Palazzo - Danielle Steel RECENSIE

Recensie: Palazzo - Danielle Steel

Palazzo biedt op papier alles voor een meeslepende roman: een Venetiaans familiehuis vol historie, een hoogstaand mode-imperium en drie erfgenamen die ieder hun eigen strijd leveren. Toch weet het boek van Danielle Steel deze rijke ingrediënten niet volledig om te zetten in een verhaal dat blijvend indruk maakt.

Het verhaal opent met de drie Saverio-kinderen. Cosima, Luca en Allegra, die hun ouders op jonge leeftijd verliezen bij een tragisch bootongeluk. Cosima neemt onmiddellijk verantwoordelijkheid voor het familiebedrijf dat bekend staat om luxe handtassen. Allegra is liefdevol, creatief en grenzeloos optimistisch ondanks haar rolstoel. Ze ontwikkelt zich tot een veelbelovende ontwerpster. Luca heeft alle privileges, maar wil geen verantwoordelijkheden. Hij vergooit zijn leven met gokken, impulsiviteit en oppervlakkigheid. 

De wereld van Palazzo beweegt zich tussen Venetië, Parijs en Rome, waarbij de setting een van de sterkere elementen van het verhaal vormt. De beschrijvingen van het palazzo aan het water, het vakmanschap van het modehuis en de elegantie van de internationale haute couture geven het boek een luxe sfeer. Wanneer Cosima Olivier ontmoet, die eigenaar is van een concurrerend, middelgroot tassenbedrijf, komen beide families langzaam in elkaars vaarwater terecht, met een hoop voorspelbare drama en romantische ontwikkelingen tot gevolg.

Palazzo mist diepgang. De personages blijven vlak. Cosima is altijd even nobel, Allegra altijd even hartverwarmend en Luca altijd even egocentrisch. De parallelle familielijn van Olivier die wordt ingebracht zorgt voor veel herhaling en nog steeds geen uitgewerkt karakter. Hierdoor ontstaat een voorspelbare structuur waarin iedereen een tegenhanger heeft, maar niemand echt verrast.

Het boek kent sowieso veel herhaling. Bepaalde karaktereigenschappen, gebeurtenissen en emoties worden meerdere keren op vrijwel dezelfde manier benoemd, waardoor de vaart uit het verhaal gaat. De aanloop naar gebeurtenissen is lang en gedetailleerd, maar zonder de spanning die deze lange opbouw goed zou kunnen maken. Hierdoor voelt vooral het begin aan alsof het verhaal maar niet op gang komt.

Wat Palazzo wel biedt is een sfeervolle ontsnapping naar Italië. De beschrijvingen van Venetië zijn rijk en beeldend en de luxe modewereld geeft het verhaal een filmisch decor. De thema’s die aan bod komen zijn herkenbaar en universeel. Familie, loyaliteit, jaloezie, verantwoordelijkheid en tweede kansen komen duidelijk naar voren. Het is een roman die op zich prima wegleest, maar niets nieuws te bieden heeft.

Als geheel blijft Palazzo vooral een comfortabele reis door bekende patronen. De warme setting en charmante details zijn aanwezig, maar onder de glans ontbreekt de gelaagdheid die een familiesaga echt memorabel maakt. Een verhaal vol mooie plaatsen en grote dromen, maar zonder de sprankel die het geheel echt laat schitteren.

Recensie: Palazzo - Danielle Steel