Begraven verleden – Donna Leon RECENSIE

Recensie: Begraven verleden – Donna Leon        

Commissaris Brunetti wordt op een kouder novemberavond opgeroepen nadat er een lichaam werd gevonden in een van de Venetiaanse kanalen. De overledene blijkt een illegale immigrant te zijn, afkomstig uit Sri Lanka. Wanneer commissaris Brunetti de achtergebleven eigendommen van de man doorzoekt, vindt hij boeken die hem terug katapulteren naar zijn studententijd. Het boeddhisme, Italiaanse terreurstrijders uit de jaren tachtig en de Tamiltijgers voeren Brunetti terug naar een tijd van jeugdige misstappen en verloren idealen. Algauw ontdekt hij dat de fouten van toen een weerslag hebben in het heden.

Begraven verleden is opnieuw een detectiveroman van de hand van Donna Leon. Zoals steeds speelt het verhaal zich af in het sfeervolle Venetië, waar Donna Leon meer dan dertig jaar woonde. Haar liefde voor Venetië blijkt uit de gedetailleerde beschrijvingen van de gebouwen, de calles en de palazzo’s. Haar oog voor detail komt niet enkel tot uiting bij het schetsen van de omgeving waartegen het verhaal zich afspeelt. Ook de personages worden uitvoerig neergezet, met aandacht voor hun karaktertrekken, hun kleding et cetera.

Het hoofdpersonage is andermaal weggelegd voor commissaris Brunetti. Hij speelt ondertussen al in tientallen boeken van Donna Leon de hoofdrol. Het is een charismatische man. Bij de start van Begraven verleden wordt hij neergezet als collegiaal en ruimdenkend, wanneer hij wordt opgeroepen om agent Alvise bij te staan na problemen op de gaypride. Na de ontdekking van het lichaam en het onderzoek dat daarop volgt, komt het professionalisme van de capabele commissario weer helemaal tot zijn recht.

Begraven verleden is het 32ste deel in de reeks rond commissaris Brunetti. Je kan het ook lezen zonder de eerdere boeken gelezen te hebben. Begraven verleden leest gemakkelijk. Het boek telt 320 pagina’s maar er worden ruime marges gebruikt waardoor je de bladzijden in een snel tempo omslaat. Donna Leon gebruikt eenvoudige en enigszins verouderde schrijftaal. Hoewel de boeken steeds vertaald worden, blijven er specifieke bewoordingen in vermeld zoals bijvoorbeeld traghetto of scusi. Als het Italiaans je vreemd is, zorgen deze woorden ervoor dat het lezen even vertraagt en de vaart uit de tekst wordt gehaald. Anderzijds dragen ze bij tot de charme van Donna Leon en zijn ze kenmerkend voor haar detectiveromans.

Het verhaal zelf komt eerder traag op gang. De plot, de misdaad waarin de Sri Lankaan betrokken is, lijkt ondergeschikt aan het persoonlijk leven en de ervaringen van commissaris Brunetti. De eerste hoofdstukken geven de indruk nog onderweg te zijn naar de kern van het verhaal maar zoals het Donna Leon betaamt, merk je dat alle elementen verweven zijn met de plot, zelfs deze waarvan je dacht dat ze slechts de aanloop gaven.

Begraven verleden bevestigt dat Donna Leon het schrijven nog steeds in de vingers heeft. Het is een aanrader voor eenieder met een fascinatie voor Venetië of een voorliefde voor detectiveromans.  

Recensie: Begraven verleden – Donna Leon