De poppen van Spelhorst - Kate DiCamillo RECENSIE

Recensie: De poppen van Spelhorst - Kate DiCamillo

De poppen van Spelhorst is een modern sprookje met een vleugje melancholie. Vijf poppen, een uil, een jongen, een meisje, een koning en een wolf hangen in de etalage van een speelgoedwinkel. Stil en wachtend op een bestemming. Wanneer de oude zeeman Spelhorst hen koopt, lijkt dit het begin van een bijzonder avontuur te worden, al blijft het aanvankelijk onduidelijk waar het heen gaat. Kate DiCamillo kiest bewust voor een wat donkerdere start, waardoor je als lezer onmiddellijk in een mysterieuze sfeer wordt getrokken. De poppen worden na Spelhorsts dood van plek naar plek meegenomen, soms gewenst, soms verloren, soms gevonden.

Het verhaal over De poppen van Spelhorst ontvouwt zich als een reeks kleine, subtiel met elkaar verweven gebeurtenissen. Elke pop koestert haar eigen dromen. Gezien worden, gehoord worden, betekenis willen hebben. Ze hebben niet altijd begrip voor elkaar, maar er ontstaat gaandeweg toch een tedere verbondenheid. De avonturen die zij beleven zijn soms groot en dramatisch, soms klein en intiem, maar altijd doorspekt met de zachtheid van Kate DiCamillo’s vertelstijl. Deze gelaagdheid zorgt ervoor dat het boek zowel kinderen als volwassenen kan aanspreken. Toch voelen sommige gebeurtenissen wat vergezocht. Het terugvinden van de wolf uit een wolvenhol en de jongen die door een vogel wordt opgepakt maar zo dichtbij wordt losgelaten dat de meisjes hem weer vinden. Dit voelt misplaatst in het verder goede verhaal.

Kate DiCamillo creëert personages die weinig hoeven te doen om veel te betekenen. De poppen kunnen zich niet zelfstandig bewegen, maar hun innerlijke wereld is rijk en vol verlangen. DiCamillo geeft ze net genoeg stem om hun dromen tastbaar te maken, zonder hun marionettenaard te verloochenen. De thematiek van verbondenheid, dapperheid en het vinden van je plaats in de wereld, loopt als een rode draad door het verhaal. 

De Nederlandse vertaling door Harry Pallemans verdient lof. Hij weet de delicate toon, het zachte ritme en de lichte ironie van Kate DiCamillo’s stijl goed over te brengen. De taal blijft soepel, helder en toegankelijk, zonder afbreuk te doen aan de subtiliteit van het origineel.

Ook de illustraties van Julie Morstad geven het verhaal een unieke glans. Haar ingetogen, bijna poëtische stijl vangt precies dat wat het verhaal zo bijzonder maakt. De poppen lijken uiterlijk levenloos, maar in hun blik schuilt een wereld van emoties. Julie Morstad speelt met schaduw, licht en lege ruimtes en behoudt warmte en zachtheid. De mensen die verschijnen zijn afstandelijker weergegeven, wat de band met de poppen alleen maar versterkt. 

Op het einde vallen alle elementen van De poppen van Spelhorst in elkaar. Verdriet en hoop, verlies en herstel, verlangen en vervulling. De poppen vinden hun plek, het verhaal rondt zich in schoonheid af en de lezer blijft achter met een zacht maar licht melancholisch gevoel. 

Recensie: De poppen van Spelhorst - Kate DiCamillo