van de mysterieuze Calliope was erg interessant. Ze brengt niet veel meer mee dan drama, maar aan de andere kant vond ik al dat drama heerlijk. Duizelingwekkende hoogte wordt, net als haar voorganger Duizend hoog, vaak vergelijken met series als Gossip Girl en Pretty Little Liars. Qua sfeer waarin het boek geschreven is klopt dit helemaal. In deze series lijkt het wel alsof iedereen geheimen voor elkaar heeft, waarbij iedereen er alles aan doet om hun geheimen te bewaren. Natuurlijk kan dit niet altijd goed gaan, wat zorgt van het nodige drama.  

Alhoewel het middenstuk van dit boek de aandacht van de lezer verliest, weet Katherine McGee met de laatste 100 pagina's Duizelingwekkende hoogte tot een knaller te maken. Kom maar op met het volgende deel!

 

Chicklit.nl recensie van Duizelingwekkende Hoogte - Katharine McGee

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • Recensie: Duizend hoog

  • Young Adult top 6: november 2018

  • Recensie: Torenhoog

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen