• onze waardering

Recensie: Wit RECENSIE

Recensie: Wit - Han Kang

De kleur wit speelt de absolute hoofdrol in deze nieuwe roman van de Zuid-Koreaanse schrijfster Han Kang. Ze is ongetwijfeld een van de populairste en beste Zuid-Aziatische auteurs van het moment. Haar grote doorbraak kwam met De vegetariër, waarvoor ze in 2016 de Man Booker International Prize kreeg. Wit is echter van een heel ander kaliber. Het boek valt op door zijn soberheid. Soberheid en eenvoud op alle vlak. De linnen omslag is gebroken wit en vermeldt in grote letters de titel en de naam van de auteur. Eens het boek wordt opengeslagen valt direct het spierwitte papier op, papier waarop soms weinig letters staan. 

Het thema wit is niet lukraak gekozen. Wit is in Azië de kleur van de rouw. En dit is precies het uitgangspunt van Han Kangs werk. Centraal in het boek Wit staat de dood van haar oudere zusje. Amper enkele uren na haar geboorte stierf het zusje in de armen van haar moeder. De witte bakerwindsels werden opeens een witte lijkwade. ‘Mijn leven betekent dat het jouwe onmogelijk is’, vertelt Han Kang. Het lijkt wel of ze zich wil verontschuldigen dat zij wel leeft, en haar zusje dat geluk niet heeft gehad.

Ze schreef dit boek in Warschau, en mijmerend door de besneeuwde straten van deze stad, die als een feniks uit zijn as is herrezen, overdenkt ze haar eigen gelijkaardige lot. Han Kang trekt constant parallellen tussen haar eigen leven, dat er alleen gekomen is door de dood van haar zusje, en de wederopbouw van het na-oorlogse Warschau. Die stad is door de nazi’s met de grond gelijk gemaakt en aan de hand van schilderijen uit de zeventiende eeuw weer in zijn oude glorie hersteld. De littekens die zij heeft overgehouden uit haar familie, zijn vergelijkbaar met de littekens van geweld uit het verleden van de Poolse hoofdstad.

Het boek Wit begint met een opsomming van witte voorwerpen waarover Han Kang wil schrijven. De drie delen van het boek – Ik, Zij, Overal Wit – bevatten elk verschillende korte hoofdstukjes waarin telkens een korte herinnering aan één van die witte voorwerpen de hoofdrol speelt, altijd gelinkt aan haar zusje en de familiegeschiedenis. Het boek is zeer poëtisch en fragmentarisch. ‘Schrijven werkt therapeutisch’ en dat heeft Han Kang met Wit bewezen.

Deze roman – of misschien eerder prozagedicht – is het verwerkingsproces van de dood van haar zusje dat ze nooit heeft gekend. Het is een kennismaking met de vergankelijkheid en vrede nemen met de schoonheid daarvan. De opstandige en verdrietige woorden waaraan wit gelinkt wordt in het begin van haar boek, maken stilaan plaats voor een gevoel van aanvaarding, rust en vrede met de situatie. Het schuldgevoel heeft een plaats gekregen en het lijkt alsof ze nu pas verder kan met haar leven. In de schoonheid van het wit heeft ze de ziel van haar zusje ontdekt.

Het boek raakt de lezer tot in het diepste van zijn ziel en het wit blijft nog een tijd nazinderen. Het is een ode aan de schoonheid van leven en dood, het in het reine komen met de vergankelijkheid.

 

​Recensie: Wit - Han Kang

Wit

  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (0 stemmen)
  • Omschrijving:

    Op een middag in de nazomer had ze het gezien terwijl ze langs een afgelegen flatgebouw liep. Op de tweede verdieping was een vrouw bezig de was op te hangen, aan een rek buiten het balkon. Er ontsnapte haar een pluk wasgoed. Eén zakdoek zweefde omlaag, het langzaamst van alles, en belandde uiteindelijk op de grond. Als een vogel met half ingevouwen vleugels. Als een ziel die behoedzaam een plek zocht om neer te strijken.

    Terwijl de verteller met een schrijversbeurs in Warschau verblijft, een besneeuwde stad vol tastbare littekens van het geweld uit het verleden, wordt ze achtervolgd door het verhaal van haar oudere zus, die slechts twee uur na haar geboorte overleed. Een gefragmenteerde verkenning van witte dingen is het resultaat – de bakerdoeken, die ook haar doodskleed waren, de melk uit haar moeders borsten die ze niet meer dronk, de blanco pagina waarop de verteller tevergeefs probeert het verhaal te reconstrueren – alles ontvouwt zich in een krachtig, poëtisch distillaat. Wit is een boek als geen ander. Het zijn gedachten over een kleur, over de kracht en de kwetsbaarheid van de menselijke geest, en pogingen om nieuw leven te vinden in de as van vernietiging.
     

Meer info

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • 8 manieren om dit jaar meer boeken te lezen

  • Recensie: Spreek je chocola?

  • Spoedcursus flirten door IzzyLove

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen