De man van rook - J.M. Miro RECENSIE

Recensie: De man van rook – J.M. Miro

De man van rook is het eerste deel van de Duistere talenten trilogie van J.M. Miro. Dit is de pseudoniem van de Canadese schrijver  Steven Price. Steven Price schreef o.a. literatuur en historische romans, waaronder  een historische detective “By Gaslight”. Misschien omdat De man van rook meer de kant uit gaat van duistere fantasy, heeft hij waarschijnlijk gekozen voor een pseudoniem.

1882 in het duistere trieste Londen moet de 8 jaar oude Marlowe zijn weg zien te vinden in de arme sloppenwijken. Hij is ooit als baby gevonden door Eliza Grey, een dienstmeisje op de vlucht wegens moord. Marlowe is een bijzonder kind, hij straalt een blauw licht uit en kan mensen al naar gelang genezen of juist verwonden. Al gauw moet Eliza weer vluchten en omdat ze Marlowe niet in gevaar wil brengen, laat ze hem achter. Het blijkt dat er op de wereld meer kinderen zijn met bijzondere gaven of mysterieuze talenten, maar allen hebben ze een zware moeilijke jeugd. Privé detective Alice Quick en haar zogenaamde bodyguard Frank Coulton hebben de opdracht van het Cairndale Instituut in Schotland om al deze kinderen op te sporen en naar het Instituut te brengen. Voor Alice een vaak moeilijke opdracht, omdat de kinderen  bijna altijd in de problemen zitten. Zo ook de Afro-Amerikaanse Charlie Ovid. Hij wordt beschuldigd van moord en is al twee keer geëxecuteerd, maar de jongen blijft gewoon leven. Na de nodige moeilijkheden overwonnen te hebben neemt Alice de jongens mee, maar de reis is niet zonder gevaar. Een mysterieuze man, Jacob Marber, zit achter hen aan. Hij is vooral uit om Marlowe te pakken te krijgen. Marber is ook een persoon met speciale talenten. Hij lijkt te bestaan uit rook. Zijn krachten zijn ongekend, omdat hij wordt aangestuurd door een soort demon uit de wereld van de Doden. Een Drughr. Het is namelijk zo dat de man voor wie Marber werkt de grens tussen de wereld van de Levenden en de Doden wil vernietigen. Deze doorgang, de Orsine, wordt bewaakt door een Bewaker genaamd De Gliefer en deze bewaker is stervende. Dit biedt mogelijkheden, maar daar zijn veel Talenten voor nodig, die Jacob Maber moet verzamelen.

De man van rook speelt zich af aan het eind van de negentiende eeuw. De normen en waarden waren in die tijd nogal zwart-wit. Een klassenmaatschappij, waarin tussen arm en rijk een enorme kloof zat. Ook discriminatie is aan de orde van de dag. Het eerste wat opvalt is dat J.M. Miro er geen doekjes om windt. In deze tijd van politieke correctheid is dat wel eens goed, want  als je eind negentiende eeuw geboren werd aan de zelfkant van de maatschappij stond je al met één nul achter en had je het zwaar. Miro begint het boek al met het trieste verhaal van Eliza die baby Marlowe vindt. De duistere, viezige en vervallen straten van Londen, geven al een deprimerend beeld en zetten de toon. Een griezelige donkere sfeer. De oorspronkelijke titel is ook Ordenairy Monsters. Dit is met recht, duistere fantasy en het gaat over monsters, goed en kwaad.

J.M. Miro heeft een goede beeldende schrijfstijl. Beslist filmisch, maar wel met erg veel details en beschrijvingen. Misschien zelfs iets té veel. Wat het ook erg ingewikkeld maakt is dat hij veel en snel overspringt naar en van de beleving van de ene persoon naar de andere persoon, midden in een situatie. Als je daar dan nog bij bedenkt dat er erg veel personages zijn, dan wordt het behoorlijk complex. Als lezer is het wat mij betreft fijn om een connectie te krijgen met één of twee hoofdpersonages, maar dat is bij De man van rook erg moeilijk.

Het thema en de verhaallijnen zijn zeker interessant en pakkend. Voor mij riep het direct de link op naar de boeken van Ransom Riggs “Miss Peregrine’s Peculiar Children” of voor wie de boeken niet gelezen heeft, er is daar ook een film van. De man van rook, vind ik persoonlijk echter wat duisterder, bijna eng. Er zijn natuurlijk wel meer schrijvers die over kinderen met bijzondere gaven hebben geschreven maar J.M. Miro weet aan dit verhaal echter toch een unieke draai te geven. Al die verschillende personages hebben immers hun eigen agenda. De kinderen, zijn ze monsters of juist krachten voor het goede? Is de leider van het Cairndale instituut, doctor Berghast, echt wel zo begaan met de kinderen of heeft hij hen nodig voor eigen gewin? En Jacob Marber hoe zit het met hem? Wie is de kracht achter de Wereld van de Doden? De clou achter alles blijft heel lang vaag en op het eind van De man van rook, blijf je nog met heel veel vragen zitten. Je bent er nog lang niet klaar mee en dat terwijl De man van rook een behoorlijk dikke pil is!

De uitvoering van de limited edition is trouwens erg mooi, maar of ik kan zeggen dat ik met spanning op deel 2 zit te wachten, weet ik eigenlijk niet. De man van rook is echt een boek waarbij je in het begin even moet doorzetten. Daarna is het niet bepaald relaxt lezen, want je moet je hoofd er wel bij houden. Het verhaal is zeker boeiend maar kan wat langdradig zijn en het blijft ingewikkeld allemaal. Toch is het een boek waar je over na blijft denken. Je klapt het boek niet dicht en denkt, zo dat was het. Het blijft aan je knagen. Ik denk serieus dat de ene lezer het een fantastisch boek vindt en de ander het juist een vreselijk boek zal vinden. Ik twijfel daarom tussen de 3 hartjes of 4 hartjes. Misschien moet Miro nog opwarmen met deel 1 De man van rook en wordt deel 2, De drager van stof, wat rustiger en relaxter. Om die reden geef ik De man van rook voorlopig maar 3 hartjes. Ben dus toch wel benieuwd naar het vervolg.

Recensie: De man van rook - J.M. Miro