• onze waardering

Zoo lang ik hoop te leven - Claudia Carli RECENSIE

Recensie: Zoo lang ik hoop te leven - Claudia Carli

Alida (Alie) Lopes Dias (19/09/1929 – 11/06/1943) krijgt voor haar 12e verjaardag een poëziealbum. Alie is Joods en moet net als alle andere Joodse kinderen naar een Joodse school.  Ze staat aan het begin van het nieuwe schooljaar in 1941. Terwijl de oorlog steeds verder om zich heen grijpt en het net zich rond hen begint te sluiten, gaat het dagelijks leven door. Alie laat al haar vriendinnetjes in het album schrijven. Het laatste gedichtje wordt eind 1942 opgeschreven. In het voorjaar van 1943 worden Alie en haar moeder zelf van huis gehaald en naar Kamp Vught gebracht, om vervolgens gedeporteerd te worden naar Sobibór. Aan de hand van negentien versjes in een poëziealbum vertelt Zoo lang ik hoop te leven de geschiedenis van een Joods meisje tijdens de oorlog.

Zoo lang ik hoop te leven is het eerste boek van Claudia Carli. Zij kreeg het poëziealbum van Alie uit handen van haar tweede vader, die het eerder van Alies zus Gretha heeft gekregen. Hiermee startte in 2011 haar onderzoek naar de verhalen van alle meisjes in het album. Het boek is ingedeeld op volgorde van de versjes en de hoofdstukken zijn als eerbetoon vernoemd naar de schrijvers. Van de zes meisjes die de oorlog hebben overleefd, zijn de verhalen opgeschreven opdat ze nooit verloren zullen gaan en niemand ooit vergeet dat zij hebben geleefd.

Zoo lang ik hoop te leven neemt je mee in het jonge leven van Alie. Haar dagelijks leven gaat zo goed als kan door, maar de impact van de oorlog wordt steeds zichtbaarder. Claudia Carli weet je met haar prettige, beeldende schrijfstijl het gevoel te geven alsof je bij Alie in de buurt bent. Alsof je naast haar aan de ontbijttafel zit, of naast haar in de schoolbanken. Alies verhaal zou daadwerkelijk door een jong iemand geschreven kunnen zijn. Door onder andere haar grondige research in archieven en literatuur, aan de hand van verhalen van Gretha, gesprekken met onder andere Adele, Rosa en Mimi en ooggetuigenverklaringen, weet Claudia Carli een compleet verhaal neer te zetten.

De afbeeldingen van de versjes uit het album zijn een mooie afwisseling met de tekst en maken indruk. Het idee dat slechts 6 van de 19 personen die in het album hebben geschreven het overleefd hebben, is onwerkelijk. De details die Claudia Carli beschrijft, laten het verhaal en de personen tot leven komen. Je waant je terug in de tijd, in een verschrikkelijke periode. De verhalen zijn intens en ontroerend. Ze zetten je aan het denken. Ze maken je verdrietig. Uitspraken van Alie, haar familie of haar vriendinnen waarvan je weet dat ze nooit gebeuren.  

Alie staart uit het raam. ‘Welke dag is het vandaag?’ vraagt ze.

‘Weet ik niet,’ zegt moeder ongeïnteresseerd. ‘Moet je dát nu per se weten?’

‘Welke datum?’ dringt Alie aan.

‘Ik geloof 7 juni,’ zegt moeder.

Alie rekent.

‘Over drie maanden en twaalf dagen word ik veertien’.

Zoo lang ik hoop te leven is een ontroerend en zeer aangrijpend boek dat je weer even terug brengt naar een verschrikkelijke periode in onze geschiedenis. Claudia Carli zet op bijzondere wijze de verhalen van alle betrokken personen neer en houdt hun herinnering in leven. Het laatste versje van zus Gretha, geschreven op 7 december 1945, slaat in als een bom. Haar belofte: Zoolang ik leef zal ik dit album bewaren, heeft ze nooit geschonden en is nu vereeuwigd in dit prachtige boek.

Recensie: Zoo lang ik hoop te leven - Claudia Carli

Zoo lang ik hoop te leven

  • Onze waardering:

             
  • Members waardering:

    1  2  3  4  5 
    (0 stemmen)
  • Omschrijving:

    Aan de hand van negentien versjes vertelt dit boek op een overrompelende manier de geschiedenis van een Joods meisje in Nederland tijdens de oorlog

    Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt Alida (Alie) Lopes Dias twaalf jaar en voor haar verjaardag krijgt ze een poeziëalbum. Alie is Joods en aan het begin van het nieuwe schooljaar in 1941 moet ze net als alle andere Joodse kinderen naar een Joodse school. Terwijl het net zich rond hen begint te sluiten, gaat het dagelijks leven door en Alie laat al haar vriendinnetjes in haar album schrijven. Het laatste gedichtje wordt eind 1942 opgeschreven. In het voorjaar van 1943 worden Alie en haar moeder zelf van huis gehaald en naar Kamp Vught gebracht om van daaruit gedeporteerd te worden naar Sobibor. Van de negentien meisjes die in het album hebben geschreven, overleefden er maar zes de oorlog. Alies zus Gretha overleefde en gaf het poeziëalbum tegen het einde van haar leven aan de stiefvader van Claudia Carli, een goede vriend van Gretha. Hij gaf het album aan Claudia.

    Zoo lang ik hoop te leven is het verhaal van Alida, haar gezin en haar vriendinnen. En het is een verhaal over liefde, onderdrukking en het hartverscheurende noodlot dat samenkomt in een poeziëalbum.

     

Meer info

GERELATEERDE ARTIKELEN

  • How to: een geweldige recensie schrijven in 9 heldere stappen

  • Gezocht: recensenten

  • Recensie: The Fault in our stars

  • Recensie: De zeven zussen - Storm

  • Recensie: #Selfie

Aanbevolen voor jou:

Zoek in artikelen