Naar zee - Dörte Hansen RECENSIE

Recensie: Naar zee - Dörte Hansen

Het leven op een eiland in de Noordzee beweegt zich op het ritme van het water. De vaste eilanders kennen elkaar en hun (familie)geschiedenis is nauw verbonden. Naast de vaste bewoners leeft het eiland mee met het komen en gaan van de dag-, weekend- en vakantiegasten. Het eiland geeft hen waar ze voor komen en kan weer vrij ademen als ze weg zijn. In Naar zee staat de familie Sander centraal. De mannen dragen het bloed van walvisvaarders in zich, maar dat maakt hen niet makkelijker in de omgang. Niet voor zichzelf en niet voor anderen. De vrouwen deinen mee op de golven die de mannen veroorzaken, of creëren ze ook hun eigen golfslag?

Dörte Hansen schrijft in een prachtig proza. Zozeer zelfs dat je als lezer op sommige bladzijden amper vooruit komt omdat je de zinnen leest en herleest. Dit om alle details in je op te kunnen nemen van wat de auteur nu eigenlijk zegt. Ze hanteert geen moeilijk taalgebruik, maar het is af en toe wat omfloerst en daardoor vertraagt het leestempo. Bewust gedaan? Misschien wel, want het sluit naadloos aan bij het thema van Naar zee. Hansen kan de schoonheid en onberekenbaarheid van de natuur en het daaraan gekoppelde leven van de eilanders laten opleven voor het geestesoog van de lezer. Het is niet persé een kleurrijk verhaal, al zijn de personages dat stiekem wel.

En allemaal weten ze dat de zee niet goed is of kwaad, maar allebei, een onberekenbare moeder die je liefhebt en vreest. Die haar kinderen wiegt en voedt en met hen speelt en hen soms onderdompelt en verslindt.

Door een meer neutrale blik te handhaven, duurt het even voor je je als lezer verbonden voelt met de personages. Ze laten zich niet zo makkelijk in de ziel kijken en dragen een bepaalde hardheid met zich mee. Emoties voelen en emoties tonen zijn twee heel verschillende zaken en toch lijkt het af en toe alsof de eilanders moeite hebben met beide. Naarmate je ze beter leert kennen, komt er duidelijkheid over de problemen die iedereen met zich meedraagt en hoe die hun leven beïnvloeden. Het leven dat de eilanders leiden is heel specifiek, en toch zijn hun worstelingen heel herkenbaar. De personages evolueren niet zozeer, want Hansen geeft je als lezer eerder een inkijk in hun ziel dan dat ze voor allerlei spannende gebeurtenissen zorgt en laat zien hoe die invloed hebben op de personages. Het is meer een gelaagde dwarsdoorsnede, waardoor de personages wel de nodige diepgang krijgen. De gebeurtenis met de meeste impact komt helemaal aan het einde van het verhaal, en de reactie van de personages hierop blijft dus een beetje verborgen.

De thema’s zijn alledaags en velerlei. Liefde en familie staan voorop, maar eigenlijk gaat het over alle soorten interacties tussen mensen. In de kleine gemeenschap van het eiland, waar je de eilanders en de mensen van de wal als twee grote groepen hebt, is ideaal om bepaalde spanningen uit te vergroten. Je ziet als lezer heel helder hoe bepaalde situaties ontstaan, en dat komt met name door de kracht van de stijl van Hansen. Naar zee laat je een scala aan emoties voelen, zonder daarvoor teveel zijn best te moeten doen.

Naar zee is een roman waar je als lezer de tijd voor moet nemen. Zowel de stijl als de uitwerking van de personages zijn van een bovenmatig niveau en zullen je meevoeren naar een eiland in de Noordzee. Wie meer wil lezen van Dörte Hansen na Naar zee, kan haar twee eerder verschenen romans opzoeken, Middaguur en Het oude land. Voor de literatuurliefhebber is dit boek in ieder geval een absolute aanrader.

Recensie: Naar zee - Dörte Hansen