Liften naar de hemel – Lex Paleaux RECENSIE

Recensie: Liften naar de hemel – Lex Paleaux

In 2025 kreeg Liften naar de hemel van Lex Paleaux al de Boekhandelsprijs. Inmiddels is ook bekend dat het boek genomineerd is voor de NS Publieksprijs van 2025. De reacties op dit in 2024 gepubliceerde boek zijn laaiend enthousiast. Hoog tijd voor de redactie van Chicklit om het boek ter hand te nemen. Sleept het daadwerkelijk zo mee zoals de cover belooft?

Nadat de zestienjarige Quintin ontslagen is uit een jeugdinrichting gaat het al snel weer mis. Zijn ouders weten niet meer wat ze met hem aan moeten en sturen hem naar een afgelegen, religieus plaatsje in Canada. Hier moet Quintin zich staande zien te houden in het gastgezin van de Deckers, waar hij eerder wordt gezien als hulpje dan als gast. Wanneer het gastgezin besluit Quintin aan het werk te zetten bij de handhandige boer Fletcher, moet Quintin vasthouden aan de kleinste dingen om de lange en zware dagen op de boerderij vol te houden.

Al snel weet je dat Quintin niet voor niets uit de band is gesprongen. Zijn gedrag heeft een reden en doordat Paleaux dit al vrij vroeg in het verhaal kenbaar maakt, voel je direct sympathie voor de hoofdpersoon. Het is duidelijk dat hij op jonge leeftijd al heeft geleden en dat maakt dat dit verhaal soms hard binnenkomt. Soms wil je te hulp schieten, soms wens je gewoon dat het verhaal anders verloopt; een ding is zeker Liften naar de hemel raakt je diep.

Toch is het verhaal niet per se zwaar te noemen. Quintin doet wat van hem gevraagd wordt; of de omstandigheden nu onmenselijk zijn of dat hij geveld is door een zware griep, herinneringen aan mooiere tijden met zijn opa en de liefde die hij voelt voor zijn oma houden hem op de been. De manier waarop zowel het gastgezin als de boer bij wie Quintin werkt met hem omgaan laten je achter in ongeloof.

Paleaux weet de zware omstandigheden op een goede manier af te wisselen met luchtere momenten, bijvoorbeeld wanneer Quintin bezig is met het stoeien met stier Drum of wanneer hij aandacht besteedt aan de ontzettend lieve kleuter Ruth, een van de kinderen van de Deckers. Je hoort haar door de pagina’s heen tegen Quintin praten. Met de quote “QuinnQuinn stinkt” laat de schrijver zien hoe hij bij onmenselijke omstandigheden toch de luchtigheid in het verhaal houdt.

Langzaam ontdek je dat Quintin helemaal geen probleemjongere is. In Liften naar de hemel wordt duidelijk dat hij eigenlijk een heel gevoelige jongen met het hart op de juiste plaats is. Enkel zijn directheid brengt hem vaak in de problemen, zowel in Nederland als in Canada. Zijn vriendschap met domineeszoon Mike laat dit duidelijk blijken. Het is prachtig om te lezen hoe Quintin diens vertrouwen weet te winnen en er een zeer bijzondere vriendschap ontstaat.

En dan gebeurt het onvermijdelijk; de tranen stromen over de wangen. Tot twee keer toe weet Paleaux in Liften naar de hemel onwijs te ontroeren. Leg vooral tegen het einde de zakdoekjes maar klaar, want een plottwist slaat je in het gezicht. Door deze onverwachte gebeurtenis komt het verhaal nog harder binnen. Wederom wens je dat het de personages anders af was gegaan.

Is dan alles goed aan Liften naar de hemel? Nee, juist het traumatische dat Quintin meemaakt, komt te weinig aan de orde. Natuurlijk, flashbacks, angst en schaamte komen goed aan bod, maar de daadwerkelijke verwerking had meer aandacht mogen krijgen. Toch is dit verhaal een ultieme aanrader; ontroerend, hoopvol en een echte pageturner. Het is bijna onmogelijk om dit boek aan de kant te leggen. De NS Publieksprijs zou Paleaux gegund zijn.

Recensie: Liften naar de hemel – Lex Paleaux