Herhaling - Angelieke Uittenboogaard-Janssen RECENSIE

Recensie: Herhaling – Angelieke Uittenbogaard–Janssen

Een van de leuke dingen van recenseren, is het ontdekken van nieuwe auteurs. Angelieke Uittenbogaard–Janssen is geen auteur die al erg bekend is in het schrijversvak. Toch is Herhaling niet haar debuut. In deze science fiction roman, uitgegeven door Iceberg Books, komen we terecht in de nabije toekomst. Er heeft zich zojuist een ramp voorgedaan.

Na een nucleaire ramp komt de mensheid in een vervuilde wereld terecht. Maar dat is niet alleen een verandering, mensen kunnen zich – na het lezen van een boek – verplaatsen in tijd en plaats. Tycho belandt tijdens een verplaatsing op een andere planeet. Al snel volgen er andere mensen en samen besluiten ze beter te zorgen voor de planeet dan dat de mensheid voor de aarde deed.

Na het lezen van de flaptekst weet Uittenbogaard-Janssen de aandacht van de lezer te trekken. Het concept spreekt aan, vooral omdat daar veel potentie in zit. Het boek is niet dicht en de vraag is dan ook al vooraf of de auteur voldoende diepgang weet te behalen in Herhaling.

Herhaling geeft vooral een gevoel van verwarring. Het verhaal gaat snel, te snel. Veel informatie lijkt te ontbreken, waardoor de lezer geregeld uit het verhaal gehaald wordt met een groot vraagteken in het achterhoofd. En de eerste hoofdstukken zijn geschreven vanuit de derde persoon geschreven, waarna later wordt gewisseld van perspectief tijdens het ‘reizen’.

Helaas biedt het boek ook weinig geloofwaardigheid. Neem bijvoorbeeld de aarde, en hoe onze mooie planeet eraan toe is na de ramp. De manier waarop Uittenbogaard-Janssen bijvoorbeeld de veiligheidsmaatregelen beschrijft zijn ongeloofwaardig. Daarnaast is er voortdurend bewolking, maar juist ’s nachts is er een wolkeloze hemel. En de klimaatverandering, die naar verwachting ontstaat na zo’n ramp, ontbreekt in het verhaal. Zo kunnen de aardbewoners namelijk van de bomen eten en water drinken.

Duidelijk mag zijn dat de auteur echt wel een goed idee heeft gehad, ze wilde echter – gok ik – te veel vertellen in te weinig woorden. Daardoor zijn sommige delen van Herhaling langdradig en andere delen missen essentiële informatie. Het lijkt ook alsof belangrijke informatie mist, omdat citaten soms midden in de zin afgebroken worden… En juist dat lijken de momenten dat er iets minder verwarring lijkt te ontstaan.

Uittenbogaard-Janssen heeft ervoor gekozen om de alwetende verteller een plek in Herhaling te geven. Dit is tricky. Er zijn lezers die dit op prijs stellen, maar evenzoveel lezers die hier niet van gediend zijn. Op het moment dat je bij de laatste groep behoort, is dit boek niet geschikt. Dit is erg zonde, want nu haakt een deel van de doelgroep al af voordat het de kern van het verhaal gelezen heeft.

Herhaling heeft zeer veel potentie. Het is jammer dat Uittenbogaard-Janssen het verhaal niet op een duidelijke en meeslepende wijze weet te vertellen. Het is lastig om binding te krijgen met de personages door de onnodige of missende informatie en samen met de ongeloofwaardigheid scoort het boek helaas niet hoog.

Recensie: Herhaling – Angelieke Uittenbogaard-Janssen