• onze waardering

Recensie: Foon RECENSIE

Recensie: Foon – Marente de Moor

Nadja en Lev wonen afgelegen in de Russische bossen. Wat ooit een sprookje was wordt nu steeds vager en moeilijker te bevatten. Lev verliest zijn geheugen en ook met Nadja lijkt steeds meer mis te zijn. Te midden van alle nieuwe lichamelijke en geestelijke problemen komt dan ook een trompetgeschal uit de hemel. Niemand lijkt dit te horen behalve Lev en Nadja. Samen en alleen gaan ze op onderzoek uit en ontrafelen ze steeds meer van het vage verleden. Maar komen ze er ooit achter wat het geluid is?

Foon is een boek dat anders is dan andere boeken. Marente de Moor schrijft op een bijzondere manier die je fijn moet vinden. De vele symbolen, beschrijvingen van visuele informatie en flashbacks dragen mee aan een drijvend gevoel van ‘waar gaat dit heen?”. De woorden die ze gebruikt zijn regelmatig ingewikkeld en de zinnen moet je soms nog een paar keer lezen voor je het snapt. Pas na twee derde van het boek snap je de titel. Het vage en poëtische kantje van Foon is karakteristiek voor de stijl van Marente de Moor.

Het onduidelijke karakter van het verhaal wordt versterkt door de geheugenproblemen van de hoofdpersonen. Je snapt eigenlijk niet zo goed wat er gebeurt en je gevoelens geven meer richting dan rationele gedachten. Je bent tijdens het hele boek op zoek naar de uitkomst. Er gebeurt vrijwel niets in het boek zelf en dus kom je ook niet echt vooruit. Dit gevoel lijkt ook erg te bestaan bij de hoofdpersoon en daarom ben je met haar verbonden, wil je samen op zoek naar duidelijkheid.

Binnen Foon heb je meerdere verhaallijnen naast elkaar. Je leeft vooral mee met Nadja, die veel vanuit haar perspectief vertelt en laat zien. Daarnaast krijg je ook wat mee van haar man, Lev, die vroeger aanbeden werd en nu vergane glorie lijkt te zijn. Ook komen kennissen en vrienden in de boeken voor. Deze lijken wat vervaagd, alsof ze aan de rand van haar geheugen staan en Nadja ze daar wil houden. Je merkt dan de eenzaamheid en het alcohol gebruik van Nadja, maar ook de weerstand tegen mensen die meer in haar leven willen komen. Nadja wil vasthouden aan wat er is, ook al is dit niet al te best. Ook haar kinderen worden beschreven in het boek. Het is interessant om het perspectief van de achterblijvende ouder te zien in plaats van die van het opstappende kind. De frustratie van de kinderen over het bestaan van de ouders is zeer begrijpelijk.

Naast de verhalen van de mensen hebben ook dieren een rol in dit boek. Nadja en Lev zijn zoölogen die de bossen in gingen om zo dichter bij de natuur te komen staan. De omschrijvingen van het samenleven met dieren geeft een kijkje in de wildernis die wij in deze overbevolkte samenleving weinig kennen.

Kortom, een bijzonder en vaag boek dat je achterlaat met een onduidelijk gevoel. Een echte aanrader voor de liefhebber maar niet voor de grotere massa geschreven.

Recensie: Foon – Marente de Moor

Foon

  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (0 stemmen)
  • Omschrijving:

    Soms klinkt het als trompetgeschal. Soms als een voorwereldlijk beest. Het is iets meteorologisch, zeggen ze tegen elkaar om zichzelf gerust te stellen. Of wellicht zijn het aardplaten die over elkaar schuiven en zo hun onheilspellende geluid voortbrengen.

    In Foon is de duistere klank van de natuur, waarvoor Nadja en Lev geen afdoende verklaring hebben, nooit ver weg. De eens zo idealistische biologen wonen in een afgelegen huis in de Russische bossen. Ze dreven er een asiel voor verweesde berenwelpen. Maar de vrijwilligers komen niet meer, en terwijl Lev zijn geheugen verliest, strijdt Nadja tegen haar herinneringen. Waar is iedereen gebleven? Wat gebeurde er in het jaar dat ze al tien jaar probeert te vergeten?

     

Meer info

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • Gezocht: nieuwe recensenten

  • How to: een geweldige recensie schrijven in 9 heldere stappen

  • Recensie: The Fault in our stars

  • Ule

  • Recensie: #Selfie

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen